Meningen

Geen aanknopingspunten.

Aangezien ik Honey PuPu zojuist voor de tweede keer gezien heb, durf ik hier wel mijn (blijvende) kritiek te uiten. Echter wil ik graag positief beginnen en vermelden dat dit inderdaad een uniek filmpje is. Een uniek filmpje met uitzonderlijk sounddesign, en veel visuele hoogtepunten.("sneeuw" scène)

Helaas beviel de inhoud me de tweede keer nog minder dan de eerste, en de reden is eigenlijk heel simpel: Ik houdt niet van uitgesproken emotie en actueel filosoferen. En waar ik de eerste keer voornamelijk de subs negeerde, was deze kijkbeurt een oprechte poging om mij te laten intrigeren door de inhoud, iets wat Onderhond en Inland Rabbit wel is gelukt.

Mijn kritiek begint eigenlijk bij het feit dat deze film veel te veel inhoud presenteert, het merendeel is symbolisch, maar aangezien ik niet genoeg aanknopingspunten heb met de eeuwige zoektocht naar identiteit en erkenning, zag ik de symboliek meer als doorgestoken kaart dan een mooie weergave van wat Chen nou eigenlijk te zeggen heeft.

Het begin illustreert inderdaad de nieuwe generatie waar anonimiteit domineert en er van alles zoek raakt. (Symbolisch of oprecht?) Iets wat inderdaad een zeer interessant onderwerp is om te verfilmen, maar om dat nu te vergieten in een wereld van directe liefde en gearticuleerde emoties, is iets waar ik mezelf niet in herken.

Dit resulteert in dat ik de wellicht mooie momenten als dode momenten ervoer, en waarom ik de laatste 15 minuten dan ook niet optimaal kon genieten van het mooie audiovisuele. Echt heel veel meer wil ik er ook niet over kwijt aangezien ik daarvoor het audiovisuele aspect gewoon te goed vond. Iets wat klaarblijkelijk veel zegt over waar ik mijn prioriteiten leg wanneer ik een film kijk.

Verder ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe toegankelijk deze film is voor de ervaren bioscoopganger, aangezien dat toch wel het publiek is dat voor de emotie/passie en inhoud van deze film zou gaan, al zullen ze het visuele aspect wellicht minder appreciëren.

(Kleine) 3.5*