Meningen

Mwah. Goed.

Herzien, mijn stem blijft staan. Theo acteerd goed, althans, zolang hij z'n klep dicht houdt. Wel een erg fijn ongemakkelijk sfeertje, goed camerawerk en passende soundtrack. Nergens echt bijzonder maar ook nergens echt slecht. Gewoon eindelijk eens een film van Nederlandse bodem die er mee door kan.

3 kleine sterretjes voor dit kikkerland thrillertje.

Zuivere mist. Brandend kaarslicht.

Belachelijk. mooi. bizar. magistraal vervreemd anime werkje. Verder kan ik hier weinig over zeggen. vaar mee met deze visuele, door kaars verlichte tocht. Laat je bespelen als een viool door de prachtige muziek, lik op het visueel schoon, en smullen zul je.

James Cameron's Mytische vertaling van liefde stroomt de cinemas binnen, meer dan twee jaar nadat de eerste beelden zijn opgenomen - Episch, stoutmoedig, schitterend en ongelovelijk, onwaarschijnlijk lang. Het is een project dat door weer en wind overeind wist te blijven. Van iemand die LSD in het eten van de crew heeft gestopt, de technische problemen met de 775-foot set, tot en met het simpele feit dat het 280 miljoen heeft gekost om dit verhaal op het witte doek te krijgen. Dit kroonde Titanic tot de duurste film ooit gemaakt. Nog maar één vraag hoeft gesteld te worden, alle making-of-gossip aan de kant geschoven: Was het de moeite waard?

Simpel. JA, ja, duizend keer ja! Titanic is een groot, stoutmoedig, ongelovelijk indrukwekkende film die drie uur en een kwartier een kaars-rechte koers inzet. Het heeft van alles-wat. Een verhaal waar werkelijkheid fictie ontmoet en waar good old-fashioned romance samen komt met typische jaren 90 actie-stunts. Combineer dit overweldigende CGI, de productie pakt je ballen, spijkert ze vast aan het puntje van je stoel en eist je volledige aandacht. De vijf-daagse geschiedenis van 's werelds meest beruchtte schip is herbouwd in glorie en, uiteindelijk in schokkend detail ten onder gegaan na haar botsing met een onopvallende ijsberg.

Cameron creeërd boordevol adembenemende momenten waar je mond van open vliegt, momenten die je een lange tijd zullen achtervolgen. Door de sfeervolle onderwater opnames van het met-modder-bedekte wrak, de volle, luxueuze glorie van de Titanic is onthult. De scheepswerf scene is een voorbeeldig stukje vermaak, de ene na de andere magische opname word in het bakje gegooit. Vanaf de botsing voort, het gespannen, aangrijpende tempo van de klungelige evacuatie word niet stop gezet: stuntmensen vallen van het schip; steenkoud water verzwelgd en verdrinkt gevangen en schreewende passagiers; en het laatste, hart-verscheurende moment waar het grote schip in tweeën breekt is, eerlijk gezecht, fenomenaal - rampzalig tot het punt van opkomede tranen.

En toch, in een film waar de effecten makkelijk hadden kunnen domineren ten koste van het verhaal, zijn het de twee hoofdrolspelers - vurig maar straatarme Leo en gefortuneerd maar ongelukkige Kate - die de show stelen, complimenten voor de beste prestatie uit hun cariere. Ze creeëren een ongekende sfeervolle chemie zelden vertoont bij collega's van hun toenmalige leeftijd.

Dus, Titanic als naam, en - 280 miljoen op het scherm voor iedereen te bezichtigen. Cameron is er toch in geslaagd een meesterwerk af te leveren.

Angstaanjagend mooi,

Net als voor Onderhond was ook voor mij 1 still (eigenlijk alleen de poster zelfs al) van deze film genoeg om te weten dat ik deze moest gaan kijken. De hele uitstraling (duister sprookje) in combinatie met de animatiestijl is echt magisch. Het resultaat is een soort van Angel's Egg meets Pan's Labyrinth. Wat mij betreft een meer dan geslaagde combinatie.

Het namelijk altijd maar even afwachten of de film de gehele speelduur interessant kan blijven. Oke, het is een filmpje van 70 minuten, maar er kan een hoop fout gaan in die tijd. Het werd echter al snel duidelijk Kubo hier iets speciaals aan het broeden was. De animatiestijl, de sfeer, de personages, en het (kleine) verhaaltje passen echt perfect bij elkaar. Bovendien blijft het ook nooit eentonig, want af en toe krijgen nog geanimeerde hoogstandjes zoals deze scene.

Soundtrack ook heerlijk complimenteus en nooit te aanwezig/afwezig. Ja, dit is echt een heel speciaal filmpje dat absoluut meer aandacht verdiend. Al blijft het lastig aanraden zo'n film. Black Math wellicht?

4.5*

Pfoe, was even geleden dat ik een dergelijk filmpje zag. Er worden wel eens vaker films weg gezet als "schokkend" maar vaak stelt het niet zoveel voor. De laatste keer dat ik echt even moest bijkomen van een film was Martyrs denk. Het knappe is vooral de opzet en de verdere uitwerking van het drama. Veelal is er teveel opbouw of is het schrijfwerk te slecht. Trauma weet echter wel diezelfde balans als o.a. Martyrs te vinden en die balans zorgt precies voor die snoeiharde mokerslag die ik zo fijn vind.

De openingsscène zet meteen de toon, en grijpt je bij je keel zonder ooit weer los te laten. Oké het heeft met die lesbische scenes ook wel goud in handen, want zo blijft de opening niet alleen boeiend, maar wordt er ook sympathie opgewekt voor de dames in kwestie (hoe oppervlakkig dan ook). Vervolgens duurt het ook niet heel lang voordat de ellende begint en zal het nog wel even duren voordat de ellende eindigt, want dit is er eentje die men niet snel zal vergeten.

Psychologisch spreekuur. (op de Bahama's)

Malick's 2 uur durende gevoelens sessie zit er dan eindelijk op. God dank.

Om eerlijk te zijn, ik was er na 10 minuten al klaar mee; het zwaarmoedige dialoog, het kapotgeanalyseer van gevoelens en het menselijk geweten, en last but not least de twintigduizend levenslessen die in mijn strot zijn geduwd. Lees, we zijn pak hem beet 10 minuten onderweg.

Van hieruit was het eigenlijk gewoon oninteressant de film uitgapen. Om de dertig seconden even op de klok kijken, en weer een levensles wordt mijn slokdarm ingelepeld. De film is zelfs zo goedgelovig dat wanneer wij terug de tijd ingaan via een fantastische reeks natuurbeelden met een heerlijk bombastisch klassieke score, zien wij een velociraptor (vleeseter) aan een aangeslagen parasaurolophus (zo'n ding met zo'n kuif dat planten eet), snuffelen, maar uiteindelijk besluit deze met rust te laten om god knows why.

Maar goed, ik zie dat er nog al wat mensen deze film hoog waarderen dus ik zal nog even een paar van dit soort moraaltjes op een rijtje zetten: "You have control over your own destiny", "help each other", "the only way to be happy is to be loved", "unless you love, your life will flash by". Er zijn dus blijkbaar mensen die hier wel wat mee kunnen, dat is erg mooi, maar persoonlijk word ik er een beetje misselijk van.

De filosofieles van Malick ondertussen achter rug, zien we dus een kwartiertje (?) lang beelden van de natuur. Als enkel losse beelden is het inderdaad een prachtig gezicht, echter in de context van de film, veel te geforceerd natuurlijk. Hoe kan ik hier nu van genieten? Net nadat mijn lichaam is volgepompt met levenslessen dat we de planeet aarde voor lief moeten nemen. Ja, nu weten we het wel.

Wat rest is het verhaaltje van een gewoon gezinnetje met alledaagse problemen en ontwikkelingen. Ik zou ze hier prima kunnen neerpennen, maar iets zegt me dat het redelijk voor zich spreekt. Kortom, als los onderdeel niet echt interessant.

Als laatste wil ik nog even kwijt wat ik met "zwaarmoedig dialoog" bedoel: Zwaarmoedig dialoog is in mijn boekje dialoog met veel emotie, passie en als het effe kan, een lekker tranentrekkend deuntje d'r onder.

Huilen met de kraan open dus.

Twilight!

Het is mij absoluut een raadsel waarom deze Breaking Dawn Part - 1, als slechtste deel in de Twilight reeks wordt bestempeld.

Het schets toch volledig (zelfs nog beter dan deel 1) de mysterieuze, geromantiseerde spanning waar de boeken zo bekend om staan? Iets waar het acteerwerk een grote bijdrage aan leverd, het is dan ook niet relevant of men spreekt van goed of slecht acteerwerk, maar eerder of ze de personages uit het boek goed weten te vertolken, zowel op karakter als emotie, en wat mij betreft slagen ze hier met vlag en wimpel. Oh en men die de boeken niet heeft gelezen, hebben in dit geval gewoon pech, want zelfs ik durf dit objectief niet te beoordelen.

Stuk voor stuk heb ik de boeken verslonden om haar geweldige sfeer, en toen de verfilming bekend werd had ik mijn twijfels, die twijfels ontnam Twilight, maar bevestigde New Moon en Eclipse, echter notabene Bill Condon(?!) weet deze sfeer fantastisch op het witte doek te schetsen. Niet te vergeten, is dit visueel ook gewoon erg aantrekkelijk, met name het verspreiden van het venom de bloedbanen, de visoenen/dromen, maar ook in de editting is erg vlot. Soundtrack is bovendien erg toepasselijk (Flightless Bird o.a.), echter af en toe allicht iets te 'trekkerig'.

Deze Twilght heeft overigens ook geen last van onnodige humor, iets waar dit soort projecten tegenwoordig toch vaak aan ten onder gaan. (New Moon, HP7 Part 1, The Hobbit) Het blijft mij dus een raadsel waarom dit door bijna 75% van de stemmers slecht bevonden wordt, maar ik durf het in ieder geval met grote afstand het beste deel uit de reeks te noemen, zonder twijfel.

4.5*