Meningen

Christian Bale verloor 60 pounds voor deze rol als paranoïde fabriek-medewerker. Zijn fysieke toestand is een opvallende en overtuigende manier van acteren. Heel indrukwekkend deze motivatie, en complimenten hiervoor, eindelijk zien we Bale op een andere manier dan de standaard hollywood-hunk als Batman of the prestige.

In tegenstelling tot veel films in dit genre is deze heel consistent waardoor het naar het einde toe allemaal logischer word, en daardoor ook vanzelfsprekend. Voor mij was deze net even íets te consistent waardoor ik een vervelende nasmaak aan de film over hield. Gelukkig was ik toch net aan tandenpoetsen toe.

Mad Max: Fury Road

Een man en een vrouw zijn gevangen genomen en willen dolgraag ontsnappen. Op een dag lukt ze dat en ze maken dat ze weg komen, opzoek naar een betere plek. Die betere plek blijkt er helaas niet te zijn, dus gingen ze maar weer terug.

Tijdens de heen en terugreis is er tijd voor wat actie, nog een beetje actie, en uiteraard wat actie met autootjes, echter is deze waarschijnlijk door de snikhete woestijn wat uitgedroogd.

Beetje verdord maar nog redelijk te pruimen.

Blijft fris!

Herzien, en ook bij de tweede kijkbeurt blijft dit toch wel een behoorlijk uniek fris filmpje. De film kent een zeer uitgebreid kleurenpalet (vooral de primaire kleuren zijn nadrukkelijk aanwezig) en werkelijk elk shot is het genieten van hoe de kleuren een prachtig geheel vormen. Soms een contrast en soms een perfecte match. En dat is nog maar het begin..

Werkelijk alles komt tot leven in deze Citizen Dog: Wijsvingers, "stemmetjes" in een radio, een morsdode taxichauffeur, en niet te vergeten natuurlijk, een ketting rokende teddybeer. De fantasie lijkt eindeloos, elke scène bevat weer een uniek uitstapje in de grenzeloze fantasie van Wisit; slow-mow scènes in een dorp, want er is niks te bleven, dus gaat de tijd traag (geniaal), z'n oma die reïncarneert als een gekko, een musical nummer waarop ineens iedereen een blauwe jurk draagt, het houd werkelijk niet op. Niet vanzelf.

Sowieso zijn al die nummers echt geweldig. De Theme song uiteraard het meest passend, maar Wisit gaat hier echt all-out en implementeert het ook nog eens op een ongekend frisse manier. Alles om "plezier" van de kijker te maximaliseren. Geen uitleg of niks, gewoon gaan. Ook direct de reden waarom ik Sono zo kan waarderen, al houd de vergelijking daar natuurlijk wel op.

Camerawerk en editing blijven ook vlot, maar het is vooral de fantasie van Wisit ondergedompeld in een fraai kleurenpalet wat dit zo'n ongelofelijk fris filmpje maakt. De film is bijna 20 jaar oud, maar daar merk je erg weinig van. Blijft een uniek filmpje, en zodoende zal die top 10 notering ook nog wel even blijven staan.

5*

Kotsgoed,

Martyrs stond al een geringe tijd op mijn 'to see' lijst en heb vandaag de blu-ray gekocht en bekeken. Martyrs is een stukje angstaanjagende emotioneel choquerende cinema, dat niet voor iedereen is bestemd.

Martyrs opent met de jonge Lucie (Mylène Jampanoï) die ontvlucht aan een martelkamer. Gevlucht gevlucht wordt ze in een institutie geplaats, waar ze Anna (Morjana Alanoui) ontmoet. Lucie mag dan ontsnapt zijn aan de werkelijke martelkamer, maar mentaal is ze nog steeds gevangene. Iets zit haar dwars, ze straft zichzelf hiervoor.

15 jaar later zijn de dames nog steeds bevriend. Lucie is uit op wraak, een obsessie die niet te stoppen is, wanneer ook Anna geobsedeerd raakt worden dingen echt bizar.

Hoe graag ik ook zou willen, kan ik niet verder ingaan op het verhaal of andere gebeurtenissen die ook maar enigszins te maken hebben met de film, het zou de impact verkleinen en dat zou doodzonde zijn.

Laugier met Lucie als pion jaagt je de stuipen op het lijf, en bezorgd het pubiek een doodzieke en misselijke ervaring rijker. Martyrs is duidelijk niet voor iedereen, of misschien wel voor helemaal niemand. Maar voor zij die de tocht durven maken, een unieke ervaring op je cv.

Over het verschil met de normale Dvd kan ik niks zeggen, aangezien ik alleen de blu-ray heb gezien. Een enorm verschil zal het niet zijn want de film is op zichzelf erg grauw en donker en geen visueel spectakel. Het geluid (niet de soundtrack) is zoals vaak haarscherp en creeërd een intens gevoel. Veel zul je hier weliswaar niet van merken aangezien de film vol met dialoog zit.

Verder is de making of echt de moeite waard, geen commerciële rommel maar gewoon recht door zee.

Bijzonder,

Net als Sleeping Beauty een erg gelikt filmpje. En hoewel de film een stuk minder kleurrijk is dan zijn debuutfilm zie je nog steeds het oog voor detail terug. Zo zijn de shots zeker niet kleurloos, en is het hier vooral rood en zwart die terugkomen. Belichting ook hier weer erg fraai en sowieso heeft hij zich deze Tetsuya Nakashima achtige stijl wel aardig eigen gemaakt lijkt het.

Echter is dit wel een heel ander soort filmpje dan Sleeping Beauty (en overigens ook Chiwawa-Chan). Bij die andere 2 ligt het tempo echt moordend hoog met hyperstilering, editing, en kleuren bombast. Hier ligt het tempo een stuk lager, is het thematisch, en een wat meer ingetogen drama. Ook wel direct de minpunten van de film, want het rebelse thema kon ik zoals zo vaak niet heul erg waarderen. Scènes die iets romantischer waren kon ik direct een stuk meer mee.

Wederom visueel een fraai filmpje, dus hopelijk blijft hij nog even door gaan (Ken is tenslotte pas 31!).

4*

Bittere tranen, zuiver verdriet.

Verdampt, verdroogd, en verlaten, rollen de eindcredits nietzeggend over het zwarte doek. Het onderhuidse vuurwerk is in rook opgegaan, en alsjeblieft, stel geen vragen, ik adem nog even uit.

Von Trier 1.Antichrist was een verradelijke eikel, een onsympathieke lul die de realiteit in tweeën brak. Een regisseur met ballen! En een klein hartje zo blijkt. Althans, is dat nu de aorta die ons kippenvel doet huiveren? Een kort moment van euforie, een enkele honderste van een seconde slechts, streelt von trier het allermooiste.

Melancholia opent kenmerkend VonTriers; Anders, uniek, en toonzettend. Daarmee uiteraard niet zeggende dat het ook direct goed is, want eerlijk gezegd voelde ik mij niet meteen thuis. Een veel te bombastische score, zet een grove, aanwezige toon, die zonder pardon mijn hele trommelvlies oprolt.

Von Trier 2.0 omarmd zijn veelzijdigheid met een glimlach van oor tot oor. Er zit weliswaar een Von Trier stempel op, gemarkeerd door het in hoofdstukken opgedeelde verhaal plus oprechte presentatie en vertedering van de poedelnaakte mens, maar óók Von Triers allerkleinste, kent een eigen dimensie. Een eigen wereld van fluweel, vol mystiek.

Van donder tot zon, worden Claire en Justine geïntroduceerd; Justine is ziek, een nuchtere schoonheid verbitterd door het verschrompelde as wat ooit het optimisme was. Claire is haar zus, heeft een zoontje en gelooft in het fenomeen 'na regen komt zonneschijn'.

De eerste 90 minuten lijken wat weg te hebben van een actieve vulkaan die op het punt staat uit te barsten. Er is frustie en ellendigheid. De spanning trilt op je neushaar, maar von Trier geeft niks prijs. De mooie momenten duren te kort om écht te kunnen genieten, de emoties pruttelen énkel op non-verbaal; en de wil om de longen uit je lijf te schreeuwen neemt drastisch toe.

De film draait duidelijk om haar climax, en hier gaat Von Trier dan ook all-in op. Dit is duidelijk te merken, want over de rest van de film doet von Trier zijn eigenzinnigheid gewoon tekort. De mystiek is voelbaar, maar niet tastbaar. Het blijft te ver weg.

Komt het door de score, of door het onverwachte wandelpad waarop de Deen ons leert lopen?

De dvd zal het zeggen.

4*

Hartverwarmend cliché.

Meng Ying Tong Nian is een ongeloofwaardig maar betoverend melodrama. Segregatie en hereniging, een verhaal over een vriendschap tussen Mao Xiaobing en Ling Ling dat als een liefdesbrief wordt gepresenteerd. Een brief met veel mooie momenten, stuurloos.

Een film die drijft op het voorgespiegelde verleden van Mao en Ling, Mao is als kind strontvervelend, met die belachelijk misselijkmakende grijns van hem. Ling is daarentegen erg schattig, en naar wie die bijbehorende credits gaan weet ik niet, maar een sterke kinderrol is het wel. Cinema speelt overigens ook een belangrijke rol in deze elektrische schaduw, beide hoofdpersonen kijken al van kinds af aan naar films, in het plaatselijke theater.

Wel vervelend is dat er ergens gezegd wordt: "Er is meer in leven dan cinema" , met dit als de 15de film van deze week kreeg ik een behoorlijk schuldgevoel. Al met al een erg clichématig verhaal dat erg avontuurlijk in elkaar steekt.

Yup.

Dit is wel het betere werk. Zorgt niet voor dezelfde feeling als zijn wat langere/grotere films maar het komt wel in de buurt. Meurtrière is enkel veel hypnotiserender en is zodoende eigenlijk een extreme vorm van visual asmr, het enige wat nog ontbreekt is een voice-over van Jena Malone. Niet dat het nodig was want in tegenstelling tot zijn recentere "Unrest" is deze niet alleen visueel interessanter (niet veel, maar er is gewoon meer te zien), maar vooral ook qua audio een stuk effectiever.

Heerlijke white noise en soundscapes in combinatie met de als maar "vervormende" blote dames zorgt voor een erg kunstig geheel zoals enkel onze Philippe ze kan maken. Was niet heel makkelijk te vinden, maar blij dat hij niet van de aardbodem is verdwenen. Keek er namelijk al een tijdje naar uit. Ook deze niet echt aan te raden overigens, enkel fans van visuele asmr en Grandrieux gaan dit interessant vinden denk ik. Gelukkig zijn daarvan nog best wat want dit soort films zijn toch wel erg uniek.

4*

Best leuk,

Echter had de film helaas zoveel meer dan dat kunnen zijn. De scènes met Tess zijn echt geweldig, ze is heerlijk eigenzinnig en schets een behoorlijk realistisch meisje. Sam is leuk, maar wel iets te mooi/dromerig neergezet wat mij betreft. Dat is ook direct het probleempje van deze film. Tegen het einde werd het wel heel moralistisch waardoor ik een flink bittere nasmaak aan dit filmpje over heb gehouden (het verzamelen van herinneringen en die vader van Tess).

Het was beter geweest als Wouterlood zich meer had gefocust op het coming of age drama/relatie tussen Sam en Tess. Tijdens deze scènes straalt de film echt plezier uit, geen vervelende "logica" storrytelling elementen (zo is het erg fijn dat die vader het gewoon prima vind dat Sam bij Tess/dit random meisje blijft die hij nog maar net kent terwijl zij naar het ziekenhuis moeten).

Helaas heeft Wouterlood ook een boodschap die hij graag kwijt wil en hoewel het qua storytelling nog best aardig is geïmplementeerd, haalt het op dat moment wel alle luchtigheid uit de film. Dat is enkel een beetje jammer want verder is het echt een ideaal filmpje voor op een warme zomerdag.

3.5*

Halfvolle melk,

De Tv staat aan, ik kijk om me heen, het is slecht weer buiten, ook op mijn 63" flatscreen, ik controleer de dvd, MILK staat er in het groot, ik haal mijn schouders op en kijk verder. Een oscar winnende film over de opstand van de homo's, ik gniffelde bij deze gedachte, niks tegen homo's, maar het deed me denken aan een show van Theo Maassen. Altijd lachen die vent, ik dwaal af, maar ik heb nu eenmaal niet veel zinnigs te vertellen over deze oersaaie van Sant productie,

Geen medelijden met Penn in deze film, want het geweld tegen homo's valt reuze mee. Een klap in het gezicht, een chupa chop in zn mond, en likken maar. Af en toe even een kusje, maar volgens mij bedonderd hij de boel. Veel interessanter word het ook niet. Helaas is er niets of niemand die hier verandering in weet te brengen, Penn acteerd wel maar heeft geen vleugels, geen bijzondere muziek of dramatische tegenslagen. Leuk concept dit, maar een beetje verwijft uitgewerkt.

Dubbelvla,

Twee pakken vla, Morgan Freeman en Clint Eastwood, Hilary Swank als lijdend voorwerp. Onder begelijding van het oersaaie duo, een dame in de ring, nog een dame in de ring, en kwijlen maar. Zo gekwijld, zo gekwijld, toch allemaal standaard.nl, veilig camerawerk, oh en waarom besloot ze ook al weer te boksen? Omdat ze er goed in was. Ok, leuk. Zeker met de wijze stem van Freeman als voice over.

Irritant was het niet, had gewoon op meer gehoopt, gehoopt? Verwacht.

Ondanks dat deze vla wat zuur was, verteld Freeman een aardig verhaaltje.

A miracle indeed.

Miracle on 34th Street is een heerlijk sfeervol kerstfilmpje waar de clichematigheid, in dit geval in de goede zin van het woord, de film overstijgt. Ups en downs borduren het verhaal, lekker luchtig en vriendelijk, wat vind ik het heerlijk, rond deze tijd van het jaar. Nee in de zomer zal ik hier niet hard van worden, maar nu ga ik met een warm gevoel kerstmis in.

I believe!

Pfoe.

Dit is toch wel een uniek filmpje hoor. Ik verwachte een beetje een up-tempo stijlvolle wraak/horrorflick, maar het is eigenlijk precies het tegenovergestelde. Het is bijna Béla Tarriaanse slow cinema van de bovenste plank. Het is echt uitzonderlijk effectief en geeft de film zodoende een als maar toenemende weemoed. De melancholie druipt werkelijk van het scherm en de zeer fraai gemonteerde soundscapes (boenen) zorgen dat deze zwart wit prent veel en veel meer is dan haar som der delen.

Het heeft door de beschikbaarheid even geduurd, maar heel blij dat ik deze dan toch eindelijk heb mogen aanschouwen. Absoluut niet wat ik er van verwacht had, maar wellicht heeft de film daardoor juist wel zoveel indruk weten te maken. Aanvankelijk is het even gissen waar de film heen wil, maar wanneer het eenmaal duidelijk is, is er geen weg meer terug.

Spoiler edit: Aanvankelijk denk je dat het miss Zombie allemaal niks doet en ze levenloos is, maar op het einde blijkt het dus dat er wel degelijk emotie in zit, wat het stenen gegooi en de messteken nog tragischer maakt.

4.5*

3 uur sentimentele pap, je moet er van houden,

Ik dus niet. Schaamteloos, deze belachelijke vertelling van het historische Camelot.
Uitgeknipte karakters, die vervolgens met pritstift zijn opgeplakt, vooral Mordered,
dropveter, 't lijkt verdomme wel Hans Teeuwen, op een slechte dag, een regie
van likmijnvinger, met als grootste blunder het willekeurig weggooien van Arthhur zijn zwaard. Kom nou. Laat staan het sentimentele waterballet, echt onkunde. Ook vervelend dat Morgause zo zwak is hier, hetzelfde geldt voor Mordered, maar als hij ook nog ging goochelen, zou ik helemaal van mijn stokje zijn gegaan.

Hé regisseur, ik heb nog wel een slecht idee voor deze wanprestatie, een voice over! Zegt Henk.
Ach, 178 minuten vliegen zo voorbij joh. Oh en wat dacht je van incest? dat schijnt mensen tegenwoordig ook op te winden. Zucht. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar dat ik deze film tot straatafval degradeer mag toch wel duidelijk zijn.

Even wat stukjes herzien, het blijft overall prima overeind. Maar blijf dat paardendrama gedoe wat vaak in dit soort films zit maar niks vinden. Toch een erg natuurlijke film met een fijne uitstraling en een leuk script.

Strontmelig, Pisnaar, ietwat saai, maar deelt rake klappen.

.

Ik dacht ik zet het maar even op een rijtje neer aangezien ik geen flauw benul heb welk gevoel van de 3 overheerst, saaiheid is het in elk geval niet maar daar kom ik later op terug.

The Holy Mountain is een film die naargeestig opent; naakte (onaantrekkelijke) vrouwen worden kaalgeschoren alsof het schapen zijn die hun vacht moeten afstaan aan de mens omdat winter op komst is. Kaalgeschoren vrouwen worden non verbaal mishandeld door meesters met hoeden en baarden.

Rikketikke tik tik melige muziek, rikketikke tik tik melige muziek, een plassende jezus in discussie met een incomplete lilliputter, samen dragen zij het kruis, naar kikkers aan de oorlog, kwakend van ongemak springen zij uit wanhoop op de strontmelige muziek van Al Steckler, opzoek naar het rode bloedbad van Boeddha barsten zij uit elkaar tot fontijnen die spontaan applaus afdwingen.

Jezus zoekt het hoger op, hij beklimt het gouden anker van het leven opzoek naar de heilige berg, een onwetende ongeschoren man klimt naar boven opzoek naar onsterfelijkheid, opzoek naar rijkdom, en opzoek naar eeuwige lust.

Heersers der planeten komt hij tegen op zijn psychedelische tocht door de melkweg, vrouwen met schaamhaar, eigenwijze pelikanen, en hitsige paarden hobbelen op zijn weg. Blote tieten, tampeloeres, stamperbloem. Middelen van genot waar zelfs de doden in deze film niet genoeg van kunnen krijgen, elke heerser zijn uitvinding; overleden lapdancers, guntoys, religieuze wapens, levende kunst.

Ja, maak daar maar wat van!

Jammer is dan dat ik nu enkel over het eerste (ruime) uur spreek, daarna neemt de film 20 tot 25 minuten lang een andere wending, de film wordt filosofisch, plots is er dialoog, en plots interesseert het me allemaal een stuk minder. Op zich jammer want de laatste 5-10 minuten zijn weer grandioos.

Heineken bier,

Na de fenomenale serie Dexter te hebben gevolgd, leek mij dit tevens een interessant concept. De uitvoering stelt enorm teleur ondanks dat het verder allemaal wel vermakelijk is.

Marshall, Brooks alter ego, is irritant en overbodig. Zijn gedachten kunnen horen zou prima zijn, nu is het allemaal wat te geforceerd.
De moorden zijn standaard en niet grensverleggend, dat zou de film op zijn minst boeiender maken. Verder vind ik die verslaving van hem wel meevallen, tevens is het contrast met zijn 'normale' leven heel magertjes uitgewerkt. Tegen het eind nog wat goedkope schietscènes, en het einde is gewoon kapot slecht, politiek correct en saai.

Bandeloos.

Ongrijpbar en onverklaarbaar, een zoektocht naar het onbekende, snaar theorien en the butterfly effect komen allemaal aan bod. Wetenschappelijke vraagstukken in het hoesje van "what if" worden ons op een gouden plaatje met een mooie paarse strik voorgeschoteld. Prachtige montage van beelden van dit en dat doen mij geloven. Niet in god, allah of democratie maar in Nemo, Nemo Nobody.

Jaco van dormael vliegt naar de sterren en daar voorbij. Jammer, zo veel details zullen onbesproken blijven, terwijl het allemaal beter dan perfect is. Maar goed,binnen de Engelse literatuur wist men dat al lang, want het spreekwoord luidt niet voor niets: "Nobody's perfect" .

Maar erg veel visuele truckjes dus, precies wat ik hoopte dat ging gebeuren, gebeurde. De camera duikt de foto in die tot leven komt, maar vliegt er net zo hard weer uit om vervolgens een trein in te halen. We liften mee op een druppel water, een druppel water die veel impact heeft. Van Dormael doet met alles, alles, elk detail heeft een doel.

Het meest besproken feit is misschien wel de vertelling, de vertelling die vaak als wazig of als te veel van het goede wordt beschouwd. En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet wat ik er zelf van vind. Er worden 3 verhalen door elkaar verteld door de vergeetachtige 117-jarige Nemo Nobody, elk verhaal heeft, of elke keuze in elk verhaal heeft een gevolg, details in details.

Het verhaaltje met Anna krijgt de meeste aandacht, en is naar mijn mening ook het leukst. De andere twee zijn iets te platonisch om echt lyrisch over te kunnen zijn, maar ze zorgen beiden voor frisse wind binnen het breedgesponnen liefdesverhaal met Anna en de wetenschappelijke vraagstukken.

Uiteindelijk geen maximale score voor meneer niemand, dit komt in eerste instantie door het sounddesign, het is goed, zeker. Maar het matched niet altijd even goed met de andere creatieve hoogstandjes van de film. Had wel wat gedurfder gemogen.

Mijn gevoel zegt 4.5 sterren, en daar sluit ik mij bij aan.

Geinig,

In voorbereiding op de horrorchallenge ben ik nog even in wat lijstjes gedoken met wat "extremere" horrorfilms. Ik zou hem aanvankelijk bewaren maar had er eigenlijk geen plek meer voor en had vandaag wel behoefte aan zo'n filmpje. Meestal stellen dit soort filmpjes redelijk teleur en hoewel dit zeker niet het meest extreme filmpje is doet het wel degelijk een poging.

Althans, de daden in deze film zijn redelijk bruut (rape, necrofelie, martelen, moord op een kind en zelfs een behoorlijk opvallende scene met een baby), maar vanwege de filmstijl (wat redelijk amateuristisch is) is het nergens echt schokkend of grensoverschrijdend. Dat had tegen het einde prima geklund (door bv zijn ex wat uitgebreider te martelen/verkrachten of anders/nog beter het zusje van haar en tevens een vrij prominent personage in de film), maar Palumbo gaat voor een middenweg en doet dat eigenlijk vrij goed.

Als je het amateurisme een beetje opzij kan zetten is dit uiteindelijk een vrij vermakelijke horror met een aantal unieke scenes die zeker de moeite waard zijn.

3*

Leuk!

Toch mooi dat Netflix dit soort projectjes blijft oppikken. The Murderer is Wisit z'n versie van Knives Out meets Postman Blues. Al lijkt het qua kleuren palet vooral op Citizen Dog, voor zij bekend met de film deed me dit een beejte aan dat dorpje denken waar Pod woonde. Dit had daar zomaar plaats kunnen vinden. Vooral de kleuren vallen op dus, lekker fel zodat je hebt bijna het idee dat je naar een Thaise Wes Anderson film zit te kijken.

Ja het is echt een heerlijke (maar soms ook flauwe) komedie die steeds een beetje gekker wordt. Hierboven staat dat het om een misdaad film gaat, maar dat zou ook zomaar horror kunnen zijn. Niet echt natuurlijk, maar de moorden zijn toch wel vrij expliciet. Niet dat dit iets is voor de gorehounds ofzo, daarvoor is het allemaal net iets te "fake".

Je moet wel een beetje tegen de gekke aaneenschakelingen kunnen, en logisch nadenkende personages moet je al helemaal niet naar opzoek zijn. Wisit wou gewoon een lekker maf filmpje maken. En daar is hij voor 95% in geslaagd. Laatste 15 minuten vond ik namelijk zelf wel echt zonde (je had daarvoor imo het ideale einde te pakken). Nu is het zeker niet slecht en laat hij ook nog wat visuele extraatjes zien, maar zulke uitstapjes zie ik liever overgeslagen worden (bovendien mag die z'n levenslessen ook wel voor zich houden). Had hem op 4.5* staan, maar wel een halve ster aftrek voor de laatste 15 minuten.

4*

Gemengde gevoelens.

Deze Yamanouchi wordt na Girl Hell 1999 als zijn meest shoquerende film gezien. En ik begrijp wel waarom, er gebeurd gewoon veel zieke shit, maar wel zieke shit met een waas ervoor. Ja, een waas, deze film is net als vele Japanse films door een filter gehaalt, doodzonde. Een ander zou er misschien blij mee zijn omdat het anders te shoquerend zou zijn, maar dat is nu de hele reden waarom ik deze en dit soort films kijk.

Dus geforceerde ranzigheid in de mist, hierdoor gaat de film duidelijk zijn doel voorbij, tenzij Yamanouchi hier iets anders mee wilde bereieken, maar dat lijkt me sterk. Jammer, maar toch 3 sterren voor de aankleding en originaliteit.

Een toetje om U tegen te zeggen.

Dat fonkelende oranje toetje dat zich verschuilt achter de openings credits lijkt op de sappigste perzik die je ooit zult zien, zeker wanneer dat toetje gesuikert is met boysenbes-creme.

Wong Kar-Wai's "My Blueberry Nights" is niet de eerste film met eten als hoofdthema, of toetjes gebruikt als beeldspraak, maar dit nagerecht is zonder twijfel gemaaakt door een gevoelig regisseur die een kruidenmix gebruikt van een vrij maar liefdes gebonden tartaartje. Het is geen

doodgewoon koekje dat op de menukaart staat, het is zo'n mooi geversierde etalage cake die je alleen met kerstmis ziet. Ochtenden van ananassap, middagen van rosemarijn, sappige nachten van watermeloen met schijfjes citroen. Nom Nom Nom.

Je proeft "My Blueberry Nights" met je netvlies. Hup, Lik op dat lichtgevende restje taart in etalage verpakte treinrit door New York op middernacht. Bewaar: De mist van cranberry die de horizon van Memphis bedekt. Eerlijk, er zijn minder lekkere dingen om 90 minuten naar te kijken dan deze taartbrief zonder postzegel.

Wong's Engelstalig debuut is opnieuw een visueel juweeltje, maar ook het vlotte tempo geeft de film vleugels, een verbetering ten opzichte van het al uitstekende 2046.