Meningen

Regisser Del Toro heeft ons gewaarschuwd door te zeggen: "Ik hoop dat niemand hun kinderen naar deze film brengt, ik hoop dat niemand dit aanziet voor Harry Potter"

Pan's labyrinth is een medogenloze fantasy-horror die zich afspeeld in het fascistische Spanje, wat deze film zeer zeldzaam maakt in zijn genre. Ofelia, een 12 jarig meisje, woont samen met haar zwangere moeder en gemene stief-vader. Om de harde realiteit te ontsnappen, trekt Ofelia zich terug in haar eigen fantasie.

Houd je vast. Pan's labyrinth is net zo medogenloos als dat het impulsief is, een sterk en orgineel fabeltje. Dit zie je niet veel.

Ondanks haar complexiteit en grootsheid word de film vaak overschat, haar aantrekkelijkheid word dus ook meer gewaardeerd door de echte fantasy liefhebbers. Regisseur Del toro maakt de film donker en zanderig genoeg om naast het kinderlijke sfeertje het zo volwassen mogelijk te maken.

Er is geen liefde verdwaald in deze wereld - afspelend in het fascistische Spanje 1944, de jonge Ofelia gaat samen met haar zwangere moeder, samen leven met haar machthebbende stief vader Capitan Vidal. De Capitan is de baas van een klein leger en is daar om de rebellen uit te bossen te verdrijven. Hij en zijn mannen martelen en vermoorden de rebellen. Hij is gemeen tegen Ofelia, Denkt alleen maar aan overwinning en de geboorte van zijn zoon.

Door om te gaan met de duisternis en eenzaamheid in haar realiteit, ontsnapt enthousiast sprookjes lezer Ofelia via haar fantasie.

De omgeving word ook beschouwd als een tuin-labyrinth; Hier ontmoet ze een krakende, pientere oude faun die haar een missie voorstelt - het behalen van verschillende opdrachten en bewijzen dat zij de princes is van deze onderwereld. De reis leidt haar niet naar Paradise on earth noch naar een concert van Madonna, eerder bizarre, lelijke en magische wezens miraculeus tot leven gebracht

door houterige mimespelers en de fantasie van regisseur Del Toro. Ivana Baquero als Ofelia is zeer bijblijvend: Ofelia, het onschuldige meisje met dromen, ook het tikkeltje volwassenheid geeft iets extra's aan het karakter.

Het kan maar niet vaak genoeg gezecht worden; Pan's labyrinth is een sprookje voor volwassenen. Een sprookje dat leeft,

een sprookje dat mij overtuigt heeft, dat zelfs de dood het waard is om voor te leven.

Un Lac.

Vroeger dacht ik altijd dat sfeervol een populair eufemisme was voor 'saai'. Ik was hier zo van overtuigt dat ik geen kaarsen maar TL lampen had, geen wierrook opzette, maar gewoon mijn behoefte in de woonkamer deed. Meest overgewaardeerde woord in filmland.

Echter nu, 3 dagen later*, denk ik daar heel anders over. Phillipe Grandrieux is een meester in het creeren van naargeestige sfeercinema, dit doet hij door middel van een donkere desolate setting met sterk sounddesign en een schokkende camera.

Un Lac is geen Sombre of La Vie Nouvelle, Un Lac is een typische, want dat de man een eigen stijl heeft kan men gerust stellen, Grandrieux. Een stijl die je in 1 oog opslag herkent, toch, ondanks de wat stugge titel is het een geweldig naargeestig sfeerspektakel geworden die precies past binnen de ouvre van Grandrieux, maar op zichzelf zo'n frisse uitwerking kent, dat het als losse film ook staat als een huis.

Nu zijn er een aantal dingen waar je rekening mee zou moeten houden voor het bekijken van deze film: Het plotje is wat wazig, de karakters hebben geen lange langnek nek, verder vrij weinig dialoog, al vond ik het zelf vrij veel.

Lang maakt kort, Un Lac is wederom een audiovisueelsfeer kunstwerk van Phillipje Grandrieux.

* Natuurlijk gaat het niet echt om 3 dagen, muggenzifter.

Wie niet weg is, is gezien.

De film opent met een verdwaalde Blake (Cobain), die aan het ditten-en-datten is bij een beekje in een op het oog groot bos tijdens een niet al te warme periode van het jaar, hij kleed zich uit (op zijn laarzen na) en springt het water bij de nabijgelegen waterval in. Een wake-up-call waar hij waarschijnlijk naar op zoek is. Nu ben ik niet bekend met Curt of Nirvana, eigenlijk ben ik zelfs helemaal onbekend in het rock'nroll genre, ik baalde ook als een stekker toen ik hoorde dat het gebaseerd was op..

Dat terzijde, Blake warmt zich op bij een zelfgemaakt vuurtje, zijn Converse Allstars te drogen. Want als je zwemt met je laarzen aan worden ze nu eenmaal nat. Gedroogd gedroogd baant hij zich door het bos een weg naar huis (waarom hij daar was in eerste instantie mag Joost weten, maar waarschijnlijk wilde hij gewoon ontsnappen aan).

Het tuinhuisje dat dient als getaway, is veelvuldig in beeld, en aangezien ik dus niet bekend ben met de rocklegende, vroeg ik mij steeds af waarom het huisje in kwestie nou zo veel screenplay moest hebben, het had nog net geen dialoog. Geeft ook niet, maar mysterieus was het wel.

Het mooie stenen huis is van buiten aanzienlijk mooier dan dat het er van binnen uitziet. Maar het past goed bij het contrast van de film en stereotype personages die allemaal erg nonchalant zijn. Cliché ja, precies. In dit geval niet in negatieve zin want de diepgang kon me eerlijk gezegd gestolen worden, mijn mening over deze Van Sant was na een driekwartier toch al vast.

Dit wist ik omdat ik als een opgewonden doos aan de sfeer zat te likken alsof het mijn favoriete smaak lolly was. Bosbessen. De shots zijn zo natgelikt dat ik met twee vingers in de neus naar het einde gleed. Fijn was ook dat de muziek nergens de overhand had waardoor het nogal ruw had kunnen zijn. Nee een meesterwerk is het niet, maar wederom weer een goed geslaagde film van Van Sant.

Twee woorden: Slecht.

Eindelijk maar toch deze Duitse hoogvlieger bekeken, vaak uitgesteld, vermeden of vergeten.

Maar vandaag was de dag des oordeels, vandaag zou ik eindelijk een mening hebben over deze film. Die mening, was gelukkig al snel geformd. Om precies te zijn al in minuut vijf. Het begon met een zucht, een stoot gevolgd door een gaap, ik zat niet lekker, stomme lelijke gordijnen, het getyp van mijn vriendin, ik begon mij overal aan te ergeren. Ik werd suffig, slaperig dat ook. Knipperde met mijn ogen, ontvoerd, ontvoerd door Duitse cinema, opzoek naar een uitweg worden er dialogen over koetjes en kalfjes mijn strot in gedouwd, de ene lading afgelost door de andere, opgevult met saai, belachelijk slecht camerawerk.

"Hartverscheurend" schrijft de Trouw. Nou wat dan? Want ik zie het niet, had al moeite mijn ogen open te houden, ach misschien had ik er de kracht wel niet meer voor. Het zij zo. Versuft kijk ik verder, naar dit eindeloze gezanik in oost-Duitsland, geen wonder dat het niet meer bestaat. Als een zombie, staar ik naar het scherm. De hoop was weg, verdwenen, maar iets trok mijn aandacht, maar wat? "Geilheid" word er gefluisterd, de eindcredits zijn een feit.

Bespookt,

Onvindbaar maar toch gevonden deze absolute prachtparel van Shaohong Li. Ik heb waarschijnlijk dezelfde versie die Black Math heeft mogen aanschouwen gezien, want ook hier waren de subs nogal lomp, niks mee gedaan verder, want echt essentieel vond ik het niet.

Ik liet me vooral bespelen door het kleurenpalet aan visuele pracht en de eigenzinnige emoties. Van rood, lief, en onschuldig, naar groen, mysterieus, en benauwd. Romantiek was nog nooit zo origineel en het mysterie was nog nooit zo geraffineerd doch abstract.

Om het geraffineerde abstracte kleuren palet en visuele pracht dat de onverklaarbare romantiek extra draagvlak geeft, is een vreemd drama gewoven dat niet altijd even boeiend is, echter schuilt er continu het bangstigende mysterie dat de mooi vormgegeven romantiek accentureerd.

Met als gevolg een eigenzinnig sprookje dat je bespookt maar ontroerd achterlaat.

4.5*

Gutogutogut. Ik houd mijn ballen vast.

Want er zal wel veel in geknepen worden, tussen de 34 meningen staat namelijk geen enkele onvoldoende. Bij deze. Wat een gecarameliseerd drama, het begint al in minuut 10, mama, mama, wait, huil, huil. Misschien ontroerend voor de 1, maar vreselijk irritant als je het mij vraagt.
Verder is het visueel wat muffig. Weinig te beleven op dat vlak iig.

Het script is ook bij vlagen uberdramatisch, hier een willekeurig dialoog: ''sorry i left you like that'' ''it doesnt matter'', ''i miss you'', ''i miss you too'', you're my only friend''. Alsjeblieft zeg, nu weet ik het wel. Zelfmoord joggen was wel aardig, maar ook dat loopt af met een sisser.

In tegenstelling tot velen deed het me allemaal vrij weinig. Overigens heb ik hem hier op dvd, dus niet vroegtijdig van canvas weggezapt.

Brandend Kaarslicht,

Op aanraden van David Lynch bekeken. Lolita Lolita Lolita, wat zal ik toch lekker dromen vannacht, dromen over jou, over je mooie blonde haren, over het maanlicht dat fonkelt als de nacht in jou ogen. Mijn moeder zij altijd: "Meisjes met een mooie lach zijn vaak niet te vertrouwen" maar wat zink ik toch graag weg in de schoonheid van jou lippen, je tanden, en je oren wat zijn ze mooi.
Je voeten zo teder dat zelfs de mooiste nagellak niet mooi genoeg is. Perfect...

Zou je denken, Lolita is een parel tussen diamanten van Kubrick, een fragiel meesterwerk van de meester hemzelf. Alhoewel de 'hand' van Kubrick niet te zien is op het scherm, ruikt de muziek naar Kubrickzweet. Lolita Lolita Lolita, een innig, preuts jasje maar net niet goed dichtgeritst.

152 minuten, waar minuten secondes lijken, zolang het meisje in kwestie maar in beeld is.
Ja natuurlijk bedoel ik Sue Lyon (Lolita), al het andere is bijzaak, Sue schijnt zo helder als de nacht op 11 september 2001, helder maar onheilspellend avontuurlijk, zo onschuldig.

James Mason is een aardige gluiperd, uitgesproken chaos. Een staaltje onperfectie in de film, de onperfectie die de film zo bijzonder maakt, toch miste ik een 'perfecte moord' , dat brengt mij tevens bij de minpunten van dit bont, soms iets te eenvoudig en weinig kont. Iets uitbundiger had het wel gemogen, een natte droom waar niets is gelogen. Uit.