menu

Hier kun je zien welke berichten Boogeyman als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Akai Misshitsu (Heya): Kindan no Ôsama Geemu (1999)

Alternatieve titel: Red Room: Forbidden King Game

3,5
No budget splatter.

Iemand die bekend is met Yamanouchi's eerdere werk weet wat hem of haar te wachten staat, een no budget splatter. Deze keer een kamer, gevuld met verruit dezelfde namen, spelen een spel voor 10000YEN (beetje weinig, maar ach)Of, misschien was het ook wel meer. Het verloopt precies zoals hierboven vermeldt, een martelspelletje: Hoe ver wil men gaan voor geld.

Heel ver, blijkt. Red Room wordt vaak vergeleken met de Guinea Pig series, ik vind het zelf nog al een gevaarlijke vergelijking, zeker omdat Daisuke helemaal geen budget had voor deze film, hoeft geen excuus te zijn, maar gelikte effecten en dergelijke heeft de beste man dan ook maling aan.

Het is goedkoop en het lijkt goedkoop, neemt niet weg dat dit gewoon een heerlijke splatterwerkje is met een benauwd sfeertje en een hoop gehak. Veel gore en nog meer gore, leuk!

Aliens (1986)

3,5
Come out come out who(m)ever you are,

Zeven jaar na het succesvolle eerste deel Alien, komt James Cameron (Terminator 2: Judgment Day, Avatar) met een vervolg, een sequel wiens bagage met actie veel directer is dan zijn voorganger, en houdt de vlam die Ridley Scott (Gladiator) in het eerste deel heeft angewakkerd, er goed in. De setting is 50 jaar na de gebeurtenissen van het eerste deel, precies waar de aliens in het eerste deel ontdekt zijn, bevind zich nu een hele kolonie. De spanning, er is in lange tijd niets meer vernomen van het station in kwestie, een groep mariniers worden op verkenning gestuurd, daar zullen zij, niet één, maar honderden aliens ontdekken, die met smart zaten te wachten op de jonge, frisse en sappige mariniers.

De film geeft tijd voor karakterontwikkeling, nieuwe gezichten worden geïntroduceerd, en de helden worden voorzichtig naar de voorgrond getrokkend door middel van spanning en drama, en in tegenstelling tot de eerste film, zijn de effecten om te smullen, en er zit genoeg diepgang in om je goed in te kunnen leven. Oh en, Ellen Ripley (Sigourney Weaver) is awesome.

Met de rol van 'Nancy' in "A Nightmare on Elm Street" als opstapje, Is dit knallen met vrouwen op hoog niveau. Zij is het voorbeeld van een sterke vrouwlijke hoofdrol, zowel het uitgediepte karakter als haar daden. Natuurlijk is ook zij bang voor de aliens, maar in plaats van huilie huilie te doen, confronteerd zij haar angst met een flammenwerper. Hier komt het allemaal vandaan, een vrouw als bink, die de boel lekker overhoop wil knallen, nee geen afwas voor deze dame, uitstekende prestatie. En bedankt, dat we tot op de dag van vandaag nog van dit recept kunnen genieten.

De driehoek is mooi rond, zelfs de pakken van de aliens zijn bijzonder gedetailleerd en angstaanjagend, geen houterig gehamer, maar vlekkeloos en soepel geacteerd/gechoreografeerd. De gehele film op mijn tenen gestaan en op mijn tanden gebeten. zittend op die O zo comfortabele bank, maar ben ik veilig? Er gebeurd van alles en tijd voor ademen is er bijna niet. Toch moet gezegd worden dat de film soms enigzins traag is. Ik vond het prima zo, maar vast niet iedereen.

American Pop (1981)

1,5
The last 5 minutes blew my mind.

Daar wil ik het dan ook bij houden, want de rest is gewoon muffe rotzooi. Iets wat misschien als humor bedoelt is, loopt volledig in de soep waardoor het 90 minuten lang saai is. De maffe personages zijn ingeruild voor zogenaamde coole hippies. En details had Bakshi blijkbaar genoeg van, want er is weinig leven te bekennen in de shots.

De laatste 5 minuten waren gewoon spectaculair, erg kleurrijk en creatief in elkaar geknutseld.
Deze laatste minuten zijn gewoon op youtube te vinden, en daar zou ik het, als potentiele kijker maar bij houden.

American, The (2010)

3,5
Goed, maar kon beter.

Aan het verhaaltje is weinig origineel, maar Corbijn maakt hier toch een enigzins fris project van. Op voorhand lijkt het een redelijk standaard vlot hollywood thrillertje, in grote lijnen is het dat ook wel, maar het heeft een klein art-house achtig tintje. Een klein art-house achtig tintje in de zin van stylering en script, niet bijster veel dialoog, geen Inceptioniaans lange uitleg, veel (voor een Hollywood productie) vrouwlijk bloot, zelfs de soundtrack is redelijk arty.

Op zich erg leuk, en totaal onverwacht, maar er had zelfs nog meer ingezeten. Laat ik beginnen bij de editting, over het algemeen prima, maar zo nu en dan wat verkeerde keuzes in de zin van iets te vroege cuts, verder had de editting soms ook wel wat vlotter gemogen om een aantal uitgerekte scenes wat op te leuken, met name wanneer hij het wapen in elkaar knutselt.

Verder wil ik nog even muggenziften over de soundtrack, deze is soms nog al off base, de muziek fade vaak 1 seconde te laat in waardoor de flow van de film enigzins wordt verstoord.

George Clooney was meer van hetzelfde, maar deed het prima. Hier en daar een aantal mooie shots, visueel nooit echt grandioos, maar er waren zeker 3/4 erg mooie shots. En dan het einde, in het begin voelt het wat flauw aan, maar komt uiteindelijk toch op zijn pootjes terrecht. Goed.

Antichrist (2009)

5,0
Schreeuwende hartkloppingen, bonkend verdriet.

Ik knijp je strot dicht, tel tot vijf. Ik besta uit 6 hoofdstukken; verdriet, boosheid, wanhoop, drie bedelaren en een pro en epiloog. Ik laat je toe, tot de vlijmscherpe stenen van mijn verdriet. Ik laat je toe, tot de bloeinde heide van mijn genot. Ik laat je toe, en jij alleen. Bang ben ik voor het onbekende, kolkende sappen van moeder natuur bijten in het schone vlees, het schone vlees van de mens.

Ik ben geen persoon, geen dier of buitenaards. Ik ben jou, en jij bent mij. Ik open in sfeervol zwart wit, visuele regendruppels spat ik op het scherm. Je kijkt recht in mijn schede, soppend drijfzand, opwinding geluk. Niets is wat het lijkt, onheil ligt op de loer. Al is het van 2 hoog, zonnestralen van verdriet. Als het maanlicht begeleid ik je door het donkere bos, ik ben bang.

Kersverse kreten bevestigen mijn euforie. Besluiteloos. Ik vraag je me te slaan, je slaat me. Het regent eikels, ik trek tot je barst als een vulkaan en van gekte niet weet wat los en vast zit. Bloederige zweetdruppels, een feestmaal voor mij. Raak me aan. Ik bezorg je schreeuwende hartkloppingen en bonkend verdriet. wie ben ik? Ik ben de Antichrist.

Asaruto Gâruzu (2009)

Alternatieve titel: Assault Girls

3,5
Luchtig slakkenhuisje.

Assault Girls is gewoon een prima tussendoortje van Oshii, luchtig, kort, audiovisueel aantrekkelijk en bovendien erg vermakelijk. 3 vrouwen en een kerel rammen een god die veel weg heeft van een kruising tussen een iets te groot uitgevallen vis en een blauwe worm met kieuwen.

Van de 4 personages heb ik er 3 onthouden; een shapeshifter die zowel als kraai en als ballerina erg vermakelijke en visueel mooie scenes schetst. Verder hebben we sexy close cambat expert 'Gray', wat zij verder precies doet boeit niet, ze is lekker en houdt van knokken, niet zeuren dus.

Leukste personage is toch wel Jäger, een lomp eenmanskanon die veel waarde hecht aan bacon. Hij wordt dan ook bloednijdig wanneer hij zijn eten moet laten staan om deze visworm in experience om te zetten. Erg lollig ventje in een erg luchtige maar vermakelijke film van Oshii.

3.5*

Autoreiji (2010)

Alternatieve titel: Outrage

3,0
Uitgesponnen vermaak.

Ik had het wel een beetje verwacht, maar deze Kitano is verre van groots. 105 vermakelijke minuten, maar het hield niet over. Het begin was sterk, waarna ''Outrage'' in beeld verscheen en de soundtrack begon te brommen, had ik er zin in.

Daarna bleef de film stabiel door middel van expliciete yukazu tradities, knallen, moorden en hakken, met hier en daar wat humor, echter kon deze op zich stijlvolle misdaad film van Kitano nergens echt knallen, en hield ik uiteindelijk een soort McDonalds gevoel over aan de film.

Was de soundtrack wat aanweziger geweest, en nog wat extra humor met een vlotter tempo, had hij iets meer gekregen, maar op deze manier, leuk, alleen een tikkie te steriel voor de Boogeyman.

Avalon (2001)

Alternatieve titel: アヴァロン

5,0
Dromerig.

Ik heb hem al een geringe tijd in bezit, maar vandaag dan toch eindelijk Avalon (op blu ray) gezien. Ik heb de film eigenlijk expres iets uitgesteld omdat ik bang was dat hij iets tegen zou vallen, en dan is 70 Euro een hoop geld.

Vandaag dan eindelijk de tijd/gemoedstoestand gevonden om de film op te zetten, het zonnescherm ging naar beneden, de lichten uit, de gordijnen dicht, het dvd'tje in de playstation, uiteindelijk pakte ik mijn kneedgummetje, mede door het commentaar van LF dat dit een soort Japans arthousje was, en bovendien better save than sorry.

Maar het kneedgummetje bleek in de eerste scene al onnodig. Prachtig vormgegeven FPS/MMO, met geschut en explosies die bevriezen. Een Frame Freeze als het ware, we krijgen een overzicht van wat er allemaal gaande is en vervolgens wordt de Play butten weer opgezocht en gaan we verder.

Welcome to Avalon.

Een game is natuurlijk de ultieme setting om visueel te stunten, gelukkig vergallopeerd Oshii zich niet en houdt hij het netjes, netjes is misschien niet eens het juiste woord, aangezien het visueel echt prachtig is, de game 'Avalon', de dromerige look, de setting, de editting, de soundtrack van Kawai. Stuk voor stuk top notch.

Nu kan ik ook de zoveelste zijn die zijn mening geeft over het door velen vernoemde 'what is real verhaaltje' ik kan de Matrix er bij halen, ik kan Kokako Kidotai erbij halen, ik kan for god sakes, Eraserhead erbij halen. Maar dat zou de film totaal onrecht aandoen. Volstrekte onzin, niet serieus nemen die vergelijkingen.

Avalon stelt een veel interessantere vraag. ''Maakt het wat uit?''. Maar dat thema is maar een dun draadje van de film, het wordt slechts aangehaalt en uitgewerkt.

Uiteindelijk wilde ik eigenlijk een 4.5 geven aan de film, maar met nog de aftiteling op de achtergrond, nagenietend van de film, kwam ik tot de conclusie dat 5* eigenlijk al te weinig zijn.