Meningen

Pasta bolognese,

Lekker, goedkoop, snel klaar, maar de hoeveelheid saus verpest het vaak. Zo is het basisidee ideaal om mee te werken, maar er word wel behoorlijk misbruik gemaakt van deze blik in de toekomst. Geen structuur, geen aangrijpend verhaal zoals bijvoorbeeld de serie Eureka, geen karakterontwikkelingen.

Nee, levens redden is niet cool, is niet nobel. Dus dat copflick gedeelte had er wat mij betreft uit gemogen, zo´n handicap of gave is daar interessant genoeg voor. Lekkere pasta, jammer van de saus.

Kermis in de hel,

Terwijl Francesca en Pedro worstelen met het stilleleven van hun eigen teringzooi, wordt standaard horror plots gespook voor gevorderden. Midden in het niemandsland woont het jonge levenspaar nog maar net, het tweetal heeft het duidelijk moeilijk en is driftig opzoek naar sereniteit en harmonie. Sodemieter, wat?! Daar zeg ik donder op! Want het is Kermis in de hel!

Bij Klopgeestige bovennatura sta ik normaliter niet vooraan in de rij, en nu dus ook niet. Een beetje flauw, maar mijn instelling was puur zakelijk: De horror KO. Dus, toch enigszins sceptisch begon ik aan de zit; Zeventien zwart, dertig clichés en een vleugje zout.

Waar El Orfanato faalde, kruipt No-Do stilletjes onder mijn huid, het metafysisch gespook is nog nooit zo eigenzinnig geweest, dan wel geen 45 meter kippenvel, maar zachtjes komt er een gewenning, bijna tastbaar is het visuele spookportret dat uitbunding op het netvlies van de gevierde kijker danst.

No-Do is verpakt in het standaard verhaaltje; een oud oud huis waar vroeger verschrikkelijke dingen zijn gebeurd, komt tot leven. Kinderen, gemartelde hoertjes en ontwetenden zijn geslacht in het verleden, enkel om x aantal jaar later, wraak te nemen op het heden.

Het gezin dat eigenlijk al genoeg problemen kent, stort zichzelf in het oog van de orkaan.

Elio Quiroga's "No-Do" Mixt religieus scepticisme met het bovennatuurlijke en levert daarmee een lekker obscuur werkje af. Zeer goed.

4*