Meningen

Mooi,

Jaroslava is echt angstaanjagend mooi. Altijd wat gevaarlijk natuurlijk om dat over een 13-jarige te zeggen (had tijdens het kijken van de film wel het idee dat ze jong was maar 13 had ik niet verwacht) maar toch is het zo en bedoel er ook echt niks "geks" mee. het is namelijk vooral haar blik (plus oogschaduw) die heerlijk hypnotiserend werkt waardoor je ook echt het gevoel hebt dat je in haar droom aan het meegluren bent.

Ze zorgt bovendien voor een unieke binding met de kijker zonder al te veel over haarzelf prijs te geven. Dat is echt uitzonderlijk knap. Verder visueel erg fraai, zeker als je weet dat deze film uit 1970 (!) komt. De kleuren/contrasten en belichting houden de film interessant genoeg zodra Jaroslava eventjes uit beeld verdwijnt. Al moet ik wel zeggen dat ook de andere personages erg uniek zijn en zo blijft de film fris en geheel eigenzinnig.

Als laatste ook een heerlijk dromerige soundtrack die alles goed samensmeedt tot een erg fraai en memorabel geheel.

4*

''If we are not on holy ground, then where the hell are?''

Uitstekende film in mijn eigenlijk minst favoriete stijl (apocalyptisch). Sterk ruw drama dat vooral visueel gezien erg mooi is. Op momenten erg malse gore dat fenomenaal in beeld wordt gebracht. Verder een lekker duivels sfeertje, brute gevechten, en erg mooie lange scenes die hier goed tot zijn recht komen. Op dit mooie stof is ook een overwacht mooi einde geborduurd. Verrassend.

Ik heb gister, de waarschijnlijk slechtste film ooit gemaakt gezien.

Hij heet Vampire Dentist. Waarin alle nacht scenes overdag zijn gefilmt, en gewoon blauw gefiltreerd zijn waardoor het donker lijkt.

Alhoewel de lucht nog steeds helder is! Er was geen echt plot, het verhaal krabbelde wat voort maar dit was saai en onintessant.

En voor één of andere reden vallen de vampieren alleen aan wanneer ze bukken om iets van de grond op te rapen.

Ik denk dat het moraal van de film: "Schijt aan het millieu, en als je ook maar doet om het te supporten word je gebeten" is.

Deze film bevat geen bloed, gevloek, of blote borsten. Dus er is niets wat je aandacht verleid van hoe slecht het allemaal is.

Zéér slecht.

Bedrogen geluk.

Vargtimmen is een soort regenboogslak, ongelovelijk traag, maar visueel wonderschoon. Vooral de belichting is hier sterk, het zwart-wit contrast staat als een huis, en af en toe zelfs wat gewaagde shots. Er hangt een aangenaam grimmig sfeertje dat zijn werk goed doet.

Ook Vargtimmen leeft op bombardementen van dialoog, soms werkt het, soms niet. Gelukkig zijn de settings en belichting mooi genoeg om geboeit te blijven, daarbij opgeteld het sterke acteerwerk. Bejaard maar sterk.

Een effectief kleurloze thriller die langzaam onder je huid kruipt maar uiteindelijk te tam blijkt om zich daar te grondig nestelen.

De grauwe filters schetsen een mooi spannend doek waar twee vrouwen elkaar langzaam bekogelen met scherpe dialogen en goed getimede stiltes. De chemie en onderhuidse spanning weten de film lange tijd te dragen, echter eenmaal de climax nadert blijkt toch dat de film nét te tam is geweest om de emotie echt uit de tent te lokken, want in plaats van een overdonderd gevoel was er een leegte waarin de schouders langzaam werden opgehaald.

Wat overblijft is de herinnering van de onderhuidse spanning-met-meer-potentie, de effectieve filters, de kadering, en het sounddesign.

Simply Awesome.

Versus is een adrenalineshot van onstuimige gewelddadigheid in een overdreven jasje. Geschifte personages schieten elkaar overhoop om vervolgens te reïncarneren als driftige zombies die de avond daarvoor iets te diep in het glaasje gekeken hebben.

De speelduur stond me eigenlijk wat tegen, maar eerlijk is eerlijk; dit waren de snelste 2 uur van mijn 24 levensjaren. Flitsende choreografie die 119 minuten lang verrassend blijft, van freeze frames tot versnelde cinema tot rustmomenten en losbandig camerawerk.

Explosieve gevechten en energiek sounddesign, kurkdroge en kletsnatte humor geven het extra zetje dat Versus nodig had om stoffelijk te knallen, mijn aandacht bij het nekvel te grijpen en het kwalitatief uit te wringen tot het laatste vuurwerk geschiedenis is.

4.5*

Top vermaak.

Prachtig (volledig) digitaal geschoten werkje van Franse bodem. Visueel verbluffend, oogstrelend, een visueel orgasme. Vlotte montage, evenals het camerawerk, magnefiek. Top vermaak.

Audiovisueel top. De rest wat minder.

Blind de film in, gevoelsmatig komt de film erg langzaam op gang, een zoon van 'een welvarend' koppel blijkt vermist te zijn in de omgeving van Birma, ergens waar veel bomen zijn zeg maar, dit verhaaltje boeide mij persoonlijk bijzonder weinig dus ik gluurde hier maar een beetje doorheen.

Dat gaat, maar net. Want het visueel mooi wordt vaak afgewisseld door veel dialoog, voor mij onnodig en soms wat storend.

Nou heb ik verder ook niet zoveel met Thaise bosnegertjes die met lippenstift spelen, maar dat was altijd nog beter dan het geneuzel in het begin. Soms kon ik toch nog prima mee varen met het gegeven drama, wanhoop is duidelijk meester van Janet, de uitzichtloze blik, haar jurk die ze wat afgezakt aanheeft en natuurlijk de enge schaterlach, sterk en overtuigend. Paul is verder erg standaard ingekleurd, godzijdank. De horror was een beetje slappe hap, dacht ik.

Prachtige climax, dus een beetje gemengde gevoelens over deze film, misschien doet een herziening het beter, voor nu een kleine voldoende.

Lachen als een boer met kiespijn,

In een film waar het verhaal bijzaak is en alle aandacht uitgaat naar het hyperactieve, altijd optimistische hoofdpersonage, kon ik mijn aandacht er toch moeilijk bij houden, eigenlijk irriteerde ik mij aan alles; het woord princes kwam me mijn strot uit, de flauwe, makkelijke humor was alles behalve grappig, camerawerk was ontzettend amateuristisch uitgevoerd, en de muffe muziek mag ook wel eens worden afgestoft . Ik snap de gedachte achter deze film wel, zoals als bassie altijd riep: "Wat er ook gebeurd altijd blijven lachen" allemaal leuk en aardig, maar interessant is het niet.

Want nog voor het eerste reclameblok zag ik door de bomen het bos niet meer, verveeld was ik niet overigens, er waren genoeg dingen waar ik mij aan kon irriteren, al brandt dat vervelende Italiaans accent nog in mijn trommelvlies, verder heeft deze film ook bizar weinig te vertellen, toch zullen er mensen zijn die dit wel aan het denken zet, die dit wel motiveerd, maar ik houd nu eenmaal niet van druktemakers, en deze spreekt ook nog eens Italiaans, niks tegen Italië als land, maar wat een verschrikkelijke taal.

Na Zandkuiken en Fortune maar even een lyrische boeman wind.

Gister aan deze film begonnen, maar viel er tot ongenoegen van mijn vriendin bij in slaap. Vandaag was ze de deur uit, en kon ik dus een pogining doen om onze licht beschadigde relatie te repareren, vandaar ook mijn 5 sterren.

Dat is natuurlijk onzin want de film zit vol met smikkel smakkel. De eerste 15 minuten zijn misschien wel het moeilijkst, een intro die erg lastig te plaatsen is, al betaald zich dat nog geen 10 minuten later dubbel en dwars uit.

Een beetje met dooien kliederen is an sich best leguber of misschien beter gezegt bijzonder mysterieus. Hang daar een plaatje aan met Asano in de hoofdrol, een hoofdrol waarin hij dwaalt in de grenzen van het leven en de dood. Ik kon in tegenstelling tot mijn bovenbuurman erg meeleven met de boel, intrigerende dansscenes, af en toe droge humor, maar ook de gezamenlijke wanhoop en frustratie naar het onbekende.

Behoorlijk kunstzinnig is ook de editting, fantastisch mooi aan elkaar geborduurd, hierdoor wordt het uitgangspunt erg dynamisch. Maar save the best for last, het sounddesign, over het algemen natuurlijk wel iets wat je aan Tsuka over kan laten, maar bij deze ''Vital'' mag dat nog wel extra benadrukt worden, prachtig subtiel wanneer het moet, en duister mysterieus wanneer het kan. Indrukwekkend.

Ja, Vital is een filmpje waar ik nog lang over door kan praten, onder andere de fantastisch geplaatste rustmomenten van strak blauwe lucht, okee met wat wolkjes dan, maar ook de top notch dansscenes die het gezicht van de boeman doet glunderen.