Meningen

Blijft pijnlijk,

Alhoewel het eigenlijk beter is dat je zo'n type film maar 1x kijkt, is het vrij lastig om dan een objectief beeld te blijven houden. Zo knalde ik Dogville bijvoorbeeld jaren na de eerste kijkbeurt omhoog omdat ik de film in mijn hoofd simpelweg beter had gemaakt dan hij was (we weten allemaal waarom). Nog steeds een fenomenale film overigens, daar niet van. Mja, een dergelijk aangrijpende film blijft nu eenmaal wat makkelijker hangen dan een actie/comedy of iets dergelijks.

Zodoende vreesde ik een klein beetje voor de herziening, maar al snel bleek dat ik me eigenlijk nergens zorgen over hoefde te maken. Audiovisueel (met name het sounddesign) zeer fraai, maar ook de vertelstructuur weet langzaam op de emoties van de kijker in te beuken. Het neergeslagen sfeertje, de sombere personages, en grauwe looks van de film zorgen voor een zeer beklemmende ervaring die je vooral terug ziet in het werk van Grandrieux en Noé.

4.5* blijven staan.

schijn bedriegt,

3:10 to yuma, de populaire western met een sterren cast.

Alhoewel ik de rollen liever omgedraait had willen zien, of eerlijk gezecht Bale liever helemaal niet in deze film willen zien. Hij is te gewoontjes en een rol als deze is dan ook niet aan hem besteed. Crowe is iets creatiever maar het grote licht gaat nooit aan, dus schitterd het eerste uur als een nachtlampje. Actie op een laag pitje maar het komt nooit aan de kook.

Gelukkig heeft Mangold er wel aan gedacht nieuwe batterijen in het lampje te doen want het eerste uur zit er een lekker western sfeertje in. Af en toe even afgedwaald maar vrijwel continu geboeit gekeken.

Lekker, eindelijk weer een degelijke western?

Mooi niet. Een diaree van sentimenteel gedoe geeft deze film een raar geurtje, wat zeg ik, verkloot het dusdanig dat ik geïrriteerd en geërgerd deze film heb uitgekeken. Het hield werkelijk niet op, het ene drama moment na het andere.

Gemekker om niks, ik kots er op. Jammer, de film had veel potentie.

Alleen op de kermis.

De lampjes branden nog vrolijk, de muziek blijft ongestoord spelen, en de attracties zijn nog volop in beweging; het grijphandje van de grijpkraam grijpt nog steeds naast de knuffel's, de botsauto's botsen nog steeds tegen elkaar op, en de draaimolen draait nog steeds in het rond.

Slenterend door het lege spektakel besef ik dat ik alleen ben, ik kan doen wat ik wil! En precies 15 minuten lang, heb ik genoten als nooit te voren, maar al snel bleek dat het eigenlijk gewoon verrekte ongezellig en eentonig was. Ik voelde een sterke drang om naar huis te gaan, maar 85 minuten alleen op de kermis kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan?

Nog een behoorlijk dubbel gevoel bij een film waar ik eigenlijk gewoon geen goed woord over kwijt wil. 4.6 Billion years of love is behoorlijk onsympathiek in elkaar geknutseld door een verschrikkelijk hoofd thema (wat voor persoon wil je later worden) in een tamelijk oninteressant verhaal te gieten. (crime scene met schizofrenie)

Het begon allemaal nog veelbelovend; mooie decors met hier en daar wat mysterieus dialoog, maar toen het verhaaltje beogn wat symbool staat voor het vraagstuk van de film stortte mijn interesse als een kaartenhuis in elkaar. Gegeven, visueel bleef het grotendeels interessant, echter helaas niet interessant genoeg om niet om de 4 -5 minuten op de klok te moeten kijken. Ik zit al een uur in de draaimolen, en ik wilde er eigenlijk wel uit.

Ondanks de visueel interessante scènes en wat absurditeiten, was het bij elkaar veel te droog en onsubtiel om hier een voldoende aan goed te kunnen praten.

1.5*