Meningen

Alhoewel dit de tweede film in de "Dollars" triologie is (ook wel genaamd de "Man With No Name" triologie), is Leone's tweede Western geen vervolg van het eerste deel, A Fistful of Dollars. Het is eerder een vervolg van de stijl en setting, met dezelfde acteurs in een andere rol. Clint heeft nog evenveel succes met het pistool en rookt nog steeds sigaren, terwijl Gian Maria in de rol van "ruwe bandiet" blijft.

In een tijd van bounty hunters in het wilde westen, werken een eigenwijze jonge knaap genaamd Manco (Eastwood) en een oudere ex-militair, die jaagt onder de naam Mortimer (Lee Van Cleef, High Noon), samen voor een grote bounty, die rust op het hoofd van een ontsnapte moordenaar, El Indio (Volonte) en zijn bende, die van plan zijn om een kasteel van een bank in El Paso te vervallen. Gezien het aantal bendeleden, besluiten ze hun krachten te bundelen, om vervolgens de buit te verdelen.

De "Dollars" triologie is één van de weinige series die beter wordt na elk deel, aangezien Leone meer tijd in het plot, karakteruitdiepingen en motivatie steekt dan hij deed in zijn internationale debuut. Het plot heeft een aantal leuke twists,

en de karakters leven, zowel de "good guys" als de bende bandieten die ze te pakken proberen te krijgen. De complexiteit van de karakters zet deze film boven de rest van het Western spaghetti pak dat explodeerde in de jaren 60, met fantastische actie en goed gedoceerde humor om het duister en bruut geweld een gemoedelijk sfeertje te geven. Leone's oog voor camerawerk is ook snel verbeterd, hij gebruikt zowel long shots als close-ups, en eigenlijk heel veel shots die bijde elementen bevatten.

For a Few Dollars More, de film tussen de film die verantwoordelijk is voor de spaghetti van Westerns, A Fistful of Dollars, en het meesterwerk, die de kroon draagt in het Western genre, The Good the Bad and the Ugly, daardoor wordt haar kwaliteit vaak vergeten.

Goed gedroogd.

Korte Bergman's zoals Vargtimmen en deze liggen mij wel, al was Vargtimmen aanzienlijk beter

mag deze film vol mooie monologen niet ontbreken in de collectie van een Bergman fan.

Zoals gezegd, Persona moet het vooral van haar mooie diepzinnige monologen hebben, visueel is de film op het begin na niet bijzonder en ook op de muziek zit wat roest. Verder is er natuurlijk het verhaal dat geweven is uit gespleten persoonlijkheden en insomnia. In tegenstelling tot Lynch brengt Bergman het subtiel, onder leiding van bizar monoloog en vervreemde blikken.

Persona is geen uitblinker, geen hobbelweg of drempelweg, Persona is een zebrapad van inspiratie dat veel mensen zullen waarderen; veilig, mooi, onmisbaar.

Eindelijk kon ik hem zien, en WOW! Ben je het type persoon dat niet van bloederige films houd, dan zou ik deze film maar overslaan. Het zit er vol mee, precies zoals verwacht.

Ook veel naakte playboy konijntjes zie je onschuldig rondhuppelen,
hilarisch natuurlijk, maar toch gedeeltelijk onnodig.

De special FX was boven verwachting en zelfs uitstekend, de CG piranha waren zeer goed gemaakt en leken prehistorisch. Complimenten.

Voor alle gekkigheid begon waren er ook een aantal mooie onderwater scenes met grotten en dergelijke. Wat het 3D betreft, sommige scenes waren goed geschoten, maar had toch wat op meer gehoopt, helaas kwam er niks op me afgesprongen, en ook de borsten waren helaas niet 'letterlijk' in mijn gezicht

Toch een heerlijk onzinnige ervaring er bij. Gewoon lekker verstand op nul, bak popcorn op schoot, fles bier in je hand en laat de pret beginnen.

Zucht.

Net wanneer je dacht de meest cheesy film van 2011 al gezien te hebben, *Kuch* Battle: Los Angeles *Kuch*, doet Rob Marshall met Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides daar nog een schepje bovenop. Hoe kan het ook anders, met Nine en Memoirs of a Geisha op je curriculum Vitae. Niet dat Phillipe Grandrieux met dit script een voldoende af zou kunnen dwingen, maar Rob Marshall maakt het met dit project wel heel erg bont.

Ik sta werkelijk perplex, nou vielen de herzieningen van de voorgaande delen ook vies tegen, maar om de lezer een idee te geven refereer ik graag naar cheesyness van Twilight: New Moon. Zo nu dat opgehelderd is, kunnen we de rest gaan afzeiken.

Om eerlijk te zijn vind ik Hanz Zimmer nog niet eens zo'n slechte componist, maar blijkbaar had ook hij een behoorlijke off day tijdens het componeren van de muziek voor deze Pirates film. Niet alleen valt de beste man in herhaling, het hele bombastische muziek geweld is volledig off base. Vaak wanneer de mannen met elkaar in de strijd gaan, wordt het een chaos van muziek. Iets waar ik als gedreven electronic luisteraar fan van zou moeten zijn, maar blijkbaar was het ook voor mij, gewoon te veel.

Vervolgens komen we bij de slechte regie van Rob Marshall (sorry ik val in herhaling), waar was die vent mee bezig zeg?! Niet alleen stemt hij in met het goedkoopste script in de filmgeschiedenis, hij voert het ook nog eens dramatisch slecht uit. Bepaalde typetjes, zijn helemaal geen typetjes. Van Johnny Depp tot Koning Vetzak, het was een aaneengekloot van we-doen-maar-wat. Het voornaamste voorbeeld is toch wel Geoffrey Rush, wat was hij slecht. Waar hij in Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, boven de rest uit sprong, werd dat hier gewoon zonder pardon, nagelaten.

[tromgeroffel fade-in]Eeeeeeeeen, welke 2 mannen zijn verantwoordelijk voor het goedkoopste script in de gehele filmgeschiedenis?? [tromgeroffel fade-out] Ted Elliot en Terry Rossio! Wie bedenkt deze onzin, in hemelsnaam? Nou zij ... Dus. En natuurlijk, de hele Pirate reeks zat al vol met goedkope humor, maar het het dilettantische duo Ted&Terry doet blijkbaar al hun boodschappen bij de bonimarkt wat zij weten écht wat goedkoop is, van de cheesy oneliners tussen de verschrikkelijk irritante mermaid en de uiterst onsympathieke aanhanger van christus tot de eendimensionale gezichtsuitdrukkingen van onze eigen, Jack Sparrow.

Edit: Oh, voor ik het vergeet, pluspunt: Penelope Cruz. Al heb ik het dan niet over haar acteerwerk, if ya know what i mean!

Maar nu even serieus .. Hoe irritant was het zijplotje van de mermaid en die christen?

Buiten het boekje.

Dat deze film buiten het boekje gaat kun je wel stellen, 0,0 logica, gedurfde melige muziek, dialogen zonder concrete inhoud, en ZO voorts.

Laat ik maar direct de strijdbijl op tafel gooien, het geen wat deze film kapot maakt is de genre aanduiding 'actie' , wat een dooddoener. Want laten we eerlijk zijn, de film probeert duidelijk door middel van veel humor en maffe gebeurtenissen de kijker geboeid te houden. Echter slaagt de film daar maar half in, misschien komt het door het geen dat ik een explosief kleurenpallet vol met guns en guns had verwacht, maar misschien ook omdat lang niet altijd alles even boeiend is, al is het grappig bedoeld.

Ja, er zitten inderdaad een aantal geniale scenes in waar de kleuren van het scherm spatten, maar de film bestaat voor 75 procent uit dialoog dat in een vrij kleurloze setting gevoerd word, opzich een maf contrast, maar voor mij persoonlijk iets te groot. Het dialoog gaat over een gilde met moordenaren, 100 ogen, zwerfkatten, en nog meer kalfjes. Op zich prima dat het nergens over gaat, maar de kijker wordt weinig rust gegunt, de zin is nog niet af of er komt een nieuw dialoog, erg onzinnig, uiteindelijk dan ook de insteek van de film, maar het had wel iets minder gemogen.

De vreemde gebeurtenissen worden ondersteund door melige deuntjes, om in eerste instantie de film ervan te weerhouden om te verdrinken in haar eigen breedgesponnen dialoog, maar ook om de boel iets aan te dikken, hier slaagt de film dan wel 100 procent in en maken die scenes duidelijk vermakelijker.

Een visueel spektakel of 'de kleuren spatten van het scherm' zie ik hier ook niet in. Ja, in enkele scenes is het grandioos, maar over het algemeen valt het wel mee. Verder was de editting ook erg uit de maat, al weet ik niet of dat met opzet is of niet.

Uiteindelijk een erg bijzonder filmpje, die zeker zijn momenten had, helaas werd dit deels om zeep geholpen door het vele dialoog. Aan de andere kant, was ik er met de verwachting ingegaan een stomzinnige komedie te zien, had dit misschien anders uitgepakt. al met al prima weg te kijken.

3*

Serendipiteit voor beginners.

Mijn schoonouders wonen in Zwankendamme. En serieus, niemand belandt zomaar in Zwankendamme. Je moet al een heel grondige reden hebben om er heen te gaan. En die had ik. Het zoveelste jubileum werd gejubileert met slingers en feest dat de ochtend erna pas écht gevierd zou worden. Zo brak als twee musjes in het najaar liggen we naast elkaar. Ben ik hiervoor naar Zwankendamme gereist?!

Een verdrietig moment dat maar 1 oplossing kende, nouja eigenlijk 2, maar aangezien het nog maar 9 minuten voor half 7 was, leek ons het tweede geen optie. Dus, optie 1 ging van start; je zou denken dat het voor meneer en mevrouw B. een peuleschilletje wegkauwen is. Echter in de realiteit is het een complex ritueel; lijnzaad en spiegels doordrongen van uitgekauwde argumenten springen elkaar te lijf, coïtus is het mooiere woord, maar als ik de foto's zo terug kijk, is het dat mooie woord niet waard. Enfin, een film werd opgezet en een lolly werd uitgedeeld. Stil waren we saampjes, de resterende ochtend.

We waren stil van de originele layout die in al haar vreugde van het scherm afspatte, maar we waren ook stil omdat we niet wilden cq konden praatten. Met vriendschap, liefde, geluk en verraad biedt pk.com.cn de mogelijkheid om met je gedachten op stap te gaan, te dromen, te treuren en te genieten. Ze vraagt niet om aandacht, maar ze zal het je ook niet geven. Gelukkig is het aanbod dan ook schaars, want pk.com.cn is duidelijk een film voor een kleine doelgroep.

Wat een dagje Zwankendamme al niet teweeg kan brengen.

5*

Geliquideerd.

hijgerig en bedonderd, van het adrenaline dat vol met zweet troosteloos op mijn netvlies brandt, kotsmisselijk in mijn hoofd van het brakende geflits dat abrupt van de kanker een kortsluiting maakt. Dof, blind en doof, dwaal ik door mijn graf. Gestorven in de strijd, in de strijd met epilepsie.

Pop Skull kerft zijn charme in de pasgeboren beroerte van menig epilepsie patiënt, flitsend geruis en ruisend geflits bonken op het vermoeide netvlies dat na 5 minuten Pop Skull al zijn ouderdom vertoont. Ingespannen dolen we door het personage Daniel & co, gekluisterd aan de buis rot hij weg van zijn pijnstillers en klote leven.

Pop Skull is niet wat je noemt een horrorfilm ala dinsdag, het is een visuele horrorterm, gegriffeld in de steen dat het horrorgenre teweegbrengt.

3 soorten mensen zullen deze film kunnen waarderen : De mensen die het boek niet gelezen hebben, de mensen die het boek gelezen hebben, en mensen die fan zijn van Jane Austen. Voor de eerste twee groepen zal de film vermakelijk zijn omdat het een sterk liefdes verhaal is, het is geloofwaardig, heeft genoeg karakter ontwikkeling en interesante omgevingen, boevendien zit er een vlot tempo in de film waardoor hij een stuk korter lijkt dan de 127 vermakelijke minuten.

Voor de mensen die onbekend zijn met Pride and Prejudice (1813), haar premisse begint met één van de meest bekende zinnen in de Engelse literatuur: "It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune must be in want of a wife." Mr. en Mrs. Bennett hebben vijf dochters: Jane, Elizabeth, Mary, Lydia, en Kitty.

Elizabeth, ook wel genoemd Lizzy, word gespeeld door Keira Knightley. Het hele verhaal draait om haar persoonlijkheid en daarvoor was de casting een belangrijk onderdeel. De mensen die het boek gelezen hebben kennen Lizzy Bennett als één van de meest gewilde en aantrekkelijkste vrouwen in de Engelse geschiedenis. Het is dus geen makkelijke opgave om als actrice, deze rol te vervullen. Keira Knightley weet dit zonder twijfel te bevestigen.

De titel is afkomstig van de gebreken van de twee hoofdpersonen.
Lizzy moet haar gewoonte om mensen te bevooroordelen afleren waar Darcy, the romantische liefde gespeeld door Matthew McFayden, zijn pride aan de kant moet schuiven. De charme van de film is het laten zien hoe zij dit voor elkaar krijgen, en tot iedereen's opluchting, word dit op een geloofwaardige manier bereikt. McFayden staat sterk in zijn schoenen en acteert overtuigd bijna, en Knightley acteerd met vallen en opstaan, of het bedoeld is of niet, het versterkt in dit geval het verhaal.

Het moraal is duidelijk : Niemand is perfect en we moeten niet te snel bevooroordeeld zijn.

Bloeiende heide van Deense anime.

Voorzichtig haal ik uit naar een verboden horizon, hapklaar, wraak. Mia spuwt vuur, vlammen van Helios, draken jaloezie. Want vuriger dan dit, zie je ze zelden. Een heerlijk levendig en soms brutaal personage, Mia speelt dan ook liever met een koevoet dan met poppen, en maakt het doktertje spelen wel heel erg bond, heerlijk zo'n Deens gebroken kind.

August de bezorde oom die nodig een therapietje Nicholson mag volgen, zou iemand zeggen die niet van wraak houdt, nou wie niet horen wil moet maar voelen, mijn inziens. Erg creatief in elkaar geknutseld dit Scandinavisch schoon, vloeinde montage en visueel, wauw. Prachtig. Het sounddesign geeft dit alles ook nog eens een behoorlijke push. Waardoor dit geheel eigen filmpje als een vuurpijl de lucht in schiet, pang. ooooh. Erg verfrissend en mooi debuut van Morgenthaler.

Fuck it.

Ik had Promare vanmiddag gekeken en ondanks dat ik zwaar onder de indruk was van de animatie, editing en met name het camerawerk was ik tegen het einde toch een beetje in slaap gessust. Niet letterlijk dat er zo'n opgeblazen snottenbel uit m'n neus kwam en zo, maar toch bovengemiddeld slaperiger dan ik normaal rond een uurtje of 4 ben. Om een beter beeld te krijgen besloot ik direct Dead Leaves nog eens op te zetten want dat was ook al bijna een jaar of 10 geleden. Uiteindelijk dacht ik tot de conclusie te komen dat ik graag een mengelmoes zou willen: De animatie, soundtrack, en het camerawerk van Promare en de speelduur van Dead Leaves.

Toen kreeg ik na het eten opeens zin om Promare gewoon nog eens te kijken. Dit keer zonder ondertiteling en besefte zodoende al vrij snel wat de eerste keer het "probleem" was. Het verhaaltje fungeerde de eerste keer als een soort van zak chips in de voorraadkast; ik heb er niet super veel zin in maarja het is daar dus laat ik hem maar leeg eten. Hoewel het verhaaltje wellicht een iets te grote kapstok is (het script kon serieus wel een pagina of 2 minder denk ik) maakt het geen zak uit als ik toch niet luister naar wat ze te zeggen hebben. Fuck it.

Zodoende kon ik mooi focussen op de geweldige kleurrijke animatie (ik heb liever deze felle kleuren dan de matte manga in Dead Leaves), de heerlijke editing (dit was in Dead Leaves ook al geweldig), en het bovennatuurlijke camerawerk. Mien god hoe krijgt hij het voor elkaar. Nu moet ik ook de soundtrack niet vergeten natuurlijk, poh. Nee maar echt .. iedereen die de film al in huis/Amazon Prime heeft gewoon even op 1:01:50 zetten: Lio in Promare die de hele stad vernietigd op Kakusei van Superfly is wel een van de grootste "LEZZZGOOOOOO" momenten die ik heb mogen aanschouwen. (Promare OST)

Dat is nog wel het allerbelangrijkste, de fun factor is gewoon zo extreem hoog bij deze film. Ik had de tweede keer echt van begin tot eind een grijns op mijn gezicht.

5*