menu

Un Lac (2008)

Alternatieve titel: A Lake

mijn stem
3,20 (72)
72 stemmen

Frankrijk
Drama
90 minuten

geregisseerd door Philippe Grandrieux
met Dmitry Kubasov, Natalie Rehorova en Alexei Solonchev

Alexi is houthakker. Hij woont met zijn ouders, zus en broer in een afgelegen huis nabij een meer. Dit meer is omringd door besneeuwde bergtoppen en bossen. Het arriveren van een vreemdeling legt druk op de relatie met zijn zus.

zoeken in:
avatar van beavis
5,0
DwarreI schreef:
pretentieloos


jammer dat je er niets mee kon, maar het gequote woordje is wel goed om te lezen...
nu maar hopen dat het geen typefout was...

avatar van DwarreI
2,0
Nee dat was geen typefout, pretentieloos is natuurlijk ook niet per se negatief zoals pretentieus dat ook niet hoeft te zijn. Ik vind Un Lac een misbaksel omdat het me in tegenstelling tot Sombre niet raakte en me emotioneel totaal onberoerd liet. De werkwijze van Grandieux maakte hier echt he-le-maal niets in me los. Het essentiële verschil met Sombre is dat die film me wist te bevangen en hierdoor mijn aandacht vast wist te houden tot en met het einde, dat lukte nu met de beste wil van de wereld niet. Waar dat door kwam, ik denk omdat er in Un Lac niets was dat me verontruste..

avatar van beavis
5,0
pretentieloos vind ik dus inderdaad wel een heel positief woord

klopt ook dat Un Lac anders is dan het voorgaande werk, het is voor veel mensen misschien niet gelijk het tegenovergestelde van verontrustend, maar het ontbreekt zéker aan agressie. Dit vond ikzelf wel erg fijn, want de stijl, vorm en focus op de zintuigen zijn wel nog helemaal des Grandrieux en dat is dan toch datgene wat mij zijn werk het meest doet bewonderen en het was goed om te zien dat dit ook in een rustigere film (rustig als het oppervlak van een meertje) blijft werken.

avatar van DwarreI
2,0
beavis schreef:
(rustig als het oppervlak van een meertje)
Rustig werd ik er ook niet van, houd die camera dan ook eens wat langer stil voor de verandering, alsjeblieft zeg. Ik ga veel liever zelf een donker bos in in plaats van mezelf doelloos te martelen met dit camerawerk dat me ondanks de vele close ups vooral op afstand hield..

avatar van wibro
2,0
De derde film die ik van Gandrieux gezien heb en tevens ook de minste. De film wist mij niet te raken en ook op visueel vlak vond ik het ook niet echt bijzonder, met uitzondering van de beelden van het meer en de bossen. Die waren zeer mooi. De poster is ook prachtig trouwens.

2,0*

4,0
Grandrieux weet middels tactiele beelden de verhoudingen tussen bloedverwanten weer te geven. Dat zijn elementaire, haast dierlijke verwantschappen die de film probeert te evoceren door een al even viscerale, niet-rationele beeldtaal.

De vele close-ups van texturen, huid, handen en dampen in combinatie met de natuurgetrouwe, heldere geluiden geven de beelden een haptische kwaliteit. In plaats van dialoog staat handeling en observatie centraal. We leren de karakters kennen door hun interacties met de omgeving en elkaar; hun mimiek, hun elkaar kruisende blik, hun houding, hun looppas, hun ademhaling, hun aanraking.

Grandrieux portretteert een gezin dat erg hecht samenleeft; ongezond haast, ben je snel geneigd te zeggen. Hij legt bijvoorbeeld het onderbewuste, deels seksuele, spanningsveld tussen broer en zus bloot. Maar dit is geen simpel incest verhaal - de film gaat over de kwaliteit van allerlei relaties in het gezin en over verschuivende dynamiek door de intrede van een vreemdeling.

Pas wanneer je helemaal voelt, en daardoor uiteindelijk weet (op een prerationeel niveau), wat het betekent om zo intiem met elkaar samen te leven, dan weet je welke pijn, angst en verdriet onder de oppervlakte van de eindscène liggen, als de zus het gezin verlaat om zelf met haar nieuwe vriend een gezin te stichten.

Un Lac vraagt veel van je inlevingsvermogen en fantasie. Maar als je bereid bent, dan levert het je ook veel op.

avatar van McSavah
4,5
U gaat beginnen met stemmen?

Mooi gesproken, wederom.

avatar van leatherhead
4,0
Jammer.

Geen hele slechte film, maar toch best een tegenvaller vergeleken bij het geweldige La Vie Nouvelle. Wat de film vooral mist, is goeie muzikale begeleiding. Kan me misschien nog 1 of 2 momentjes herinneren waarin soundtrack voorkomt, en toen werd alles meteen al wat sfeervoller. Voor de rest wordt er weinig mee gedaan helaas.

Visueel is het nog wel best aardig, al komt het ook op dat gebied nog niet in de buurt van La Vie Nouvelle. De natuurshots van de bossen en meren waren mooi, maar de verduisterde indoor scenes vond ik dan weer wat minder. Verhaal stelt verder natuurlijk weinig voor, wat geen minpunt hoeft te zijn, maar doordat de sfeer me vaak niet echt pakte liet de film op dat front ook een nogal matige indruk achter.

Enkele aardige momenten, maar over het algemeen best teleurstellend. Is Sombre erg vergelijkbaar met deze? Want die sla ik anders maar over. 2,0*.

avatar van Robi
2,0
Voor sommige filmmakers is het hebben van een groot publiek kennelijk een vies woord. Philippe Grandieux doet in ieder geval wel heel erg zijn best om zoveel mogelijk kijkers af te schudden. Bibberige beelden, extreme close-ups, onscherpe beelden en voor de rest beelden die zo donker zijn dat je nog niet echt iets kan zien. Nog een geluk dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien. Op groot scherm is zoiets helemaal een marteling. Het geluid was gelukkig wel goed. En dan het verhaal. Dat is ook al erg vaag en minimalistisch. Een zoon die bomen hakt en een incestueuze relatie met zijn zus heeft. En dan komt er nog een jongen bomen hakken. Er is ook een vader, een moeder en een jonger kind. En dan heb ik nu al bijna de hele film verraden. Ook de dialogen zijn minimaal. Alles speelt zich af in een desolaat en koud landschap. Het is allemaal erg oer. En het zou net zo goed over een neanderthaler gezin kunnen gaan. En dat is dan mogelijk ook de bedoeling van de maker zou ik me zo voor kunnen stellen. Geen film voor een groot publiek dus. Maar ook geen echte hoogvlieger, al had het wel wat.

avatar van Ferdydurke
4,5
Sensatie.

Het is een beproefd procedé om in de kunst het drama van het menselijk bestaan vorm te geven als essentieel gewelddadig. Voor zover die projectie in voldoende mate verwijst naar die onderliggende, algemeen menselijke conditie, en niet blijft hangen in de sensatie op zichzelf, lijkt me dat een legitiem procedé. Een film kan ogenschijnlijk – ik noem maar wat – de handel en wandel van een seriemoordenaar tot onderwerp hebben, maar in wezen een verbeelding zijn van een algemeen, conflictueus en tragisch menselijk verlangen.

Wat dat betreft ben ook ik – als kennelijk rustig en vredelievend persoon (omstandigheden werken mee, ik weet het) – als filmkijker niet vies van een stevig potje gewelddadige seks en/of bloederige moord & doodslag.

Maar het kan ook anders.

In Un Lac verbeeldt Grandrieux het in zekere zin ‘eeuwige’ drama van het naar binnen gerichte bastion van de familie in een onherbergzame wereld versus de – even noodzakelijke – openbreking daarvan. Die tegenstelling is naar haar wezen een crisis, en de dramatische vormgeving van die crisis als een conflict uitmondend in een orgie van geweld is haast voor de hand liggend.

Grandrieux doet dat niet. Zelfs de dreiging van geweld is hier niet of nauwelijks aanwezig; het ‘conflict’ blijft innerlijk, maar de emotionele processen die de familie (geconcentreerd natuurlijk op Alexei, maar niet alleen hij) ondergaat met de alles veranderende komst van de buitenstaander, vinden hun expressie in uiterst fysieke en zinnelijke beelden en handelingen van de personages, omgeven door een, inderdaad als een soort levende schilderijen in beeld gebrachte, overweldigende natuur.

Deze film ademt, letterlijk en figuurlijk; en je voelt de intensiteit, het instinctieve en het primitieve (niet in de zin van ‘onbeschaafd’, maar in de zin van ‘essentieel’) van de emotionaliteit die hier verbeeld wordt.

‘Niemand kan de wind tegenhouden’, zegt Alexei, als een soort gebed voor de maaltijd.
Misschien is hoe men reageert op die waarheid, een keuze tussen doorlopend verzet tegen, of uiteindelijke aanvaarding van, de natuurlijke loop der dingen.

Werkelijk, ook Un Lac is, op zijn eigen wijze, een zeer ‘sensationele’ film.

avatar van timmienoelie
4,0
tu ne me sais pas... qui je se suis...

peu m'importe... je sais ce que je veux de toi...

4,0
Bij deze Grandrieux snap ik dat hij een filmzaal zo donker mogelijk wil, want veel shots hierin zijn heel donker en elk extern licht verpest het. Visueel vond ik dit een heel stuk indrukwekkender dan Malgré La Nuit. Het gebruik van licht en schaduw is hier extreem en heel gericht gebruikt, waardoor mooie effecten ontstaan met af en toe jawdropping beelden. De kleurfilters gaan me soms iets te ver richting kitsch maar blijft binnen de perken. Qua beeld dus heel erg van genoten, vooral de binnenscènes, maar qua vertellende inhoud vond ik het juist wat simpeltjes. Ja, het is psychologisch, maar erg verrassend of boeiend of inzichtgevend was het niet, laat staan shocking. Wel werd de emotionele dynamiek, m.n. dankzij de filmstijl, heel invoelbaar. Qua filmstijl meer wat ik na de verhalen van Grandrieux verwachtte, maar qua inhoud was Malgré (natuurlijk) een dikkere mokerslag. Benieuwd naar de rest!

avatar van McSavah
4,5
Kleurfilters? Kitsch?

4,0
Sneeuw blauw bijkleuren bv?

4,0
als iemand hiervan nog een rondzwervende dvd vindt, houd ik me aanbevolen

Gast
geplaatst: vandaag om 02:44 uur

geplaatst: vandaag om 02:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.