Meningen

Een indrukwekkende film, ik zat er volledig in. De Korea oolog is goed en realistisch in beeld gebracht. De decors zijn ook top en de acteurs doen het goed. Velen noem hem een rip-off van Saving Private Ryan maar ik vind hem beter. Zeker een aanrader!

*****

Films waar geen touw aan vast te knopen valt hebben 2 mogelijkheden bij mij:

1) Het is zo warrig dat het heel de film de afgrond mee intrekt en het één compleet gezever wordt.

2) Het geeft enorm veel sfeer van de film en laat je geen moment los.

Takeshis' is een mooi voorbeeld van het 2de. Enkel jammer dat het einde het wat té vaag laat blijven.

Wat ik vooral boeiend vond was de montage. Tussen scènes door worden beelden gemonteerd die je later in een andere context ziet terug komen, mooie uitwerking. Wat ook één van de grootste pluspunten is dat Kitano hier uitstekend de balans van humor weet te vinden. Veel humor van zijn vorige films erin en meestal lekker zwart, iets wat ik bij een Zatoichi.

Moet geen simpele film geweest zijn voor de acteurs maar daar is weinig aan van te zien. Kitano uiteraard voor op in het rijtje. Opnieuw een typische rol voor zijn pokerface.

Vraag me nog af wat Kitano met tapdansen heeft. Ik kon (net zoals in Zatoichi) weinig met die scènes.

3,5*

Alles is gewoon perfect aan deze film. De schitterende acteerprestaties met DeNiro op kop, schitterende quotes, alles is zo schitterend en donker weergegeven met de perefect balans van geweld, super soundtrack van Bernard Herrmann. Zeker een van de beste films aller tijden.

*****

Veel lof over deze film dus dan maar gezien.

Wat me direct opviel was hoe mooi alles ingekleurd was en toch wel speciaal in beeld is gebracht met ongewone shots waarbij de soundtrack iets extra geeft. Kwam erg mooi over. Enkel sommige personages waren niet om aan te zien.

Het plot is zeker goed gevonden en tot zo tegen het uur ver gaat het allemaal wel maar erna vind ik alles teveel veranderen in 1 grote warboel, met het einde op kop waar ik werkelijk niks uit kon opmaken. Wel zeer mooi gedaan maar ligt het nu aan mij? Ik weet niet het niet.

Laat ik het op een mooi 3,5* houden.

Na de eerste minuten had ik het gevoel dat Tenshi no Tamago niets voor mij zou worden en achteraf bleek het ook niet echt mijn type film a l hou ik enorm van symboliek in films. Maar als de regisseur zelf de symboliek niet kan uitleggen ( ) heb ik al weinig zin/moed om het allemaal nog eens te gaan uitklaren.

Maar ik ga de film er niet voor straffen. Grootste pluspunt is de muziek erin, die een enorme meerwaarde geeft aan het hele gebeuren. En het hele gebeuren was mooi en erg sfeervol. Van traag tempo had ik geen enkel probleem.

***

Tja totaal overbodige film. Waarom dit was opgegraven vraag ik me nog steeds af, en dan komt terminator 4 er ook nog aan.

Best wel vermakelijk en goede actie erin maar Terminator is voor mij nu wel helemaal ver.....

Judgement Day is gewist! 10 jaar later: Oeps, toch niet. Ach ja Hollywood zeker?

Toch nog 3 sterren omdat de actie toch zeer goed blijft.

***

Film die flink vooruit was op zijn tijd maar met mankementen.

De scène waarin Dr. Mabuse verschijnt als geest is geniaal. Zeer fijne techniek voor 1933 en zelfs nu nog redelijk indrukwekkend. Enkel jammer dat Fritz Lang verder de techniek wat laat liggen. Sommige camerastandpunten vond ik slecht uitgekozen.

Het grote doel van de film is dus vooral het verhaal te registreren en een spannende thriller te maken maar jammer genoeg slaagt de film daar nauwelijks in. Nochtans is daarvoor alles aanwezig: Goed plot en een boeiende psycho. Het verhaal is veel te lang en de zijploten halen de spanning eruit.

Het acteren doet er ook weinig goed aan. Veel te houterig wordt afgewisseld met gewoon complete over-acting en zo is het bijna onmogelijk echt mee te leven met Kent. Vooral zijn liefje is gewoon te erg. Moet één van de slechte rollen ooit zijn.

***

Helemaal anders dan we van Anderson gewoon zijn. Geen surrealistisch kantje aan de film. Maar een drama met een keihard verhaal over altijd maar meer en meer willen. Ik ben er zeker van dat Daniel Plainview de geschiedenisboeken ingaat. Binnen 30 jaar praten we daar nog over zoals we nu nog praten over Vito Corleone en Randle McMurphy. Een schitterend en fascinerend personage subliem vertolkt door Daniel-Day Lewis, een terechte oscar. Films met z'n personage hebben bij mij zowiezo al een streepje voor maar toch zal deze film niet verder geraken dan 3,5*. Over de cinematografie en soundtrack geen kwaad woord, voor de soundtrack mocht de oscar ook voor naar There Will Be Blood gaan imo. Het probleem: De film duurt veel te lang. Ik vind het verhaal gewoon veel te dun en zich teveel op 1 ding richten om hier een film van 2:30u te gaan maken. Haalt het tempo uit de film en de amusementswaarde. Buiten Lewis vond ik het acteren ook niet hoog liggen, die priester acteert imo ondermaats.

Maw Daniel Plainview gaat de geschiedenisboeken in, de film zelf niet.

3,5*

Degelijk en voorzichtig beginwerk van Michael Mann.

Zoals eerder gezegd: Voorzichtig. Standaard camerawerk en voorzichtig omgesprongen met actie. Liever dan toch Heat waar alles wat spectaculairder lijkt.

James Caan was degenlijk maar niet meer dan dat. Soms veel te hyperactief in dialogen, vind ik ook zijn grootste probleem in The Godfather. Bij elk woord dat hij zegt moeten die handen en armen of hoofd wel één of andere beweging maken, van z'n acteurs ben ik niet echt fan. Jammer want de dialogen zijn best wel te pruimen.

***

Tegenvallende film, film duurt veel te lang en wordt daardoor op sommige moment saai. Ook het verhaal stelt weinig voor met veel nutteloze en domme dialogen. De regisseur wou duidelijk een lange film maken, maar door 10x een vleermuis in een boom te laten zien tijdens een veldslag wordt dat er niet boeiender op.Wel een pluim voor Sean Penn, het camarawerk en de muziek en decors. Ook wel grappig dat George Clooney en John Travolta als acteurs op de poster staan en ze er slechts 2 minuten in voor komen.

2,5

Ultieme suspense in deze Carpenter. Vooral die test met het bloed en de enorme paranoia die er heerst.

Heb deze net na Alien gezien en daar lijkt de film toch inspiratie uit te halen. Die ene scène met Vance lijkt bijna een kopie van The Birth of Alien. Vele vormen van het monster zelf lijkt ook wat op Alien, erg goor allemaal in de goede vorm van goor. Enkel beetje pijnlijk van het bedenkelijke acteerniveau.

Is er trouwens nu echt duidelijkheid wie het ding is? Ik zou zeggen Blair maar niemand lijkt daar een echt antwoord op te kunnen geven. Al is hij voor mij het meest handliggend. Al ben ik misschien bevooroordeeld omdat ik hem al van in het begin uitpikte als het ding.

3,5*

Lichte tegenvaller.

Echt thrillen vond ik het niet maar dat heeft de film volledig aan zichzelf te danken. Ik begrijp nog steeds niet wat men wou bereiken met dat vreselijk irritant gitaardeuntje maar het verpest veel.

Jammer want visueel vond ik het wel mooi voor de jaren 40. Het camerawerk is mooi en stijlvol (vooral de scheve shots) en het gebruik van schaduwen en water was subliem.

Het verhaal blijft dan zowat hangen in dezelfde sfeer. Pure film-noir maar iets te weinig spanning opnieuw. Maar wanneer Welles opeens opduikt krijgt het allemaal een enorme boost natuurlijk. Die boost levert goede cinema op maar vond het einde nogal vaag.

Het acteren is goed maar voor wereldprestaties was het in enkele scènes te stijf.

3,5*

Best een interessant document. Enkel schiet het als film veel te kort.

Het is z'n typisch documentaire-achtige film waarin de camera snel wordt neergezet, acteurs in positie en lijntjes opzeggen. Dan komt het maar op één ding neer: Boeit het onderwerp je of niet.

Wel het onderwerp boeit me zeker en de speelduur gaat vlot voorbij enkel jammer dat er hier nogal vrij met het onderwerp omgesprongen wordt en het naar het einde toe nogal z'n 'amerika-boven-film' wordt. De Sovjets worden hier neergezet als een bende barbaren die eens even het Amerikaans volk willen gaan uitroeien. Dit terwijl de VS zelf al een hele tijd kernwapens vanuit verschillende landen en posities op de ussr had staan. Daar wordt echter bijna niet over gesproken en als het bovengehaald wordt dan worden die kernwapens goedgepraat. Komt een beetje op mij over als propaganda.

Voor z'n filmpjes is er uiteraard maar één man geknipt: Kevin Costner. Heeft een paar jaar voor dit al eens wat met Kennedy gedaan al is die film op elk vlak stukken interessanter en beter. Maar voor die saaie Kenny O'Donnell konden ze uiteraard niemand beter vinden dat de even saaie Kevin Costner. Neen, Kevin Costner zal nooit tot mijn favoriete acteurs behoren. Verder vond ik deze John Kennedy enorm miscast. Het kan aan mij liggen maar die leek totaal toch niet op de echte?

2,5*

De film heeft 3 zeer leuke scènes (het begin, het einde en waar ze in het huis van Crown inbreken.) Die scènes zijn dan wel heel leuk en goed gefilmd maar voor de rest bestaat de film uit saaie en langdradige scènes met grootstendeel de relatie tussen de 2 hoofdpersonages, waar de chemie overigens te zwak is, al is de rest van de film leuk gespeeld door Brosnan. Uit zo een leuk script viel veel meer uit te halen.

***

De film begon nogal raar. Een kerel die een meloen ligt te vingeren zie je niet alle dagen als intro. Ik dacht naar een echt slechte film te gaan kijken (Shortbus kwam al in me op) maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Zoals hier al staat lijkt het alsof het meeste deel door Ki-Duk gemaakt is en die stijl apprecieer ik wel. Weinig dialoog en een rustig tempo, laat de beelden maar voor zich spreken om de chemie tussen de personages te tonen. En dat werkt, mooi camerawerk. Al mocht de film korter wat naar het einde toe begon het me té traag te gaan en lijkt het verhaal spoorloos.

Waarmee ik echt niks kon zijn die zangscènes die hier en daar de kop op duiken. Rustig tempo ok maar haal het er niet volledig uit.

2,5*

Hitchcock op niveau, altijd zeer goed.

Het enige wat me stoort aan deze film is het overdreven romantiek-gehalte, haalt het tempo enorm uit de film want het draait vooral toch om The Cat. Grace Kelly vond ik verder geheel oninteressant. Cary Grant is van topniveau.

Leuke locatie om deze film te maken: De achtervolgingsscenes komen er goed door en het zorgt ook voor sfeer in deze film. Het verhaal is goed en de plottwist mag er ook zijn.

Ik zou neigen naar 4 sterren maar na een beetje bezinking toch 3,5*.

Eerste van de vijf Van Sant's die klaarliggen voor de volgende dagen.

Een soort van documentaire na de feiten had ik bij Ben X ook gezien en dat beviel me wel en ook hier. Dat maakt het interessanter en dat was wel nodig ook want veel had de film niet te vertellen. Maar zo dus zeer goed overgebracht mede door het goede camerawerk. Persoonlijk vond ik ook het einde zeer goed.

Goed rapport voor de acteurs. Kidman, Dillon, Phoenix, Affleck en Folland doen het allemaal goed en naturel. Phoenix vond ik zeker wel de beste.

Goed maar zeker geen hoogvlieger.

3,5*

Vroeger veel bekeken maar nu toch tot een besef beginnen komen dat dit niet moest gemaakt worden. Van de Hanna-Barbera cartoons blijf ik nog steeds fan. Maar een halve musical van Tom & Jerry valt eigenlijk niet goed te praten.

Irritante liedjes, lelijk geanimeerd en een pratende Tom & Jerry met een crappy verhaaltje. Vroeger was het leuk, nu zie ik het als een verkrachting op de grappige Tom & Jerry.

1*

Eigenlijk ietsje minder dan Ong-Bak. Het verhaaltje is maar dom met die olifant. Hadden ze nu echt niks anders? Dan die sentimentele scènes tussen non-talent Yaa en die olifant De vechtscenes blijven wel fenomenaal.

Toch gaat deze film dezelfde score krijgen. Waarom? Het heeft ook wel dezelfde pluspunten dan Ong-Bak: Vermakelijk, goed vechtwerk en goed gefilmd. En misschien wel de beste actiescene ooit: In dat gebouw van de Bad-Guy waar hij naar die olifant zoekt. Die scène is zo prachtig gefilmd dat je er bijna midden inzit, echt chapeau voor de mensen die daar aan meegewerkt hebben. Ga ik nog veel van genieten! Ook die geanimeerde scene was zeer goed.

****

Waar Spirited Away nogal moeite mee had doet Tonari no Totoro met gemak: Met het sfeertje en hele setting een betoverend gevoel creëren.

Totoro zelf is een heel amusant personage, leuk van uiterlijk en grappig in situaties. Denk maar aan de bushaltscène waar Totoro me aan het lachen bracht.

Verder teert de film op het feel-good/zomer-gevoel en met het warm weer pakt dat.

Leuke film deze anime !

****

Je hebt zo van die mensen die voor het ongeluk geboren lijk te zijn, daarnet nog Umberto D nu Tony Takitani.

De man krijgt een Amerikaanse naam en is eenzaam. Als de eenzaamheid verdwijnt pluimt zijn vrouw hem langs alle kanten door kleren te kopen. Alhoewel voor mij sterk drama een beetje achterblijft, ik had soms meer het gevoel te zitten lachen met de miserie van een ander.

Maar kom, Tony Takitani hoeft zijn sterkte niet te putten uit het drama maar uit zijn pracht. Tony Takitani kan ik niet anders dan prachtig noemen. De camerastandpunten zijn goed doordacht maar de score is zalig te noemen. Wanneer de voice-over (die man lijkt geboren om voice-over te doen) onderbroken wordt door de acteurs geven mooie momenten.

Enkel jammer dat ik het op sommige momenten net iets te saai en traag vond.

3,5*

Vond ook deze met Welles weer niet echt super.

Veel film-noir elementen maar spanning was er te weinig. De score was soms te braaf en het verhaal vond ik te mager om die spanning te gaan leveren al zit het plot wel snor.

Het camerawerk is allemaal goed. Het vloeiende is leuk te zien en de schaduwen en lichtinval zorgen voor sfeer zeker bij de openingsscène. Al presteerde ze 10 jaar eerder met The Third Man veel meer.

Het acteren vond ik dan wel beter dan in The Third Man. Orson Welles vond ik goed passen als de norse dikke detective, Charlton Heston zet een topprestatie neer en Janet Leigh doet het ook nagenoeg perfect. Marlene Dietrich vond ik als die waarzegster een leuke toevoeging.

2de film die ik zag van Welles en staat nu op 3,25 gemiddeld. Hopelijk

kunnen Le Procès en Citizen Kane me meer overtuigen.

***

Soderbergh toont zijn kwaliteiten, wat een geweld gemaakte film.

De 3 verhalen lopen geweldig door elkaar en goed gesplitst door het kleurengebruik dat een zeer mooi effect geeft en sfeer brengt. Camerawerk is ook bijna perfect. De locaties zijn ook goed uitgekozen. Verdiende oscar voor beste regisseur, geen discussie. En wat mij betreft mocht beste film er ook wel bij.

Film is ook sterk geacteerd. Michael Douglas, Catherine Zeta-Jones en Benicio Del Toro stijging in mijn achting. Don Cheadle speelt opnieuw vlekkeloos, wat een acteur !

Niks dan lof maar de volle pot zal het toch niet worden. Daarvoor is het einde misschien ietsje te traag en is er soms iets niet passende muziek bij bepaalde scènes.

4,5*

Dit zijn de films !

Veel gezever in de dialogen met hoog humorgehalte, complete losers als hoofdpersonages. Ik hou ervan.

Trainspotting scoort op alle vlakken hoog. Geestig verhaal, leuke personages, humoristische dialogen (ook leuk waren de discussies over de 007-films).

Visueel zit het ook goed. Goed camerawerk en soms het klein beetje surrealisme kon ik ook wel smaken scène in het toilet, droomscène, scène in het tapijt). De soundtrack zit zeer goed en goed uitgekozen. De goude oude plaat van Iggy Pop op het gepaste moment en soms de harde danceschijf op het gepast moment.

De acteurs zijn geweldig, ze weten perfect hun rol in te vullen en komen geestig over. Speciale vermeldingen voor McGregor, Bremner en Carlyle.

Vermakelijkheid op en top !

4,5*

Actie? Graag, maar niet in dit jasje.

Met het jasje bedoel ik ook het 'Amerika-boven' gedoe. Kijk hoe machtig we zijn, wij zijn Amerika, kijk naar ons leger, niemand kan ons verslaan. Had ik echt geen behoefte aan.

Het verhaaltje bevat ook veel te weinig om handen om een film van 2 uur mee te maken. Er kan heel wat geknipt worden. Dan denk ik vooral aan die debiele scène in de tuin van Sam. Heel de humor in de film was eigenlijk van enorm laag niveau. What do you want? A piece of me? No I want two. welgeteld 1 grap vond ik dan nog iets of wat geslaagd (Met porche).

Dat monster-alien gedoe boeit me niet, dat helpt het verhaal ook al niet vooruit. Hier en daar levert het wel een spectaculair shot op maar voor de rest raakt het niet verder dan over-over-over-the-top bombastisch gedoe. Michael Bay zou een goede regisseur zijn. Nuja, hier kiest hij dan toch nooit echt de goede camerastandpunten voor actie. Vooral het cliché in de film valt ook weer op. Wanneer de strijd om de mensheid en kubus in volle gang is beleven de 2 hoofdpersonen op hun gemakje een sentimenteel stukje. En even later het familiemotto nog een keertje bovenhalen. Achja, dialogen stelden de hele film al niks voor.

Voor Shia LaBeouf kan ik wel sympathie opleveren maar als z'n rollen blijft aanvaarden gaat hij er nooit komen. Megan Fox en John Voigt vielen nog mee maar echt hoogstaand kun je het niet noemen natuurlijk.

Soit, eigenlijk al veel te veel woorden aan vuil gemaakt aan deze crap.

*

Al dat gedoe voor dat goud. En uiteindelijk heeft niemand het. Schitterend, al mocht die idiote lach van de oude man wel achterwege blijven.

Een film die dus wel wat te vertellen heeft. Jaloezie, wantrouwen, stelen, moord. Het zit eigenlijk allemaal in de mens zolang er maar aanleiding voor is. 100 000$ is dus zo een aanleiding. Steeds achterdochtig voor elkaar en op de loer moeten zijn voor bandieten. Stresserende situatie en weer meesterlijk gebracht door Humphrey Bogart. Tim Holt vond ik ook goed spelen maar Walter Huston vond ik dan weer wat minder.

John Huston is zeker ook het vermelden waard. Alles is met goede spanningen in beeld gebracht en goed gefilmd. Ik hou wel van zijn stijl. Enkel vond ik zoals bij meeste zwart-wit films de soundtrack weer storend. Ook hier was die weer veel te druk aanwezig, ik kan er maar niet aan wennen.

Een zeer mooie score alweer voor Huston.

****

En zo ziet een mens geheel onverwacht terug in een paar maanden nog eens een film .

Moet zeggen dat het me zeker niet tegenviel. Zat ergens bij iemand en opzoek naar een leuke film op prime en kwam deze langs. Film doet vooral wat het wil: amuseren. Al zaten er hier en daar toch een paar vervelende momenten tussen (langdradige dialogen werkten niet echt voor mij).

Hitchcock in een ander jasje. Daarom slecht? Niet echt maar goed kun je dit ook niet noemen.


De grootste handicap van Hitchcock komt hier meer tevoorschijn dan ooit: Een enorm slechte soundtrack die geen enkele toevoeging geeft aan de film en zelfs irritatie opwekt.

Spanning? Neen
Komedie? Neen, al kwam op sommige momenten wel een glimlach op men gezicht zoals bv. met die kastdeur of dat ze hem weer eens gaan opgraven.
Mysterie? Vond ik ook niet echt.

Film mislukt dus in zijn doelen, nooit echt positief te noemen. Wel positief is zeker de decors. Leuke herfstsfeer hangt in de vol. Zeker een pluspunt als het buiten ook z'n weertje is.

Dat dit van de man van Psycho & North By Northwest komt is toch even schrikken. Hopelijk zijn To Catch A Thief, Vertigo en Rear Window terug van die makelij.

2,5*

Na wat lezen hier vind ik het echt kut dat ze niet voor Tarantino zijn einde hadden gekozen. Dan had deze film wel de volle pot kunnen halen. Nu blijft het door dat geforceerd Hollywood over the top happy-end bij 4,5*, laat iedereen toch sterven in die heerlijke shoot-out.

Tarantino had dit topscript verkocht om Reservoir Dogs te gaan kunnen maken. Tony Scott was er mee weg en maar een geluk ook, hij heeft het talent om de Tarantino sfeer en dialogen goed over te kunnen brengen met goed camerawerk. De dialogen zijn dus weer op top-niveau net als de soundtrack en verwijzingen naar andere films, leuk om opeens Chow-Yun Fat in A Better Tomorrow op een tv te zien.

Het verhaal vind ik eigenlijk niet cliché. Er zitten genoeg plotwendingen en randanimaties in om deze film van anderen te kunnen onderscheiden. Mede daardoor komen er veel aardige acteurs de planken opgewandeld. Dennis Hopper, Gary Oldmen, Christopher Walken, Samuel L Jackson, Bronson Pinchot (geknipte man voor deze rol). Speciale vermeldingen voor Brad Pitt en James Gandolfini: Uitstekende rollen. Enkel jammer dat Val Kilmer zo een enorm kleine rol had als een soort van Elvis in Clarence zijn hoofd, die had ik graag wat meer op het toneel zien verschijnen. Va de hoofdrolspelers vond ik Patricia Arquette het goed doen maar Christian Slater vond ik nogal aan de zwakke kant: Nooit echt overtuigd gespeeld.

Zeker een aanrader !

4,5*

Films met tijdreizen als thema interesseren me wel dus boeiend vond ik het alvast maar toch zat hier veel meer in.

Het verhaal is boeiend en de film kent een zeer goed einde. James Coole die zen eigen dood aanschouwd is alvast een leuke plottwist, verder kon in het non-happy end ook wel appreciëren. Bruce Willis en Madeleine Stowe vond ik weinig verkeerd doen maar de ware ster van de film is Brad Pitt, wat een rol zet hij neer in het gekkenhuis: Hilarisch en overtuigend tegelijk.

Jammer dat de omkadering nogal zwakjes is. Het verhaal heeft alles om spannend te zien maar is dat eigenlijk niet, weinig thrillerelementen en dat vond ik echt wel jammer. Nog een serieus minpunt was de soundtrack die soms totaal niet samenging met het beeld.

3,5*

Na de serie te hebben gezien Fire Walk with Me eens een nieuwe kans geven.

Ik had eerst de film voor de serie gezien. Kan niet zeggen dat het me echt stoorde met enige voorkennis aan de serie te beginnen. Vond het zelf wel leuk Leyland zo te bestuderen. Na volledig in de serie opgeslokt geweest te zijn (wat een meesterwerk !) nu dus terug razend enthousiast Fire Walk with Me te zien uit een nieuw standpunt. En dat deed Fire Walk with me goed, vond hem beter als toen ik hem voor het eerst zag.

Velen vinden het dus een overbodige film, wel daar ben ik het niet mee eens. Het schept veel duidelijkheid rond wat er gebeurd is in Twin Peaks voor Cooper er arriveerde, geen overbodige luxe. De sfeer zit goed maar toch anders in de serie. Grouwer, wss mede omdat Cooper hier op de achtergrond is verdreven. In de plaats dus Special Agent Chet Desmond. Het personage zei me veel minder dan Cooper zelf maar met de knullige Kiefer Sutherland vormen ze toch een leuk duo. Laura Palmer zelf is hier toch interessanter dan in de serie zelf. Eerder een akelig mens dan het lieve meisje. Enkel horen we maar weinig meer van de One-Eyed-Jacks?

Verder blijven de punten van mn vorige recensie gelden. Zeer goede soundtrack en niks aan te merken op de acteurs. De score blijft op 3,5 sterren staan. 4 sterren zou wat teveel zijn.

3,5*

Vermakelijk maar een drama of thriller wordt het nooit.

Het verhaal in de gokwereld is amusant om te volgen er zit ook een leuk sfeertje aan. Matthew McConaughey zijn personage is zelfs interessant om volgen enkel vond ik hemzelf een miscasting. Al Pacino haalt zijn niveau al lang niet meer en Rene Russo loopt er enkel maar tussen.

Buiten het vermakelijk gedoe en de snelle wegkijktijd krijg je weinig tussen je boterham. De diepgang is ietsje te mager om er echt drama van te kunnen maken en een thriller heb ik al helemaal niet gezien. Al proberen ze het wel door score te gebruiken die de spanning wat zou moeten aandikken maar omdat er op het beeld weinigs spannends gebeurd faalt dat.

Ik zou gaan voor 3 sterren maar als ik dan even bij genres kijk gaat daar toch 0,5 voor af.

2,5*