Meningen

Na deze film had ik een gevoel dat ik al lang niet meer had gehad bij een film. Wat een fantastische film is dit toch, even overlopen.

Acteurs & personages: Alhoewel ik het over het algemeen niet echt heb voor z'n criminelen uit achtergestelde buurten kon ik wel meeleven met de personages mede door schitterende acteerprestaties van de 3 jonge kerels. De personages ogen cool (vooral in de Taxi-Driver scene) en hun humor is zeker te smaken.

Cinematografie: Ook deze kan niet beter. De plaatsen van het filmen zorgen er ook voor dat je recht in het verhaal zit en alles is ook op een schitterende en leuke manier gefilmd en geregisseerd, chapeau!

Soundtrack: De hip-hop en de theme past zeer goed bij de leefwereld van de 3 jongeren ook scènes met de break-dancers waren een leuk tussendoortje.

Verhaal: Een hard en realistisch verhaal dat nu al 13 jaar oud is maar ook actueler dan ooit. Het flippen van de personages na het onrecht dan hun vriend en hun zelf op het politiebureau. wordt aangedaan is terug subliem weergegeven en geacteerd. Ook veel leuke plotwendingen: Een enorm snel en onverwacht einde, de spanning zat er zeker in

***** en in de top 10!

Volgens mij een realistische film over het leven binnen the triade. Heeft me van het begin tot het einde geboeid, goed geregisseerd ook.

****

Het vervolg op mijn favoriete Hong Kong film (na Fa Yeung Nin Wa) stond al langer op het te zien lijstje en het is er eindelijk van gekomen.

Johnnie To beslist op safe te spelen en zijn trukendoos van Election 1 terug boven te halen. In die doos zitten een paar sterke triadetypes, een flinke portie grof geweld en een zeer sterke regie.

****

Een goeie horrorfilm maken is een kunst, je moet de juiste suspense hebben anders komt er niet veel van en daarin blinkt Halloween niet echt uit.

Aan goeie en sfeer creërende soundtrack of een interessante psycho alvast geen gebrek. Maar het is niet dat er een psycho met een mes door een donker huis loopt dat automatisch ook spannend is. Ik mis de feeling met de eindscènes wat. De beste scènes vond ik die overdag zelf waar Myers het personage van Curtis de hele tijd ligt te stalken en overal opduikt. Niet meteen zeer spannend alhoewel de situatie daar schitterend gefilmd is maar had wel de juiste feeling met die scènes wat ik bij andere dan totaal weer niet had. Jammer dat bij die overdag scènes ook wat saaiere scènes plaats vinden met een beetje ondermaatse conversaties onder de personages.

Zoals al eerder gezegd is Myers een interessante psycho. Rustig zijn doel bereiken en compleet gestoord (Masker op, een opgehangen lijk even grondig bestuderen.) Jammer dat de film zich niet meer richt over wat hem nu eigenlijk bezielde. Bij de moord op zijn zus vroeg ik me vooral af: Waarom? Wat is de aanleiding? Misschien zal hier wel een antwoord op zijn in één van de talloze sequel maar voorlopig weinig zin om die allemaal te gaan bekijken.

Bij de meeste horrorfilms is het acteren om uw een oog van uit te bleiten, hier valt dat dan weer goed mee. Donald Pleasence en Jamie Lee Curtis zetten degelijke rollen neer. Over de bijrollen zal ik best maar even zwijgen, dat is andere koek.

Beetje middelmaat dus.

***

Hana-bi vindt perfect de balans tussen rauw en sentiment.

Het uiterste van het rauwe vindt zich in de manier van filmen en het dan vooral het kleurgebruik. Allemaal nogal donker maar het is niet overdreven.

Het uiterste van het sentiment zit zich in de diepgang van het drama. Heel de film komt het goed drama bovendrijven maar ook opnieuw niet overdreven. Nergens is het goedkoop.

En al de rest ligt daar tussen in. De score is nagenoeg perfect, ondersteunt het drama goed en dikt niks teveel aan. Kitano hangt ook nog dicht tegen het rauwe door opnieuw met zijn pokerface te spelen. Maar dat rauwe wordt dan ook weer gebalanceerd door de humor.

Zeer goede film dus.

****

Bij de oudste zus kan je moeilijk spreken van een tragikomedie, ik vond het daar een enorm goed stuk drama met Bill Maplewood in een glansrol. Kan me eigenlijk ook moeilijk voorstellen dat iemand het aanranden van 2 11-jarige jongetjes grappig vindt. Keihard en controversieel thema en volgens mij wel realistisch gebracht. De seksuele problemen van de zoon vond ik dan wel weer humoristisch overkomen.

De schrijfster vond ik de minst interessante van de boel. Een totaal oninteressant personage en situaties vond ik (buiten de telefoongesprekken van Hoffman dan) en bovendien een zwakke rol.

Het appartementsgebouw van de andere zus maakt de tragikomedie dan weer helemaal waar mede dankzij een werkelijk subliem Phillip Seymour Hoffman, ik kan maar niet genoeg van hem krijgen. Altijd weet die man te overtuigen en hierin ook als zieke pervert. Zijn band met zijn overbuurvrouw kon ik de zwarte humor wel smaken vooral waar die kleine portier die enorme vrouw even gaat verkrachten. Vond het zo een komisch zicht.

Het verhaal van de ouders zelf vond ik ook wel boeiend om te volgen en leuk gespeeld ook door Ben Gazzara en Louise Lasser.

Voor de rest een goede deprimerende sfeer in de film, de soundtrack vond ik dan weer minder.

****

Normaal amuseer ik me wel met 3d-animatiefilms maar hier bleef het wat uit.

Mooi geanimeerd maar het verhaaltje op de zuidpool interesseerde met niet zo. Een musical maken in het genre is misschien andere spijs maar het doet niet eten. De soundtrack heeft het anders wel: Sinatra, Elvis, Queen, ... maar om die nu uit de mond te horen van Wood, Murphy en Williams

Het kwam meestal ook nog eens belachelijk over zeker wanneer heel de wereld demonstreert vanwege tapdansende pinguïns en de VN er nog op ingaat.

Mijn jong halfbroertje vond het ook maar een kinderachtig gedoe, zegt wel genoeg denk ik.

**

Sterk drama.

Het drama in de film is dus sterk. Niks aan de hand in het begin en dan één verkeerde keuze en hop. Drama genoeg enkel vond ik de film op weinig momenten echt deprimerend overkomen. Z'n films moeten zich in mijn ogen op het hoofdpersonage zijn gedachten gaan richten. Hij wil zelfmoord plegen. Er is veel aanleiding toe maar veel erg duidelijk is het niet. Het de man meer willen zien worstelen met zichzelf.

En dan lijkt het allemaal nog in orde te komen. Ikzelf stond persoonlijk op het verkeerde been, hij liegt. Nu is de situatie helemaal uitzichtloos en kiest de film voor het perfecte einde, de wanhoopsdaad. Toch al een pluim om dit aan te durven.



3,5*

Hard Candy, wat moet ik ermee?

Het plot boeit me enorm: Een film over pedofilie, ietsje wat nog niet veel vertoond geweest is. Achter een tijd kwam ik echter bedrogen uit, het blijkt niks meer te zien dan een martelfilm.

Er komen ook veel te veel dingen langs die niet kloppen:


1) Een meisje zonder medische kennis (behalve die boek dan) die een man zonder ernstige gevolgen castreert ?

2) De fotograaf probeert heel de tijd los te komen van die tafel, het lukt hem niet maar 30 seconden na zijn castratie lukt het hem opeens wel. Kwam veel te geforceerd over.

3) Als ze zogezegd een douche gaat nemen bleek dit een valstrik te zijn. Hoe kon zij nu weten dat hij binnen enkele ogenblikken zichzelf ging loskrijgen?

4) Op het einde ligt ze nog boven hem op dat dak. Waarom overmeesterd hij haar niet ipv zelfmoord te plegen? Totaal onrealistisch.




Verder blijf ik me ook vooral afvragen wie dat meisje nu eigenlijk was?

Goede punten verder nog voor de acteerprestaties en het camerawerk vooral bij de zelfmoordscene al is die laatste relatief omdat het totaal onlogisch is.

1,5*

Een typische debuutfilm.

Wat ik met een typische debuutfilm bedoel is redelijk simpel. Weinig gedurfd met een vleugje amateurisme erin, al is soberheid hier misschien een beter woord.

Walter Hill lijkt me na 3 films van hem gezien te hebben een man die wel wat in zijn mars heeft maar het er niet echt laat uitkomen omdat zijn scripts het niet toe laten zo ook hier met The Streetfighter. Het is allemaal zo simpel.

Ohja, Charles Bronson was weer op zijn niveau, enorm slecht dus

2,5*

Harsh Times wist me op vele vlakken te verrassen. Het verhaal komt traag op gang maar verveelde op geen enkel moment met leuke anti-oorlogskreten erin, enkel vond ik de acteerprestaties over het algemeen ondermaats, Christian Bale wist me wel te overtuigen in zijn rol. Het straattaaltje bij de dialogen vond ik ook leuk, zo kwam het ook ietsje realistischer over z'n iemand uit een achterbuurt die net uit het leger komt gaat geen woordkeuze gebruiken als een minister ofzo? Respect ook voort het camerawerk en de specials effects bij de scène waarin Jim het aan de stok krijgt met die drugsdealer die hij eerder in de film had berooft. Hij wordt doorzeefd met kogels die je in slow-motion door de auto ziet vliegen., werkelijk subliem gefilmd!. De finale scene waarin Jim aan Mike vraagt om hem te vermoorden vond ik ook zeer goed, vooral dat Jim quote: Je was toch zo nieuwsgierig hoe het voelt om iemand te vermoorden? Wel doe het dan.

****

Film met veel suspense deze Haute Tension. Goed werk van de regisseur door dit te creëren met doordachte sfeer en camerawerk.

Een hele tijd met open ogen zitten kijken naar de wild tekeergaande moordenaar. Direct krijg je al de scène waarin de vader onthoofd werd, redelijk heftig als begin. De film gaat opdezelfde lijn voort met een erg goede De France.

Maar dan, oh nee een op weinig slagende plottwist Het hoofdpersonage heeft een gespleten persoonlijkheid. Het begint stilaan afgezaagd te worden. Zeker als het op niks slaagt. Alhoewel sommige puzzelstukjes in elkaar vallen ben ik het volledig eens met The One Ring zijn argumenten rond deze plottwist. Waren ook de eerste die in me opkwamen. Ik zelf voeg er de achtervolgingscène nog aan toe. Ben iemand die over z'n dingen struikelt. Als ze dat achterwege gelaten hadden dan had de film hoger gescoord.

2,5*

Een heel soort andere oorlogsfilm. Geen vechtende soldaten of flippende soldaten maar eerder een kijk op de bevolking zelf. Eens wat anders en ook een interessante kijk maar toch iets te zwak gebracht.

Wat me al irriteerde was dat de Vietnamezen onder elkaar Engels zaten te praten. Een vakman als Oliver Stone zou toch beter moeten weten.

Stone weet in zijn oorlogsfilms altijd wel de gevoelige snaar te traken en ook hier slaagt hij erin. Het anti-oorlogs gevoel komt goed over en je leeft mee met de plaatselijke bevolking vooral bij de misbruikscènes. Degelijke acteerprestaties ook van de cast.

Wat de film dan toch minder maakt is vooral de duur, de film had echt wel wat korter gemogen. Het 1rste stuk is van duur en tempo wel ok. Erg interessante kijk op het deel van de bevolking in de Vietnam oorlog. Het 2de stuk van de film in Amerika zelf was minder interessant om volgen en begon meer weg te krijgen van een soort soapaflevering met een overdosis middelmatige dramatiek. Veel te veel en veel te sentimenteel. De sentimentele soundtrack doet er nog een schep boven op zodat het naar de zelfmoord toe nog weinig serieus was.

Goede film maar geen Platoon of Born on the Fourth of July niveau.

***

Dromerig.

Als ik een hoed ophad zou ik hem afzetten voor Godard, de man heeft de locaties perfect uitgekozen. Mooi en fris, dromerig, mooi passen bij de filosofische teksten. Het camerawerk vult daar alles mooi bij aan.

Jammer dat ik met elk filosofisch stuk evenveel kon. Sommigen miste me dan ook echt compleet en dat is dan de film zijn grootste minpunt, dat hij veel toegankelijker mocht zijn.

***

Wat een flutfilm.

Buiten de soundtrack weinig goeds aan te merken aan deze film. Geen humor gezien en heel dat 'Baby Be Black' gedoe vond ik enorm irritant. Brian De Palma slaat in zijn beginperiode volledig mis voor mij.

*

Bij westerns schrik ik toch altijd van die hoge scores. Op moviemeter hechten toch veel mensen belang aan het verhaal (zie top 250, veel verhalende films). Maar ook al heb je maar een plot dat in 2 zinnen kan samengevat worden, als er wat cowboys bij te pas komen is dat blijkbaar allemaal geen probleem meer.

Achja zoals gewoonlijk weer een filterdun verhaaltje. Sheriff vs. de local bad guy. Het wordt dan echt wel enorm dun als die bad guys eerst 80 minuten op hun doodgemakje op een trein zitten te wachten. En ja, dan gaat die sheriff opzoek naar hulpsherrifs (deed me veel aan Rio Bravo denken). Maar eigenlijk vond ik dat stuk veel te weinig te bieden hebben. Er ligt gevaar om de hoek maar dat is eigenlijk nauwelijks voelbaar in dat plaatsje (Ok, de straten lopen leeg maar even naar de kerk gaan is allemaal geen probleem). En dan komt het gevaar en 5 minuten later is de klus al geklaard (hoe geforceerd). Moest daar nu zoveel tam tam rond gemaakt worden?

Soit ja, een western van het ergste soort. Houterige cowboys, dezelfde decors uit een dozijn andere westerns en veel bombastisch gedoe (die muziek, dat gevecht ) om een plot waar zelf Lucky Luck simpel over geraakt.

1,5*

Wauw ! Nooit gedacht dat ik zo met zo een emotioneel gevoel naar een animatiefilm zou kijken. Laat de andere maar tranen bij de dood van Bambi zijn moeder ik neem dit wel. Veel menselijker !

Vanaf het begin kreeg ik al een enorme emotionele klap te verwerken. Waar dat blikje met de vuurvliegen wordt weggesmeten was een mooi voorbeeld van krop-in-de-keel moment. Je weet nog van niks maar toch heeft de film al meteen impact. Aan weinige gegeven.

Elke scène met de vuurvliegen was overdonderend: Kleurgebruik van de bovenste plank in combinatie met prachtige score en op-en-top drama. Meeleven met de 2 kinderen is zo geen probleem. Het is nooit opdringerig en mooi weergegeven. En op het einde kan je je enkel gelukkig prijzen dat je het nooit hebt moeten meemaken. Speciale vermelding nog voor de scènes met die harde tante. Alsof die kinderen nog niet genoeg meegemaakt hebben.

Enige minpunt dat ik moet opsommen is dat de montage op sommige momenten nogal van de hak op den tak is.

Blijft me de vraag resten: Wat zou er gebeurd zijn moest dit geen animatiefilm zijn? Ik weet dat er z'n versies bestaan, zal er me eens aan wagen.

4,5*

Boeiende film van het begin tot het einde. Waar andere film over deze onderwerpen als The Last King of Scotland en The Constant Gardener kiezen voor nog nutteloze randanimatie gaat Hotel Rwanda enkel over oorlog, eindelijk! De gruwel tijdens de genocide in Rwanda wordt perfect weergeven denk maar aan die scène waarin Paul uit zijn auto stapt en op al die lijken valt. Paul is schitterend gespeeld door Don Cheadle die weer rust uitstraalt enzo ook andere laat schitteren. Ook wel absurd dat VN troepen niet mogen schieten tijdens hun opdracht in conflictzones.

****

Tja, wat een zever dacht ik bij mezelf bij vele scènes.

Jim Carrey heeft mijn hart nooit echt veel kunnen veroveren. Speelt meestal irritante hyperactieve rollen die niet echt aan mij besteed zijn. Maar The Grinch moet nu toch zowat één van de meest lelijke, irritante en hyperactieve filmkarakters aller tijden zijn. Het was simpelweg té. Raar dat men er dan toch nog in slaagt de film saai te maken. Té en saai tegelijk, toch apart.

Voor de rest z'n typisch hypocriete kerstsfeer er rond. Feest van de vrede, iets slechts verandert in goed, en dan dat gezang. Mijn haren kwamen er van recht.

*

Probeer je een film te kijken, word je eerst getrakteerd op een orkest die 5 minuten een liedje zit te spelen. Noem het niet ruimdenkend van mij maar z'n dingen staan garant voor puntenaftrek en veel overschot heeft How to Marry a Millionaire al niet.

Vrouwen die enkel een man willen voor z'n geld worden hier leuk op de korrel genomen maar verder heeft de film zo weinig te bieden. Vooral de grappen zijn vaak nogal van een flauw niveau (Monroe loopt tegen een muur en daarmee moet je het maar stellen, al dat gedoe rond die bril vond ik maar mager). Had zowat het gevoel dat het allemaal nergens op sloeg.

1,5*

FIlm die me na afloop wel met een goed gevoel achterliet.

Eigenlijk weet ik niet wat ik hier moet gaan neerpennen buiten dat ik het een goede film vond. Hud is zo een filmpje die het enkel en alleen maar van zijn concept moet hebben want ik kan me eigenlijk geen enkele muziek herinneren in deze film ? Geen geld meer voor een composer ofzo? Het camerawerk is daarentegen wel sterk aanwezig. Stijlvolle zwart-wit shots van de ranch.

Het concept dus. Paul Newman is Hud, de plaatselijke macho. Ook hier kreeg Newman dus geen oscar voor. Onbegrijpelijk eigenlijk want deze film staat en valt toch op Newman. De scènes met hem zijn meestal meesterlijk door zijn toevoeging eraan, de scènes zonder hem zijn gewoon leeg al wil ik geen kwaad woord spreken over Melvyn Douglas. Als die 2 botsen is het een scène vol vuurwerk mede met dank aan de kracht van dat plot om die 2 te laten botsen. 2 totaal verschillende personen in deze plattelandsstudie. Ook al een geluk dat de term western hier nogal relatief is. Het is meer een drama dan toevallig bij cowboys wordt afgespeeld dan een typische Leone.

3,5*

Na Miller's Crossing en Barton Fink iets compleet anders van de Coen broers. Het viel wel mee maar hier en daar had ik toch lichte irritatie punten.

De muziek vond ik vele scènes te veel aandikken en soms te lawaaierig. Vooral scènes met klassieke stukken eronder vond ik met slechts doen dan goed. En Jennifer Jason Leigh vond ik het erg slecht doen, te overdreven en te geforceerd gespeeld. Wss moet dat gepaard gaan met haar rol maar goed kwam het op mij niet over.

Enja, voor de rest is het op goed niveau: Vermakelijk verhaal met leuk verwerkte personages. Typisch van de Coens. De leukste scène vond ik nog die zelfmoord helemaal in het begin, knap werk.

***

Zeer goed maar mijn voorkeur gaat toch uit naar The Color of Money. Dat richt zich meer op het punt waarvoor we allemaal kwamen: Pool.

Qua sterke personages hoef je niet te klagen. Fast Eddie is een speciaal karakter, Sarah heeft problemen met hopen, Bert is schitterend vertolkt door Scott en Fats mag er ook wel zijn. Toch kon me de relatie tussen Eddie en Sarah me maar op weinig momenten boeien. The Color of Money richt zich meer op een ontspannen 80s sfeertje met veel pool terwijl het hier toch meer op serieuze zaken gericht is en karakteruitdieping.

Zeker een goed film maar zoals ik al zei dus: Liever The Color of Money.

3,5*