Meningen

Leuk vervolg.

Weer één grote aaneenschakeling aan campy action sequences, veel grote boobs en slechte dialogen. Erg jammer dat de foute dialogen zoals in Day of the Warrior niet echt aanwezig zijn maar fout is het nog zeker weten. Shae Marks blijft als Tiger de show stelen, cleavage outfits, kan met allerlei wapens overweg en tja, het waterballet (samen met Smith). Daar kunnen zelfs Riley Steele en Kelly Brook niet tegenop in Piranha 3D.

Qua flow en grappige vondsten net niet zo goed als haar voorganger maar nog steeds wel erg leuk. Weer genoeg lame shootouts en explosies. Wel meer Widow Black in dit deel trouwens, ook erg aangenaam en de garderobe van Smith en Marks staat goed in de spotlight. Van dit soort cornyness moet de reeks het dan ook hebben. Voor de algemene kijker is dit gewoon slecht, en dat is het ook. Maar voor de liefhebber van grote waarde. Sidaris is een meester.

Zeer aangename verrassing. Verwachtte wel een fijne film maar niet zo goed als dit. Wat bij Whiplash al opviel is hoe fysiek de muziek voelt bij Chazelle, en dat is toch wel een doorslaggevende onmiskenbare unieke kwaliteit. La La Land is geen uitzondering, en dit kan hij omdat het een musical film is nog verder doorvoeren. Wat mij betreft mogen alle sound Oscars naar La La Land gaan, hoe magnifiek Arrival op dit vlak ook was.

De film bruist van de energie. Daarnaast komt nog dat L.A. echt ademt en misschien wel het belangrijkste personage is van de film, en dus de titel meer dan waard is. Je voelt de zon branden op je huid, de aantrekking en afstoting van de stad vol big dreamers die kansen zien in onmogelijkheid en het hedonistische Californië. Om dan nog maar te zwijgen over het dromerige kleurengebruik en de film een hele fijne surreële sfeer meegeeft. Het einde geeft La La Land een nog surreelere laag, waar je iets mee kan doen, maar niet hoeft.

Cast is magnifiek, de chemie tussen Gosling en Stone is nog steeds om je vingers bij af te likken, en het is nog beter dan in Crazy, stupid, love. De love story is heel aandoenlijk en ondanks het nodige drama niet te vermijden is is het nooit theatraal of storend. La La Land is een magnifieke musical film maar vergis je niet, stilistisch staat La La Land nog sterker. Een film die in mijn hart zit, denk niet dat je een musical liefhebber hoort te zijn voor La La Land. Ga dit zien.

Veel geoverdrijf hier maar dan valt het altijd mee. Prima slasher, die veel goed doet maar net wat verkeerde keuzes van de regisseur staat verder succes in de weg. Gelijk maar beginnen met de pluspunten. De killer is cool, ook mede door dat coole skull masker en die camera op zijn schouder zit 'm ook niet tegen. Wel een beetje jammer van de acteur die in de huid kruipt van ChromeSkull, die heeft toch niet het juiste postuur. Had dan gewoon Kane Hodder ingehuurd. Ook ben ik zeer tevreden over de casting van Luther als final girl, ben wel een fan van haar geworden sinds Night of the Demons. Heeft eigenlijk alles wat een final girl moet hebben. Aardig staaltje overacting? check. Niet lelijk? Check. Longinhoud? check. Een flinke boezem? double check. En ook de gore is dik in orde.

Ik ben ook zeer tevreden met het feit dat er geen aandacht aan de background van de kilelr wordt geschonken. Laat 'm maar lekker motiefloos zijn, dat versterkt de twistedness van de killer alleen maar. Wat ik ook wel aangenaam vond is dat de film totaal geen verhaalopbouw kent, je wordt eigenlijk gelijk in het diepe gegooid met Luther on the run. Wel een verademing voor een keer. Ook leuk om Headey weer te zien. Een probleem is wel dat de pace nogal schippert, ook loopt de film zich stuk op wat saaie stukken. Daar tegenover staan da nwel weer inventieve kills met veel gore, dus als kijker wordt je wel beloond voor je geduld. Dan probeert Hall nog wel wat twists te presenteren maar die zijn allesbehalve verrassend.

Voor de rest wel een prima slasher, met inventieve kills en fijne gore en daarbij krijg je nog Luther en een fijne killer. Nice! Een hele dikke voldoende voor dit niet bijster originele maar wel ondergewaardeerde slasher. Kom maar op met de sequel, geen Luther helaas .

Best een aardige gameverfilming van de gelijknamige game. Al is het wel lastig om hier een volwaardige film van te maken, dat de makers er va nalles om heen verzinnen is niet zo gek. Mooie locaties, degelijke actiescenes en een Jolie als Lara Croft (geniale cast trouwens). Best genoten van deze film, niet hoogstaands en tuurlijk is het weer eens niet genoeg voor de Tomb Raider fanboys maar who cares? Fijn vermaak.

Een film die duidelijk toe was aan een remake maar een waardige remake is het helaas niet.

De film slaat de plank flink mis in de keuzes die ze maken qua changen ten opzichte van de remake. Iliadis maakt van een sadistische origineel eigenlijk een erg mild horrortje en dat is jammer met een film met deze thematiek. Ook is het erg jammer dat die ouders erg timide zijn en niet verder komen dan self defence, ik zie liever dat die ouders de sadistische kant opgaan en de daders even flink aan de tand gaan voelen.

De film weet eigenlijk op geen enkele hoogte al een beetje in de buurt te komen van de versie van Wes Craven. Vooral door de zeer brave uitwerking boet de film flink in op impact.

"We should've gone to Vegas!"

Tsja, dit is allemaal erg slecht. Acteerwerk dat zelfs te zwaar onder de maat is voor een pornoproduktie, erg veel pijnlijke pogingen om het spannend te maken maar falen voordurend en de zogenaamde mooie vrouwen zijn niet eens mooi. Dat dit een DVD release heeft gekregen is mij een raadsel.

Nog nooit heb ik een low budget film gezien dat een director zo kansloos bezig is. De invloed op de regie was ie helemaal kwijt. Ik snap nog steeds niet wat de reden was dat die chicks compleet doordraaiden. Nee, mijden deze troep en laat je ook niet verleiden door de cover.

I'd rather drink my milkshake than wear it


Precies wat ik verwacht had dus. De verfilmingen van Sparks beginnen een beetje een zekerheidje te worden, die man is een magiër. The last Song is mijn favoriete boek of all time en dan eindelijk de verfilming gezien. Nou ja verfilming, hij schreef het filmscript eerder dus dat gaat ook niet helemaal op. Wel is het te merken dat dit zijn eerste script is, echt vloeiend wil de verhaallijn nog niet. De sleutelscenes staan als een huis maar de scenes weet ie nog niet vloeiend in elkaar over te laten lopen maar dat maakt hij ruimschoots goed met de magie die hij overbrengt. Wat weet hij cliche's effectief te brengen, iets wat een man als Frank Capra ook enorm goed beheerste. Maar nu terug naar de film.


Heerlijke cast trouwens. Geen top acteurs maar wel allemaal zeer solide vertolkingen. Kinnear is erg sympathiek en dat past perfect bij zijn rol, Hemsworth is erg charismatisch, de humor komt van Coleman en ja Cyrus is gewoon een zeer aandoenlijke meid. Mooi en erg lieve maniertjes. Heel de cast levert een solide performance af maar de troef zit 'm, net als in The Notebook trouwens, in de chemistry tussen de twee lovebirds in de film. Ook deze twee vielen als een blok voor elkaar on set en dat lijkt van onschatbare waarde te zijn in een romantische film.


Enorm veel raakvlakken met het boek, al hebben ze door het gebrek aan tijd de randzaken eruitgehaald en dat is een goede keuze geweest. Al miste ik wel wat zaken zoals het vreemdgaan Ronnie's moeder, wat toch wel key event was maar goed dat is maar een klein punt. De romance tussen Cyrus werkt gewoon goed, door die eerder genoemde chemistry. Heerlijk om die twee on screen bezig te zien. De kracht van the Last Song zit 'm vooral in het feit dat dit gewoon een lekker zoete romantische film lijkt maar die in het laatste half uur volledig omslaat. Komt totaal onverwacht.


Erg mooi laatste halfuur, een echt tear jerk slot en Kinnear en Cyrus spelen daar echt de pannen van het dak. Ingetogen, ontroerend en hartverscheurend. Sowieso is de thematiek al erg zwaar natuurlijk. De momenten die ze samen hebben zijn echt hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk. Dat Cyrus enorm veel talent heeft op komedie vlak liet ze al zien in Hannah Montana maar hier laat ze ook zien dat ze weet te ontroeren, die juiste snaar weet te raken. Haar aandoenlijkheid helpt daar ook bij.


Ik keek hier al een tijd naar uit en de film weet niet teleur te stellen. Alleen jammer dat in deze theatrical version flink geknipt is, ik hoop dat de scenes die je in de trailer zag alsnog op de dvd te zien zijn. Al met al een heerlijk romantisch drama op een manier hoe alleen Sparks dat kan brengen. Nu ik de film gezien heb kan ik eindelijk zeggen dat die IMDB score echt belachelijk is en het lijkt me duidelijk dat dit anti Cyrus stemmen zijn, trieste boel. Al met al erg genoten en ik kijk er naar uit om 'm snel weer eens te zien, dan in DVD kwaliteit.

Het is geen double bill geworden, maar 'gewoon' alleen The Last Stand en morgen zal Bullet To The Head volgen. De voortekenen waren uitstekend met de Spring Breakers trailer en het was inderdaad een profetie.

De gedoseerde inleiding was welkom maar Kim nam ook wel iets te veel de tijd. Al mag dat geen struikelblok zijn, integendeel. de western-achtige setting en haar nothing-to-do atmosfeer is al volop genieten en verderop in Las Vegas gebeurt het tegenovergestelde waar de Alexa maar weer laat zien wat een thing of beauty het is als het komt op nachtscenes. Al is de Alexa Plus ook in Sommerton een 'force'.

Wat is het fijn om Arnie weer terug te zien. Onze favoriete immigrant, die met zijn enorm trage delivery weer strooit met de one-liners en z'n accent ben ik nog niet zat. Guzman en Knoxville zorgen voor een komische noot, eerstgenoemde is altijd wel over het randje flauw maar vreemd genoeg werkt het bij hem altijd erg goed. De Quaterback van FNL komt ook nog even langs en tot mijn grote verbazing zit de gruwelijk appetijtelijke Genesis Rodriguez hier ook in . Als ik dat had geweten. Clean up on aisle 5 please.

Allemaal genoeg ingrediënten voor een vermakelijke actiefilm maar verre van een garantie. Gewoon weer goed geregisseerd door Kim, met veel stijl, sterke actie segmenten (die eerste shootout is misschien wel de beste shoot-out sinds Heat) en in Arnie heb je iemand die als geen ander de film weet te dragen. Stormare vond ik eerst altijd wel ideaal voor dit soort rollen maar wordt een beetje Stormare moe, ook iets teveel films met 'm gezien de laatste tijd. Santoro is geen ijzersterke bad guy, qua presence maar een Spaanstalige villain met gebroken engels heeft zijn appeal. Dan gooit ie er vervolgens in de showdown ook nog wat MMA skills uit . Ook nog ode voor de grafische geweldscenes.

Erg genoten. Enorm zelfbewust, old Arnuhld met zijn one-liners, een trainingspak van het Nederlands elftal, een dosis fun, solide regie en gelikte stijl van Kim, de Arri Alexa Plus en eyecandy Genesis Rodriguez. Zoveel weergaloos in deze film dat het lastig opsommen is, erg coole film. De no nonsense actie flick is helemaal terug en wat ben ik daar gigantisch blij mee. Prudh verwoorde het al perfect, als een kind zo blij de bios uitgelopen. Pure fun.

Al maanden in mijn bezit maar nu dan eindelijk eens gezien.

De genreaanduiding Horror kan wat verwarrend zijn en voor verkeerde verwachtingen zorgen maar wat een sterke film is dit. Dit is eigenlijk alles wat Twilight wilde te zijn.

De film weet een prachtige bandopbouw te schetsen tussen een vampiermeisje en een "lichtloper". Hedebrant en Leandersson spelen zeer sterk (vooral Leandersson) en er schijnt een zekere klik te zijn en dat is te zien. Erg aandoenlijk. Ook de belichting verdient alle kudos, nooit zo sterk gezien in een Scandinavische film.

Al met al een grote verrassing, al is het wel wenselijk de film niet in te gaan om een horror te zien.

Eat this Hannibal and John Doe

Goede wraakfilm. Gerard Butler is misschien wel the hardest working man in showbusiness, de man duikt werkelijk in van alles op. Erg onderhoudelijke actiefilm, film kent een turbulent begin, Gary Gray begint gelijk met de daad des onheils. Niks opbouw, let´s get to business. Film gaat best ver, al had het wel wat expliciter in beeld gebracht worden. Ondanks de vele good guy rollen van Butler weet hij hier toch een sterke bad guy (?) neer te zetten, sterker nog: dit is toch één van de betere good guy turns bad rollen die ik gezien heb. Zijn rol heeft flink wat raakvlakken met Jon Doe (Se7en) en Hannibal (SotL) al is Butler veel en veel overtuigender dan Hopkins en Spacey.

Zijn "wraakacties" zijn toch wel erg over the edge en hij voert zijn wraakambities toch wel erg ver door. Shelton wordt een beest en het acteerwerk van Butler weet zijn twisted state of mind goed te accentueren. Ook onschuldigen moeten het ontgelden en dat komt niet vaak voor in Hollywoodiaanse wraakfilmpjes, Gray lijkt hierdoor de sympathie voor Shelton bij de kijker weg te nemen, maar ondanks hij erg 'ver' gaat bleef mijn sympathie voor Shelton intact. Foxx speelde wel aardig maar voor derest niet veel bijzonders, ook lastig te accelereren met een Butler in topvorm. Jammer van het makkelijke einde maar een positief gevoel over LAC overheerst.

Sterk.

Enig nadeel is dat mijn favoriete actrice van dit moment, Jessica Chastain een te kleine rol heeft voor haar capaciteiten maar dan heb je het ook wel gehad. Tuurlijk het scenario is niet geweldig en het voelt allemaal erg fragmentarisch aan omdat Hillcoat er problemen mee heeft er een geheel van te maken maar verhaal heeft een ondersteunend geheel. Inwisselbaar maar qua beeldtaal heeft Hillcoat heel veel te vertellen. In de essentie van cinema slaagt hij.

De technische setup kan niet beter. Qua filmmakerij doe je mij niet meer plezier dan met de Alexa met Carl Zeiss Master Primes en de OP's van Angenieux. Cinematografisch erg solide, vrij dynamisch en je denkt al snel terug aan Public Enemies. Laat dat een compliment van enorme proporties zijn. Al haalt het het niet bij Mann's film. De buiten shots zijn magnifiek maar vooral de scenes binnen vond ik prachtig. Erg fijn geschoten zoals alleen de Alexa dat kan. Af en toe wat ondermaatse belichting maar nergens storend. De naaktscene van Chastain, de scenes waar haar kledij zo'n mooi contrast vormt met haar grauwe omgeving maar soms ook de warme omgeving (Bondurant House bvb). allemaal echt .

Met Oldman, Hardy, Wasikowska, Pearce heb je een prima completerende cast. LaBeouf kwam er niet zo goed uit maar heeft ook het meest ondankbare personage. Hij blijft voor mij wel een vraagteken voor het Nymphomaniac tweeluik maar dat zal wel goed komen. Viel gelukkig erg mee. Ik keek er wel naar uit maar had er audiovisueel toch minder van verwacht. Aangename verrassing. Heel goed, wel wat rough around the edges maar een ruwe diamant is nog steeds een diamant.

Zack Snyder is één van de meest veelbelovende regisseurs van Hollywood, ik denk nog wel de grootste. Een man waar het style over substance is, en zo hoort het. Al had ik mijn twijfels over Snyder die animatie ging doen. Onterecht natuurlijk, want Snyder bewijst dat ie van alles weer een visueel spektakel maakt. Ook laat hij met Legend of the Guardians zijn animatie concurrenten achter zich, want wat blaast hij iedereen weg.

Qua vormgeving weer briljant. Veel oog voor detail, veel expressie ook bij de uilen (hoe krijg je het voor elkaar?) en qua environment design is dit as good as it gets. Snyder tovert oogverblindende omgevingen op het scherm, die zelfs in de huge budget blockbusters niet voorkomen. Echt werkelijk briljant. Geef deze man is echt veel geld en hij komt echt met iets revolutionairs op de proppen.

Verhaaltje is dan niet zo speciaal, clichématig maar de uitvoering werkt wel. Best leuke humor ook, erg fijne character design en de hele film voelt toch behoorlijk epic aan. Erg knap dat ie van het Owls of Ga'hoole concept zoiets weet neer te zetten. Typische Snyder weer dus, qua vorm gewoon briljant, perfectie op zijn puurst. Ook al heeft hij inhoudelijk dan geen back up, van elk concept weet hij wel iets overdonderends te maken. Snyder bewijst maar weer waarom hij mijn favoriete Hollywood director is.

Prachtige film. Vooral de zeer dromerige transcendente cinematografie van Mesa springt eruit (en een deja vu naar van Sant kan niet uitblijven) die de kijker volledig overrompeld en dek ijker overtuigt van de surreëele setting. Heel veel hypnotiserende tracking shots, toch onmisbaar in een 'ronddolende' maar ook zo effectief ingezet.


Naast dat Jazmín López audiovisueel gezien weet wat ze wil, weet ze dat ook inhoudelijk. Erg mooie zielentocht van overledene waardoor er vooral veel gesproken wordt door beeldtaal. Ook erg goede muziekkeuze, met Bach als absoluut hoogtepunt. Scene in de BMW is echt geweldig. Emotionele surreëele slentertocht die me enorm geraakt heeft. Echt heel mooi.


Nu Los Salvajes en Noche nog. 1 down, 2 to go.

Heerlijk onzin filmpje.

Lesbian Vampire Killers is een zeer onderhoudende horror comedy. Al krijgt ie niet al te beste kritieken, LVK is meester in zijn genre. Ook veel beter dan Shaun of the Dead. Corden en Horne zijn behoorlijk geestig, krijgen veel leuke grappen toegediend maar ze maken er ook wel wat leuks van. Wat ook erg opvalt is de visuele aankleding, in dit soort films is dat vaak erg pover maar deze ziet er visueel toch wel erg netjes uit. Erg sfeervolle feel ook. Redelijke gore, heerlijke oneliners, genoeg eyecandy, er wordt heerlijk gespeeld met horror cliché's en LVK kent heel wat knipogen naar wat bekende horror titels. Eenmaal op gang blijft de film een aangenaam tempo hanteren en het einde geeft hoop voor een vervolg en die mag van mij zeker weten komen.

Toch jammer.

Concept is leuk maar vooral de cast weet er een irritant geheel van te maken. Carey is daarentegen wel leuk maar Scott en Colbert zetten daar zo'n flinke dosis vaatdoek acteerwerk tegenover dat het eigenlijk heel vervelend wordt om deze film te kijken. Niet echt de bedoeling bij een comedy.

Gelukkig zorgt de reden waarvoor ik dit keek dat het een stuk aangenamer wordt; Norma Jeane. Erg jammer dat ze te vaak een sub supporting role vertolkte.

Sterk sociaal drama, met een stevige kritiek richting government control. Op drama gebied best sterk en zwaar, maar wel gebracht met heel veel humor, best leuk. Ook nu door de spanningen met Rusland zijn er scenes die wel heel leuk worden, en dat was nog niet het geval bij de opnames. Temperamentvolle miserie, met een zeer warme sfeervolle visuele stijl in verder een heel kil landschap. Erg subtiele score ook van Glass.

Heerlijk onzin filmpje weer. Laat ik beginnen met de cast, die in de modern camp scene toch wel gerenommeerde namen zijn. Laat ik beginnen met mijn held Charles Napier, een vaste regular in meerdere Russ Meyer filmpjes, waaronder één van mijn favorieten Supervixens. Leuk om 'm weer in de rol te zien kruipen van de law inforcement, nu alleen iets minder corrupt. Sophie Monk begint zich te vestigen als een vixen in de low budget horror scene en nu duikt ze op in deze campy ploitation film, dit ligt haar wel. Ook Eectra Avellan (Death Proof, Planet Terror), leuk om Marshall Manesh weer te zien (Taxi chauffeur in HIMYM ) en natuurlijk de bekende dwerg Woodburn. Erg leuke rol ook van hem.


Verhaal is zowat nihil. Gewoon een kapstok voor de onzin die tentoongesteld gaat worden. De film gaat niet echt los maar de sfeer is pakkend en Sophie Monk is geweldig als femme fatale, en ze gooit haar borsten ook nog eens in de strijd. Maar daar is dit een campy onzin filmpje voor. Erg leuke vondsten, zoals die new year special die Napier kijkt ( vrouwen die hanen (cocks) gaan vangen ). Dit soort kleine details maken zo'n film ook zo geweldig. Ook wel wat soft lesbian action, qua geweld is het wel een beetje timide maar wel degelijk, visueel vond ik de film ook best wel aardig, fijne belichting ook. Jammer dat de film iets te kort is of de film blijft soms te lang hangen bij wat locaties. De zogenaamde 'finale' is binnen tien seconden voorbij en dat voelt wel aan als een anti-climax. Jammer.

Vreselijk. Ik keek hier enorm naar uit maar zelfs Ang Lee herken ik hier totaal niet in. Het bronmateriaal ken ik niet en dat zal ook wel zo blijven. Wat een sentimentele drek, en dan vormgegeven in ongeïnspireerde kitschy design. Visueel vrij pover, felle kleuren makenhet nog geen visuele schoonheid.


Het verhaal is ook een aaneenschakeling aan cliche's en ook een narratieve spanningsboog ontbreekt volledig. Uitdieping ontbreekt volledig en toch probeert Ang Lee te scoren met vlak sentiment en deze poging brengt dit schip tot zinken. Ook is het met dit gehele gegeven erg lastig om een interessant geheel te maken. Vooral omdat zijn overleven al vast staat. Als dan het design ook vrij lelijk is hou je wel vrij weinig over.


Wel weer vrij typisch oscarmateriaal. Huil of ik schiet sentiment en qua vormgeving ongeïnspireerde kitsch.

Aardige film over afstandrelaties. Doremus belicht goed wat er allemaal komt kijken bij een LAT relatie maar is hierin wel erg pessimistisch. De nadelen toont ie maar de voordelen niet maar desalniettemin benaderd hij het fenomeen best aardig.

Helaas ontbreekt er wel enige chemie tussen de hoofdrolspelers, waardoor je hun relatie niet echt geloofd. Ook had Doremus nog meer de diepte mogen opzoeken, de conflicten ogen toch wel wat oppervlakkig.

Toch wel een aardige film met een veelbelovende premise, maar de uitwerking had beter gemogen. Toch we leen aardige film, en Doremus is wel een talentvolle regisseur voor dergelijke kleine drama's.

Scott, Neveldine & Taylor, Burger

Een verrassende film van Burger die qua stijl erg doet denken aan N&T en vooral Scott, veel kleurenfilterjes, lekkere editting en een verhaal dat vooral minimaal wordt gehouden want het is vooral een stijloefening en daar slaagt Burger wonderwel in. De eerste 45 minuten zijn een waar genot, veel leuke vondsten, veel moois maar net als Tony Scott had met Deja vu, weet hij dit niet de gehele speelduur vol te houden en gaat hij de focus meer leggen op het narratief...

... oh boy. Hier gaat het dus helemaal mis en Burger doet iets teveel zijn best op een verhaal te vertellen. Hierdoor gaat het aangename en zeldzame visuele genot helemaal verloren. Jammer. Qua verhaal ook helemaal niet zo boeiend en Burger vergooi tde solide basis die hij gelegd heeft in de eerste helft. Toch ga ik maar gul zijn omdat ik deze zeer zeldzame gestilering een zeer warm hart toedraag. Ik koester de eerste helft en de fallback van Burger zal ik door de magistrale eerste helft maar met een mild oog toezien.

Ik heb Spielberg altijd gehekeld om zijn narrative-focused films en daar wijkt ie hier nu vanaf. Eindelijk? Nee. Want van character driven films heeft hij weinig kaas gegeten. Je hebt één van de meest invloedrijke historische personen, één van 's wereld grootste humanistische daden en toch is dit een enorm vervelende film.

Vooral heel oninteressant. Toch onaangenaam opvallend met deze thematiek en een hoofdrolspeler die veel indruk maakt. DDL stelt nooit teleur, wat een tour de force. Production design is sterk, ook een zeer aangename cast maar er scheelt vooral veel aan het script en regie. Dialogen zijn om één of andere reden bijzonder cryptisch en ook de vertelstructuur is uitermate rommelig. Score van Williams ook vrij ongeïnspireerd.

Prima bronmateriaal, sterke cast, een enorm budget, sterk production design en een Day-lewis in bloedvorm maar toch is het een erg vervelende oninteressante film geworden. Vooral met de zeer interessante thematiek erg onaangenaam opvallend. Op veel vlakken schiet Spielberg weer eens tekort, wel snapt hij dat je bij een (semi) biopic een periode moet pakken en geen hele carriere/leven.

Livid maar niet vivid.

Flinke tegenvaller, vooral door de vergelijking met Ti West werd ik getriggerd maar kan nu wel stellen dat Livid ver verwijderd is van het niveau van West. Qua opbouw en sfeer tegenvallend, qua set pieces ongeïnspireerd en ook visueel niet zo sterk. Mist toch wat production value wat betreft beeldkwaliteit, ook was het sound design niet sterk genoeg voor een film als dit.

Film begint wel aardig en het huis is best een creepy setting. Helaas wordt er geen gebruik gemaakt van de uitstekende setting en vervolgens komt er ook nog een belachelijk pretentieus geest tragedie in het script verwerkt. Wat van de film al helemaal een lachertje maakt, samenhang is ver te zoeken maar het ergste is gewoon dat die tragedie te lachwekkend voor woorden is. De "climax" had ook wat langer op zich moeten laten wachten natuurlijk. Ook al was het een anti climax.

Bustillo en Maury kunnen ze zich beter richten op lompe gore horror zoals hun vorige film. Voor een sfeervol geesten tragedie missen ze toch subtiliteit. Ook de apparatuur (of gewoon een slechte transfer) mag veel beter. Op dvd9 zal het misschien best nog te doen zijn maar op 720p komen de visuele zwaktes teveel aan het licht. Bluray lijkt me gedoemd om te falen.

Goed. Toch erg sterk hoe Knight in een dikke week tijd toch zo'n uitgebalanceerde film weet te maken. Ik heb wel een zwak voor nachtscenes en Knight benut mijn zwak daarvoor ook goed. Sterke cinematografie en editing. Vooral erg sterk hoe Knight de film zo boeiend houdt, en ook best wel spannend terwijl het maar over hedendaagse zaken gaat. Fijne subtiele tour-de-force van Hardy ook. Must op het witte doek.

Jesus, I thought you were a Democrat.

Wel enorme Escape from New York deja vu's en ik vond 'm eigenlijk niet veel minder dan Carpenter's prijsbeestje. Wel moet Lockout het doen zonder de groote troef die Carpenter wel had en dat was sfeer. Dat wordt wel ruimschoots gecompenseerd met visuele flair en een veel leukere protagonist. Guy Pearce overtuigt en weet vooral indruk te maken met zijn gezichtsuitdrukking en zijn magnifieke delivery. Wat krijgt hij veel verbaal geweld om mee te werken en ze komen ook allemaal aan. Grandioos. Echt de ballen uit mijn broek gelachen.

Ook Maggie Grace - dat irritante wicht uit LOST - is hier uitermate charmant. Tot onze held iets flikt met haar hairdo. Toch een uitstekende prestatie. De actie is constant aanwezig maar niet zo sterk uitgevoerd maar de film wordt met gemak gedragen door Pearce. Wat de film enorm veel goed doet. Leuke build up tussen de twee, wat clichemomentjes en een clicheeind maar het werkt allemaal retegoed.

Ja, dit kan wel eens uitgroeien tot guilty pleasure. Hopelijk blijven de lines als een huis staan bij een herziening. Ik doe de film iets tekort met mijn beoordeling maar ik hou ruimte over voor herziening. Maar Pearce is echt heel erg leuk hier.

Helaas, het moest er een keer van komen. Een Swanberg die me totaal niet bevalt (en dan moet Hannah nog komen). Erg jammer, maar ook hier geldt weer dat Swanberg's ideeën interessant zijn maar de gewenste uitwerking weet ie het hier niet te geven. De disconnectie d.m.v. de technische ontwikkeling is vooral erg makkelijk en nogal kort door de bocht, terwijl Swanberg normaal zo enorm subtiel is. Dit had ie bij zijn eerdere films blijbaar nog niet onder de knie. De people making sounds, die wel erg nadrukkelijk in de film zitten werken ook niet echt mee. Sowieso is die hele muzikant maar een droplul.

Behoorlijk slecht. Al past het perfect in de lijn van de carriere van Cyrus. Waar haar Disney collega's echt zeer serieus bezig zijn met een geloofwaardige carriere blijft zij hangen in haar ontwikkeling. Tja..

Dat Azuelos nu al weer met een remake van haar origineel komt is één ding maar dat je er qua uitwerking zo erg achteruit gaat en dat met dezelfde regisseuse is toch wel erg opvallend. Concept is toch nog vrij aardig maar het slechte acteerwerk en het melodrama van tieners om kleine zaken gaat al snel tegen staan. Alleen de Ashley's (Greene en Hinshaw) verlichten de pijn. Script is onsamenhangend, de narratieve structuur is labiel en de bezieling is bij de cast ver te zoeken. Nee, van mij een nominatie voor de komende razzies.

Ik keek wel uit naar Looper, op een gegeven moment zelfs gebombardeerd tot één van mijn grootste verwachtingen in 2012. Na de film gezien te hebben vraag ik me echt af hoe ik ooit tot die conclusie heb kunnen komen.

Het is niet veel. Een SF film valt en staat bij zijn setting en qua futuristisch design kom je bij Looper van een koude kermis thuis maar ook daarnaast heeft Looper vrij weinig te bieden. Het Terminator-esque plot zorgt er al voor dat de originaliteit verloren gaat (ook wel iets wat een must is voor mij in een dergelijke film) maar het script rammelt ook aan alle kanten. Johnson blijkt ook geen goede verteller.

Toch zeer onaangenaam als je ziet wat Johnson maakt van het niet originele maar wel interessante uitgangspunt, maar toch vind ie het nodig om na een half uur toch wel extreem te vervallen in cliche's. Waar het einde nog wel het absolute dieptepunt van is. Flinke tegenvaller en helemaal niet uitnodigend om meer van Johnson te gaan zien. Fikse tegenvaller.

Extended editions eindelijk aangeschaft en zouden eigenlijk dienen als aanloop naar The Hobbit maar het lot besliste anders en het werd dus erna. Helemaal geen spijt van, want na het tegenvallende The Hobbit is dit toch wel een verademing. Daarbij komt ook nog dat dit een zware upgrade is op de theatrical version.

Te beginnen met de basis die er al stond. Het sterke bronmateriaal en Jackson's magistrale design die hier een perfect verlengstuk van is. Erg knap hoe Jackson Tokien's fantasierijke wereld naar het doek weet te toveren. Werkelijk subliem. Al is het duidelijk dat het de hand is van een fan van het bronmateriaal en er echt een hele levensstudie aan vooraf gegaan is totdat de productie in gang werd gezet. Ook maakte Jackson met LOTR fantasy niet langer een niche voor geeks maar werd het iets toegankelijks voor jong en oud. Of dat positief of negatief is is persoonlijk, dat het een enorme prestatie is lijkt me wel vast te stellen.

Vind i.t.t. The Hobbit de pacing van FotR echt werkelijk briljant. Dit is dan ook meer een tegenhanger van The Hobbit dan een medestander. Dat was de theatrical version al maar met de extended versie komt de pacing nog veel beter tot zijn recht. Waar de theatrical vaak toch niet helemaal compleet voelde doet de extended dat wel. The Passing of the Elves, The Midgewater Marshes maar vooral Gilraen's memorial vind ik enorme aanwinsten. Laatstgenoemde mag zich zonder meer tot mijn favoriete scenes rekenen. Samen met de Rivendell, Lothlorien en great river passages.

Daarn volgt het tweede gedeelte en daar wordt je echt getrakteerd op een lawine van verlengde scenes die zo'n geheel vormen i.t.t. de theatrical version dat je ondanksde herkenbaarheid te maken hebt met een compleet andere film. Ook de uitdieping komt beter tot zijn recht en vooral wat betreft de backstory van Aragorn. Het voelt niet gehaast, door de pacing en het enorm brede scala aan omgevingen geven een echte journey feel.

Totaal andere ervaring en dit was dan al mijn favoriete deel maar erg benieuwd wat de andere extended's gaan bewerkstelligen. In waardering gestegen en uitgedrukt.

Jammer dat het occulte in veel gevallen niet echt mijn subgenre is maar desondanks weet Zombie mij toch te overtuigen met zijn take op het occulte subgenre. Zoals altijd ziet het er op visueel vlak weer magnifiek uit, de mise-en-scene is grandioos, fijn decor design en kleurengebruik en ook de scares doen hun werk naar behoren. Zoals wel vaker met horror vind ik de aanloop juist veel interessanter dan wanneer de protagonist(e) al helemaal diep in de shit zit. The Lords of Salem is geen uitzondering daarop.

Vooral erg knap hoe Zombie de middenweg weet te vinden tussen moderne en klassieke horror. Toch een gegeven waar veel regisseurs verdronken zijn maar Zombie blijft met gemak boven water. Fijn dat vrouwlief nu eindelijk eens de hoofdrol vertolkt, haar presence is hier voor gemaakt. Zombie weet als geen ander een hele ongemakkelijke sfeer te creëren en hierdoor zijn audiodesign nog een schepje bovenop te gooien. Op cinematografisch en sfeerschepping niveau echt uitermate sterk maar toch had ik de pacing van het begin door heel de film gezien. Zoals Ti West dat zo goed kan.

Sterk. Vooral erg aangenaam dat de inhoud in de vorm zit en dat Shortland niet vervalt in narratieve conventies. Style is substance is cinema zoals het hoort te zijn. Ondanks dat Lore wel wat momenten kent dat de film sleept is het wel een film die naadloos aansluit op deze filosofie.

Arkapaw is dan ook zo'n cinematograaf die van de huidige generatie toonaangevend is voor een dergelijke aanpak. Erg uitgesproken dromerige beeldtaal, die met een dergelijk concept met zeer intense emotionele thema's als Lore uitermate op zijn plaats is.

Toch wel jammer dat de film op momenten nogal sleept want het is echt een hele goede film. Meeslepend narratief met een zeer krachtige style is substance aanpak van Arkapaw, onder bezielende begeleiding van Shortland.