Meningen

Fijne film van Verbeek. Het existentialistische concept plaatsen in de wereld van pro gaming is zeer intrigerend, ook erg treffend geschoten en Verbeek weet erg subtiel de juiste nuances te leggen. Zoals de esthetische functie die hij geeft aan de FPS en Second Life en die twee lijnrecht tegenover elkaar zet.

Koomen vind ik uitstekend gecast als Jitze. Zwaar afgesloten, introvert en socially awkward. De lift scene vind ik dan nog misschien wel het best aantoonbare scene. Dit had zo van Ishikawa kunnen komen. Erg sterk. Ik ben er toch wel erg verheugd mee dat we cineasten hebben als Verbeek. Nederlandse viosionairen zijn schaars maar zijn er gelukkig wel.

Aardige film.

Cliché's te over (maar dat was te verwachten, dit de film aanrekenen is niet serieus te nemen natuurlijk), een standaard formule en wat popsongs tussendoor, maar kijkbaar is het allemaal wel. Duff heeft geen onaangename stem, ze acteert degelijk en is eigenlijk ook een leuke verschijning op het doek.

Voor derest valt er niet veel te vertellen, een verhaal wat al tal van keren is gedaan maar de film leunt totaal op de charme van Duff en het formulewerkt doet de film meer goed dan slecht.

Haha WTF was dit zeg! .

Erg goede film van Reeder. Ik vond 'm toch al beter dan The Oegonian, die eveneens gister zag. Filmisch toch net wat sterker op elk vlak terwijl Reeder uit een zelfde vaatje tapt. Mulroney is echt perfect als The Rambler. Heerlijk droge gezichtsuitdrukking ook en de kurkdroge en flauwe humor zijn echt geweldig. Watch out for his left hook . Zo zijn er legio voorbeelden. Na het hilarische begin shift het steeds meer naar weirdness die zijn weerga niet kent. Voor mijn gevoel soms iets te veel weirdness maar nou net die enorme overkill maakt dit denk ik zo leuk. Op een gegeven moment sleept het wel een beetje maar echt zoveel geks gezien dat dat de pret niet mag drukken.

Echt een aaneenschakeling aan weirde personages, die zo uit een Miike weggelopen lijken te zijn. Erg bevreemdende score ook die het totaalplaatje compleet afmaken. De outback setting en de aaneenschakeling aan weirde karikaturen maken dit toch wel erg aangename cinema. Dit soort films werken als roadmovie toch wel het beste. Unieke ondefinieerbare cinema, lang geleden dat ik zo hard gelachen heb en tegelijk gegrepen ben door de broeierige sfeer. Ik zei het al veel vaker maar wat een filmjaar is dit.

Eigenlijk lang vooruit geschoven, mede omdat ik de tweede Rambo geniaal vond, en ik was bang dat deze prent desastreus zou worden voor de reeks. Stallone leek me te oud maar nu met The Expendables in het vooruitzicht toch maar eens gekeken. Stallone te oud? Forget it. Rambo is terug, en schaart zich gewoon naast dat op een voetstuk geplaatste Rambo II.

Rambo blijft dé actieheld bij uitstek. Weinig te zeggen maar met het hart op de juiste plaats. Ik heb altijd wel een zwak voor actiehelden, die een zwak hebben voor een vrouw, en daar praktisch voor over lijken gaan. Ook in deze Rambo is dat het geval, in de vorm van Julie Benz. Can't blame him. Dé actiefilm is al jaren dood, af en toe komt er nog iets goeds uit maar dat gebeurt zelden maar Stallone weet wat de actiefans, die orgasmisch toebedeeld werden in de jaren 80, de adrenalineshot te geven waar ze naar snakken. In de vorm van een nieuwe Rambo. Woohoo!

Qua actie is dit de adrenalineshot die ik jaren niet gevoelt heb. Een gigantische bodycount, het bloed, de ingewanden en lichaamsdelen vliegen je om de oren, Stallone is in topvorm en meedogenloos. Heerlijke adrenaline rush dit. Die headshot van Schoolboy, de rampage van Rambo op het eind, de chopped up bodies, de splatter. Heerlijk. Het is jammer dat actiefilms als deze nog zelden gemaakt worden maar wat voelt het goed als zo'n oude rot dat ook inziet en dan met dit op de proppen komt. Ik zou eigenlijk met een maat van me naar The Expendables gaan, maar na dit weet ik niet of ik mij nog langer kan inhouden. Misschien dat ik morgen even de bios opzoek.

Stond al een hele tijd op mijn to see lijst maar vond deze toevallig in een budgetbak. De concepten die onmogelijk vertaald kon worden naar film, deels waar maar Rampo Jigoku slaagt er toch grotendeels wel in.

Mars's Canal

Het meest kunstzinnige segment, cinematografisch perfect, abstract as hell en ook subtiel gespeeld met geluid en het gebrek er aan. Zoals al eerder vermeld deed Mars's Canal erg sterk denken aan Cunningham's Flux. Fijn staaltje cinema en een betere inleiding kan je je niet wensen natuurlijk.

Mirror's Hell

Mirror's Hell vond ik behoorlijk impressive. Niet op verhaal technisch maar puur cinematografisch. Werkelijk geniaal dat ie ons een 'spiegel' voorhoud en ons als kijker een tijd naar een spiegelbeeld te laten kijken, ik zag het niet. Mooie sets, prachtige shots, sterke kadrering. Dit vond ik op technisch gebied toch wel enorm state of the art. Van het niveau Dead Daughters.

Catterpillar

Dit is verhaaltechnisch toch wel de meest pure horror. Enorm luguber plot waar er erg subtiel gespeeld wordt met attraction en repulsion. Een beetje een Deadgirl on acid. Heerlijk sfeertje, desplate setting en het al eerder genoemde gespeel met aantrekking en afstoting is zo sterk gedaan. Resulteerde toch wel voor psychisch ongemak. Toch wel het segment dat de grootste indruk achterlaat.

Crawling Bugs

Ik hoorde overal om me heen dat dit toch wel de film was die nogal buiten de boot viel in deze collage. Vond deze overigens best wel sterk, wat kleuriger dan de vorige segmenten en de vormgeving is echt erg sterk. Tegen het einde toe dan ook nog een best smerig einde. Deze viel me dus reuze mee.

Zeer geslaagd collage dus. Elk segment biedt weer iets totaal anders. Catterpillar en Mirror's Hell maken toch wel de grootste indruk en ook cinematografisch is dit gewoon een erg knappe collage. Nooit zo'n overall goed gevoel gehad na een collage, vaak een geval van hit or miss maar alle vier de regisseurs weten de kwaliteit prima te waarborgen. Erg sterk. Ik kom uit op een hele dikke 4,5* maar leunt echt enorm naar de 5* kant, maar dat komt vast wel bij herziening. Ik ken weinig films die dichter bij pure kunst komen dan deze Rampo Jigoku.

Fijne animatiefilm.

Depp is natuurlijk perfect als voice actor van een hele wacky kameleon. Verbinski trekt een heel blik open aan wacky characters, de character en environment design is subliem en heeft ook nog een aantal leuke references in petto. De Clint Eastwood reference (Spirit of the West) in zijn golfcart met zijn oscars en de Fear and Loathing reference waren niet minder dan briljant, jammer dat dit helaas wat te sporadisch voorkomt. Heel wat leuke humor maar helaas ook te veel 'simpele' humor wat zo'n animatie met een snarky protagonist niet echt ten goede komt. Haal je die 'simpele' concessies naar het biospubliek eruit dan kan je wel eens een briljante animatie voor adults over houden. Blijft jammer, want Rango was dan ook puur gefocussed op de niet jeugd, dan had het wel wat gedurfder gemogen. Toch wel een erg leuke film, die zorgt voor genoeg lachmomenten. Een dikke voldoende, al sluit ik een 4* niet uit bij herziening.

Vrij pover.

Poe en het medium film blijven een erg onaangename combinatie en nooit lijkt Poe's materiaal in de juiste handen te komen. Ook Hollywood heeft er geen overgeproduceerd antwoord voor. Qua sfeer doet de film wel zijn ding en is het design vrij aardig maar vooral qua script en narratieve uitwerking slaat het de plank flink mis. Ook de cast faalt pijnlijk, wat betreft Cusack geen verrassing. Al valt er verder helaas weinig over de film te vertellen aangezien het veel facetten wat het medium zo interessant maakt onberoerd laat. Gauw vergeten.

Matige film.

Zeer onderhoudende film met vooral zeer sterk acteerwerk van Winslet maar de film lijkt vooral behoorlijk stuurloos en kiest vooral voor de makkelijke keuzes. De relatie van de twee heeft de diepgang van een plas water, en vooral daar gaat de film de mist in. In een film als een plot met deze moet de relatie wel erg aandoenlijk zijn en de kijker weten te bereiken. Jammer.

Eerste gedeelte is vooral een aaneenschakeling van scenes waar Winslet's saggy lichaam te bewonderen is en wat heen en weer geloop van de jonge Michael.

In de tweede helft gebeurt er iets meer. Sterk acteerwerk van Winslet is eigenlijk het enige wat je door de film heen trekt.

In de milde bui die ik heb kom ik niet verder dan 2*.

Zeer onderhoudende familiefilm, volgens, wait for it, de Spielberg formule. Vervelend en voorspelbaar, niet die formule an sich maar de reacties die je dan hier moet lezen. Tuurlijk eindigt het zo, weet je dat van tevoren al maar blijf dan ook van die open deuren af.

Maar goed, de film kent met Jackman en Lilly een prima front line maar Goyo's personage was vooral erg irritant. Hij krijgt gelukkig wel zijn momententjes, vooral als ie a la Chael Sonnen de kampioen uitdaagt is wel klasse en tegen het einde wordt ie gelukkig wat minder 'ongrappig'. Plot werkt prima en tuurlijk is het weer doorspekt met cliche's en opgeklopt sentiment maar ik zou het niet anders willen.

Wel jammer dat Durand weer echt getypecast wordt, je weet op voorhand al wat voor soort rol die gaat hebben. Lilly wordt zoals altijd weer ondergewaardeerd en mag alleen mooi wezen, Jackman is gewoon solide en sympathiek (en ja, dat shirt gaat ook weer uit) en leuk om Mackie weer eens in een film te zien. Ook nog even twee duimen omhoog voor de sound direction want dat was weer dik in orde. Blockbusters moeten het ook vaak hebben van de sound direction. Sterke CGI, al had ik wel wat onconventioneler camerawerk verwacht in de fights. Een erg vermakelijke familiefilm, niets meer, niets minder.

Sterke kennismaking met Garrone. Gomorra heeft mij nooit echt getrokken, mede door de documentaire-achtige manier van registreren, wat Onorato allemaal op het beeld tovert is niet minder dan verbluffend. Heerlijke dromerige stijl, en dat is zeer welkom met dergelijke thema's. Napels is dan ook een prima gekozen setting, sprookjesachtige stad. Mooie filtertjes, sterke mise-en-scene en kadrering.

Thema blijft ook enorm universeel, komt imho zeker niet te laat. Integendeel. Al schort er inhoudelijk nog wel wat aan. Garrone had wel veel minder naar de narratie mogen leunen naar mijn smaak, want als impressionistisch visueel portret doet de film meer dan voldoende. Film had van mij ook wel anderhalfuur mogen duren, film begint tegen het einde toch wel te slepen. Erg genoten van Onorato, rust in vrede.

Een actie comedy met enorm veel gebreken. Qua actie film doet de film niets nieuws, enorm veel formule werk, enorm voorspelbaar, een aansprekende cast en met zeer voorspelbare geforceerde humor. Wat dat laatste betreft heeft de film nog geluk dat Malkovich daar vooral mee aan de haal gaat, want hoe niet leuk het ook is, hij maakt het best leuk.

Qua actie enorm matig natuurlijk (geen enkele actie scene is echt indrukwekkend), nog even een standaard love sub plot erin en ook elke turn of event van elke average conspiracy flick zit erin. De conspiracy wordt gepresenteerd als er één van enorme omvang, waarmee ze op de roppen komen is dan natuurlijk onbevredigend. Vooral enorm ongeïnspireerde chaos, er zijn weinig films die het voor elkaar weten te krijgen op elk vlak zo enorm voorspelbaar en clichematig te zijn. Wel een echte bios film, want het gros van het bioscooppubliek die vinden dit soort ongrappigheden en formulewerk heerlijk. Willis speelt de rol die hij altijd speelt, Parker voelt heel de tijd out of place, Mirren probeert te veel te acteren, ook Freeman voert zijn gimmick op wat hij al jaren doet, alleen Malkovich weet nog positief op te vallen. Best knap, want de middelen die hij aangereikt krijgt zijn waardeloos.

Een leuk filmpje voor het biospubliek, maar de doorgewinterde filmkijker, en vooral op actiegebied, zal inzien dat dit niet zo veel voorstelt. Zelfs voor pretentieloos vermaak, is dit rommel.

Na het herzien van Manhunter was dit de meest logische en relevante herziening die daarop volgde. De meest frustrerende en zinloze remake die ik tot op heden tegen ben gekomen. Manhunter was perfect, op elk vlak dik in orde maar toch moest er een nieuwe film komen die het gelijknamige boek volgt van Harris. Het houdt niet over.

Het is ook niet dat Red Dragon iets nieuws t.o.v. Manhunter toont. Ook al is het 16 jaar later, Manhunter blijft met gemak superieur, op elk vlak. En dat Red Dragon ook niets nieuws brengt, behalve Hopkins als Lecktor is Red Dragon toch een 'draak' van een film (pun intended, voordat ik in het memorabele quotes topic kom). Petersen was al goed maar Norton vind ik vaak echt niet te doen, vreselijk acteur, alleen als een film een waar meesterwerk is is hij te verteren.

De gelaagdheid die Manhunter zo geweldig maakte zijn hier totaal niet aanwezig. Deze is dan ook enorm dumbed down i.t.t. het origineel. Misschien dat het met de doelgroep te maken heeft, zou kunnen. De dromerige en dynamische cinematografie van het origineel is ook nergens te bekennen. Al is de crew hierachter dan ook minder dan bij Manhunter destijds maar toch.

Overbodige troep.

Behoorlijk geestig, zoals vaker helaas wel erg wisselend qua kwaliteit. Voor goede cinema zorgt het nooit, maar hele vermakelijke wel. Heerlijke awkward humor en de Spaanse taal leent zich daar perfect voor. Eerste helft kent voor mij de meest geestige verhalen, al wordt er met de bruiloft perfect geindigd. Leuk.

Uniek.

Prachtige film. Visueel erg mooi, het prachtige zwart/wit contrast, de effectieve camerastandpunten en een uitmuntende art direction. De stad is qua architectuur adembenemend, ook de constructie van de wegen is erg mooi. Mooi staaltje SF toekomstvisie.

Ik vond wel een aantal voiceactors verkeerd gecast, het verhaaltje stelt ook niet bijster veel voor maar Renaissance moet het vooral hebben van het visuele gedeelte. Helemaal niet erg want het weet je anderhalf uur in zijn greep te houden.

Ik kom toch nog uit op een flinke score, vind vorm toch veel zwaarder wegen dan inhoud.

Een geweldige Yoshida weer.

Qua vorm zijn mooiste die ik tot nu toe zag. Yoshida's gevoel voor lichtgebruik en compositie is ongeëvenaard en dat in zo'n hoge mate doorgevoerd. Erg toffa camera angles, kadreringen, positionering, alles lijkt ie echt alles in de vingers te hebben. Ook de zwart-wit contrasten zijn magnifiek.

Mijn grootste wens is toch wel dat dit een Bluray release krijgt want dat is toch wel een must bij een film als deze. Kan dan zomaar zich voegen bij Kalatozov's Neotpravlennoye Pismo, Resnais' L'Année Dernière à Marienbad en Suzuki's Koroshi no Rakuin wat betreft overdonderende BD releases.

In het narratief is samenhangend maar wel enorm abstract. Als je de dwangmatige behoefte hebt narratief met logica te benaderen zullen hier wel wat kijkbeurten over heen gaan, maar het is vooral een zeer treffende stijloefening waar Yoshida vooral spreekt vanuit beeldtaal en zijn boodschap wat betreft de zinloosheid van protest. Nou zinloos, geen meerwaarde in ieder geval.

Een film die nog kan groeien, vooral als het de behandeling krijgt die het verdient en die Yoshida's onnavolgbaarheid eer aan doet.

De eerste keer dat ik Repo! Genetic of the Opera zag, heb ik hem afgezet na een half uur. Een film die je moet kijken met de juiste verwachtingen (of helemaal geen) en de juiste mood. Dit vind ik toch wel een klein meesterwerkje.

Geweldige cast met Pauil Sorvino, Anthony Head, Sarah Brightman, Bill Mosely maar vooral de casting van Hilton is geniaal. Haar aanwezigheid lijkt me de enige reden waarom Repo! zo onderschat is en slecht tot matige scores krijgt. De kritiek op de symfonische rock snap ik niet zo, het kan je ding niet zijn maar er wordt hier wel met erg veel krachttermen gesmeten. Visueel is deze echt prachtig, prachtige aankleding, passende decors en erg fijn kleurengebruik. Ook veel toffe en weirde personages, niet echt gory maar wel bloody af en toe en erg sfeervol. Die rol van Hilton bevat weer enorm veel zelfspot, ik snap dan ook niet zo waarom ze zo gehaat is.

Erg misunderstood deze film, één van de mooiere films die ik de laatste tijd zag. Bevatte soms een beetej de weirdness van een Strange Circus of andere Japanese weirdness. Dat zie je nowadays niet in Amerikaanse produkties. 4,5*, dicht tegen de volle mep aan maar dat zie ik wel bij herziening.

Eindelijk, Anderson terug aan het stuur van deze reeks en hij zet zijn streak aardig voort na Death Race.


Erg geslaagde Resident Evil films. Eindelijk kreeg ik weer die Resident Evil vibe, en waar ik dat op momenten had bij het goede deel, houdt ie dat hier heel de film vast. Toeval dat de beste films uit de reeks beide van Anderson zijn? Don't think so. Grootste pluspunt vind ik in dit deel de enorme hoeveelheid Resident Evil lore. Design van de parasite zombies is bijna identiek als die van in de games, oo kdat The Executioner uit deeltje 2 en 5 langs kwam was erg cool. Ook erg toffe scenes ook. Ik ben ook erg tevreden met het feit dat Anderson veel gebruik maakt van slow motion tijdens actie sequences, blijft qua stilering een erg effectief middel.


Visueel was het toch wel erg mooi op momenten. De opening vondik werkelijk briljant met al die parapluutjes die refereren naar de Umbrella Corporation, heel veel slowmotion action sequences, veel RE lore, vooral op het gebied van Creature design is het fingerlicking good (Executioner, die parasite zombies en dogs ), en natuurlijk de perfecte cast. Wat zet Shawn Roberts een enorm geloofwaardige Wesker neer zeg, hands down en Miller vind ik qua uiterlijk en stem ook wel een 'fit' voor Chris Redfield. Jovovich is zoals in al de delen prima in vorm als Alice. Ook de takes van een uitgestrekt gebied getroffen door deze omvangrijke apocalyptische ramp zijn indrukwekkend, De 3-D visuals zijn ook weer top notch, eindelijk een film die ook werkelijk in 3-D geschoten wordt, en dat zie je er aan af.


Heerlijk over-the-top, een perfecte balans tussen actie en survival horror, een cast die het meer dan aardig doet, sterke 3-D visuals, qua fotografie ook uitmuntend en lekker veel Resident Evil lore. Fijn open einde ook (Jill fucking Valentine is back! ), laat deel 5 maar komen. De Resident Evil reeks is terug en deze is op afstand de beste uit de reeks. het gaat nu pas beginnen. Wel een aantekening dat dit meer een liefdesbrief is voor de fans, niet fans lijken mij hier niet veel mee te kunnen en iets te veel missen om te zien hoe een goede RE verfilming dit is. Bedankt voor dit prachtige gebaar Paul W.S. Anderson.

Een aardig vervolg maar het geweldige eerste deel evenaren is dan ook wel een mission impossible. Heerlijk om weer terug te gaan naar het onheilspellende rest stop net aan de rand van Californie. Acteerwerk is niet echt goed maar slecht acteerwerk vindt ik toch wel één van de charmes van dit genre. Het gore gehalte is in orde maar de torture segments vallen een beetje in herhaling. Ook het hele verhaal achter die trucker vond ik een beetje overbodig en een behoorlijke dooddoener. Al met al zeer vermakelijk omdat ik het eerste deel een warm hart toedraag. 3,5*

Wat is er aan de hand met seizoen 2, zo geef je een MoH film nooit hoger dan 4* en dan opeens drie 4,5* op rij. Chapeau.


Fijn filmpje weer dus en ik denk dat dit wel mijn favoriete episode tot zo ver is. Spannende aflevering, met een fijn relation problem laagje en met een daarbij horende intriges. Leuk om tandarts Bernsen weer te zien. Fijne antagonist ook (erg sterke make-up), erg fijne inventiviteit in scenes (zoals de mobiele telefoon scene) en qua gore en nudity (erg onderschat element in horror) ook dik in orde.


De scene die het meest in het oog springt is natuurlijk die sexscene in bad. Een magistrale combo van attraction en repulsion. Altijd een punt wat me altijd aantrekt in dit soort scenes. Toch ook nog even een compliment aan Julia Benson (gecredit als Anderson) die overdonderde met haar indrukwekkende voorgevel , een unicum in een mainstream film. Mooie vrouw ook. Maar ik dwaal af.. . Die bad scene is indrukwekkend, vooral hoe het personage van Benson langzaam transformeert in haar huidige body state. Attraction/repulsion op zijn puurst. Briljant.


Naast Benson heb je dan ook nog Sydney die niet onovertuigend is als eye candy. De peel-off scene was ook erg goed gedaan, hier kunnen de makers van die Robbie Williams video nog wat van leren. En dan tot slot nog dat heerlijke en hilarische einde (Police: get off the road! ). Met nog twee episodes te gaan, heb ik nu al mijn favoriete episode te pakken. Seizoen 2 is echt enorm sterk.

Minimalistische nachtmerrie. het is allemaal lang niet allemaal goed wat Pretti doet maar d.m.v. een verpletterend sound design en veel donkere leefruimtes weet hij toch een aardig beklemmende film af te leveren. Opzet geslaagd lijkt me.

Ik vond vooral dat gangetje in dat appartement waar Marina aan het eind van de gang staat toch wel behoorlijk beklijvend. Ook wordt zowel de schoonheid en de bevreemdendheid van Rio zeer effectief gebruikt om een ongemakkelijke atmosfeer te creëeren.

Pure degelijkheid, maar helaas blijft het bij degelijk. Acceleratie wordt er op geen enkel gebied bewerkstelligt en dat is wel spijtig. Het liefst zie ik multi talent en persoonlijke favoriet Franco in dit soort simpele filmpjes, maar heeft me de laatste tijd al vaker op mijn wenken bediend dus vooruit. Een erg fijne cast met Franco, Cox en Lithgow, wel jammer van Pinto overigens.

Goed geregisseerd, sterke CGI, solide scenario en een aantal fijne scenes. Qua fundement erg sterk maar helaasb lijft het daar bij. Wyatt weet nergens indrukwekkend te worden en dat is spijtig aangezien er een klein maar essentieel iets mist. Voor een blockbuster erg verfijnd maar ondanks die sophistication wordt het toch zware middelmaat.

Time of your life, huh kid?

Beginnen met het feit dat ik het heel vreemd vind dat deze van Cruise niet populairder is, sterker: ik vind het zelfs vreemd dat dit geen hoog gewaardeerde classic is maar enfin.

Erg leuke film. Vooral een erg sterk weergegeven tijdsbeeld, met een cynische ondertoon richting de kapitalistische jaren tachtig. De toon wordt vanaf het begin al gelijk gezet met de roze credits en de sfeervolle soundtrack. Wat een heerlijke sfeervolle soundtract van Tangerine Dream. Snap heel goed waarom Refn dit als inspiratiebron heeft gebruikt voor Drive, sfeervol en effectief.

Naast deze zeer solide sfeervolle basis is het youth gone awry plot ook gewoon zeer vermakelijk. Ondersteund door subtiele (zwarte) humor en mild absurdisme. Het blijft een heerlijk sub-genre. Tom Cruise is prima op zijn plaatst als zachtgekookt ei. Weinig films die zo effectief jaren 80 uitademt, zo enorm sfeervol is en dus niet leunt op narratief en hierdoor dus een enorme hoge herkijkwaarde heeft. De meerwaarde van Tangerine Dream valt niet onderuit te halen.

Heerlijk jaren 80 flick, die eigenlijk duidelijk style over substance is. Erg fijn. Bluray is een hele mooie transfer, mooi kleurgebruik ook. De beste manier om Risky Business te beleven. Wel een guilty pleasure geworden, deze zal ik nog vaak in de herziening gooien. Zeer ondergewaardeerd werkje en een prima inleiding voor Spring Breakers over een paar weekjes. Wat hou ik van die absurde youth gone awry flicks, meer suggesties zijn altijd welkom.

Voor een Road Trip comedy ben ik meestal wel te porren, Road Trip staat best goed bekend maar met Todd Phillips aan het roer sta ik niet te springen. The Hangover was ook een regelrechte ramp natuurlijk.

Grootste probleem is dat de situaties waarin ze komen niet absurd genoeg worden en ook is het rendement van de grappen veel te laag, een euvel wat in The Hangover ook al aan bod zou komen. Veel niet leuke grappen, veel te makkelijk ook en Todd Phillips heeft hier het geluk dat hij Seann William Scott in de gelederen heeft, die weet met zijn goede gevoel voor timing, zijn ijzersterke delivery en zijn voortreffelijke mimiek Road Trip toch nog leuk te maken. Hierdoor verbergt ie een beetje dat dit best een matige comedy is.

De rol van Meyer is mijn inziens ook veel te serieus terwijl ie best grappig uit de hoek kan komen, Tom Green is ronduit vervelend en Amy Smart is natuurlijk nooit een geloofwaardige loveinterest. Al met al toch wel genoten, puur dankzij Scott.

Het begon al met het MGM logo. Waar de sentimenten bij de Total Recall remake nog niet op gingen spelen is dat wel het geval bij Robocop. Al valt er wel wat te prijzen dat er wel wat eigen inbreng inzit en we geen letterlijke remake om our hands hebben is het toch wel een hele slechte film geworden. Ook de gerecyclede scenes die totaal niet uit de verf komen en de melodramatische scenes die totaal out of place voelen halen elke dynamic die de film bezit onderuit. Dat het testen van het pak ook al de helft van de speelduur in beslag neemt doet de pacing en dosering niet veel goeds.

Door de bekende cast en de titel zal de film genoeg inkomsten binnen harken maar 90% zal ontevreden de zaal uitlopen. Al was ik wel erg blij om Cornish, Hale, Williams, Baptiste weer te zien, helaas wel in een film als deze. Vooral ivm het origineel heeft deze remake totaal geen bestaansrecht. Verhoeven wist thematische lagen aan te brengen en was op satire niveau heel erg sterk, met bvb de commercials tussendoor maar was ook qua storyline zoveel zelfbewuster en sterker. Ook veel sterker gebruik gemaakt van de ED's en haar villains in een door criminaliteit geteisterd Detroit.

De pogingen van Padilha om de film een eigen smoel te geven zijn bewonderenswaardig maar gedoemd om te mislukken aangezien het bronmateriaal nog steeds fier overeind staat. Kijkt wel lekker weg, maar als je een liefhebber van het origineel zal je met pijn deze remake aanschouwen. Hoe mooi Cornish ook is, hoe cool Omar Little ook is. It doesn't matter. Nu het origineel herzien om de bittere smaak weg te spoelen.

Een tegenvaller van West. Wel een man met een bijzonder talent, qua sfeer weet hij precies de jaren 70/80 te laten herleven. Een ijzersterke troef, helaas dat ie die uit handen geeft door slechte keuzes te maken. De bombastische soundtrack haalt vooral de sfeer onderuit. Het segment met de host is ook een leuk gegeven, en geeft een nostalgische vibe af maar zoals in heel de film, is de uitwerking gewoon te matig. Verhaal weet de aandacht ook niet vast te houden. Interessant gegeven maar West was nogal stuurloos. Ook heeft hij vaak moeite om er een geheel van te maken, voelt vaak toch fragmentarisch aan. Leuke poging Ti, maar je schiet tekort. Maar je blijft toch een groot talent. Keep tryin'.

ROBERT PATTINSON!

Wat is het toch fijn als talent tot uiting komt, maar nog mooier is als dat talent nogmaals bevestigd wordt. Michôd doet dat met The Rover, en Robert Pattinson doet dat met zijn performance. Een hele tricky rol, waar veel goede acteurs zich al verslikt hebben. Je overacteert zijn rol al snel en heb een dergelijke rol nooit zo sterk gezien. Pattinson weet precies de toon te raken, nooit te overdreven maar ook nooit te ingetogen. Pearce is echt geweldig maar heeft de pech dat Pattinson zo ongelofelijk goed is.

Michôd creëert een zeer beklemmende nihilistisch universum waar er een wereldwijde economische ineenstorting heeft plaats gevonden, waar vooral de dehumanisatie zich heel drastisch heeft voortgezet. Desolaat, troosteloos, kil en afgesloten. Michôd geeft geen waarom en hoe dit gebeurd is, maar schetst slechts hoe erg de toestand is en dat maakt het onbehagelijke gevoel echt enorm sterk. Erg sterk geschoten door Natasha Braier die d.m.v. haar sterke gevoel voor compositie de personages laat verdrinken in de overweldigende desolate wasteland van The Rover. Ook erg sterke Industrial soundtrack die een gevoel van bevreemding alleen maar versterken.

Op het oppervlak toch wel een dun maar straightforward narratief maar ook met een onderliggend abstract narratief. Naast de zeer krachtige characterdevelopment en acteerprestaties van Pearce en Pattinson is de grote vraag waarom de auto zo belangrijk is voor Eric. Ook al verlies je door het indrukwekkende impressionistische karakter van The Rover en de twee tour-de-force performances van Pattinson en Pearce deze vraag uit het oog maar Michôd komt op het slot met een zeer krachtig en bevredigend antwoord.

De kogel is door de kerk. Ik ben geen Wes Anderson maagd meer. Anderson heeft een heerlijke stijl. Zelfs in een hedendaagse setting voelt het zeer fantasierijk aan dus dat beloofd veel voor de rest van zijn oeuvre maar het wil voorlopig nog niet werken. Het zijn allemaal kleurrijke personages maar wil nog niet beklijven, ook de humor is iets te veel een hit or miss het geval en wat castleden werken ook niet mee. Stiller, de Wilson's, Palthrow, echt komisch talent hebben die niet.

Maar ook wat betreft drama is het een hit or miss geval en wil het tot op het slotakkoord na totaal niet werken. Neem bvb de tragikomische feel rond Luke Wilson of eigenlijk beide Wilson's die afschuwelijk geschreven aanvoelen. Ik verwacht wel dat Anderson zijn draai hierin nog wel vindt. De fundering is zeer sterk maar Anderson weet het op tragikomisch vlak niet goed in te vullen voorlopig. Niet goed bevallen al zie ik nog wel genoeg houvast dat wat Anderson's mij enorm gaan bekoren.

Hele mooie film van Cody en Courtin-Wilson. Vooral de pogingen om visueel veel te doen waardeer ik enorm van de vooral documentaire makers. Ook al zijn de pogingen niet altijd succesvol, esthetisch gezien heeft het wel een hoge esthetische waarde. Dan zie ik de overmatige out-of-focus-ness wel door de vingers. De Cambodiaanse cultuur is effectief gevangen en was persoonlijk verrast door de sublieme performance van circusartieste Sang Malen.

De storyline van twee verschoppelingen van de Cambodiaanse maatschappij die troost vinden bij elkaar is natuurlijk ideaal om zowel de aantrekking als afstoting te tonen van Cambodia. De film is eigenlijk illustratief voor de positiviteit van de Cambodiaan, ondanks dat er alle reden is voor pessimisme is zij optimistisch. Vooral de scene in de hotelkamer springt eruit. Door het veelvuldig gebruik maken van dicht-op-de-huid cinematografie wordt het karakterelement van de film nog eens onderstreept. Intimiteit.

Ook erg leuk om te horen dat Cody en Courtin-Wilson gratis screenings hebben georganiseerd in Cambodia omdat veel mensen in het land niet het geld hebben om een screening bij te wonen. Raar maar waar. Maar ook deze geste is weer illustratief voor de film dat Ruin is.

Forgive me father for I have sinned

Gevonden in een budgetbak en dus echt een grote bult val ik er niet aan. Ondanks dat het qua exploitation net niet de juiste toon zet is het toch een erg vermakelijk werkje. De redding is vooral het best goede dosis nudity, toch wel één van de steunpilaren van dit genre. Het is jammer dat ze in het revenge gedeelte vreselijk de mist in gaan. Ook mag de verkrachting wel veel bruter, dit was wel erg PG13 en een revenge voelt zo wel wat minder bevredigend. Erg braaf en dat is jammer. Eén van mijn grootste exploitation fetishes is wel in orde in deze film, en dat is als de victim wraak neemt in kostuum. Of dat een cheerleader, slutty nurse of school girl uniform is maakt niet zoveel uit. Veel goede bedoelingen maar pakt door wat gebrek aan lef niet altijd goed uit.

Brekend: Ron Howard maakt een goede film.

Een goede film, over de meest legendarische tweestrijd die de Formule 1 gekend heeft. Toch een goede basis voor een goede film, want hun verhaal heeft ook echt alles wa je in een film verwacht. In veel sportfilms zou het woord cliché te vaak vallen, gelukkig hebben we met Rush het handige argument dat het echt gebeurd is. Ik wil dat woord cliché hier dus nooit gaan lezen. U bent gewaarschuwd. Howard is enorm waarheidsgetrouw maar past wel wat dingen aan om het script nog filmischer aan te laten voelen.

Hunt vs Lauda, ik heb het helaas nooit live mee moeten maken maar deze prachtige rivaliteit prijkt op het favorietenlijstje van elke formule 1 fan, jong en oud. Hemsworth en Brühl zijn geweldig als Hunt en Lauda, ik vond de gelijkenis echt enorm treffend (zelfde geldt voor Wilde als Miller bvb), soms om eng van te worden. Howard heeft hier gelukkig enorm veel aandacht aan besteed. Howard's keuze om hun vriendschap buiten beschouwing te laten, condities nog dramatischer te maken, de motivatie van Lauda om te stoppen in Japan etc. zijn allemaal juiste keuzes. Rush is toch voor 99% waarheidsgetrouw, en dat is toch al een groot deel waarom Rush ook zo goed is.

Visueel erg sterk, sterk geschoten racescenes, sterk sond design (geluid van F1 auto's is een must in een landschap met een top notch audio setup) en ook qua drama staat Rush zijn mannetje. Ondanks dat Rush erg all-round is de film voor mij een performance-driven film want Hemsworth en Brühl zijn magistraal als Hunt en Lauda. Erg sterk. Fijn dat Howard deze film heeft gemaakt, kan vooral de Amerikanen wel eens bijscholen waar het leeuwendeel niets weet over de F1, misschien dat dit wel wat Amerikanen weghaalt bij NASCAR.