Meningen

Kosinski had al aangetoond met Tron dat ie qua vormgeving weet waar hij mee bezig is en dat vermoeden bevestigt hij met Oblivion. Toch aardig verrast met de solide high production values die Oblivion bezit. De kracht zit 'm vooral in het feit dat ie CGI wat betreft het design van het universum tot een minimum beperkt. Als het kon, hebben ze het gewoon naar full size nagebouwd. En die echtheid voel je als kijker. Daarom kan Oblivion ook de concurrentie gaan met de ouderwets goede SF films.

Anno 2013 kan je er niet meer omheen in dit genre niet leentjebuur te spelen bij gewaardeerde genre counterparts maar Kosinski heeft in zijn comicreeks veel originaliteit en creativiteit gestopt. Het design van de drones tot de post-apocalyptische wereld zit tip top in elkaar. Ook de score van M83 geeft de film de vibe die een SF nodig heeft. Deed me vaak ook denken aan de score van Mass Effect 2. Ook de plot is prima uitgewerkt, Kosminski doet dan verder ook niet zo moeilijk wat betreft complexe narratie, een probleem die veel SF films dezerdagen hebben. Ook het hele love plotje werkt goed en is bijzonder aandoenlijk in de rode draad verweven.

Het is vooral de harmonie van substance en vorm die hier zo'n geslaagde film van maken. Ook uitermate sterk sound design. Prima cast ook. Cruise vind ik altijd stellar als lead, geen logischere keuze als Kurylenko (haar idyllisme gehalte is off the charts), Leo is altijd +1 en heeft altijd wel een erg afstandelijke attitude. Freeman voelt dan wel weer ongepast maar dat mag met zijn screentime geen probleem heten. O ja, de kingslayer is ook van de partij . Het verhaal kent geen valkuilen en het design is grandioos, beter dan dit wordt het niet. Dit resulteert dus in een uitmuntende science-fiction film. Wat een SF film moet hebben heeft het. Onterechte kritieken overigens. Zo slecht is het allemaal niet.

Erg jammer weer.

Altijd verheugd ben ik als er weer een nieuwe Rogen in de schappen ligt maar jammer dat ie in dit prulwekje zit. Zeer slecht geschreven, erg ongrappig en Rogen zo'n onsympathieke gast laten spelen is natuurlijk een dooddoener van jewelste.

Laat Rogen maar lekker in Apatow's voorbij komen dan ben ik een gelukkig man. Dit is niet veel.

Zeer vermakelijke film inderdaad.

Klassiek zwart/wit en begeleidt onder een jazzy soundtrack en je hebt al snel een sfeervolle film te pakken. Schilling's personage gooit daar nog een enorme charme bovenop, heerlijke mimiek en gevatheid ook. Al vind ik het niet echt een tragikomedie, eerder een volbloed komedie.

Concept werkt bij mij altijd wel goed. Een sfeervolle leefwereld, als een nomade reizend van locatie naar locatie en gaandeweg allerlei memorabele situaties en personages tegen hetl ijf lopen. Werkt ook hier erg goed, flink wat gelachen, vrij subtiele humor ook.

Een film die niks bijzonders doet, maar wel doet wat ie moet doen en goed is in wat ie doet. Zeer vermakelijk middle of the road film. Tekenend voor mijn IFFR ervaring voorlopig.

Redelijk highschool filmpje.

Ferrell, Vaughn en Wilson vormen een leuk trio maar de film wist mijn verwachtingen niet in te lossen. Niet ondanks dit trio maar de film is imo net iets te volwassen. Het mag wel wat puberaler.

Ferrell is wel erg leuk, begint langzamerhand samen met Rogen mijn favoriete comedy acteur te worden. Helaas zijn de jokes niet echt goed geschreven, Ferrell weet er af en toe wat van te maken maar het zijn zelden hits, meestal misses. Ook mis ik wat absurditeit die dit soort films vaak kenmerkt. Jammer..

Zeer degelijke reimagination van Oldboy, waar Lee zelfs dingen beter doet dan het origineel. Het origineel is ook een oerdegelijke film maar waar het haar status aan verdiend heeft is mij nog steeds een raadsel. Want zo'n geweldige filmmaker is Park niet en heb dus helemaal geen moeite gehad met een remake. Net als het origineel is het geen meesterlijke cinema maar wel heel vermakelijk.


Lee's uitspraak dat het een re-imagination is itt een remake snap ik wel. Lee maakt gebruik van een identieke spanningsboog en de kern is ook identiek maar doet toch ook veel anders. Ook weet Lee op zijn manier de Aziatische feel te behouden. Het moge duidelijk zijn dat je met Brolin, en megatalent Olsen er enorm op vooruit gaat en ook Jackson is altijd mooi meegenomen. De veranderingen zijn zeer welkom, ook door het ballingschap te upgraden naar 20 jaar. Ook erg tof hoe je door gebeurtenissen door het jaar heen precies weet hoe ver zijn ballingschap op dat moment is. Ook erg blij dat de beruchte inktvisscene er niet in zit, toch wel de meest zwakke uit het origineel en niet op zijn plaats.


Sterke choreografie, allemaal ook goed op beeld gevangen en ook visueel oerdegelijk. Niet het beste wat je van Bobbitt zal zien, daar is zijn werk met McQueen toch veel sterker maar toch nog erg fijn. De score van Baños valt ook weer onder pure degelijkheid maar zal ook niet lang blijven hangen. Wat geldt voor heel de film. Het hele incest gegeven werd ook prima gewaarborgd, waar ik dus een beetje voor gevreesd had. De Seksscene is ook heel erg mooi geschoten, toch wel iets waar Bobbitt altijd in uitblinkt, ook hier. Olsen's mooie lichaam helpt ook wel mee.


Slechte beoordelingen zal Oldboy krijgen, en veel fans zullen de film met de grond gelijk maken al zie ik hier geen reden toe. Net als het origineel een oerdegelijke thriller, met een aangenaam narratief die voor velen vernieuwend zal aanvoelen, met een prima score, cinematografie en cast. Ook naast deze punten is het gewoon erg fijn dat het grote publiek de film te zien krijgt.

Zeer vermakelijke jaren 80/90 revival. Sowieso erg blij met de lading revivals die nu allemaal tegelijk een beetje uit komen. Vooral lekker lomp en meedogenloos, en ja, vrouwen worden ook niet ontzien. Veel Amerikaans patriotisme, Noord-Korea als tegenstander en een one location kat en muis spel. Die Hard 2.0., maar werkt bijzonder goed.

Butler is een prima protagonist, Freeman een ideale surrogaat president en één van mijn favoriete actrices Melissa Leo vond ik onherkenbaar. Leo altijd goed. Lekkere vlotte film, die zich enorm fixeert op zijn core business en niet verzandt in oninteressante subplotjes. Nergens groots, altijd vermakelijk.

Waardige gameverfilming van Oneechabara.

Vooral een feest van herkenning, veel Oneechabara lore. De outfits van Saki en Aya, de nooit op rakende shotgun van Reiko, de vonken die van de zwaarden afvliegen, de campy blood effectjes en een hoog oplopende bodycount. Als film zelf stelt dit toch niet veel voor maar sentiment voert de boventoon aangezien ik de games ook gespeeld heb.

De emotionele scenes werken natuurlijk voor geen meter, die dikke is een erg kansloos karakter maar de eind battle is toch wel de moeite waard. Vooral als Aya haar rage aanval krijgt. Toch wel erg genoten, zal Vortex binnenkort eens gaan zien.

Hier is ie, moest even bijkomen .

Only God Forgives is cinema om te ondergaan maar zo lastig te typeren. Film doet in het begin vooral aan Doyle's sfeervolle fotografie van Kar Wai's In The Mood For Love denken, de nachtscenes en de onderwereld van Hsiao-hsien Hou, de mise-en-scene, production design en compositie van Resnais in L'Année Dernière à Marienbad. Ook de weirdness die erg doet denken aan Lynch en Reygadas. Dat ik moet aangrijpen dit te omschrijven door grote cineasten aan te halen is veelzeggend. Zo filmisch compleet is Only God Forgives maar ook met die vergelijkingen doe ik Refn te kort want Refn is gewoon Refn. Zwaar uniek.

Je wordt al gelijk in het diepe gegooid waar Refn gelijk alle registers opentrekt. Buitengewoon production design, echt zeer zelden dergelijk overdonderend production design gezien. Over elk frame en shot is zo zorgvuldig nagedacht, de compositie, kadrering, belichting echt weergaloos. Sublieme sfeer en in het begin is het toch vooral weirdness, bevreemding, verwondering die de boventoon voeren. Het is allemaal zo mooi maar ook zo akelig. Perfect gespeel met attraction en repulsion. Die scene met Yayaying en Gosling en wat daaruit voortvloeit is zo goed.

Cliff Martinez is ook weer van de partij en die is toch ook weer van essentieel belang voor Refn. Weer een uitermate sfeervolle score, ook weer typisch Martinez (denk aan het begin en slot van Spring Breakers, zijn werk voor Soderbergh, en Drive uiteraard) maar aan de andere kant ook genoeg segmenten waar je Martinez helemaal niet herkent, maar nooit dient het de esthetiek van de film niet. De film is enorm traag en het narratieve element is bijna nihil. Dat zullen dan de voornaamste kritiekpunten voor velen gaan worden, ik zie dat graag en hier is het niet anders. De in neon gehulde en dreigende straten van Bangkok, de in bloed besmeurde kamers, de kleurrijke interiors en het foutloze design zijn om je vingers bij af te likken. Impressionisme ten top, en gelukkig maar.

Het dunne verhalende element is meer dan genoeg en dit revenge verhaal weet de vorm dan prima te ondersteunen. Refn is in de geweldsuitbarsting hard, meedogenloos en compromisloos, waar Drive subtiel was is Only God Forgives zeer grafisch. Gosling is weer prima als zwijgzame protagonist, Thomas is geweldig als vuilbekkerige moeder, Yayaying is vooral mooi en Pansringarm is echt een heerlijke bad guy. Ook hoe gestileerd hij slachtoffers maakt, heerlijk. Ook weer ode aan de credits, na het prachtige roze fontje van Drive doet ie het dit keer in Thais, erg mooi. Sowieso voelt de film enorm Thais aan, Refn heeft zijn huiswerk gedaan en voelt nergens als een westerlingen in Thailand film aan.

Zeer zelden dat een film zo compleet is, en alle facetten van vormgeving presenteerd en dat ook de volledige speelduur vasthoudt. Van het production design naar de cinematografie, alles is buitengewoon en is in te weinig cinema te vinden. Vooral volgehouden over een hele speelduur. OGF proberen te omschrijven is lastig want je moet het vooral zien en ondergaan, maar wat wel zeker is dat Refn doet denken aan veel grote cineasten. Wat een filmmaker is dit. Niet voor iedereen, dat is zeker. Maar als je cinema een warm hart toedraagt (en dat kan ook als je de film niet goed vindt) zou je de cinematografische brille tochmoeten erkennen.

Erg leuke tragikomedie.

Doet enorm denken aan het werk van Solondz maar dan wat lichtvoetiger. Ook vrij duidelijk dat de achtergrond van Ten Horn bij animatie ligt. Toch wel erg grotesk en karikaturaal maar werkt misschien nog wel beter. Erg fijne cast met Dierickx ,Kas en natuurlijk Gareisen. Laatst genoemde vond ik als humane boeddha toch wel heel erg geslaagd. Om die mimiek alleen al, en Dierickx is zo heerlijk awkward.

Familie is totaal dysfunctioneel en dat maakt het allemaal zo leuk. Situaties zijn zo grotesk dat de lach niet meer onderdrukt kan worden. Ook heerlijk gespeel met stereotypering, ook al die breezersletjes op school . Alleen dat gedoe met Pawlicki vond ik niet helemaal werken maar voor de rest gewoon een heel leuke tragi-komedie. Erg fijne lichtvoetige vibe en een cast die het echt leuk invullen.

Spijtig. Begint goed, en spanning wordt redelijk goed opgebouwd. Mede door het morele dilemma die Vigalondo gebruikt. Maar eenmaal uit de hotelkamer wordt het geheel steeds ongeloofwaardiger en wordt het tegen het einde aan zo ridicuul dat een anti-climax een understatement is. Wood en Grey laten geen steekjes vallen verder, al is de range van Grey voor bepaalde scenes te minimaal om te werken. Vigalondo's manipulatieve regie is sterk, fijne mix tussen thrill en komedie maar de third act schoot voor mij op beide vlakken tekort. Eerste film die ik van Sasha Grey zie die op het eind aanvoelt als een anti-climax .

Helaas een amateur produktie met potentie maar vooral niet waargemaakt potentie. Haugegaard heeft veel troeven in handen maar speelt zijn kaarten niet goed uit. De setting is zeer aangenaam, qua gore is het allemaal enorm overtuigend maar toch is de uitwerking zwaar ondermaats. Genoeg veel slechter amateurwerk maar dat mag geen excuus te zijn om dit goed te praten.

Het is inderdaad een sumpathiek project en geloof direct dat Haugegaard veel liefde heeft voor het genre maar het eindresultaat is niet al te best. Vooral niet met de resources om handen. Weinig memorabels ook in die dikke drie kwartier. Fijne poging, meer niet.