Meningen

Thor .

Na het vervelende Mysterious Skin is dit mijn tweede Araki, stukken beter. Mijn vertrouwen in Araki is weer volledig hersteld.

Enorm fijn is dat deze visueel echt prachtig is. Waar MS ook op dat gebied de absolute tegenpool van deze Kaboom is. Kleurengebruik is werkelijk adembenemend en zorgt ook voor een hele dromerige sfeer. Wat toch wel erg goed van pas komt in een film als deze als je naar de storyline kijkt. Storyline ook geweldig, hou wel van dit soort over the top mystery's. Zorgt ook voor veel meer mystikiteit. Juno Temple blijft ook zo intrigerend. Fijne surreal characters ook.

Wat ook altijd bevalt aan een Araki is dat seksualiteit centraal staat en seks weet hij ook altijd zeer treffend en effectief te gebruiken. Ook helemaal op zijn plaats in een film als deze trouwens, en een must in een mystery m.i. Zijn hand is duidelijk zichtbaar en met Kaboom levert ie toch een absurde visuele trip af die mee kan met de grootste visuele pareltjes out there. Ik kan mij niet voorstellen dat ie dit kan overtreffen. Enorm genoten en zal Kaboom nog vele keren opzetten. Heerlijke wegdroom film.

Niet echt een typische Miike maar eigenlijk ook weer wel.

Het magistrale bombastische begin is misschien wel de beste opening die ik tot nu toe van Miike gezien heb. Miike komt uit de startblokken hoe alleen een Miike dat kan. Eerste helft is inderdaad het moeilijkst door te komen, veel gebrabbel, meestal wiskundig en dan kan soms de verveling weer toeslaan. Ichihara is inderdaad best vervelend soms in zijn monologen maar de aandoenlijkheid van Tanimura maakt veel goed en die curves ja .

Na dat eerste uur barst de film werkelijk open. Een werkelijk sci-fi spektakel, met een romantisch gloedje en een absurd sausje. Het is en blijft Miike natuurlijk. Het is weer totaal iets anders an de beste man maar blijft toch diezelfde Miike feel hebben. Ook ziet deze film er ook weer meer afgewerkt uit dan zijn vroegere films. Miike samen met Nakamaru bevalt me heel goed, gouden duo.

Toch moet ik concluderen dat ik deze Miike ook weer geweldig vindt maar zoals bij elke Miike geldt weer dat je gewoon erg open minded de film in moet gaan en je wordt beloond.

Volgende week nog maar eens een keer kijken denk ik.

Gister na het kijken van de remake maar weer eens herzien, en de film bewees maar weer waarom dit voor mij de jeugdfilm is.

Vooral de eighties setting is heerlijk. De foute muziek, die heerlijk over-the-top details, de aandoenlijke romance, de zeer plausibele loveinterest, de awkward momenten en last but no least de karikaturale personages. Heerlijk die plain evil sensei Kreese, bully Johnny met o.a. zijn vrienden Dutch en Bobby. De film neemt zich ook niet zo serieus en Mr. Miyagi is heerlijk sereen. Tel daarbij nog eens de memorabele scenes als "Sweep The Leg" bij op en je hebt een tijdloze klassieker. Want voor mij heeft ie die status wel zeker. De kracht zit voor mij niet in de vechtsequences, dat is nog iets te veel 101 maar de kracht zit 'm gewoon in de aandoenlijke romance, die typische jaren 80 cheesiness en een vermakelijk clichématig verhaal. Ik vraag me ook serieus af waarom je dit überhaupt wil remaken maar soit.

Beter iets slecht bedacht dan slecht gejat.


The Karate Kid, als één film dé film was in mijn jeugd, dan was het deze wel. Mijn hart stond even stil op het moment dat ik vernam dat deze film ge-remaked werd. Wat heeft een remake nou toe te voegen aan deze tijdloze klassieker? Vrij weinig en nadat ik deze had gezien ben ik ook gelijk het origineel gaan bekijken en toen kwam nog pijnlijker aan het licht hoe een ongeïnspireerde en onzinnige remake dit wel niet is.


Ja, ongeïnspireerd. De remake is bijna een letterlijke remake, complete dialogen en lines worden echt letterlijk gekopieerd, ook complete gebeurtenissen (de diskwalificering in de halve finale, de zogenaamde "sweep the leg" scene, het twee keer de mat uitlopen bij zijn eerste fight, de blessure bij de 2-2 stand, de waterprank van onze protagonist etc.). 90% van de film is een complete rip-off van het origineel. Dit kan je respect voor het bronmateriaal noemen, maar als dat het geval was was deze film nooit gemaakt. Een remake moet voor mij een toegevoegde waarde hebben t.o.v. het origineel en daar faalt The Kung Fu Kid pijnlijk in.


Smith mag dan een erg schattig voorkomen is het is natuurlijk een drama in deze film. Bovendien had Macchio veel meer charisma natuurlijk. Heel de cast is niet veel eigenlijk, alleen Chan doet het goed. Al vond ik Pat Morita een aandoenlijker personage, Chan is op Martial arts gebied gewoon één van de beste. Morita was gewoon zo heerlijk sereen, en praatte vaak maar in een paar woorden of geen één. De choreografie is hier ook beter en intenser, en dat is hier ook gelijk de enige troef. Al is het ook unfair om Kung Fu met Karate te gaan vergelijken. En dan komen er ook nog vervelende "gas grapjes" uit de mond van Smith, vreselijk. En ondanks die puberale grappen neemt de film zich veel te serieus, dat was bij het origineel wel anders (neem bvb het hele drama rond de backstory van Han, kan het wat minder?). Dat het nu gaat om een 12 jarig guppie werkt niet mee, die puppy romance is totaal niet interessant, zijn love interest had niet die aandoenlijke betrokkenheid die Ali (Shue) wel had en ook de band tussen Han en Dre vind ik stukken minder dan destijds met Daniel-San en Mr. Miyagi. De chemistry ontbreekt volledig. En dat had je wel met Macchio, Morita en Shue. Bovendien werkt die puppyromance totaal niet, werd echt genant op momenten. Terwijl ik de romance tussen Daniel en Ali echt aandoenlijk vond, die zowel veel leuke genante momenten opleverde en ook hele fijne. Bovendien was Ali gewoon een meid met veel interactie en dan heb je nu zo'n passieve chinees. Not working!



Wat mij ook tegenstond is dat Dre eigenlijk gewoon een behoorlijk mietje was. Steeds wegrennen voor die gastjes waar Daniel dat ook wel deed maar ook af en toe nog eens van zich afbijt. Ook miste ik het karakteristieke uiterlijk van de "bad guys". John Kreese (Martin Kove), Johnny (William Zabka), Dutch (Chad McQueen), Bobby (Rob Thomas) hadden natuurlijk heerlijke karakteristieke koppen en speelden hun rol ook voortreffender. Nu zit je tegen een paar van die starende chineesjes te kijken, niks geen verbaal geweld. Die jaren '80 setting was heerlijk, en ze waren zo over the top dat het leuk werd, dat mis ik hier. Die Dragon Well scene vond ik dan wel weer de moeite waard, erg mooie scene wel. Het toernooi voelt heerlijk Chinees aan maar ging mij soms wel iets te snel naar mijn mening (en wat miste ik die imposante Cobra Kai uniforms). Geen actief juichende Ali aan de lijn dit keer, helaas. Wat was het toch ook een schatje . Ook miste ik die eighties songs als You're The Best, Cruel Summer etc. Die heerlijke eighties cheesiness was zo'n grote troef van de film.


Anyway, ik ben nu dan wel lang genoeg doorgegaan, het mag duidelijk zijn dat ik het origineel een enorm warm hart toedraag en de vergelijking constant met het origineel hebt gemaakt. Lijkt me ook niet raar bij een remake. De film mist een ziel, enige creatieve inbreng en de zoveel charmes die het origineel had. Origineel bij herziening verhoogd, was zo lang geleden maar vond 'm nog beter dan ie in mijn geheugen stond. Ik ben onverbiddelijk, dat weet ik maar ik kan niet anders. Dit was voor mij een foltering door mijn voorliefde voor het origineel, dus sorry Jackie .

Ik had 'm al een tijd liggen maar ik ben dan nu eindelijk begonne naan de J-Splatter, en het bevalt heel erg goed. Sowieso wel the next best thing dit genre want de films uit deze richting schieten momenteel als wortels uit de grond.

Beetje ongelukkige combo dat high definition en low budget maar de makers verbloemen dat met hele leuke vondsten en heel veel passie en enthousiasme. Bloedfonteintjes, veel (en lelijke) gore en heerlijke over-the-top personages. Die Drill-Bra . Jammer dat het drie kwartier duurt voordat je echt aankomt bij deze totale rampage, er wordt iets te veel tijd besteedt aan het drama gedeelte maar je geduld wordt rijkelijk beloond. Yashiro is ook een geweldige protagonist, met dat schooluniform aan. Ze deed me een beetje denken aan Saki van Onechanbara maar dan met de coolness van Aya.

Snel maar eens meer van dit soort ongein bekijken. Tokyo Gore Police bewaar ik nog even, dat schijnt wel dé J-Splatter titel te zijn.

Vervelend filmpje van Miyazaki, niet alles wat de man aan raakt verandert in goud. Qua animatie wel redelijk, zitten flink wat fantasievolle vondsten is maar helaas vervalt hij qua fantasie vaak ook in een 101 vicieuze cirkel. Het grootste struikelblok is het ecologische thema en de moralistische levenslessen die Miyazaki constant in je strot blijft duwen. Normaal krijg je dit alleen op het eind van de film maar hier weet Miyazaki het twee uur lang vol te houden en dat gaat dan wel erg tegenstaan. De Miyazaki magie is hier verre van voelbaar, terwijl hij vaak juist zeer aandoenlijke of fantasierijke personages op het doek weet te toveren is het hier allemaal vrij pover, ook het verhaal weet hij niet goed te brengen. Mijn aandacht was al snel vervlogen. Het moest er een keer van komen, Miyazaki slaagt er niet in om een keer met een bovengemiddelde beoordeling te gaan lopen. Sterker nog; hij weet een hele dikke onvoldoende te scoren.

Kick-Ass is toch wel een enorme verrassing. Al waren mijn verwachtingen alles behalve laag. Vooral omdat Vaughn niet echt bij de betere directors hoort, integendeel zelfs. Maar hier doet ie het toch wel erg goed. De comics heb ik een tijd je terug behoorlijk verslonden, best geniaal concept ook maar het leek mij een beetje lastig uit te werken. Geweldige comic verfilmingen zijn heel erg zeldzaam, Watchmen was de eerste comicverfilming die dat wist te bewerkstelligen, een jaar later is het weer feest. Ik zal niet met dooddoeners komen dat Kick-Ass kickass is, dat doet Kick-Ass gewoon veel te kort en is natuurlijk een beetje een dooddoener.

Belangrijk is een perfecte cast, daar slaagt Kick-Ass helaas niet in. Dat komt puur door Nicholas Cage, die zelfs met een over-the-top rol als Big Daddy weinig kan. Blijft ook een heel vervelend acteurtje. Dan heb ik de shit stains in de cast wel gehad want de rest is eigenlijk geweldig gecast. Aaron Johnson is een star on the rise en weet precies in wat voor film hij is beland, de rol als Kick-Ass speelt ie erg leuk, Clark Duke is een geweldige droogkloot natuurlijk, Mintz-Plasse is ook erg op zijn plaats en Fonseca is natuurlijk een hele plausibele love interest. De perfecte Katie Deauxma. De grote kracht zit toch in het castlid waar ik mijn grootste twijfels over had; Chloe Grace Moretz, maar wat speelt zij de rol als Hit-Girl geweldig. Heerlijke pronounciation en delivery, al blijft het jammer dat Vaughn haar personage wat heeft gecensureerd. Strong blijft een karakteristieke vent maar is veel te licht als bad guy in een comic verfilming. De begin sequences zijn ook wel erg leuk, er komen bijna nostalgie gevoelens los . Het verhaal is natuurlijk zo comic standard als maar zijn kan maar het werkt zo goed. Een 'normal' guy die zich uit gaat geven als superhero, en niet toegeven dat hij just an ordinary human being is. Ook de relation progression tussen Lizewski en Deauxma is zo aandoenlijk, ondanks dat er weinig aandacht aan besteed wordt, maaar de chemie tussen Johnson en Fonseca is intens en 'echt' en de uber cuteness van Fonseca helpt ook wel. Erg aandoenlijk love couple. Qua stijl had ik eigenlijk iets meer verwacht, ik had een beetje gehoopt op Zack Snyder stijlkenmerken maar helaas moesten we het doen met meer een Tarantino achtige stijl. Sterk camerawerk en montage en wordt perfect ondersteund door een goede score en soundtrack. Die FPS scene was ook van grote klasse trouwens.

Net als in de comic ligt de kracht vooral dat Kick-Ass enorm luchtig is, met heel veel lollige pop culture references en comic inside jokes en allerlei ander soort flauwigheden. Ook af en toe heerlijke tongue-in-cheek humor. Al blijft de film net als de comic bewijzen dat, ondanks al de humor, hij het verdient om serieus genomen te worden. Mijn vrees hiervoor was dus onterecht, wordt behoorlijk leuk gebracht. Al scheelt er nog wel wat aan de delivery van Johnson. Vaughn weet de comic feel met een magistrale 'transition' over te brengen op het witte doek, wat het nou is weet ik niet maar constant bij het kijken deed het mij erg denken aan de comic. Daaraan is al gauw te merken dat Mark Millar een stevige vinger in de pap had bij dit project, zijn stempel is overduidelijk. Het wat grove taalgebruik en de actiescenes waren wat gedurfder dan in de meeste comicverfilmingen maar toch vond ik het voor Kick-Ass zijnde nog te braaf. Iets te veel concessies naar Hollywood maatstaven. En zoals in veel Amerikaanse produkties is de seks veel te lief, te teder en te off-screen. Onscreen, ruwer en meer lust alsjeblieft. Dat maakt zo'n relatie toch meer life like. Gelukkig was er genoeg chemie om dat te verbleken. Actiescenes waren ook erg cool en die endgame scene is natuurlijk erg sterk, ook cinematografisch zag dat er wel aardig puik uit. Al mocht er qua actie wel wat bruter, ook hier wordt er iets te veel compromis gezocht met de Hollywood maatstaven. Zelfde geldt voor het taalgebruik, het mag nog wel wat obscener, vunziger en grover. Zulke finals maken ze niet vaak meer. Al had Vaughn wel veel meer moeten brengen qua kleurengebruik, als het om stilering aan komt blijft ie een beetje een houten klaas. En dat is jammer bij een film als deze. Vaughn houdt eigenlijk wel een erg fijn tempo aan, en in het midden doet hij het even rustig aan (waar trouwens ook veel goede rustige scenes voorbij komen) en richting het einde toe werkt ie in een razend tempo naar het einde toe. Ik hoor veel kritiek op het middenstuk maar erg fijn dat er niet alleen gefocussed wordt op dat typische adrenaline junk bios volk. Het is niet dat er niks gebeurt in het voortkabbelende middenstuk. Dat Vaughn meer de kant van over-the-top gaat dan realisme is ook wel wat kudo's waard.

Ik ben behoorlijk onder de indruk, eindelijk is die tweede waardige en perfecte (met kleine kanttekeningen) comicverfilming een feit. Ik kan niet anders dan hier de volle mep voor geven. Geweldige uitvoering van een erg leuke comic. Ondanks dat het allemaal wel bruter, vunziger, obscener en grover heeft Vaughn een meer dan geslaagde transitie bewerkstelligt.

Niet zo slecht als verwacht maar nog steeds erg slecht. Grootste probleem blijft dat ze de expliciete inhoud van de comics niet durven te verfilmen en het maar houden bij wat scheldwoorden. Wel slim, want voor veel lijkt Kick-Ass dan een gedurfd werkje maar waar het eerste deel nog volledig kon leunen op de kundige regie van Vaughn maakt Wadlow hier er een rommel van. Het ontbreken van de gangrape van Katie is natuurlijk een groots gemis en de film verspeeld hiermee gelijk zijn bestaansrecht.


Wat er voor in de plaats komt is dan wat high school geneuzel, identiteitscrisisjes en over the top karikaturale nonsens. Ook allemaal zeer ongeïnspireerd en zouteloos uit de doeken gedaan. Moretz blijft de dragende kracht, en ondanks een gelimiteerde inbreng houdt ze de boel hier ook min of meer overeind. Af en toe wat leuke dingen gezien, wat grapige lines gehoord maar het is voornamelijk heel slecht omspringen met geweldig bronmateriaal.

Eerste film die ik van Yamamoto zie is gelijk een hit.

Een film die een beetje moeilijk in een genre te plaatsen is. De film is erotisch, komisch, suspense, romantiek en ook nog een vleugje thriller.

Vooral in het thriller en suspense gedeelte slaat Yamamoto de plank mis, ook wel te wijten aan zijn gebrek aan resources. Erg low budget maar daardoor niet minder genietbaar.

Kato's jeugdige enthousiasme is echt hilarisch, vooral als hij net ontdekt heeft dat zijn muur flinterdun is, die kop . Ook grappig om te zien dat hij zijn "obsessie" zo normaal vindt.

JAV superster Sora Aoi vormt echt een meerwaarde in deze film, ook fijn om te zien dat Yamamoto haar meer laat doen dan alleen maar pronken met haar curvy lichaam. Sowieso erg fijn om te zien hoe dun de grens is tussen de mainstream filmindustrie en de pornoindustrie, heb al genoeg films gezien met een JAV model. Hulde aan Yamamoto, want pornosterren verdienen toch veel meer credit en respect dan wat ze tegenwoordig krijgen.

Terug naar de film; het komische gedeelte is erg geslaagd vooral te danken aan de uitdrukkingen van Kato. De gesprekken tussen Sora en Kato zijn niet diepzinnig van aard maar wel zeer interessant om te volgen. Enorme chemistry tussen hun twee en hun band begint naarmate de film vordert een zeer aandoenlijke vormen aan te nemen.

Dan komt het onnodige thrillergedeelte, kort van duur en voor mij niet erg boeiend maar wel nodig in aanloop naar het einde. Waar heel zijn luistervink praktijken aan het licht komen en waar veel makers zouden kiezen dat de vrouw wordt afgeschrokken kiest Yamamoto voor een "excitement and flattering response". Erg goed eindekeuze, die de film het laatste duwtje geeft voor die wel verdiende 5*.

Ook wordt het fenomeen "ongeremde seksualiteit" hier perfect belicht, niet van die quasi nonnetjes en priestertjes . Sora is perfect gecast en acteert nog goed ook!

Waar te beginnen? Wat een enorme verrassing van Winterbottom, al is hij natuurlijk een erg kundig regisseur maar toch wel eindelijk een film die niet fragmentarisch oogt.

Ik moet bekennen, ik ben een Casey Affleck fan, maar elke tegenstander moet toch erkennen dat hij hier wel enorm goed acteert. Ook de rest van de cast hobbelt goed mee op zijn niveau, of hij de boel zelf op trekt zou ik best durven te stellen. Want als zelfs Kate Hudson geen irritatie factor vormt voor mij, dan doe je iets toch goed. Ook alle complimenten voor Winterbottom hiervoor. Alba doet het ook goed, Koteas is misschien wel één van de sterkste supporting role actors in Hollywood en leuk dat Pullman ook nog even voorbij komt. De kracht (of beter gezegd briljantie) van The Killer Inside Me zit 'm in de sfeerschepping. Vooral dat Winterbottom deze film noir settled in Texas is een groot pluspunt. Niets geeft mij een bevreemdender en desolater gevoel dan outskirts met een broeierig klimaat. De sfeerschepping is briljant en dan gecombineerd met het voortkabbelende tempo en het perfecte spel van Affleck heb je een echte winner in huis.

Ook erg fijn dat er niet teveel aandacht is besteedt aan het plausibel maken van zijn psychotische gedrag, de flashbacks zeggen genoeg en Winterbottom tracht nooit zijn toestand te rechtvaardigen of uit te leggen op een manier. Zijn state of mind blijft voor de kijker onbegrijpelijk, en zo hoort het ook natuurlijk. Ik ben ook erg te spreken over de manier hoe Winterbottom de geweldadige scenes toont. Erg effectief en zorgt voor een erg wrang gevoel, dat maakt de psychische toestand van Affleck erg geloofwaardig. Daar kan tegenhanger Perfume nog wat van leren. Ook de seks vind ik erg fijn getoond, sowieso weet Winterbottom daar wel raad mee (zie 9 songs). Al was het hier wel minder expliciet natuurlijk. Toch fijn dat ie het toont zoals het is.

Al met al een enorme verrassing, en toch één van de beste films van de laatste jaren. Een sterke cast, effectieve semi-expliciteit en een magistrale sfeerschepping zorgen ervoor dat er eindelijk een kundige serial killer flick uit is gekomen, die de juiste vibe weet te creëren. Erg onderschat filmpje en ik ben ervan overtuigt dat als deze film zijn erkenning niet krijgt van het grote publiek, dat deze toch wel een cult status gaat verwerven. De film verdient he twel in ieder geval. Deze wil ik nog wel eens gaan herzien in de bios.

Gewaagde film van Friedkin maar die op wat edgy scenes en de solide cinematografie nergens op terug kan vallen. Ok, McConaughey's performance mag er best wezen. Probleem blijft vooral dat Friedkin lijkt te weten wat voor film hij wil maken. Hij wil veel kanten op maar vaart niet in een duidelijke richting.

De KFC scene en de scene tussen McConaughey en Temple zijn natuurlijk puur goud maar afgezien daarvan kruipt de film niet uit zijn schulp. Op narratief vlak laat Friedkin te veel steken vallen. Op zich niet erg maar hij zet daar wel enorm op in en dan loopt het vaak niet goed af. Vooral wat betreft complotelementen blijft Friedkin vooral maar wat hangen in clichematig geneuzel. Vermakelijk maar zal niet blijven hangen vrees ik.

Prima Cassavetes weer. Weer slaagt Cassavetes er weer een enorm powerhouse character spektakelstuk van te maken. Gazzara draagt de film met verve. Helaas miste ik de subtitles en dat was op een aantal vlakken wel welkom geweest. Ook de lange versie gezien en als ik de verhalen zo hoor is de Director's Cut toch een veel betere cut die een verschil van dag en nacht geeft. Toch een prima film, met een uitstekende Gazzara en waar vakmanschap van Cassavetes. Snel de D.C. van Criterion maar eens gaan aanschaffen en kijken.

Niet zo slecht als de word of mouth wil doen geloven, al mag je wel wat meer van Dominik verwachten. Ook is Killing Them Softly nog niet eens goede middelmaat, oef. Zijn grootste verlies sinds zijn vorige film is natuurlijk cinematograaf Roger Deakins die van Dominik's vorige film toch wel een cinematografisch spektakel maken maar de tekortkomingen van Dominik als verteller blijven ook hier bestaan. Geen duidelijk focus en Dominik blijkt een hele slechte decisionmaker. De actie scenes zijn toch wel de highlight van de film omdat de pretenties van Dominik daar niet in de weg staan.

Dominik slaat de plank erg mis wat betreft zijn kritiek op Amerika. De manier hoe hij dat deed was al zo oppervlakkig als wat maar dit in de schoot werpen van de Verenigde Staten is een cheap shot. Dat is in elk land het geval dus een beetje kansloos is het wel. Veel dialoog, en Pitt weet dialogen altijd wel erg fijn te brengen maar de dialogen an sich staan niet. Pitt is naarmate die ouder wordt wel een prima bad ass overigens. Tja de type casting van Gandolfini, van dit cliche begin ik wel moe te worden. Misschien wel tekenend voor de inspiratie van Dominik in deze film.

Zwaar onevenwichtig, Dominik schiet zijn doel voorbij en zonder Deakins blijft er qua vorm weinig over. Waar Deakins de niet al te sterke regie bij zijn vorige film (met die afschuwelijk lange working title) nog veel wist te verbloemen komen dezelfde tekortkomingen wat betreft regie weer pijnlijk aan de oppervlakte. Chopper blijkt vooralsnog een gelukstreffer.

Ook mijn eerste Sion Sono en die beviel eigenlijk prima. Enorm sick and twisted, en eenmaal verstrikt in deze nachtmerrie kom je er ook erg moeilijk uit. Er wordt gespeeld met de emoties van de kijker, automutilatie, bevreemding, repulsion, hallucinatie en desillusie voeren de boventoon. Die zorgen voor heel veel psychisch ongemak. Als kijker weet je ook niet meer wat realiteit en surrealiteit is en als kijker lijk je ook elke grip op de realiteit kwijt te raken. Erg sterk gedaan. Zoals al eerder aangegeven kan je hier nergens op terugvallen, niet op de zwartgallige humor die Miike bvb als strohalm aanreikt in Bizita Q.

Visueel ook erg mooi. Fenomenale cameravoering, erg gijne kleurenfiltertjes en een erg sterke belichting. Afgemaakt door een zeer macabere storyline. Ik kan wel stellen dat ik maar weinig zo ongemakkelijk een film heb uitgezeten. Na afloop toch nog wel wat minuten naar het beeld lopen na staren. Wat een hallucinante trip, in een krappe twee uur ben ik psychisch helemaal murw gebeukt. En dan is het nog slaap tijd ook, er zijn fijnere momenten om slaap te gaan vatten. Vijf sterren liggen zowat binnen handbereik maar ik wacht er nog even mee, ik laat wat ruimte over voor herziening.

Ik ben best een sucker voor epische avonturen films, en als dan nog één van mijn favoriete actrices erin speelt dan ben ik helemaal om. Ik heb de DC trouwens gezien.

Erg leuke film die vooral goud in handen heeft met Owen. Wat een enorm charismatisch acteur is dat toch. De legende van King Arthur is op zich best interessant maar dat al de magie achterwege is gelaten en er gekozen voor een realistischere setting. Mooie landschappen en de erg toffe epische gevechten dragen de film compleet. Knightley was als geschminkte krijger ook wel erg cool, en doet inderdaad aan een Na'vi denken. Leuke film die garant staat voor een avondje vermaak.

Op aanraden van Jesper187 gaan kijken en wat een aanrader was het, waarvoor dank .

Vooral door het selfshoot footage concept op een dergelijke film toe te passen is erg sterk. Werkt veel beter dan bij horror bijvoorbeeld. Krause leek op momenten ook erg op pornoactrice Alexis Texas, wat de geloofwaardigheid van haar ambitie veel goed doet.

Heel erg lollig vooral. Neel houdt de film ondanks de over the top-ness toch nog heel authentiek en Krause weet met haar presence de kijker te blijven boeien. Ook een geweldig bekrompen meid Kelly, geweldig hoe ze op compleet logische reacties van anderen totaal verontwaardigd reageert.

Vooral een film die je moet 'voelen', zo ook de ironische toon die Neel heel de film naar de oppervlakte brengt. Helaas wel een film die helaas het meerendeel niet zal liggen.

Niet zo sterk als gehoopt maar zeker oerdegelijkheid. Zeer zorgvuldig en gedetailleerd gedesign, de extensieve discussies die voortvloeien in persoonlijke wrijving. Het viel wat tegen door de torenhoge verwachtingen, ook mede door de Palme d'Or winst, maar was net wat minder verfijnd als verwacht. Al is de onderliggende wrijving zeer aangenaam, had het toch net wat meer verfijnder verwacht. Al is het zeker een sfeervolle dromerig drama, die nooit verveeld ondanks zijn flinke speelduur. Herziening valt waarschijnlijk wat hoger uit, desalniettemin mist het net iets te veel 'sophistication' en gelaagdheid.

Ik kan er wel om lachen.

Za Ginipiggu meets soft-porn.

De film is absurd, over-the-top en het concept kan alleen bedacht zijn door iemand die zeer prettig gestoord is. Bedenken ok maar het werkelijk uitvoeren is het andere uiterste. De film speelt met horror stereotypes en zal alleen bevallen als je er totaal open-minded ingaat. Ik heb constant in een deuk gelegen. 3*

Mooi dat dit soort cinema nog bestaat, terwijl je op voorhand al weet dat je op verzet stuit. Dat was zo toen Nagisa Ôshima het introduceerde, en nu ruim 36 jaar later gebeurt het nog steeds. Dit keer bij de Servische Maja Milos.

Toen ik Klip zag wist ik al weer dat ik hier op bepaalde posts zou stuiten die de plank volledig mis zouden slaan. Zo voorspelbaar. Hoe Milos seks toont is zoals het is en daar heb ik altijd veel bewondering voor. Het is niet eens zo dominant aanwezig, het is een middel en geen doel en Milos gebruikt het zeer effectief.

Isidora Simijonovic is echt een powerhouse in deze film. Wat mij betreft zelfs de performance van 2012 en als je er dan bij stilstaat dat ze bij het schieten nog maar 14 was maakt het haar performance alleen maar sterker. Zo magnifiek in de non-verbale segmenten maar ook haar seksuele bewustheid is zwaar indrukwekkend. Sterk.

Geen geforceerde narratieve structuren, geen perfecte personages zonder enige character flaw maar gewoon uit het leven gegrepen, niet sensationeel maar wel treffend en confronterend. Geen duivelse ouders maar gewoon een gezonde thuisbasis in een ongezonde situatie. Isidora Simijonovic's personage begreep ik volledig en zeer treffend geplaatst in de moderne jeugd van nu met de i shoot myself trend. Die mobile footage tussendoor is ook een magnifieke artistieke keuze, krikt de immersieve beleving flink op. Ook een zeer onorthodox en bevredigend einde trouwens. Top.

Prachtig coming of age drama, met de nodige thema's als zelfontdekking waar seksuele exploratie getoond wordt zoals het is. Realistisch, rauw, aangrijpend en vertederend. Zo hoort coming of age te zijn. Milos is er één om in de gaten te houden (zelfde geldt voor Simijonovic) en mijn vertrouwen in de Servische cinema is weer hersteld.

Aangename verrassing. Hetzelfde geval als bij Mr & Mrs. Smith. Het oogt allemaal als film die zich heel serieus nemen, en oubollige actie tentoonstellen. Maar in beide gevallen juist niet het geval. Gewoon heerlijk flauwe humor met overtuigende over-the-top actie. Gewoon dikke lol dus.

Erg veel gelachen. Cruise en Diaz doen het helemaal niet zo slecht. Spelen hun cartooneesque character met verve en weten perfect in wat voor soort film zij belandt zijn. Erg flauwe humor, en dat is toch wel de humor die mij het best ligt. Dat ook eigenlijk veel zegt over de intenties van de regisseur, en die zijn in dit geval om een heerlijke onzin film te maken, en daar slagen ze prima in.

Op actie gebied ook meer dan een prima filmpje. Veel kogelregens en ontploffingen, en daarnaast in combinatie met lompe dialogen en fijne inside jokes. Best veel beeldgrapjes ook. Een popcorn film in zijn puurste vorm, en zulke films als deze en Mr. & Mrs. Smith mogen ze wel vaker maken. Best wel ondergewaardeerd, neemt de film zichzelf niet serieus, dan doen de kijkers het zelf wel. Hun verlies.

Knight of Cups is misschien wel Malick's meest abstracte werk. Zoals we van hem gewend zijn is het narratief weer lekker onconventioneel, en eist dus wel wat van de kijker als je hier wat coherentie in wil zien. Prachtige dromerige cinematografie, die de poetische en filosofische inhoud van Knight of Cups perfect aanvult. Malick toont de leegheid van het Hollywood bestaan zonder ook enige concessie om zijn eigen visie tot in extreme uit te voeren. Waar Malick voorheen toch nog een min of meer een traditioneel en conventioneel "plot" gebruikte om zijn filosofische en poetische perspectief aan op te hangen doet hij dat met Knight of Cups niet. Voor liefhebbers als mij van zijn ongekende gave beauty te capturen een geschenk uit de hemel, voor mensen buiten die groep drijft Malick het misschien iets te ver door. Erg mooi en goed.

Na zes jaar eindelijk weer eens herzien en prima bevallen. Een dramedy zoals alleen Apatow ze kan maken. Fijne characters, voortreffelijke situatiehumor en oprecht drama. Weet nog wel toen ik deze voor het eerst zag ik het zo gek vond dat in de film leek alsof hun site zo uniek was ik dacht dat ze Mr. Skin over het hoofd zagen, blijft een heerlijke scene. Geweldige dramedy. Ondergewaardeerd, vooral in een genre die bijna alleen maar uit troep bestaat.

Een hommage aan Ozu, en dat is cinematografisch ook wel te merken. Vooral de kadreringen van de shots deden me aan Ozu denken, en de film die me dan te binnen schiet is Tokyo Story.

Ongewenst zwanger? Wat nu? Niks, gewoon verder gaan met het leven zoals je deed voor dit breaking news. Fijn om ook eens een realistische benadering van dit thema te zien, geen melodramatische sequences maar gewoon kalm alles op je af laten komen.

Enorm saaie film dit, gebeurt helemaal niks, Yoko's leven is niet spannender dan die van jou en ik maar wat heeft dit een heerlijk voortkabbelend tempo. Het zomerse sfeertje, de heldere geluiden van de metro en de buitenwereld, het zwoele stemgeluid van Yoko, die kenmerkend is voor het hele sfeertje in de film. Heerlijke film om bij weg te dromen en op de grens van slaap/wakker te balanceren en te genieten van het geluid wat Kôhî Jikô produceert.

Achteraf toch behoorlijk spijt dat ik dit nu kijk terwijl het buiten stervens koud is, als de zomer temperaturen zich weer aandienen, het eerste wat ik doe op een zwoele zomeravond is deze film opzetten.

Typische Sono. Beklemmende sfeer en verontrustende personages. En een vrouwelijke lead met een flinke bos hout voor de deur. Seks is een groot middel in de nieuwe nachtmerrie van Sono en met dat middel haal je toch veel gewicht in huis. Sono weet dat middel ook goed te benutten maar verhalend klemt het nogal, of dit puur door de international cut komt acht ik zeer waarschijnlijk.

Het blijft een gemis dat de detectives er nu een beetje bij de haren bij gesleept worden terwijl de significantie er niet is, ook mede omdat de detectives wel erg weinig screentime hebben. Visueel oo kerg aardig, helaas wordt die stijl niet echt constant. In het begin is het visueel wel erg magnifiek. Typisch Sono, vrij inwisselbare scenes afgewisseld met ijzersterke scenes. Hit and miss waar de positiviteit toch overheerst. Blijft een unieke filmmaker.

Ik begin nu pas eigenlijk aan de Hiroki, en de eerste kennismaking is wel een succes geweest.

Lief, mooi en vertederend luchtig dramaatje dit. Muziek wordt subtiel toegepast en gelukkig wordt de drama lading nooit te zwaar. Na een uur aanschouwd te hebben hoe Akira en Nao langs elkaar heen praten en signalen niet oppikken barst de film toch los. Mooie scene op het dak die de relatie tussen Akira en Nao in een juist daglicht plaatst.

Luchtig, lief en zeer effectief.

Pfoe, wat een film. Best 'zwaar' vooral vergeleken met Hiroki's voorgaande Love On Sunday. Waar die enorm luchtig is en feel good is deze zijn regelrechte tegenpool.


Erg mooie film. Magistrale performance van Horikita. De onderhuidse emotie weet zij met haar expressie zeer effectief weer te geven, al moet je als kijker er wel je best voor doen. Deze Love On Sunday is voor mij een overpeinzing over leven en dood, acceptatie voor het onaccepteerbare proberen te vinden, en dromen en fantasieën proberen los te laten. Prachtig om te zien hoe ze genegenheid, vriendschap en onvoorwaardelijke steun probeert te vinden voor de moeilijke periode die voor haar ligt. Ze geeft signalen af, opent deuren maar de respons waarop ze hoopt komt maar niet. Als kijker wil je dan graag even ingrijpen, haar de genegenheid bieden die ze nodig heeft. Als je dan machteloos moeten toekijken vanaf de zijlijn is dan wel eens moeilijk. Erg veel mooie scenes ook, vooral de scenes aan het strand, met subtiele close-up shots van Nagisa in een overpeinzende state of mind, ondersteund door de prachtige muziek van Kôji Endô. Zeer treffend en confronterend, eindelijk wordt er een dergelijk thema als deze eindelijk is treffend uitgewerkt. Erg mooi eindscene ook in de bus, erg ontroerend.


Erg mooie film en de film heeft me in de kern van mijn ziel weten te raken. Ik hoef er niet lang over na te denken om dit de volle mep te geven.

Een Japanse vrouw die als uitvlucht van haar leventje geloofd dat het geld uit de film Fargo echt is en daar naar op zoek gaat in Minnesota. Klinkt als een heel leuk gegeven, en dat is het ook maar nog geen garantie voor een aangename uitwerking. Film kent zijn momenten, vooral eenmaal in Minnesota wat sterke momenten maar grossiert toch vooral in momenten dat de film erg sleept. In dat en andere gevallen weet Zellner dan wel een volbloed Aziatische film te maken.

Power Rangers, Flash Gordon & Oneechanbara meets Kamikaze Girls

Ja, voor dit soort meuk ben ik wel te porren. Een adapted manga/anime verhaal overgebracht in live action. Veel raketten, geschifte kleurtjes, veel karikaturen en o ja, een pornoster die de hoofdrol speelt. Sowieso is dat laatste een steeds meer terugkerend fenomeen in de Japanse cinema, en props to the makers. Hier in het westen zie je dat niet snel, die gooien we het liefst in de isolatiecel met een dwangbuis. Lang leve de Aziatische open minded-ness!

Erg leuke nonsens dit. Vooral qua vormgeving gewoon geweldig, die manga lore, al die felle kleurtjes, leuke vondsten, erg toffe weirde karakters en gewoon een erg vermakelijk plot. Ook wel ontroerend af en toe, zoals MR als terecht opmerkte. Dit is over-the-topness op zijn puurst en een project als dit kan natuurlijk in geen betere handen zijn dan anime koning Anno. Ook lekker fout allemaal, en af en toe ook lekker puberaal. Geweldige prestatie ook van JAV model Sato. Ze weet ook precies in wat voor film ze terecht is gekomen.

Lekker warmlopertje voor Kyonyû Doragon: Onsen Zonbi vs Sutorippâ 5 deze Cutie Honey. Cutie Honey rocks! erg genoten dus en scoort gewoon hoog. Puur omdat dit soort filmpjes te weinig gemaakt worden en Anno hier echt alles uit de kast haalt.