Koi suru Nichiyobi Watashi. Koishita (2007)

Pfoe, wat een film. Best 'zwaar' vooral vergeleken met Hiroki's voorgaande Love On Sunday. Waar die enorm luchtig is en feel good is deze zijn regelrechte tegenpool.


Erg mooie film. Magistrale performance van Horikita. De onderhuidse emotie weet zij met haar expressie zeer effectief weer te geven, al moet je als kijker er wel je best voor doen. Deze Love On Sunday is voor mij een overpeinzing over leven en dood, acceptatie voor het onaccepteerbare proberen te vinden, en dromen en fantasieën proberen los te laten. Prachtig om te zien hoe ze genegenheid, vriendschap en onvoorwaardelijke steun probeert te vinden voor de moeilijke periode die voor haar ligt. Ze geeft signalen af, opent deuren maar de respons waarop ze hoopt komt maar niet. Als kijker wil je dan graag even ingrijpen, haar de genegenheid bieden die ze nodig heeft. Als je dan machteloos moeten toekijken vanaf de zijlijn is dan wel eens moeilijk. Erg veel mooie scenes ook, vooral de scenes aan het strand, met subtiele close-up shots van Nagisa in een overpeinzende state of mind, ondersteund door de prachtige muziek van Kôji Endô. Zeer treffend en confronterend, eindelijk wordt er een dergelijk thema als deze eindelijk is treffend uitgewerkt. Erg mooi eindscene ook in de bus, erg ontroerend.


Erg mooie film en de film heeft me in de kern van mijn ziel weten te raken. Ik hoef er niet lang over na te denken om dit de volle mep te geven.

Mooie, gevoelige Hiroki die gelukkig wat lichter van toon is dan ik vreesde. De film is geen vervolg op de vorige Love on Sunday, ook geen remake, maar toch voelt Last Word een beetje als dat laatste, alsof Hiroki dezelfde film nog eens maakt, maar dan anders; Het is maar waar je het accent op legt.

De overeenkomsten zijn talrijk. Zoals kleine details als een hoofdpersonage waarvan de moeder reeds dood is, en citaten als handje vasthouden of de scene in een winkelstraat bij nacht. Ook deze film maakt veel gebruik van dramatische ironie. Beide films hebben een nukkig hoofdpersonage dat een verliefdheid niet uitspreekt, niet zonder eigenbelang ingrijpt in de foute relatie van de ander, deels wijzer is dan de rest en uiteindelijk een levenslesje uitspreekt. Zo heel groot zijn de verschillen tussen beide karakters niet.

Hoofdthema in beide films is definitief verlies en afscheid, waarbij de dood, anders dan verlies van jeugd, ook echt op alle fronten definitief is. Daarmee lijkt het alsof Hiroki dezelfde dramatische ironie uit de vorige film meer kracht wil bij zetten, hetgeen ik wat jammer vind, want het voegt niet perse zo heel erg veel wezenlijks toe, en dat geldt eigenlijk, met een beetje abstraheren, ook voor het lesje.

Fraai echter hoe Hiroki niet geïnteresseerd is in sterven(-sproces), maar de dood als leraar voor de levenden boven het verhaal laat hangen, zonder veel sentimentaliteit. Nagisa vervult die funktie zonder dat zelf te beseffen of te willen. In tegendeel, haar nukkigheid wordt hier nog wat meer op de spits gedreven en de ambivalentie zwijgen of spreken wordt tragischer. Het raadsel met de kat is boeiend en stemt tot nadenken, evenals het wrange einde.

Toch even zeuren. Van de scene met het kind aan zee kon ik niet veel meer maken dan effectbejag waarvan de zin me ontging. De scene bij het werk van de man werkt onbedoeld (?) komisch. Het einde in de bus.... Sterke scene en nóg gooit Hiroki er muziek tegenaan, weliswaar geen snotterend strijkorkest, maar toch. Het wrange, wat ambivalente einde met het abrupte dichtklappen van de busdeuren, raakt. Volgt zwart beeld voor de aftiteling, en ja hoor, daar is weer de muziek. Niet fataal, maar wel storend en onnodig.

Visueel ligt het in de lijn van de voorganger: mooie shots (soms mooi natuurlijk licht) en vaak hand-held camera die nabijheid zoekt en voor mooie scenes zorgt. Ook Last Word is een kleine, intieme film. Het acteren is adequaat, ik heb een lichte voorkeur voor de acteurs uit de vorige. Voor de contemplatieve shots had hij wat mij betreft wat meer tijd mogen nemen.

Last word is de wat complexere film van de twee, biedt meer om over na te denken, maar voor de kleinere traan en melancholie van Love on Sunday heb ik net wat meer sympathie.

Mooi.

Een typische Hiroki film. Geen uitermate hoge cijfers dus, maar rotsvaste kwaliteit die steeds weet te bekoren. Ook hier weer een aantal geweldige scenes.

Wat vooral bijblijft is de lichte toon terwijl de themas toch redelijk zwaar zijn. Dat busritje op het einde is feel-good, terwijl het tegelijkertijd redelijk droevig is. Maar het geweldigste aan Hiroki blijft zijn kunst om die kleine geluksmomentjes zo mooi over te brengen. De scene op de vuurtoren is ongeëvenaard.

Weer een fijne film dus. Alles wat je van z'n films kan verwachten. Redelijk veilig, dat wel, maar gewoon weer een brokje kwaliteit waar ik van kan genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Die scene in die bus: lang geleden dat ik als kijker met tranen in m'n ogen zat, prachtig! Al ben ik het wel met voorganger -fal eens dat ze dat lieftallige j-pop liedje weg hadden mogen laten. Die scene kreeg zo een hele verkeerde feel, lichtjes sentimenteel! Al vraag ik me aan de andere kant ook af of ik geen sadistische trekjes heb als ik het liever zo wrang had gezien, als het werkelijk was geeindigt met dichtslaande busdeuren en die laatste paar *niet essentiele* seconde hadden gemist, want ergens was het ook wel prima zo, ze maakte het niet minder uitzichtloos in ieder geval. Het afscheid en de nog steeds heersende afstand was immers ook vreselijk pijnlijk. Dubbel gevoel daarbij een beetje dus! Maar goed verrasend filmpje wel, inderdaad weinig van doen met die andere LOS film, al blijft het raar dat ze dezelfde titel hebben, maar goed! Goede afwisseling tot vertederende (oa dat watergevecht, het zwaaiende kindje) en ontroerende momenten (de scene aan zee en op de vuurtoren!!) Sentiment word gelukkig zoveel mogenlijk ontweken en Nagisa put kracht uit de kleine momentjes, erg mooi en vooral echt! Snel meer van Hiroki gaan zien, fijne cineast, doet me in de verte wel aan Ishikawa's cinema denken, net zo minimaal, menselijk en, thank god, weinig pretenties. Dus daar zal ik me de komende weken eens even goed op gaan storten! Vibrator staat al klaar, dus die meteen vanavond maar even checken denk ik, maar ook Tokyo Garbage Girl en It's Only Talk lijken me mega-interessant, alleen kon ik die zo snel niet vinden, helaas! Iemand misschien tips voor me, per pm?

4 sterren

Tokyo Garbage Girl vond ik toch wel meer een ander type Hiroki film, misschien nog iets te veel leunend op zijn Go Ijuin periode (hoewel ik daar nog niets van heb gezien, dus ik kan dat niet echt met zekerheid zeggen). Pas na Vibrator breekt hij Internationaal door op festivals en is hij de Hiroki die we kennen en die ik persoonlijk een van de beste Japanse regisseurs vind (hoewel de laatste tijd misschien weer iets minder sterk). Mijn score lijstje van wat op MM te vinden is (- = nog niet gezien):

(-) 800 Two Lap Runners (1994)

(-) Tenshi ni Misuterareta Yoru (1999) Alternatieve titel: Night without Angels

(3) Futei no Kisetsu (2000) Alternatieve titel: I Am an S+M Writer

(2,5) Tokyo Gomi Onna (2000) Alternatieve titel: Tokyo Garbage Girl

(4) Vibrator (2003)

(4) Amant, L' (2004)

(4,5) Girlfriend: Someone Please Stop the World (2004)

(-) Kikansha Sensei (2004)

(3,5) Fîmeiru (2005) Alternatieve titel: Female

(5) Yawarakai Seikatsu (2005) Alternatieve titel: It's Only Talk

(4) Koi Suru Nichiyobi (2006) Alternatieve titel: Love on Sunday

(4,5) Bakushi (2007)

(3,5) Koi suru Nichiyobi Watashi. Koishita (2007) Alternatieve titel: Love on Sunday: Last Words

(4) M (2007) (I)

(3,5) Kimi no Tomodachi (2008) Alternatieve titel: Your Friends

(3) New Type: Tada Ai no Tame Ni (2008) Alternatieve titel: New Type: Just for Your Love

(-) Yomei 1-Kagetsu no Hanayome (2009) Alternatieve titel: April Bride

(-) Raiou (2010)

Dank!

Ik verkeerde vanwege de titel in de veronderstelling dat dit een sequel was van Koi Suru Nichiyobi (2006). Niet dus. De enige overeenkomst tussen deze twee films is de regisseur. Verder is het een totaal ander verhaal over een tiener, die met een uitermate bleke toekomst voor zich (of liever het ontbreken daarvan) oude herinneringen tot leven probeert te brengen. En dat gaat niet zo maar. Op sommige momenten vond ik het gedrag van Nagisa (Maki Horikita) tamelijk raadselachtig, om niet te zeggen irritant. Met het acteer- en camerawerk is weinig mis, maar het verhaal weet allerminst te overtuigen.