Meningen

Best een aardige omnibus waar de relatie tussen vader en kind centraal staat. Erg mooi gegeven (en bovendien ook een mooi gebaar van Chang naar zijn vader toe) maar helaas laat de uitwerking nogal te wensen over.


Alle tien de verhalen zijn allemaal vermakelijk, maar helaas is er maar één verhaal die echt zwaar bovengemiddeld is. Ik heb het over het vierde verhaal "Anticipation", erg mooi maar dat komt ook door de thematiek denk ik. Een jongen die zich een meisje voelt en in zo'n grote taboo-situatie de onvoorwaardelijke steun krijgt van zijn vader . Ook sterk gespeeld door beiden acteurs. Erg aandoenlijk segment.


Dat wil niet zeggen dat de overige 9 slecht zijn maar tien minuten zijn gewoon net te weinig om de kijker echt te 'raken' in alle segmenten. Dan wordt het een loterij en persoongebonden qua thematiek en esthetiek. Toch wel erg genoten van deze film. Lief, klein en oprecht.

Ja, leuke film. Ik heb altijd wel wat met die company retreat horrorfilms. Verre van origineel maar in zijn genre toch wel één van de betere. Ik vond deze ietsje beter dan Severance.

Qua personages niet echt boeiend, het is weer echt stereotype. De introverte held, het mooie meisje die dient als love interest, de macho bully etc. Toch erg genietbaar, qua suspense zit het toch wel goed in elkaar, best spannend op momenten en ja Haylie Duff . Best wel wat leuke lines, beweegredenen van de personages is wel behoorlijk lomp. Maar dat zijn ook wel de charmes van dit genre.

Ondergewaardeerd filmpje. Bovengemiddeld is het niet maar behoorlijk genietbaar. Laat je niet afschrikken door die 0,5 stemmers.

Werner Herzog, toch wel een cinéast met een goede naam maar heb nog vrij weinig van de beste man gezien.

Best een leuke film, vooral een puike prestatie van Cage. Hij is echt overtuigend als een addictional cop, leuke bijrollen ook die eigenlijk werkelijk nergens op slaan. Dan lees ik dat dit uit commerciële redenen is gekozen voor de titel Bad Lieutenant en dat meneer Herzog zegt dat zijn project weinig te maken hebt met die van Ferrara, vind de films wel erg verdacht veel op elkaar lijken. Al vind ik Cage stukken overtuigender dan Keitel. Wel miste ik hier enige samenhang in het verhaal dat herzog claimt te willen vertellen, het is allemaal wat los zand en dat is wel jammer. Aardig tussendoortje, beetje pretentieus eigenzinnig maar goed. Ik zal deze film niet snel herzien. Dat is iets wat zeker is. Niet zo bijzonder.

Toch jammer dat King's novels altijd dergelijke matige tv-films tot gevolg hebben. Het dorpje bij Dark Score Lake heeft dan wel een beetje die King vibe (setting is altijd wel de kracht van zijn boeken imho) maar dat moet veel beter. Spanning is ook vrij ver te zoeken en dik 160 minuten is gewoon veel te lang. Spanningsopbouw is er niet, in die 160 minuten valt Garris vooral in herhaling en vertellend is het ook al niet veel. Vraag me ook af of King's werk ooit uit deze dead man's corner komt, de tv series gebaseerd op zijn werk zijn gelukkig pakken beter.

Eigenlijk puur gaan kijken om Hudgens, dus verwachtte er al niet te veel van. Maar zelfs met de lage verwachtingen is dit toch wel een flinke tegenvaller. Film begint wel aardig, met wat leuke grappen en een erg fiijne rol van Hudgens als sarcastische outcast. Ook heel erg fijn ingevuld maar naarmate de film vordert blijft het vooral vervelend formulewerk met een ongeïnspireerde uitwerking. Connell is vooral vervelend, totaal geen leuke mimiek ondanks verwoede pogingen en Michalka toont veel te weinig daadkracht. Probleem ligt ook bij het schrijfwerk, want met de personages had meer gedaan kunnen worden. Ze zijn nu vooral plat, op Hudgens na, maar daar komt ook wel enige affiniteit bij kijken die ik ook wel heb bij haar. Op de genante kus scene na levert de tweede helft erg weinig leuke momenten op. Wat niet effectief melodramatisch geneuzel en wat clichematige ontwikkeling rond de betrekking van Hudgens' personage komen ze niet. Jammer.


Met wat beter schrijfwerk, en de vervanging van Connell had het wel iets kunnen worden. Aan Hudgens en de eerste twintig minuten ligt het in ieder geval niet.

Lee ken ik al jaren als protege en vaste hoofdrolspeler van Tsai maar nu dan mijn eerste encounter met de regisseur Kang-sheng Lee; en geen onaardige.

We volgen Ah Jie op zijn wanhopige zoektocht naar genegenheid maar hij zoekt het op de verkeerde manier en zijn emotionele expressie laat nog al te wensen over. Voor derest weer geweldig camerawerk, die op momenten werkelijk adembenemende shots oplevert, geweldige belichting, een heerlijk surreel dromerig sfeertje, weer uitstekend geacteerd door Lee en dan die betelnut-stalletjes met al die felle neonlichtjes met al die schaarsgeklede vrouwtjes hebben een speciale charme over zich, priceless om dat in woorden uit te drukken.

Al met al erg genoten en deze zal ik nog wel eens gaan zien.

Tja, diep en diep triest eigenlijk. Dan heb ik het niet over de film maar eerder over de score bij deze film. Verre van een meesterwerk maar in de top 10 van de flop 100? Get real! Barb Wire heb ik altijd een leuke comic gevonden vanuit the Dark Horse stal. Heerlijk over the top, Barbara is een heerlijke anti-heldin en Pam vult dat gewoon meer dan aardig in. Pam neemt zichzelf niet serieus, de film neemt zichzelf niet serieus en omdat Barb Wire de pretentie heeft campy vermaak te zijn is deze film behoorlijk geslaagd. De post-apocalyptische setting is meer dan aardig voor de mid nineties, leuke cast met Berkeley, Kier en Anderson en ook de actiescenes zitten zeer aardig in elkaar.

Maar even terug naar Pam. Ook al wordt ze hier een beetje afgeschilderd als een no talent bimbo draagt ze deze film wel. Met haar heerlijk cartooneske performance, haar gepronk met haar prachtige boezem en haar verpletterende uitstraling is ze de katalysator van deze film. Haar enthousiasme is aanstekelijk en dat zie je aan deze prent af. Ze heeft toch wel wat leuke deliveries (Do you see a badge? ). Ook leuk zijn de vele pop culture references en de grootste is natuurlijk Casablanca, waar het plot als twee druppels water op lijkt. Bewust natuurlijk en dit is een grote fuck you naar al die zogenaamde moviebuffs. En terecht. Al heeft Hogan wel veel respect voor het meesterwerk van Curtiz, en ook dat is terecht. Hij gaat respectvol om met het bronmateriaal. Heerlijk om al die scenes vertolkt te zien worden naar dit Barb Wire universum.

Erg genoten van deze film, erg zonde dat ik die pas 14 jaar na release pas zie. Al kan ik dit wel een beter waarderen nu ik de goede slechte films van de slechte slechte films kan onderscheiden. Dankzij mijn al rijke campy verleden ofcourse. De uitstraling en sex-appeal van Pamela waren ongekend, en dit was Pam in haar hoogtij dagen, toch fijn dat Barb Wire de registratie is van dit feit waardoor het fenomeen Anderson nooit verloren zou gaan. Een perfecte rol voor haar en ze voert het ook met verve uit. Gewoon een heerlijke 'foute' actiefilm met een meer dan degelijke seksbom en wat mij betreft de perfecte belichaming voor de Barb uit de comics.

Herzien ter voorbereiding op TDKR.

Nolan blijft een zeer kundig regisseur. Indrukwekkende decor en set pieces, narratief goed vloeiend, werkt altijd onder een solide script en bovendien kan de man zeer goed het uiterste uit zijn budget halen. Toch loopt zijn origin deel niet van een leien dakje. In een comicverfilming juich ik creatieve inbreng toe, en dat doet Nolan dan ook maar helaas wil het voor mij niet helemaal werken. Vooral de rol die hij Ducard en Al-Ghul geeft blijven voor mij niet werken. Maar dat is meer een persoonlijke preferentie dan dat Nolan echt de mist in gaat.

Wel blijft het een probleem dat hij niet echt weet waar ie heen wil, je mist een echte villain die zowel Ducard als Scarecrow niet is. Het is bij beiden eigenlijk maar twee keer half werk. En twee halven maken hier geen hele. Voor de rest loopt de ontwikkeling bij Bruce Wayne ook zeer goed, en Bale heeft hier ook een sterk aandeel in. Sowieso blijft de cast uitermate solide. Zeer kundig gemaakte film maar helaas wil Nolan hier iets te veel. zeer vermakelijk maar de balans is een beetje zoek.

Wat was dit slecht zeg, maar dan ook echt slecht. Rommelig, stuurloos, onsamenhangend. Wat er met Snyder's stijl gebeurt is weet ik niet maar de sublieme vormgever in hem is dood. Snyder is altijd erg slecht geweest in het vertellen van een verhaal, de man is gewoon geen auteur en zonder dat hij bronmateriaal had die hij als een draaiboek for dummies kon volgen was het allemaal erg goed, maar zonder dat is het niet veel soeps.

Maar Batman v Superman is gewoon ook heel slecht geregisseerd. Geen samenhang, erg slordig de hele speelduur lang, geen ritme. De score deelt in die malaise, wat een enorme kutscore is dat zeg. Enig pluspunt is Affleck die de beste Bruce Wayne/Batman neer zet up to date, alles wat hem zo complex maakt weet ie te belichamen.

Groot Snyder/DC/Batman fan hier en ik ben zwaar teleurgesteld. In geen tijden zo een frustrerende ervaring meegemaakt. Echt heel erg slecht. Dit beloofd niet veel goeds voor het DC universe. Als fan ben ik teleurgesteld en gefrustreerd. Hoe is het mogelijk dat je hiermee komt.

Goede film.

In dit soort films is het altijd wel fijn dat er in beiden kampen zo hun verantwoordelijken zitten. Alles behalve éénzijdig deze film. Ook blijft het een feit dat de uitvoerende macht zijn machtspositie misbruikt. Helaas nog de orde van de dag, heb het ook al een paar keer meegemaakt in het stadion. Een film die gemaakt moet worden.

Erg sterk acteerwerk van Harrelson en Henderson, opvallend is dat ook André Benjamin en Michelle Rodriguez van het scherm afspatten. Ik snapte die wereldwijde protesten tegen de WTO nooit, ook nooit achteraan gegaan maar kan nu wel tot de conclusie komen dat he teen "noble cause" was, instant respect.

Behoorlijk slecht dit.

De kritieken dat dit over the top slecht was zorgde bij mij wel voor hoop en de aardige trailer deed daar nog een schepje boven op. Helaas, want Liebesman bakt er vrij weinig van. Heel de film is chaotisch en Liebesman lijkt vanaf het begin de controle helemaal kwijt te zijn. Vele niet werkende actiescenes en patriotische hero segmenten verder is daar nog niets aan veranderd. Ook de backstory van personages komt totaal niet uit de verf, en op elk vlak blijkt het schrijfwerk aan alle kanten te rommelen. De clichematige scenes maken het al vervelend maar eigenlijk is Battle: Los Angeles op elk vlak een vervelende zit. Echt met moeite deze uitgezeten.

Fijn. Weer zo'n heerlijk overgeproduceerde lawaaierige Hasbro adaptation blockbuster. De kritieken kan je op voorhand al voorspellen. Amerikaans patriotisme, gebrek aan character development, het verschil tussen resultaat en budget en voor de makkelijkheid heeft Berg ook nog eens een muzikant gecast die overigens vrij makkelijk te haten is. Goed werk.

Erg fijne cast. Voor serieliefhebbers veel bekende gezichten. Kitsch is door zijn beperkte vermogen prima voor een film als deze, Decker een logische maar underexposed love interest, Skarsgard altijd prima voor True Blood liefhebbers, Neeson ook altijd +1, leuk om Asano nu in dit soort films tegen te komen en natuurlijk RiRi herself. Wat blijft haar presence en coolness overweldigend. Toffe rol en haar op het lijf geschreven. Verre van een sterke actrice maar dat is ook niet nodig.

Design ook erg goed. CGI is niet state of the art maar wel gewoon goed, actie scenes zijn sterk in elkaar gedraaid al had het nog wat meer over the top gemogen maar vooral de sound editting en sound mixing is weer grandioos. Net als bij Transformers weer state of the art. Daar bovenop krijg je nog een vermakelijk en inwisselbaar plot rond de protagonist om als kapstok te dienen voor het special effects geweld. Plus de nodige blockbuster humor, hoeft van mij niet echt maar behoort wel tot de blockbuster formule. Bijna de hele zaal vond het leuk dus ook goed gerechtvaardigd. En weer wat heerlijk Amerikaan patriotisme, daar krijg ik geen genoeg van.

Prima blockbuster. Sterke effects, boeiend van begin tot eind, tof Keith Jardine-ish alien design, heerlijke pacing, solide cast met een ubercoole Rihanna. Battleship doet wat een Blockbuster moet doen en geeft vooral thuis op gebied van sound design. Nice, maar niet voor de "sophisticated" onder ons.

Ik keek hier wel naar uit. Live action versie van Beauty and the Beast, ik hoopte zelfs op een moderne Edward Scissorhands maar dat liep toch anders. De film is op bijna elk vlak lachwekkend. De personages van Pettyfer en Hudgens zijn zo vlak als een kartonnen bord maar beiden verergeren dit door tenenkrommend acteerwerk. Knullige humor, al weet Harris daar wel verandering in te brengen.

De chemie is nihil en de hele love story is gewoon erg zwak geschreven en neergezet. Het is allemaal zo slecht dat het lijkt dat je naar één of andere sketch zit te kijken van een episode van SNL. Humor is van een bedenkelijk niveau, personages zijn lachwekkend, idem voor de lovestory en het acteerwerk is echt van lachwekkend niveau.

Beastly heeft eigenlijk alles weg van een MTV productie en dan nog geregisseerd door Ed Wood. Lachwekkend op elk vlak dus, toch net niet genoeg voor die 0,5* maar daar kan de schoonheid van Hudgens wel wat mee te maken hebben. Al kan ik mijn vinger er nog niet echt op leggen. Snel vergeten.

Sterk sprookjesachtig concept die ook wel de gewenste uitwerking krijgt al is het wel een gemiste kans dat het scenario wel erg wankel staat en dat Zeitlin de flow nooit erin krijgt. Ik hou van Louisiana, dus de setting helpt ook wel veel, al voelt de film veel te chaotisch aan. Artistieke keuze of niet, vond het in Beasts zijn geval heel erg onprettig.

Het concept maar ook Quvenzhané Wallis maakt veel goed, want wat een performance van haar. Ook mag Dwight Henry niet vergeten worden want die weet ook met gemak de gevoelige snaar te raken. De band tussen de twee werkt gelukkig wel en het meest aangrijpende vind ik nog de worsteling die Henry heeft in de situatie.

Ondanks enkele minpunten is het gewoon een aandoenlijk, vertederend, aangrijpend en oprecht drama geworden, het onderliggende Katrina thema en de sprookjesachtige opzet maken het af. Ik blijf behoudend, al geef ik Beasts misschien net te weinig omdat het een heel aangenaam project is maar ik hou ruimte over voor herziening, denk dat het de tweede keer wel beter valt. Ging er nu met wat verkeerde verwachtingen in.

Blijft leuk dit soort films, maar waar er helaas te weinig van zijn. Goede althans. Voor Amerikaanse highschool filmpjes ben ik altijd wel te porren maar Remember The Daze weet de juiste toon te raken. Heerlijk voortkabbelend tempo, lekkere sfeer, niet te veel plot en gewoon een ideale cast. Meester, Fonseca, Heard, Vega. Heerlijke vrouwelijke all-american cast. Erg leuke personages ook. Ieder personage worstelt met een ander probleem (geaardheid, plaats in de maatschappij etc) en het wordt ook nergens melo-dramatisch. Allemaal thema's die horen bij het opgroeien. Veel herkenbaars gezien en wat had ik zelf graag in Amerika op school gezeten.

De film weet de juiste snaar te raken (op gebied van sfeer, personages en thema's) en voelt ook erg realistisch aan. Dit soort films hebben iets ondefinieerbaars maar het zijn echt heerlijke films om te kijken. Het blijft ook een erg boeiende periode die tussen de laatste schooldag en de dag dat je naar college gaat. Veel bezinning, gefeest en reflectie. Het highschool sfeertje, de realistische personages en de cast doen de rest. Eigenlijk lastig veel te zeggen over deze film door zijn 'voelbare' karakter en zijn ondefenieerbare magie. Perect filmpje eigenlijk voor een zwoele zomeravond. De poster dekt de lading van de film perfect trouwens.

Altijd na Sunset het idee gehad dat de cirkel gewoon rond was en ik had zo mijn reservaties wat betreffende dit deel maar na Before Midnight gezien te hebben kan ik me niet voorstellen waarom ik het na Sunset de cirkel rond vond. Alles komt hier zo mooi samen, waar veel 'gespreksstof' zijn praktische gewaarwording krijgt. Of juist niet.

Het is weer een feest van herkenning. Before Midnight is zo anders maar ook weer zo hetzelfde. De thematieken zijn nu veel zwaarder omdat zoals in elke langdurige relatie ze te maken krijgen met een serieuze test. Dat levert zeer realistische miscommunicaties en escalaties op, die op momenten zelfs te geloofwaardig waren. De subtiele nuances zijn toch wel uit het leven gegrepen. Erg sterk.

Al heeft het ondanks de wat zware thematieken ook wel weer de vibe van de vorige delen. De chemie tussen Hawke en Delpy is onovertroffen oprecht, de opgezette conversaties blijven enorm intrigerend en Linklater weer toch zo'n ongekend realisme in de ontwikkeling te verwerken. Wat ik vooral heerlijk is van de reeks zijn hun lange wandelingen terwijl ze conversaties voeren, en ook heir is de wandeling naar het hotel echt om je vingers bij af te likken. Het tussenstopje in het kapelletje is echt betoverend.

De setting van hun vakantie in Griekenland verzorgd een heerlijke laid back hedonistische sfeer, wat de uiteindelijke crisis nog zwaarder maakt. De lijn tussen falen en slagen is in zo'n relatiecrisis ook zo dun en dat komt hier dan ook wel erg sterk naar voren. De typische gender miscommunicaties en dat trots doorslikken een wereld van verschil kan betekenen. Ook erg sensuele chemie ook tussen de twee (volgens mij hebben ze nu ook een relatie al ben ik op dit vlak niet ingelezen).

De snaar raken wat betreft de complexiteit van de liefde, de echtheid tussen de twee tortelduifjes en het realisme van de ontwikkeling is zo lastig te reconstrueren, maar Linklater doet het. Dat deed ie met Sunrise, dat deed ie Sunset en dan doet ie nu ook met Midnight. Het drieluik is een echt enorm sterke slice of life geworden.

Mooie film over twee personen die elkaar ontmoeten waar het gewoon heel goed 'klikt' tussen de twee. De chemistry tussen Delpy en Hawke, de intrigerende conversaties en je wordt heerlijk meegesleurd in dit romantische plot. 4*

Spijtig wel. Begint best wel aardig maar wordt al vrij snel vervelend. Best een leuke cast wel, maar de grappen lijken echt steeds slechter te worden. Wolff is best aardig en wordt fijn ondersteund door gevestigde namen als Shue, Elwes en Graham en is de rol van McDermott echt geweldig. Met mijn enorme zwak voor Selena Gomez (ok, eerlijk is eerlijk de reden dat ik de film keek) is zij ook best een additie.

Vooral de scenes van McDermott zijn enorm draaglijk maar toch wel weer een textbook comedy, met dezelfde clichematige opzet. Verval zet zich wel eerder in bij Behaving Badly. De titel is ook een groot probleem, je verwacht toch een veel grovere film hierdoor, toch jammer. Garrick haalt toch te weinig uit wat hij in handen heeft, beetje hetzelfde probleem als met Jailbait. Nog zo'n film waar de titel moet verkopen.

De vergelijking met een Fellini is nooit ver weg maar zeker een zeer treffende vergelijking want Bellas Mariposas doet daar qua atmosfeer enorm aan denken. Ook zeer lichtvoetig en een zonovergoten Cagliari doet eigenlijk de rest.

De vaagheid die ik wel vaker terug zie komen heb ik helemaal gemist zo blijkt. Door de luchtigheid die Bellas Mariposas kenmerkt is de ellende altijd vrij goed verteerbaar en krijgt de ellende zelf ook veel minder gewicht.

Toch kent de film iets te veel tekortkomingen maar desalniettemin een zeer onderhoudende sfeerimpressie. Leuk maar had dan toch liever gekozen voor Noche.

Bellflower heeft twee gezichten. Qua drama en filthy romance erg sterk, de "smerige" beeldkwaliteit werkt ook niet verkeerd (en dit was toch wel mijn grote angst als visual whore zijnde) maar dat wordt eigenlijk goed gemaakt door de overbelichting en dat Glodell zeer constant is in zijn stijl. Vooral als je nagaat hoe beperkt de middelen waren mag het technische resultaat er zeker zijn.

Glodell vind ik dan minder sterk als acteur. Het acteerwerk is al van geen hoog niveau maar alleen bij hem is het erg storend. Wiseman is aandoenlijk, en Brandes doet het op dit vlak ook wel aardigen Dawson is de perfecte partner in crime. Drama weet toch ook wel erg heftig te zijn op momenten, erg sterk. Naarmate het einde zich aandient gaat er bij Glodell het één en ader mist. Hij lijkt iets te veel bezig te zijn met een zeer naargeestige escalatie naar beeld te vertalen (wat 'm heel goed lukt) maar hierdoor lijkt de film wel een beetje stuurloos te zijn.

Toch wel erg genoten, vooral omdat de intenties van Glodell gewoon enorm puur zijn en dat zie je aan de film af. Erg originele film en met de resources voor handen is dit resultaat best knap te noemen.

Russ Meyer's Boogie Nights

Geweldige film weer van Meyer, en nu eindelijk met het grote geld van de studios. dat kan niet misgaan natuurlijk, en dat doet het ook niet. De sfeer is echt subliem, lekkere cheesy oneliners, mooie aankleding en decor is ook dik in orde. Verhaal stelt niet zoveel voor maar dat is dan ook niet zo belangrijk.

Meyer's kritiek op de Rock 'n Roll scene destijds is duidelijk en hij weet de boodschap toch wel erg effectief over te brengen. Die hippiescene weet hij toch weer erg treffend in beeld te brengen. De cast is ook voortreffelijk. Dolly Read, Cynthia Myers, Michael Blodgett, David Gurian, Marcia McBroom, Edy Williams en Erica Gavin. Waar Read, Myers, Williams en Gavin echt overheerlijk zijn. Wat had Meyer toch een goede vrouwensmaak, de mooiste vrouwen uit de jaren 70 zitten in een Meyer, en helaas werden die actrices ook niet vaak gebruikt. Jammer. Charles Napier komt ook nog even kijken. Feest! Over feest gesproken, het einde is compleet geflipt. Erg verrassend en desoriënterend einde. Dat maakt het feest compleet. Dan wordt het moraal van het verhaal nog uitgelegd, en voor zover dat nog niet duidelijk was. Hoe corny ook, het is wel een moraal waar ik wat mee kan. O ja Meyer fans, er zitten ook weer genoeg mooie tieten in hoor. Wees niet ongerust .

Qua score kan ik niet anders. Russ Meyer . Geef die man een standbeeld. Samen met David Lynch mijn favoriete regisseur, hands down. Beyond the Valley is zonder twijfel mijn favoriete Meyer tot nu toe.

Beetje gemengde gevoelens.

Wat vooral opvalt in deze Ki-Duk zijn de lappen dialoog, niet gewend van Ki-Duk en zijn kracht zitten toch in zijn stille karakters. Wat wel weer typisch Ki-Duk is, is het concept. Hoe Ki-Duk van de meest on hedendaagse relatieconnections toch weer zo'n pakkend geheel weet te maken is ongekent.

Odagiri en Lee spelen vol bezieling en de chemistry spat van het scherm af. Erg aandoenlijk koppel. Laatste half uur is weer typisch Ki-Duk en weet toch weer te ontroeren, zoals alleen Ki-Duk dat kan. Ook laat Ki-Duk hele mooie dingen zien, helaas sporadisch.

Toch weer een bovengemiddelde Ki-Duk maar de score had hoger kunnen uitvallen omdat ik toch een bepaalde Ki-Duk magie mis, maar dat kan ook te make nhebben met mijn verwachtingen. Al met al mooi filmpje.

Tarantino die het de beste film van het jaar vind. Voor vele misschien goede reclame, maar voor mij het tegenovergestelde maar verder wel erg vermakelijk.

Wel vrij aardig allemaal maar veel strookt er natuurlijk niet. Die hele Gidi komt helemaal niet over als een rouwende vader, vooral uit dit had veel meer uitgehaald mogen worden. Ook wordt de twist gepresenteerd alsof het zo verrassend moest zijn maar is dus helemaal niet het geval. Veel te opzichtig ook.

De onderhuidse spanning tussen het trio is redelijk maar ook hier het gevoel dat dit niet volledig benut wordt. Al worden deze twijfelachtige narratieve elementen nooit zwaarwegend door de humor die zo nadrukkelijk aanwezig is.

Al is de film wel zeer degelijk gemaakt en mag het door de gewelddadige scenes geen verrassing heten dat QT hier een harde plasser van krijgt.

De film begon veelbelovend. Qua kleurengebruik erg interessant en de eerste bikini babe wordt geïntroduceerd. Best een aardig gezicht, slecht acteerwerk en een opvallend rijk gevuld bovenstukje. Helaas gaat deze dame eraan, ondanks de off-screen kill lijkt dit wel een goede voorbode voor de rest. Het ziet er allemaal erg goed uit voor een low budget film en die off-screen kill gaan toch wel on-screen worden?

Dan worden al die andere dames geïntroduceerd, en wat een tegenvaller. Wie gooit de rondborstigste dame er nou al uit in de openingsscene. What the fuck! De dresscode is bikini's for cryin' out loud. Geoff, wake up! Ik had tussen die dude en de dames ook wel wat meer oversekste interactie verwacht maar ook dit viel tegen. Zelfs geen tenenkrommende dialogen. Qua nudity valt het ook wat tegen (en de film lijkt daar wel aspiraties te hebben) maar falen daar ook compleet.

Al de kills gebeuren off-screen, en net als jeroentjuh begon ik mij toch te ergeren. No hotties, no gore. Ook de killer vind ik maar een vervelend cliché worden. Ik heb het wel gehad met die maniakale hicks. Die dames die halverwege opeens vertrekken is een beetje jammer, ondanks de tegenvallende gore hoop je dan nog op een hoge bodycount, wat girl on girl action maar nee. Nee, film is veel te braaf, doet niet wat andere low budget films wel doen en de dames zijn ook maar veredele zondagschool studentjes. Ik keek hier enorm naar uit maar Klein weet niet zo goed waar ie mee bezig is.

Geweldig. Laat ik gelijk met de absolute ster van de film beginnen die deze film zo geweldig maakt dat ie is, alles en iedereen is inwisselbaar behalve Emmanuel Lubezki. Magistraal hoe hij eigenhandig verantwoordelijk is voor de mood en energie van Birdman. Ook de setting had niet beter gekund met het zeer magische Broadway. Over een paar maanden vertoef ik zelf backstage op Broadway dus dit was toch wel een erg fijne sfeerschets. Film voelt als één longtake aan, tuurlijk zijn er cuts maar voelbaar wordt dat nooit, en hierdoor heb je toch wel een intrigerende energieke en pakkende transcendente filmervaring te pakken.

Tuurlijk is de cast ook om van te smullen. Keaton speelt zichzelf en ook weer niet, en daadwerkelijk elk castlid is prima op zijn plaats en kan min- of meer ook zichzelf zijn. De 'kritiek' is alleen iets te opzichtig verpakt en ik vraag me ook af hoe serieus het ook allemaal is, ik geloof ook niet zo dat Innaritu zo hoogdravend is. Want er is geen heilig huisje waar niet tegenaan geschopt wordt. Sterkere impressionistische sfeerschetsen zijn er bijna niet te vinden, het deed me ook erg denken aan het werk van Tsai. Beetje tussen The Wayward Cloud en Bu San in.

Erg fijne Inarritu en zonder twijfel zijn meest esthetische film en zonder twijfel ook zijn beste. Een film om vaak te herzien door haar energie en gebrek aan narratief. Kijken wat het oplevert als ik op Broadway geweest ben.

I don't have time to be dryfucked tonight


Wat een verassing is deze film. Bril fucking jant. Ik ben een enorm grote fan van exploitation, en met name de moderne odes aan dit genre. Veel directors hebben geprobeerd om dit genre weer tot leven te wekken, waarvan Tarantino wel de bekendste is, maar geen enkele director kwam dichtbij. Rick Jacobson flikt het 'm gewoon, en met enorm beperkte middelen. Chapeau. Quentin, this is how you do it! Jacobson mijdt ook al die kenmerken die het exploitation genre definiëren niet, en doet daar nog eens een schepje bovenop. Daar zit het 'm in.


Julia Voth, Erin Cummings en America Olivo zijn perfect gecast. Prachtige vrouwen, die vooraan stonden toen de grotere borsten werden uitgedeeld en ze lopen flink te koop met hun pronkstukken. Echt een massive cleavage fest . Toch wel een belangrijk element in het exploitation genre. Maar ook op dit aspect na dragen ze de film in hun over-the-top performance. Veel weirde memorabele personages, die Hot Wire dude is echt geweldig. Heerlijk geschift personage. Maar ook Minae Noji als Kinki mag genoemd worden, geweldig geflipte chick met killer JoJo skills. Lekkere fuck you naar Tarantino is dat trouwens en Kinki owned Gogo Yubari natuurlijk met gemak. Al de vrouwelijke personages pronken met hun killerbodies, wat zit er ongelofelijk veel eyecandy in deze film, ik heb er nog last van mijn nek van.


Heerlijk over-the-top scenes. Zoals die slow-mo water fight tussen Camero, Trixie en Hel . Werkelijk legendary. Maar ook dat gevecht tussen Camero en Hel is echt geweldig (open wide psychoslut). Heerlijke oneliners ook, teveel om te citeren eigenlijk. Heerlijke slechte effecten ook, en gelukkig, een exploitation film met goede effecten killed de film behoorlijk. Ook het bloed vloeit aan alle kanten, ook daar wordt niet op bezuinigt. Die big ass gun was ook hilarisch, zoiets overdreven heb ik zelfs nog nooit in de handen gezien van Schwarzenegger, erg leuk. En dan die lesbian scene tussen Trixie en Hel. Om maar even Paris Hilton aan te halen: that's hot . Zonder twijfel de beste lesbo scene in de geschiedenis van de film. Eat this Naomi Watts and Laura Harring.


Nja, het mag duidelijk zijn dat ik erg impressed ben. Heerlijk dit soort films, het komt zelden voor dat een moderne exploitation film zo goed is maar wat voelt het goed als die film zich dan eindelijk aandient. De verrassing van het jaar, een onbegrepen meesterwerk. Gettin' bitchslapped was never this fun!

Fijne aflevering weer.

Qua belichting erg sterk, setting is tof en erg leuk dat het verhaal van Poe nu uitgezet wordt als een persoonlijke beleving van Poe. Ik heb altijd wel wat met de verhalen van Poe, hij weet toch een ondefinieerbaar mysterie te scheppen waardoor zijn verhalen erg onverfilmbaar lijken, erg vergelijkbaar met het oeuvre van de eerder genoemde Rampo. Ik herkende Combs bijna niet terug. De slowmo bloed spuug scene is prachtig, mooie kleur rood ook maar eigenlijk is het heel de aflevering best genieten, mede door de magistrale belichting. Aankleding is ook top notch, qua production value misschien wel de beste MoH. Erg onheilspellende sfeer ook, al had het verloop soms vlotter gemogen. De axe scene was ook erg indrukwekkend.

Hello? Heloohoo?

Een film met een classic status. Ik zie het er niet aan af, verre van zelfs. Het was zelfs nog lastig zoeken naar echte hoogtepunten.

Vooral de manier van benaderen staat me tegen. Zoals boozebelly ook al opmerkte wordt de nadruk vooral gelegd op het detective verhaaltje. Erg vervelend wat mij betreft. Sfeer is er wel, met een zeer effectieve soundtrack maar voor de rest is het helaas allemaal wat los zand. Wel een coole killer maar ook van de kills wordt ik niet echt warm. Eigenlijk weet Black Christmas de sterke punten van het Slasher genre niet te verwerken in de film. Tof taalgebruik ook in het begin .

En dan dat acteerwerk van Hussey. Wat een doorn in het oog. Het is inderdaad, zoals boozebelly ook terecht opmerkte, net een geïmporteerde hoer uit Roemenië. Zo vervelend dat Engels van haar. Ik irriteerde me ook mateloos aan haar. Jammer, een gemiste kans en wat mij betreft verdient deze film zijn status niet. Vooral door dat vervelende detective plotje.

Why is you hunky ass talkin' like a nigger?!


Ja, heerlijke onzin dit. Een vuilbekkerige negro doll, een handjevol bimbo's met dikke tieten, veel (s)exploitation en heerlijke personages. Natasha Talonz begint wel een beetje een low-budget horror heldin te worden, was ook al lekker bezig in The Horror Convention Massacre 2.


Haar personage is ook wel erg leuk, die heeft gewoon sex waar haar kinderen bij zijn en ze bemoedert ze en een telefoongesprek kan ze ook ondertussen voeren. Dat is pas multitasken. Al steelt Martin Boone toch wel de show als White-T, zo'n wigger die zichzelf heel cool vindt en dan die selfmade tracks van hem . De film neemt zichzelf totaal niet serieus en dat is gewoon heel fijn.


Die puppet is one horny son of a bitch. Iedereen geeft ie een beurt, zelfs die White T . Film gaat soms ook wel over het randje (White T die ge-raped wordt, die schijtende bimbo en dan die puppet zelf die met een enorme schijtkracht door een gebarricadeerde deur brandt) . Die entrance van die vriendinnen is echt legendarisch en Heather Murphy is ook lekker bezig.


Heerlijke onzin (s)exploitation die graag grenzen opzoekt en overschrijdt. En dat is welkom. Alles aan deze film is low-budget, alles is barslecht maar alles is o zo leuk. Dit is onmisbaar voor de campliefhebber maar voor degene die niet bij dat groepje hoort die kan maar beter weg blijven.

Perfect Blue? - No, Perfect Black!


En hij is er weer hoor, de nieuwe Aronofsky, samen met zijn voorliefde voor Perfect Blue. Dat het meesterwerk van Kon, en één van mijn favoriete films, een inspiratie is voor Aronofsky liet ie al zien met de badkuipscene in Requiem. Met Black Swan maakt hij bijna de live action versie van Perfect Blue. En dat is in perfecte handen van Aronofsky. En na zijn afwezigheid bij The Wrestler doet Libatique de cinematografie ook weer. Echt mijn soort film dit, een verhaal waar droom en realiteit door elkaar heen lopen, waar niets is wat het lijkt. De kijker wordt van het kastje naar de muur gestuurd en moet deze beklemmende trip maar zelf ervaren. Want dat is het, beklemmend.


Black Swan begint aardig rustig, we leren Nina kennen en in een voortkabbelend tempo zijn we getuige van hoe ze dé uitverkorene wordt om de hoofdrol van het Swan Lake te vertolken. Cinematografisch weer magistraal, sterke score van Mansell en ook het acteerwerk is uitmuntend. Ook fijne idyllische castingkeuze voor Kunis. Ik ben nooit een voorstander geweest van haar, maar wat is ze hier op haar plaats. Ook best mooi in deze film . Portman steelt toch wel de show want die acteert 'perfect'. Cassel is ook weer uitstekend, zoals gewoonlijk. Ik weet niet wat het is met balletscholen e.d., maar dat vindt ik altijd wel een onheilspellende plaats. Dat zal de nasleep van Suspiria wel zijn denk ik.


De kracht zit 'm vooral in de tweede helft. De tweede helft is fast paced, psychisch ongemakkelijk en mystiek. Lang geleden dat ik dat zo intens bij een film heb gevoeld, ik denk dat de laatste keer bij Inland Empire was, waar de meester van het psychisch ongemak weer een freakshow neerzette. Dat is eigenlijk veelzeggend voor deze Black Swan. Aronofsky speelt met gemak tussen repulsion en attraction, en dat maakt dit zo'n meesterlijke prent. Dit is geen cinema die je moet kijken, dit moet je voelen. Dat type surreële cinema dat Lynch ook maakt. Wat vele proberen maar nooit in slagen, dat soort cinema. Echt een aaneenschakeling aan schimmige scenes, waar de transformatie echt magistraal is. De spiegel scene, de vel trek scene, de tunnel scene, de badkuip scene, de vrij scene van Cassel en Kunis en nog vele van dit soort kleine subtiele scenes maken de distortion zo enorm krachtig. Ook fijn dat Aronofsky niet met een zogenaamde twist komt of met een hele explanation scene. Hij laat het in het midden, en dat houdt het mysterieus. Zo hoort het. De uur aanloop naar de onheilspellende 40 minuten is grandioos. Ik hoor veel kritiek dat de aanloop te lang duurt maar juist perfect om het gewenste effect te krijgen. Eenmaal op stoom is Black Swan niet meer te stoppen. Totale waanzin.


Voor de rest ook veel lof voor de dialogen, veel seksuele toespelingen, geen gecensureerde vocabulaire maar ook de 'fysieke' scenes mogen er wezen. Sterke seks scene tussen Portman en Kunis maar ook de seduce scene en masturbatie scene(s) zijn erg sterk. Niet al te gedurfd maar wel erg effectief geschoten waardoor de intimiteit voelbaar is. Veel close-ups, stevig lichaam contact, erg sterk geconstrueerd. Het hoeft niet expliciet te zijn. Naast de transformatie was ik ook erg onder de indruk van de Swan lake uitvoering. Echt werkelijk prachtig, de muziek, het camerawerk, de scherpe montage en een uitmuntende Portman. Ik heb helemaal niets met ballet, maar Aronofsky heeft mij met ballet als middel weten mee te voeren, ontroeren en mijn stupéfait doen staan. Excuseer, maar ik kan dit niet omschrijven met wat lomp algemeen beschaafd Nederlands. Ik denk dat ik me wat meer in deze complexe maar schitterende kunstvorm ga verdiepen.


Ik ben zwaar onder de indruk. Libatique en Aronofsky zijn terug, en ze zijn beter dan ooit. Zo onder de indruk dat alle woorden tekort schiet maar als ik dan iets moet zeggen dan noem ik het feit dat Black Swan de film is erg dicht in de buurt komt om kunst genoemd te worden, of het gewoon is. Maaar dat is een andere discussie. Bewust of niet, maar dit is een prachtige live action versie van Perfect Blue. Nog specialer is het omdat ik die film ook een warm hart toedraag. Ook afgezien daarvan is dit een film met ongekende klasse, met een ongrijpbare magie die zo weinig films hebben en dat juist dit meesterwerk op mijn pad komt als ik net in een top 10 crisis zit laat mij geloven in voorbestemming. Kon Satoshi is in Augustus overleden maar dit is, ook al is het onedoeld, een prachtige ode aan deze grootmeester. Jammer dat ie dit niet heeft kunnen zien, had ie mooi gevonden. En geef Portman die oscar. Nu maar The Fountain herzien. Dit wordt een must see in de bios, nu nog mijn vriendin mee krijgen.