Meningen

Een van de fijnste roadmovies sinds Sideways.

Ik ben ook wel een sucker voor roadmovies alleen jammer dat ik ze vaak zwaar onder de maat vindt.

Luna en Bernal spelen werkelijk geweldig, ze zijn misschien wel iets te overtuigend als puberale oversekste tienertjes. Even weg van al dat quasi intellectuele geneuzel maar lekker ouderwetse ordinaire gesprekken met een dame. Ook de mooie plaatjes die Mexico oplevert is een waardig ingredient van deze film.

Het girlfriend fiasco halverwege de film gooit helaas wel wat roet in de heerlijke kabbelende feel van de film. Gelukkig maakt Verdu's personage daar snel korte metten mee.

Naar het einde toe krijg je als kijker dan toch nog wat slecht nieuws wat toch wel een impact op me had, onverwachts en na zo'n reis begin je je toch wel te binden met hun.

Erg leuke film die ik op een zwoele zomeravond toch weer eens uit de kast ga trekken.

Wat blijft het toch een exquisiete combinatie, martial arts en visuele mooifilmerij. Zhang is er niets bij maar ondanks de solide basis toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had en moet een herziening maar uitkomst bieden.

Ik ben niet de grootste martial arts liefhebber maar kijk er graag naar en de schitterende cinematografie weet de elegantie van de martial arts prima te omvatten. Uiteraard is dat Kar Wai wel toevertrouwd, maar dat martial arts zo dicht bij ballet zou gaan liggen in The Grandmasters had ik ook niet verwacht.

Ik had alleen veel minder narratief verwacht waar style over substance de boventoon zou voeren maar niets is minder waar. Ook de switch tussen meerdere "persoonlijkheden" kwam nogal rauw op het dak. Mijn verwachtingen zorgden dan tijdens het kijken voor wat verwarring. Narratie leek dan ook niet zo samenhangend, al kan dat aan mij gelegen hebben. Dat zie ik wel bij herziening. Genoten, al zorgde dit laatst wel voor een wat verdeelde aandacht.

Mooie Kar Wai, en ben toch stiekem wel benieuwd hoe deze was geweest in samenwerking met Doyle. Visueel verbluffend, en misschien na In The Mood For Love wel Kar Wai's mooiste.

Magisch, betoverend, wonderbaarlijk. Ja zoiets.

Lastig om deze film te definiëren zonder de schoonheid wat Isabella heeft tekort te doen. Ik had de film al een hele tijd hoog op mijn to see lijst staan maar om een onverklaarbare reden is het er nooit van gekomen. Pang was een aanrader van wat Amerikaanse en Japanse filmfans waar ik op zijn tijd een sit around heb en we elkaar voorzien van gouden tips. Zo ook deze (en het gehele oeuvre van Pang) werd mij aangeraden door iemand die eigenlijk er nooit naast zit wat betreft het inschatten van mijn filmische identiteit.

Terug naar de film. Echt werkelijk flabbergasted dat Pang, die naast wat komedietjes, romantiek, hardcore horror ook met een gevoelig subtiel filmpje als dit komt (ook al is dit de Pang waarmee ik aftrap). Of eigenlijk ook niet, Pang breekt zo natuurlijk perfect uit de hokjesgeest. Film verrast eigenlijk op alle fronten. Het 'drama' element komt enorm goed uit de verf, Chim en Leong hebben chemie en zijn vooral sympathiek en idyllisch. Hun band die zich steeds verder ontwikkelt is mooi om te zien, idyllisme ten top. Leong is ook zo lief .

Dan komen we uit op de grootste troef en dat is het magistrale kleurgebruik. Wat is deze film machtig mooi, een palet van warme kleuren en ondersteund door een magische soundtrack. Prijs die zij daar voor ontving is dan dik verdiend. De steegjes ondergedompeld in het maanlicht, de surreële zwoele dagen, het kleurengebruik in het appartement, de disco. Fijn. Voor de rest is de setting en de tijd van Macau gewoon heel interessant. De Portugezen die destijds nog de touwtjes in handen hadden inzake Macau.

Gewoon een hele mooie, betoverende maar vooral sympathieke film. Pang doet gewoon alles goed, en wordt geniaal ondersteund door cinematograaf Lam en componist Kam. Die samen voor een zeer treffende samenbundeling van krachten Isabella laten stijgen tot eenzame hoogte. Briljant. Mooiste film die ik in tijden gezien heb, en die ik ooit gezien heb. Enig minpunt is dat ik dit niet op een zwoele zomeravond gezien heb, wat ik toch wel een must vind voor dit soort films. Over een paar weken dan maar en een top 10 plaats in overweging. Dream Home en Puff zal ik ook snel gaan zien, en vanaf daar werk ik het lijstje af. Na alles wat ik gehoord heb over Dream Home en Puff zal het niet bij deze treffer blijven. Al lijkt het mij onmogelijk dit te overtreffen.

Wingard die commercieel gaat, heerlijk. Hij doet overigens niets nieuws maar blijft doen waar hij goed in is, en dit keer met meer resources waardoor het allemaal wel erg gepolijst is, niet verkeerd. Ik heb zelf een groot hekel aan het belegering subgenre in het thriller/horror genre maar zoals verwacht kan Wingard er wel wat mee. Aan de andere kant is het nou net weer een deconstructie van het subgenre. Wingard levert nooit rechttoe/rechtaan werk.


Ondanks dat de lead weggelegd is voor een buitenstaander is de cast toch weer bevolkt door regulars. Bowen komt weer opdraven, Wingard's director's buddies Swanberg en West zijn weer van de partij maar last but not least zijn ook mijn oogappeltjes Seimetz en Sheil ook van de partij. Betere actrices zijn er in hedendaagse cinema niet te vinden. Fijn! Dat ze niet echt hoeven te acteren maakt dan niet zo uit. De rest van de cast is ook prima.


Sheil mag gelijk in de opener aan het werk en haar blootgegeven voorkomen is de ideale aftrap. Al snel duidelijk waar we mee te maken hebben als kijker. Hierna neemt Wingard de tijd om de group dynamics weer te geven, wat ie ook heel erg goed doet. De discussie aan tafel tussen regisseurs West en Swanberg inzake underground film festivals is echt zo'n briljante knipoog, erg leuk. Seimetz gaat stijlvol ten onder en West roemloos (fijne gag ook weer van Wingard). Uitdiepen is niet aan de orde want zijn personages zijn slechts slachtvee, vanaf dit moment loopt de body count ook rap op. Die maskers waren ook heel erg bevreemdend.


Zoals we gewend zijn van Wingard is ook hier zijn sound design zijn grootste troef. Vanuit dit element bouwt ie alles op, en het is een hele grote sfeerschepper en spanningsveld. Ook de muziek is weer dik in orde. Dit komt allemaal nog bovenop de beklijvende isolate setting. Ook de twists zijn weer aanwezig, niet zo magnifiek als in a Horrible Way to Die (ook lastig te evenaren of zelfs te overtreffen), nee heel erg voorspelbaar. Geen toeval dat hij de voorzetjes tot deze twists al overduidelijk gegeven heeft maar dienen slechts om de kijker af te leiden en te laten denken dat dit zijn troef voor de climax was. Tot je pas op het einde eraan herinnerd wordt dat de trap nog steeds actief is. Got to love Wingard, zijn capaciteiten onderschatten is een rookie mistake, voorspelbaar? Alleen bewust. Net als de keuze om de identiteiten en motieven van de drie daders veel eerder dan gewoonlijk bloot te leggen en daardoor shift van focus. Erg sterk.


Wingard kan het op commercieel vlak ook. Vooral veel goede keuzes, op audiovisueel vlak magnifiek, zijn inner circle die komt opdraven, veel cool gepresenteerde elementen, de nodige inventiviteit en een zeer treffende deconstructie van een gemankeerd subgenre maar Wingard kan er wat mee. Binnen de context van het genre is de film toch wel ambigu. Aan de oppervlakte een film waar er meerdere van zijn, wie Wingard's deconstructie doorziet zal er veel meer uit gaan halen. Erg leuk dat dit gepresenteerd wordt aan het grote publiek maar dat dat zelfde publiek ook slachtoffer is van zijn prank.

Wel een aardig filmpje. Met de gedachte een American Pie-ish filmpje te zijn bleek het toch even iets anders (misleidende cover). Toch wel een interessant concept alleen jammer dat er wat stellen zijn die totaal niet boeiend waren.

Die threesome was er ggrappig, vooral met die Jerry Ferrara achtige dude. Ook dat beste vrienden koppeltje zorgde voor hilariteit en daarna vond ik vooral dat plot met Diora Baird's personage de moeiet waard. Wat een mooie vrouw is dat toch! Zo vindt ik dus meer dan de helft de moeite waard maar bij die andere twee stellen is het lastig om er doorheen te slaan.

Al met al een leuk tussendoortje maar was beter geweest met vijf interessante stelletjes.

Sorrentino's beste film? Misschien. Maar zeker zijn warmste film.

Een prachtige film over het ouder worden, een overpeinzing over de ervaringen die je rijker of armer bent geworden. Keitel en vooral Caine zijn geweldig in hun rollen en de thematieken zijn altijd enorm voelbaar en emotioneel maar nooit sentimenteel. Sorrentino wordt nergens te pretentieus. Sorrentino's technieken zijn weer enorm functioneel voor de film zijn 'feel' en 'mood', al voelt het soms wat overdone maar dat is niet het geval. echt een aaneenschakeling van mooie scenes, maar het is vooral de mood die de film zo'n heerlijk energiek momentum geeft.