Meningen

Wel een schattig filmpje maar niet zo cute als andere Miyazaki's. Vooral het setting stijltje werkte bij mij niet zo. Bij bvb een Totoro is de cuteness overweldigend, valt er genoeg te genieten ondanks het ontbreken van een verhaaltje en bij Ponyo gaat dat eigenlijk mis. Eerste helft vond ik vooral erg ondermaats, de film barst open in de tweede helft en dat is dan weer typisch Miyazaki. Erg mooi en magisch maar de matige en sobere eerste helft verpest het voor mij waardoor ik niet kom op een bovengemiddelde score.

Zeer vermakelijk filmpje.

Butler timmert aardig voort, misschien wel de drukste man in showbusiness op dit moment. Die vent duikt echt overal op. Interessant concept die best aardig uitgewerkt wordt. Gamer moet het wat mij betreft vooral hebben op technisch vlak. Heerlijke hectisch camerawerk, flitsende editting en ook wordt er veel gespeeld met speelse kleuren. Vooral die society sequences zijn zeer de moeite waard. Eindelijk weer eens een director die een beetje de kant durft op te gaan wat Tony Scott eigenlijk al jaren doet. Al is het mainstream publiek dat loopt te zeuren dat het migraine opwekt zijn hier niet klaar voor, die hebben de volgende morgen na een malt biertje al een kater. Ook veel game eigenschappen zijn erg leuk verwoven in gamer.

Een aardig en boeiend uitgewerkt plot, een stoere Butler maar vooral de technische hoogstandjes maken hier toch wel een zeer onderhoudende film van.

Prima noir revival.

Ik ben een enorme noir fanaat, en een nieuwe neo noir is altijd een feest maar vooral met een dergelijke uitvoering is het helemaal genieten. Gangster Squad kent een voortreffelijk tijdsbeeld design. Kettingrokers, femme fatales in elegante jurken, hoeden- en lange jassen dragende mannen, art-deco aankleding, jazz clubs. Fleischer kiest dan ook voor dik aangezette personages, wat ook zeer toonaangevend was in dergelijke film en ik zie dat dan ook graag. Geen quasi diepgang, en er zijn blijkbaar wat kijkers die dat verwachten. Die moeten maar lekker thuis blijven en een Bela Tarr op gaan zetten.

Penn, Brolin, Gosling, Nolte, allemaal mannen die karakteristiek genoeg zijn om rond te lopen in een dergelijke film, en Stone ook een voortreffelijke femme fatale. De plot is dun maar ook dat had niet al te groots moeten te zijn. Laat het maar vooral leunen op de sfeerimpressie en het tijdsbeeld design en de plot is maar een kapstok voor action packed sequences. Prima neo noir stijloefening, die solide is waar het telt.

Leuk 80's filmpje met een paar erg leuke vondsten en gewoon een heel erg fijn sfeertje. Fijne 80's nonsens.

Herzien. En dit keer op Blu-ray.


En een absolute meerwaarde. De muziek van Nyman is betoverend mooi en visueel blijft het ook imponerend. Niet veel poespas met een fel kleurenpalet maar vooral erg subtiel. De sepia-achtige stijl binnen Gattaca en mooie warme kleuren daarbuiten. Ook geen toeval natuurlijk.


Eigenlijk erg opvallend dat er zo weinig echt goede SF films zijn. Maar des te groter de beloning als je er één voor je kiezen krijgt. Deze van Niccol mag van mij zonder twijfel in één adem genoemd worden met persoonlijke favoriet Blade Runner. Jammer dat deze Gattaca niet de waardering krijgt die het verdient.


Wat ik vooral knap vind is de manier waarop Niccol Gattaca best straight forward maakt maar de film voorziet van vele lagen. Veel symboliek, sterke thema's die aangehaald worden binnen de grenzen van SF en triggered de kijker ook erover na te denken, visueel overdonderend maar ook de straight forwardness pleziert de mainstream kijker. En wat blijft de vrijscene van Hawke en Thurman toch sterk. Sterk staaltje cinematografie.


De BD is dan ook een absolute aanrader aan iedereen die dit miskende pareltje een warm hart toedraagt. Beeld is erg crisp, sound design betoverend en de muziek van Nyman blijft geniaal. Ja, ik ben helemaal klaar voor In Time, en verwacht er veel van nu ik weer weet waartoe Niccol in staat is op SF gebied. Ook aardig wat raakvlakken tussen deze twee films. De 4,5* die stonden worden hele dikke.

Tja, Goro, de zoon van. Al doet deze titel Goro flink tekort, wat mij betreft is het Hiyao, de vader van.

Goro maakt het iets minder koddig en gooit er flink wat 'volwassenheid' in. Ook dat er eens gebruikt wordt gemaakt van Magie, mages en mythische schepselen is een welkome add-on. Boeiend verhaaltje ook verder en de epische setting maakt het geheel af. Ook mooi animatiestijltje trouwens.

Goro heeft nog niet de staat van dienst die zijn vader heeft maar qua potentieel kan hij zijn pa wel overtreffen denk ik. Kennismaking is iig enorm veelbelovend.

Erg mooi.

Wat blijft het toch aangenaam die Aziatische drama's. De idyllische mensen en de enorme feeling voor gevoel blijven een enorme troef. Cliche's kennen ze ook maar die staan nooit in de weg, bijna nooit geforceerd dramatisch maar wel oprecht emotioneel. Ook is de setup gewoon heel erg herkenbaar en dat zal elk individu wel hebben die terug denkt aan zijn tienertijd. Die details maken dit dan ook zo'n treffende film.

Altijd op het juiste manier ingezet, kleine aandoenlijke narratieve elementen die je doen smelten. Kleine misverstanden met grote consequenties, blijven toch sterk als je zo moeiteloos moet toekijken als kijker. dat Aziaten zulke idyllische individuën zijn zorgen sowieso al voor een krachtigere stootkracht. Klein, oprecht en lief drama met enorm veel gevoel vertaalt zoals ze alleen i nAzië kunnen. En wat een vrouw is die Ga-in Han toch .

Niet leuk.

Er kwam de laatste tijd al weinig leuks van Apatow zijn produktiestal, en deze Get Him to The Greek is geen uitzondering. Erg vervelende film, met vooral erg vervelende acteurs. Hill vind ik echt een non-valeur in optima forma. Nergens grappig, en ook nu hij wat minder hysterisch is dan voorheen is hij nog een blok aan het been. Brand is af en toe leuk maar ook te vaak weinig aan. Die is beter op zijn plaats als zijn rol klein wordt gehouden, zoals in Forgetting Sarah Marshall. Wat alweer de laatste geslaagde Apatow film is. Leuk om dat Sarah Marshall fragmentje toch nog even terug te zien.

Voor de rest moeten de cameo's en Combs de boel redden. Onmogelijke opgave, al is Combs prima in vorm. Is ook echt de enige geweest die mij heeft kunnen laten lachen. Tel daarbij de 3 seconden Christina Aguilera footageen overige cameo's bij op en de positieve punten zijn al weer op. Nee, te hysterisch voor mijn smaak en humor is ook van een enorm bedenkelijk niveau. Het wordt tijd dat Apatow weer zelf aan het schrijven gaat, dit was weer een typische Hill film. Pijnlijk ongrappig.

Erg sterke film.

Even beginnen met het feit dat Benoît Debie's naam in geen enkele review terugkomt. Beangstigend. Want het is toch de Benoît Debie show, kleurengebruik is magistraal en ook het camerawerk is weer enorm dynamisch. Sterke editting ook van Rosenblum. Ode aan Grunberg die Debie zijn ding liet doen. Plus een prima soundtrack van Pinto.

Erg fijn om Gibson weer in goed pittig werk bezig te zien. Blijft toch altijd perfect voor dit soort films, geweldige voice-over ook. Kreeg ook een beetje een Max Payne vibe. De sterke vormgeving wordt uitstekend gecomplementeerd door de harde en meedogenloze inhoud. Zowel qua actiesegmenten als in de dialogen. Ook niemand wordt bespaard. Zo hoort een actiefilm te zijn.

Aangenaam opvallend dat niet Tony Scott alleen meer met dit soort films op de proppen komt. Safe House eerder dit jaar, nu deze Get The Gringo en Savages staat over twee maanden op de rol. Nice.

Ik vond het zo slecht nog niet. Toegegeven, ik ben wat biased door de aanwezigheid van my little taco Selena Gomez, maar what gives. Tuurlijk het script is tenenkrommend, ook de dialogen en de narratieve structuur slaan nergens op en om maar te zwijgen over de beweegredenen van The Voice. Toch kijkt het allemaal heel makkelijk weg, is de film nergens vervelend en blijkt Gomez toch prima in staat een film te dragen.

Wel is het budget van 18 miljoen niet terug te zien. Wie zou beweren dat we hier gewoon te maken zouden hebben met een enorme B-film zou ik zo geloven, want het budget zie je niet aan de film af. Solomon is al regisseur al heel beperkt, ondanks een zeer zwak script maakt hij het geheel nog zwakker. Totaal geen narratief vermogen en het mag dan een wonder heten dat de film gewoon best vermaakt.

Film blinkt nergens uit, alles hangt onbedoeld enorm tegen pulp/camp aan maar ook al is dit geen bewuste carsploitation zo wordt ie wel ervaren. Hawke is aardig, maar het is Gomez die de schade beperkt houdt. Een betere slechte film zal je niet vinden dit jaar.

Ja, dit is wel heel erg slecht. Ik had wel weer zin in een heerlijke onnozele tienercomedy maar had niet verwacht dat dit zo low budget was. Gaat ook werkelijk nergens over, die personages ook die debiele 'mentor', die wannabe vader, die hoofdrolspeler is ook maar erg vervelend. Stom plot ook. Enige pluspunt was die blonde in die rode sportauto (she put's the porn in popcorn ) maar voor de rest gewoon een zielig puberaal filmpje, zo low budget als de pest en helaas staat dit ook gelijk aan de kwaliteit van de film. Beetje jammer.

Zeer aardig. Ik hoorde bij mij in de zaal op het IFFR vooral verbazing door de martial arts elementen. Hoe je met o.a. Kara Hui daar verbaasd over kan zijn is wel onaangenaam opvallend. Enfin. Zeer aardige film, vooral door haar visuele stijltje, waar vooral de belichting opvalt. Wat deze sterke basis vooral tegenwerkt is de flinke dosis onsamenhangendheid en qua narratief heel erg slordig. Ook een flinke dosis cultuur, wat ik zeer appreciëer maar toegegeven wat wel grotendeel langs me heen ging.

Maar verder een terechte addition in het Bright Future programma van IFFR, wel enorm rough around the edges maar doet aan de belofte weinig af.

Neveldine & Taylor light

Zoals verwacht een stuk beter dan het eerste deel. Ligt een stuk dichter bij de duistere comics en qua film ook zeer onderhoudend. Aan de andere kant verwacht je meer van N&T, vooral op visueel gebied. Wat betreft het beoordelen moet je dan een keuze maken of je de film voor N&T maatstaven beoordeeld of puur als comicverfilming. Ik hang duidelijk wat meer naar het laatste.

Prima cast ook. Cage is prima als rampzalig acteur als Johnny Blaze, Hinds is geweldig als villain, Elba is altijd +1 en de appetijtelijke Placido is een perfecte damsel in distress. De storytelling wil niet altijd even vlot lopen, visueel is het vrij pover voor N&T maar toch houden ze de regie strak in handen. Ook erg blij met de keuze van N&T om Blackout naar de film te vertalen en voor Ghost Rider fans valt er ook genoeg te genieten.

Niet zo sterk als verwacht maar toch een verademing na het vreselijke Ghost Rider, prima verfilming al mag je van N&T meer verwachten. Toch niet zo slecht als iedereen wil doen geloven.

Sterke docu over het falen van het Amerikaanse rechtsysteem en dat guilty until proven innocent nog steeds dit rechtssysteem in zijn greep houdt. Porter, die bekend is door zijn documentaires voor HBO, heeft zijn strepen wel verdiend als documentairemaker, en legt zijn vinger hier ook weer op de zere plek. Al is de kritiek niet de core van de film maar inzage geven in het pro-deo werk van de advocaten die hier gevolgd worden. Al wordt je echt niet vrolijk van dit soort docu's, schrikbarend.

Gezien omdat ik binnenkort de re-imagination Gigi on Broadway wezen zien en is toch erg goed te doen. De vele Oscars zijn wat overdreven (was Vertigo niet eligible dit jaar?) maar aan de andere kant snap ik wel dat Gigi op veel vlakken erg sterk was in die tijd. Niet alles heeft de tand des tijds doorstaan, maar vond het ook weer niet super achterhaald. Toch wel benieuwd hoe Heidi Thomas de moderne reimagination aan pakt.

Wat Gigi vooral redt is de humoristische manier het de bourgeoisie aanpakt. Liedjes zijn zwaar oké en de aankleding is zeer bovengemiddeld. Caron is zeer charmant maar te gemaakt theatraal, dat ging de rest van de cast wat beter af. Al met al een erg vermakelijke musical, en snap wel dat de film zo succesvol is geweest. Al is een reimagination op broadway wel op zijn plaats en hopelijk is de musical dit keer wel opgewassen tegen het imago van de film.

Tour de Force de Hudgens


Herzien en blijft uitermate hartverscheurend en vertederend. Na mijn recensie incident ivm een mislukte spoilertag geeft dit mij de mogelijkheid het nu wel goed te doen. Above all is Gimme Shelter natuurlijk Vanessa Hudgens' film, waar haar performance echt van angstaanjagende kwaliteit is. Dan mag het uit mijn mond niet het meest geloofwaardige zijn maar ze is echt zo goed. Verkies deze performance zonder twijfel boven de runner-up performance dit jaar (Marion Cotillard in Deux Jours, Une Nuit). Heel erg bezielend en ingetogen geacteerd met zeer sterke indrukwekkende emotionele explosieve uitbarstingen. Altijd emotioneel, nooit sentimenteel. Ook de karakterontwikkeling van Apple is behoorlijk sterk.


De scenes met haar vader (ook een magnifieke performance van Fraser), belichaamd ook precies wat er in zijn rol schuil gaat. Gewoon een wereldvent die in een benauwde situatie rare sprongen maakte. De scenes die Hudgens en Fraser delen zijn dan magnifiek. Die scenes en de scenes dat de meiden samen hun dossiers gaan doornemen en waardoor er veel onderling begrip en mededogen ontstaat is prachtig. De tweede scene die Hudgens deelt met Dawson is ook mooi maar wordt door de verdorvenheid van Dawson's personage teniet gedaan. Ook de scenes waar Apple moeder is zijn erg sterk en het einde is passend. Ik vind ook vooral de 'renovatie' inzake de band van pa en dochter een hele sterke in dit drama.


De sociale kritiek op het fostercare systeem is een terechte maar de film draaft nooit door in haar standpunt. Ik zei bij mijn eerste kijkbeurt dat ik de film niet bijzonder geregisseerd vond en dat hetzelfde gold voor het script maar dat rectificeer ik graag. Het schrijfwerk is toch bijzonder sterk vooral omdat de thema's erg sentimenteel gevoelig is maar dat Gimme Shelter nooit sentimenteel wordt. Oprecht, emotioneel, levensecht en subtiel. Ook de rol van 'geloof' is nooit misplaatst.


Ik heb weer gejankt als een baby en vind het echt een schitterende film. Met sterke regie, screenplay en vooral acteerwerk. Voor veel zal dit idd getypeerd worden als een RTL 4 woensdagavond drama of een film met vals sentiment maar als je je in de thematiek kan inleven en de film 'voelt' is het tegenovergestelde het geval. Jammer dat dit zo onderbekeken is. Nu maar weer even een donatie doen aan several sources shelter.

Fincher does it again

Het 'origineel' pas van de week gezien en aangenaam verrast en vooral omdat ik door zijn Zweedse tegenhanger een kleine fan werd van de film. Vooral Rapace wist de film tot ongekende hoogte te brengen. Een zeer flinke nalatenschap voor Rooney Mara maar wat doet ze het goed. Er is dus degelijk een Mara die wel kan acteren. Deze versie van Fincher is wat meer trouw naar het boek toe qua details, doet veel beter dan zijn Zweedse tegenhanger al heeft die Zweedse tegenhanger ook weer dingen die zij beter doet.

Wat vooral een geschenk is is dat Fincher goed regisseerd en dat de film visueel zeer strak gedesigned is, waar de Zweedse tegenhanger kwalitatief meer een tv film leek. Met de Engelse taal heb ik dan helemaal niet zo'n moeite (en ode dat ze de setting in Zweden houden), zie het probleem dan ook niet zo. Cinematografisch erg sterk geschoten, zoals we van Fincher gewend zijn ook weer een erg sterke soundtrack en met een capabele cast. Jammer dat Craig weer eens op de automatische piloot speelt terwijl zijn presence toch erg fijn is.

Ook aardig verrast dat Fincher de sleutelscenes met Lisbeth's curator behoorlijk graphic uitbeeldt (had een veel mildere versie verwacht). Cinematografisch enorm uitgebalanceerd waardoor Fincher met beeldtaal het een nog hevigere impact geeft. Tattoo design was ook zeer goed en Mara had ook de juiste fysieke attributen om de film een sexy vibe mee te geven. Sowieso vind ik een vrouw in combinatie met flinke tattoos ook wel een big plus en Mara makes them work really good . Enorm sterke presence ook bovenop haar sex-appeal. Cinematografisch zijn de seks scenes trouwens ook erg mooi geschoten, opvallend stylish. Het mysterie ontvouwt zich ook veel minder rommelig en toch vrij duidelijk dat de regie hier ook veel magnifieker is. En wat een briljante opening credits weer van Fincher . Zoals Mr. White terecht aangeeft is dit sowieso een vlak waar Fincher in uitblinkt.

Enorm sterke vertaling van Larson's boek naar het witte doek. Op dem omenten dat het nodig is verrassend graphic, een sterk script, magnifieke regie en cinematografie en vooral een voortreffelijke Mara zorgen er voor dat deze herverfilming van Stieg Larson's eerste boek van de Millennium trilogie een zeer terechte lijkt.

Lastige film om te beoordelen.

Het concept is heel interessant. Een classy callgirl in haar dagelijkse beslommeringen volgen maar helaas gaat Soderbergh voor de emotioneel afstandelijke aanpak. Jammer.

Wel two thumbs up voor Soderbergh dat hij pornoactrice Sasha "Cream Dream" Grey cast. Terwijl de nudescenes nihil zijn en echte sexscenes zijn er ook niet vind ik het erg tof dat ie dan toch in zee gaat met Grey. Ik zou pornoactrices sowieso vaker terug willen zien in de mainstream business. Erg gedreven en hebben veel meer te bieden dan dat automatische piloot volk wat je vandaag de dag vaak ziet. Grey bewijst ook dat ze wat toe te voegen hebben.

Grey is ook het meest aangename element van de film. Erg fijn geacteerd. Ze is zeer afstandelijk maar haar ogen stralen zoveel warmte en verlangen naar commitment uit. Jammer dat die Chris toch iets teveel screentime krijgt, toch een beetje een smet op deze film.

Fijne docu.

Ik ben nog geen Gleek, ik kom net kijken maar de pilot beviel erg maar toch wel genoten. En dat komt niet alleen door de bloedmooie verschijning die Lea Michele heet. Fijne wisselwerking van de concertregistratie met wat fans aan het woord. Leuk om te horen hoe significant de rol van Glee is in hun leven, het nuanceren van negatieve gebeurtenissen in hun leven en zelden zo'n uiteenlopende groep mensen gezien die bij elkaar komen omdat ze één ding gemeen hebben; Glee. Ik wist niet dat de impact van deze serie zo groots is.

Vocaal blijven Michele en Riley de ziel van Glee (imho) en eerstgenoemde vormt. Performance wise erg energiek en wat me muzikaal nog te wachten staat viel ook niet tegen. En de performance van Morris met Britney's I am a Slave 4 u, was behoorlijk indrukwekkend . De speelduur is tekort om echt te kort om elk castlid/personage genoeg eer aan te doen maar ook wel begrijpelijk met zo'n breed spectrum aan sterren. Ik had graag wat meer Michele gezien maar dat is een persoonlijke voorkeur. Prima film, ook als non Gleek erg vermaakt.

Het scheelt dat de intenties van Edwards en co gewoon heel puur zijn, en alles recht trekken wat Emmerich krom heeft gezet. Edwards gaat ook erg netjes met zijn bronmateriaal om en benaderd king of the monsters zoals hij benaderd hoort te worden.

Qua design ook zeer tevreden. Van de sets naar creature design is het allemaal toch wel erg netjes. Best sfeervol ook op momenten, zoals het desolate quarantaine stadje, deed inderdaad denken aan the last of us. Nuff said wat mij betreft. Ook een opvallend goede cast met Cranston, Binoche en Olsen. Al hoef je op acteervlak vooral van de laatste twee niet veel te verwachten.

De ecologische thematieken zijn toch erg subtiel door Edwards in de film verweven en ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat dat zou gebeuren. Veel vernieling en ook de effects waren best sterk. De payoff is in de laatste akte best groot omdat Edwards de tijd neemt op te bouwen. Wel is de speelduur veel te lang voor een film waar het narratief pover is en dat al de mass destruction op een gegeven moment zijn uitwerking wel kwijt is. Echt een super goede film is het niet maar zeer vermakelijk zeker maar ik heb nu wel weer trek in iets voedzamer.

Het blijft toch bijzonder hoe Fincher met zijn vakmanschap doorsnee literatuur tot een boeiende enerverende filmervaring weet te maken. Zijn visual signature blijf ik ook erg adembenemend vinden. Een verhaal vertellen kan hij als geen ander, maar het is toch de vorm die mij in zijn greep houdt. Ik weet niet hoe het in het boek zit maar de raw explicit dialogue maakt de film wel heel erg fris. Ook worden dit soort 'vermissings'films vaak wel erg slepend gebracht en ondanks dat de 'twist' fris is moet je dat ook maar tot uiting weten te brengen in het segment waar je min of meer op het verkeerde been wordt gezet. Subliem.

Soms heb je van die films waar een nieuwe maatschappij opeens uit de grond komt en met hun debuut gelijk een schot in de roos is, hoofdrolspelers Palka en Ritter doen dan met hun maatschappij Morning Knight. Mij hebben ze al binnen als fan.

De homebase in de videotheek is leuk neergezet en die sequences zijn ook heerlijk om te aanschouwen. Deed mij net als bij AHWA denken aan een Apatow productie. Hun eerste ontmoeting is ook gelijk één van de mooiste momenten van de film, als hij een suggestie wil doen over één van de pornofilms die ze huurt (op dat moment kon je me wel oprapen). Ritter's personage is erg oprecht en de mimiek van Palka is werkelijk onbetaalbaar.

Sowieso een zeer leuk concept om pornofilms als verbinding te nemen van het ontstaan van hun band. Ritter en Palka vertelden ook in de Q&A dat porno een hele vitale rol speelt in een relatie, mits je het toelaat, en daar ben ik het volmondig mee eens. Vanaf dat moment blijft Ritter poging na poging doen om haar muur af te breken, waar hij vaak eigenlijk een negatief respons krijgt maar soms succes boekt. Erg mooi om te zien dat ze zich soms van die muur onttrekt en haar emotioneel even bloot geeft en ook laat zien dat ze genegenheid zoekt. Dat is maar een fractie maar dan realiseer je hoeveel bagage Palka's personage wel niet heeft. Ook erg mooi om die vastberadenheid van Ritter te aanschouwen.

Ik weet nog niet precies wat ik aanmoet met haar confrontatie met haar verleden. Aan de ene kant had ik iets "harders" verwacht maar aan de andere kant wordt er hier ruimte gegeven voor speculatie en kunnen wij als kijker het zelf uitzoeken. Palka en Ritter zetten hier wel één van de meest intrigerende koppels neer, chapeau.

Al met al een zeer goede film en ik ben Morning Knight fan. Voor nu een dikke 4,5* maar ik denk dat dit bij herziening zeker wel de volle mep kan worden. AHWA, dank je wel voor deze zeer geslaagde tip .

You read the profit and loss statements like a vulture, and you play the stock market like a fox, but you store your nuts away like a squirrel. .

Tja, ik heb mijn eerste ontmoeting met Russ Meyer er op zitten en ik moet zeggen dat die bijzonder aangenaam was.

Ik ben op zich wel een enorm liefhebber van B-films maar deze Russ Meyer is duidelijk een hele bijzondere regisseur. Hij durft de charmante kenmerken van de B-film met overdaad te gebruiken en dat werkt. Wat een beeldschone cinematografie zeg, toch wel een aantal shots voorbij zien komen die werkelijk om in te lijsten zijn. Dit soort pulp past perfect in mijn straatje. Inhoudelijk is het niet beter dan een pornofilm, but who gives a rat's ass! Dat is de charme van Meyer denk ik. Toch chapeau dat er zo'n kundige regisseur is, die zich lekker inlaat met dit soort prachtige formules .

Prachtige cinematografie maar Meyer geeft een dikke middelvinger naar directors die ondanks hun talent een beetje de intellectueel gaan uithangen. Meyer komt met flinterdunne verhaaltjes en zijn cast bestaat voornamelijk uit chicks with big tits. Je moet het maar durven, waarvoor ode . Erotiek in combinatie met mooie cinematografie, een mooiere combinatie bestaat er eigenlijk niet. Sowieso wordt de porno industrie al behoorlijk onderschat, een man als Russ Meyer is toch wel een verademing tussen al dat quasi intellectuele uitschot.

Leuk ook die corny stereotypes en die dialogen zijn echt hilarisch, echt leuk. Vooral die lines die Capri krijgt zijn echt top notch. Over Capri gesproken, wat een superwoman. Wat een prachtvrouw en een geweldige uitstraling. Gelukkig komt ze in Common Law Cabin nog een keer voorbij. Nu voorlopig mijn favoriete Meyer chick.

Mijn eerste kennismaking met Meyer is geslaagd en ik ga van de week wel meer van de beste man kijken. En deze schijnt ook verre van bij zijn beste werk te behoren dus dit ziet er allemaal heel goed uit. Tot nu toe is die box nog geen miskoop geweest maar ik heb nog 17 films te gaan.

Het is en blijft een prachtige kutfilm.


Kechiche houdt niet van kleine films maar ondanks dat de speelduur te lang lijkt voor een film als deze is dat niet zo. De heerlijke opbouw en het uiteenzetten van de family dynamics en de toon en tempo waarop dat gebeurd is nodig. Vooral voor het einde maar vooral om de eerste keer de complexiteit van de familieconstructie over te brengen.


Boufares is geweldig als Slimane maar Herzi is toch wel het prijsbeestje in deze film. Haar naturelle schoonheid is ontwapenend maar voor haar hele naturelle manier van acteren is zo authentiek. Heeft heel de cast overigens hoor (komt ook door de werkwijze van Kechiche) maar niet in de mate van Herzi. Erg goed.


Wat ik vooral heel fijn vindt aan de film is het opzetten van de family dynamics en hoe Kechiche dat op het einde meer en meer compromisloos onderuit haalt. Van kwaad tot erger. Een op het oog een feelgood drama maar het is niet meer dan een butt-fuck-a-thon, en de impact wordt er bij een tweede keer niet minder op. Herzi's vingerlikkende sensuele buikdans maakt het moment zoet maar het contrast met Slimane erg bitter.

Heerlijke Clint weer.

Eastwood is een kei in het neerzetten van een lompe, knorrige, onfatsoenlijke boer die zonder regrets zijn naaste en vreemdelingen met de grond gelijk maakt. Goed geacteerd en een heel boeiend verhaal, vooral de relationship development is erg sterk gedaan.

De film leunt voornamelijk op het personage van Eastwood. Een niet uitzonderlijk interessant concept maar wel een uitzonderlijke interessante uitvoering. Ook mooi om Eastwood beetje bij beetje zich zien te ontworstelen van zijn negatieve perspectief, hoe hij met moeite een warm gebaar probeert te maken maar het dan totaal niet subtiel brengt.

Einde is voorspelbaar maar door niet minder aangrijpend. Mooie film weer van Eastwood.

La Grande Bellezza, più Grande della Vita

Eindelijk, daar is ie hoor. De perfecte Sorrentino. Sorrentino die eindelijk zijn narratieve ambities achter zich laat. Veel levensbeschouwende lagen waar lang over na te denken valt. Een hedendaagse Fellini met een klein vleugje Malick maar dan net diepgaander en specifieker. Prachtige muziek van Lele Marchitelli die de Larger than Life thema's van Sorrentino perfect ondersteund.

Prachtig geschoten door Luca Bigazzi, enorm dynamisch, sterke kadrering, doordachte angles en Rome wordt zo gevangen dat de levendigheid van de stad spot on uitgebeeld wordt. Ondersteund door de beschouwingen van Jep, weer magistraal vertolkt door de charmante Servillo. Wat een brok charisma heeft die vent. Zijn pittige interactie met Stefania ook, de decadente nachtscenes waren cinematografisch ongekend.

Erg fijn dat Sorrentino i.t.t. Malick vooral wat meer de diepte in gaat en in detail treedt. Jep's memoires zijn dan ook veel gedetailleerder en minder algemeen waardoor Sorrentino's beschouwingen veel beter aankomt. Geen lege mooifilmerij dus. Misschien ook wel wat mee te maken dat Sorrentino Italiaan is, die weten toch net wat meer over het leven. End credits ook werkelijk magisch. Dan besef je pas hoe meesterlijk dit beschouwend werkje van Sorrentino eigenlijk was.

Ik ben een groot fan van het handycam subgenre. Vooral het effectieve gespeel met suggestiviteit dat resulteert in psychisch ongemak. Wat mij betreft is dat 'echte' horror. Het handycam concept versterkt dit effect enorm en zo ook bij deze Grave Encounters. Helaas denken de Vicious Brothers dat ze hiervoor toch wat sensaties nodig hebben, wat meer fout dan goed doet.

Duidelijke overkill. De eerste sensationele scare met dat meisje was erg goed maar de broers voeren het veel te ver door. Teveel van dit soort scares, vooral schrikeffecten door geluidseffecten en de insanity bij die technische man is de spreekwoordleijke druppel. Jammer. Al vind ik de insteek wel erg interessant, met de crew die het maar onzin vinden en het hoogtepunt is het stuk met de tuinman .

Zeker niet zo slecht maar helaas worden de middelen niet optimaal benut. Niet zo sterk als zijn counterparts, mede door de overkill aan sensatie maar toch zeer degelijke middelmaat.

Beter laat dan nooit laten we maar zeggen. Zeer overdonderende stijloefening van Cuaron die zijn enorme "talent" maar weer eens bevestigd. Als je al van Harry Potter een goede film kan maken dan kan je wel wat natuurlijk. Prachtige space-photography en hier maakt Cuaron dan ook enorm veel indruk, ook het audiodesign is magnifiek en de score van Steven Price is foutloos. Hele mooie harmonie ook tussen deze drie. Peter Jackson zal badend in het zweet wakker schrikken dat hij hem bij LOTR geen composer gemaakt heeft. Al ga ik niet met de massa mee dat dit baanbrekende cinema is, het doet gewoon alles heel goed wat betreft visuals en audio maar daar blijft het wel bij.

Cuaron maakt uitstekend gebruik van de wetten van de ruimte. De lawaaierige stilte, het beklemmende gevoel dat de omgeving verstrekt, de omvangrijkheid ervan, allemaal erg treffend weergegeven. De eerste helft is dan ook volop genieten, al wordt het allemaal langzaam minder als Bullock zich eenmaal in Spacestations bevindt. Wel wil Cuaron af en toe nog wat existentiële thema's aanhalen zonder er weinig mee te doen, maar dat aanhalen is voor mij wel voldoende, het denkwerk doen wij wel. Wel had de zogenaamde karakterontwikkeling niet gehoeven, mist diepgang en voelt wel heel erg plichtmatig aan. Dan sluit je nog wel af met een fijn einde, vooral door Steven Price's Gravity.

Dus een zeer treffende stijloefening die vooral zijn weerga niet kent in de eerste helft, tweede helft is helaas een ander verhaal en doet de film weinig goeds maar de eerste helft is zo sterk dat ik de clichematige tweede helft niet al te zwaar laat tellen. Overdonderend, maar verre van baanbrekend.

Flink meegevallen.


Een film die wel erg veel fout doet maar altijd nog kan terug vallen op Fitzgerald meesterwerk. De basis die Fitzgerald heeft gelegd redt dan wel het één en ander. Ik was wel even bang dat Luhrmann er heel losjes mee om zou gaan en Daisy wat vrijuit zou laten gaan. Gelukkig is dat dus niet het geval. Qua 'lovestory' iets anders dan wat je normaal van 'm gewend bent. De decadentie, gebrek aan zelfreflectie, idealisme en vooral sociale ontreddering kennen toch een redelijke transitie naar het witte doek. Vooral het laatste is de ziel van The Great Gatsby.


DiCaprio is in ieder geval gepast als de sympathieke Gatsby die omgeven is door verdorvenheid, de presence van DiCaprio werkt ook erg goed mee, heeft een hele zachtaardige uitstraling. Maguire heb ik niets mee, en vind ik vaak ook storend maar het valt hier nog wel mee, ook al is het de meest vervelende voice-over in jaren. Mulligan vind ik een geweldige actrice maar wat heeft zij een strontvervelende een-dimensionele uitdrukking, dat moet eens stoppen. Al is het hier nog wel op zijn plaats. De rest van de completing cast is gewoon degelijk, en meer hoeven ze ook niet te zijn voor hun rol.


Luhrmann's auteur stempel zit er weer duidelijk op, qua design doet het vooral aan Moulin Rouge denken, blijft toch jammer dat hij niet zo inventief is in zijn stijl. Qua muziekkeuze is het één grote misser. Totaal ongepast in de fil men haar setting en Jay Z's medewerking vragen is altijd een grote fout. Grootste egotripper die je kan bedenken. Gebruikt altijd zijn eigen nummers. Strontvervelend. Over the Love van Florence + The Machines en Lana Del Rey's Young & Beautiful dan weer wel maar worden totaal op de verkeerde momenten in gezet. Lana Del Rey wordt zelfs tot vijf maal toe gebruikt en ook dan is de timing totaal zwak. Eenmaal een succes, wel hele mooie nummers, dat wel.


Luhrmann schiet vooral te kort in de sfeerschepping van de film en dat gaat dus toch vooral mis in het begin. De extravagante feestjes zijn tam en saai, slechte muziekkeuzes. Nergens geloofde ik dat de feestjes zo overweldigend waren. Film is pas echt goed als het sociale ontreddering en de maatschappijkritische karakter van Fitzgerald's magnum opus in de film naar de oppervlakte komt. redelijk effectief gebracht ook, waar ik geen hoop op had. DiCaprio maakt hier dan wel indruk, ook qua uitstraling precies hoe je je Gatsby voorsteld. Had in de film een nog grotere hekel aan Daisy dan in het boek, dan doe je wel wat goed.


Een vooruitgang op Australia (die zal bij herziening echt veel lager uit komen) maar toch gaat er te veel mis. Film duurt te lang, 3D is compleet nutteloos en schiet het toch vooral in de eerste helft tekort. Wel erg fijne references en fijne designkeuzes (het billboard bvb) en op het eind komen de thematieken en het spel van DiCaprio fijn samen. Onderweg is het soms wel een hele onrustige rit maar toch weer degelijkheid van Luhrmann.

Herziening en dit maal de extende cut.

Ondanks dat de Extended Cut al een vooruitgang was op de theatrical heeft de herziening toch tot stemverlaging geleid. Het bronmateriaal is sterk en qua design wil het nog wel eens veel eer doen aan de comics. Vooral de scenes op Oa zijn zeer sterk gedesigned maar op andere momenten is het resultaat weer uitermate teleurstellend. Ryan Reynolds is prima en Blake Lively is de ideale love interest. Wat is die vrouw damn fine.

Toch mist de film een ziel en ook narratief is het één grote chaos. Ook willen de scenes op Oa en die op aarde niet aarden in de combinatie en voelt de film hier vooral erg fragmentarisch aan. Ook de actiescenes blinken uit in knulligheid. Al is het grote euvel de regie waardoor eigenlijk alles net niet is. Spijtig.