Meningen

Erg sterk begin, en de scenes in het mortuarium waren behoorlijk spannend. Mijn vriendin had ook wel last van wat kriebels, erg sterk dus. Helaas gaat het de tweede helft nogal de mist in met een vampieren twist in het plot die ook totaal onnodig was. Jammer. Alleen verrassend is het niet met die episode titel. Erg sfeervolle episode, alleen jammer dat het halverwege inzakt maar toch een zeer degelijke episode en zal 'm door de sterke eerste helft toch nog wel eens gaan zien.

Op de dag dat Wingard met a Horrible Way to Die zijn verschrikkelijke Pop Skull goed maakte, komt ie nu weer met een zeer matige wraparound story op de proppen. Wel tof om Calvin Reeder (The Rambler) erin te zien.

Bruckner's Amateur Night is echt een geweldige opener. Lekker veel lomp vlok, zeer kundig opgebouwde spanning en in het motel gaat het helemaal los. Totale weirdness alom en qua spanning toch erg goed.

Ti West's Second Honeymoon is een zeer waardig vervolg hierop. Zijn longtime friend en geweldig regisseur Swanberg mag nu eens opdraven voor hem en Takal vormen het duo. Erg fijne interactie en ook hier weer een zorgvuldig opgebouwde spanning en met een zeer fijn slot. Zeer kundig geregisseerd weer door West, één van de betere huidige horrorregisseurs.

McQuaid's Tuesday the 17th is een mixed bag. Het volk is leuk. Erg lollige interactie, een rondborstige blondine en een fijne setting. Vind de execution van de horror wat minder. Leuk leentjebuur gespeeld bij Predator ook maar onovertuigend.

The Sick Thing That Happened to Emily When She Was Younger was de reden dat ik de film dan eindelijk ging kijken, want hij was geregisseerd door de regisseur wiens oeuvre ik nu aan het door spitten ben; Joe Swanberg. Het hele geest gegeven in combinatie met skype conversaties en veel swing cam footage maakt dit zeer de moeite waard. Vond het ook een erg suspenseful filmpje. Swanberg overtuigt weer, zeer ondergewaardeerd.

10/31/98 was dan zeer zeer slecht. Waar al de andere filmpjes genoeg kwaliteit hebben - soms hit or miss - is dit toch wel een wanvertoning. Kon ook niet anders omdat hier meerdere regisseurs op zitten, maar ook qua storyboard scheelt er heel veel aan. Ook het horrorelement is van een koude kermis thuis komen. Zeer slecht.

Toch wel een zeer aardige Anthology met een hele interessante regisseurs- en vriendengroep. Erg vermakelijk, alleen jammer van het laatste segment. Al is het bij andere anthologieën nog vee wisselvalliger.

Tja Mick Garris flikt het 'm toch hier. Hij weet Valerie on the Stairs toch die Barker vibe te geven en alles straalt eigenlijk Barker uit. Garris is niet mijn favoriete horror regisseur maar met dit filmpje heeft hij toch echt voor veel krediet gezorgd. Erg fijn sfeertje ook, een leuke damsel in distress en een fijn concept.

Jammer van de vormgeving van het beest maar Todd weet er met zijn karakteristieke kop toch veel van te maken. Komt niet helemaal uit de verf qua vormgeving dus maar lachwekkend wordt het nergens. Fijn verhaaltje met een erg aangename cast, waar Lloyd en Todd er wel bovenuit steken. Mede door het sfeertje gewoon weer een top episode maar ook flink wat fijne scenes. Goed einde ook.

Herziening.

Briljant. De setting is enorm goed gekozen, de grauwheid is prachtig en erg fijn hoe Refn op een oogstrelende wijze de kleur rood presenteert en de kijker in ecstase brengt. Refn heeft enorm veel liefde voor de kleur rood, dat bewees ie al in meerdere films maar hier gooit ie alle registers open. Visueel werkelijk overdonderend.

Mikkelsen is de ideale ondoorgrondelijke protagonist. Het trage tempo is ideaal om te kunnen genieten van de stilering van Refn, de enorm verzorgde set pieces en de thema's die Refn aan de oppervlakte brengt. Een gedachte aan Ingmar Bergman of Andrei Tarkovsky is dan niet zo vreemd maar dan met visuele souplesse. Refn hoort voor mij gewoon tot de allergrootsten. Het voortkabbelende tempo met zoveel moois om je heen is werkelijlk de kracht van Valhalla Rising, veel briljante visuele vondsten (die reversed waves ) en haalt diepzinnige thema's aan.

Jammer van het lage gemiddelde want dat doet Refn zwaar te kort. Het was een mooie Refn week, zwaar onder de indruk weer en ik ben helemaal klaar voor vanavond om Drive te gaan aanschouwen. Mijn verwachting is dat zijn pronkstuk moet gaan worden.

Zo, dit was wel erg slecht.

Eén van de slechtste films die ik in tijden gezien heb. Het concept is wel aardig maar de uitwerking is echt hopeloos. De cast faalt ook echt enorm, nog nooit zo'n zielig zooitje acteurs bij elkaar gezien. Newton en Christensen zijn kanshebber bij dev olgende Razzies, dat kan niet anders. Zoals gezegd begint het wel aardig als Christensen langzaam ontdekt dat er bijna geen enkele homo sapien meer te ontdekken is in zijn wijde omgeving. Veel 28 Days Later deja vu's, blijft altijd erg indrukwekkend in dit soort post-apocalyptische film, die shots over langgerekte verlaten straten en een overview van een totaal uitgestorven stad.

Eenmaal on 7th Street gaat het helemaal fout. Vervelende dialogen, een aaneenschakeling van slecht acteerwerk en ook het verhaal verloopt hartstikke rommelig. Dialogen zijn ook niet om over naar huis te schrijven, en als je dan nog zo incapabele cast hebt houdt het al gauw op. Wel fijn dat de film op het einde niet verzandt in een explanation ending, the Darkness wordt toch wel erg mysterieus gehouden. Erg jammer dat de scenes ook nooit één geheel weten te vormen, het script enorm wankelt en Anderson lijkt de controle totaal kwijt te zijn. Ook pretendeert de film een crazy ride te zijn maar gebeurt er eigenlijk vrij weinig, met af en toe een uitbarsting maar vermakelijk wordt het nergens. Snel vergeten dit, en nestelt zich bij mij wel in mijn persoonlijke flop 10.

Een zeer vermakelijke Allen weer.

Heerlijke zomerse film. De Spaanse cultuur, de charme en passie van de Spaanse mens, daar moet de film het vooral van hebben. Ik was eigenlijk een beetje bang voor een satire op de Spaanse manier van leven maar eigenlijk levert gelukkig een "fuck you" naar Amerikanen, Nederlanders, you name it. Hoe romantisch en passioneel dat normale volk ook wil zijn, passie en romantiek moet je hebben, is niet aan te leren.

Leuke cast ook. Bardem misschien één van de fijnste acteurs op dit moment, Johansson doet aardig mee maar als Penelope Cruz ten tonele verschijnt wordt het duidelijk dat ze qua acteren erg onmachtig is. Geen schande want Penelope Cruz is één van de beste actrices op dit moment. Terwijl Cruz komt dan krijgt de film eigenlijk de nodige Spaanse passie en venijnigheid mee, die tijd daarvoor is het duidelijk dat er geen Spanjaard op de regiestoel zit. De film mist een 'ziel' gelukkig weet Cruz de film die wel te verschaffen.

Ik vind triangle relationships op zich al erg interessant maar vooral hier echt treffend neergezet. Niemand die voor tweede viool speelt maar iedereen die een bepaalde stabiele factor in de relatie brengt.

Goede film maar had zoveel beter kunnen zijn met een Spanjaard op de regiestoel.

Pfff, waar te beginnen. Wat een grandioze cinema is dit zeg. De emoties vliegen alle kanten op, zowel bij de personages als de kijker. Qua concept niets nieuws en erg dertien in een dozijn coming of age flick, maar de uitwerking is zo geniaal, doordacht en authentiek. Waar elke tegenhanger blijft hangen in middelmatigheid ontstijgt Adele dat niveau alsof het niets is. Optimistisch, pessimistisch, vertederend, hartverscheurend, sensueel, grappig, uit het leven gegrepen. La Vie d'Adele - Chapitre 1 & 2 is alles, maar dan ook echt alles.


Het begint allemaal met de ziel van de film en dat is Adèle Exarchopoulos. Die zo naturel acteert, nooit ben ik bij het zien van een film zo vergeten dat ik een film aan het kijken ben en dat Adèle Exarchopoulos dus een actrice is. Ongekend. Ijzersterk geacteerd, en nooit verliest ze haar geloofwaardigheid. Haar performance, haar personage raakt als een pijl door het hart. Ook Seydou is niet minder dan briljant en hun chemie is meer dan geloofwaardig. Daarvoor ook dank voor de werkwijze van Kechiche, want dat is toch onmiskenbaar de sleutel.


Enorm authentiek. De uitdieping van hun bandontwikkeling en hun relatie kent een zeer ontleedde en uitgediepte structuur en authentisme is altijd de hoofdgedachte geweest van Kechiche, en dat zie je er aan af. Goed voorbeeld is natuurlijk hun eerste seksscene. Nog nooit zo'n lange expliciete sensuele kunstzinnige seksscene gezien. Echt magnifiek in beeld gevangen en zorgt voor een uitermate authetische toon. Kechiche toont hoe seks is, en weigert geen enkele concessie te doen. Chapeau Abdellatif. Hier gaat de schoen wringen voor de film, want hoeveel weglopers hierna volgden. Echt ontluisterend hoeveel mensen niet om kunnen gaan met een mooi verschijnsel als seks, ook bij een film als dit is dat onmisbaar natuurlijk. Nooit zag het er ook zo mooi en sensueel uit als hier.


Heel erg mooi op beeld gevangen door El Fani. Vooral de keuze door heel dicht op de huid te filmen is natuurlijk een voltreffer van formaat. Zo wordt er een hele intieme atmosfeer gecreëerd die natuurlijk van enorme waarde is voor een dergelijke intieme thematiek. Ook de downfall van hun relatie wordt hartstikke confronterend en realistisch uit de doeken gedaan en de toewerking daar naar toe is zeer sterk. Zo geloofwaardig en het raakt de ziel diep. Hun "afscheid" snijdt door de ziel, en ook realisme voert hier weer de boventoon. Prachtig. Zeer bevredigend einde ook, en de soundtrack is zeer subtiel en passend.


Inderdaad een film om heel veel van te houden. Zoals je van je kinderen houdt. Ik ben sprakeloos, en zal dit mijn hele leven blijven. God, wat is dit mooi. Verwacht van mij niet om een rationeel stuk te schrijven over de film. Adèle heeft me geraakt, laat me niet meer los en is mij nu al zeer dierbaar. Nu even twee extra voorstellingen erbij boeken, ik verlang naar Adèle. Zij is de ware. Om 19.00 mijn nieuwe film, hoop niet dat ik net als Koekebakker daar weer uitloop, al voelt het nu wel zo. Gaat dit zien. Mooiste film die ik ooit gezien heb, en dat geldt vast voor bijna iedereen met een warm kloppend hart.

Door de pakketservice kam ik bij deze cinéast, na het goede Sombre ben ik gelijk achter La Vie Nouvelle aangegaan. Echt mijn cup of tea dit, ik hou wel van dit soort beklemmende surreële nachtmerries (zie mijn top 10) maar Grandrieux is toch wel een geval apart. Een vleugje Lynch misschien maar vooral veel raakvlakken met Noé, ook zo'n cinéast die heel hoog in mijn achting staat. Grandrieux is het best te definiëren als een Noé on acid. Althans voor mij.

Want de nachtmerries van Grandrieux, is de overtreffende trap van wat Noé brengt. Deze La Vie Nouvelle is gewoon één akelige kijkervaring. Desolate en magistrale sfeerschepping, veel gespeel met audio en ook via beeld weet hij een uiterst ongemakkelijke sfeer neer te zetten. Subliem! Erg veel cinematografische hoogstandjes trouwens, wat ook een pré is bij dit soort 'voelbare' cinema. Want dat is iets waar Grandrieux in uitblinkt: 'voelbaarheid'.

Erg ongemakkelijke en akelige kijkervaring dus, en zo hoort een film als deze te zijn. Dat mag natuurlijk nooit een kritiekpunt zijn, dan gaat de essentie je wel enigzins voorbij. Ik ben totaal blown away, ik hoef er ook niet over na te denken dit in mijn top 10 te gooien, en hoog ook. Een Irreversible in het kwadraat zeg maar.

Waar Du Welz al wist te verrassen met Calvaire probeert hij nu te bewijzen met Vinyan dat hij geen one trick pony is. En dat doet hij met verve. Toch wel de film waar ik de grootste verwachtingen van had. Opboksen tegen torenhoge verwachtingen loopt vaak verkeerd af maar het deert Du Welz helemaal niets. Geweldige film die mijn verwachtingen inlost, het doet zelfs meer.


De film opent geniaal met het water dat langzaam aan rood kleurt, geeft vanaf dat moment al aan dat dit een bijzondere film gaat worden. Dan maak je kennis met de personages, die hun kind kwijt zijn geraakt tijdens de Tsunami. Ergste wat je mee kan maken als mens lijkt me en dat geeft al een nare vibe af. De film komt traag op gang maar er is genoeg te genieten. Visueel staat Du Welz zijn mannetje maar ook de worstelingen van Sewell en Beart hield me in mijn greep. Wat staan die twee een potje sterk te acteren zeg.


Als ze hun "zoektocht" eindelijk gaan beginnen en eenmaal in de jungle begint het allemaal langzaamaan onheilspellend te worden. Dan heb ik dat sowieso met de jungle, ook bij Apocalypse Now is dat zo sterk. Poging tot poging om hun kind terug te vinden mislukt, de personages voelen zich machteloos, de wanhoop slaat toe en dat slaat ook over in mijn kamer.Bij hun verblijfplaats in de jungle, ver verwijdert van de moderne beschaving verdwijnt hun boot. Vanaf dat moment verliezen de personages de totale controle over zichzelf. Onbeïnvloedbare en oncontroleerbare emoties nemen het dan over. Van angst naar desoriëntatie, van isolatie tot pure waanzin. Vanaf dat moment werd ik overmand door een geïsoleerd angstig gevoel.


Als je dan vervolgens nog in aanraking komt met een andere beschaving is de waanzin compleet. Tegen het eind toe lijkt Beart zichzelf helemaal verloren te hebben en wat voor een gevoel moet je dan als Sewell wel niet hebben, niet te omschrijven. Ik wist als kijker ook niet meer waar ik het zoeken moest. Dan komt het einde waar Beart zich tegen Sewell keert, waar ze tussen al die civilization kids staat en hem zeer creepy aankijkt. De mysterieuze noizy geluiden die dan te horen zijn maakt het allemaal nog zo beangstigender. Klamme handen en de rillingen liepen werkelijk over mijn rug. Wat een ending en wat een film.


Ik ben totaal overdonderd, wat een filmervaring. Ik kan niet om deze film heen, alles klopt gewoon en zal 'm een solide plek in mijn top 10 moeten geven. Ik kan hier nog wel uren over doorlullen maar dit is een film die je moet beleven.

Lend yourself to others but give yourself to yourself


Hiermee trapt Vivre sa Vie af en het is een citaat wat heel de film door mijn hoofd bleef spoken, en ook totaal toepasbaar op deze film. Qua concept erg briljant maar de uitvoering doet het niet minder. De 12 hoofdstukken doen soms wat fragmentarisch aan maar Godard daagt de kijker ook uit om e zelf wat effort in te stoppen. Doe dat en je wordt beloond. Anna Karina speelt echt geweldig, prachtige mimiek ook. Hoe zij zowel fragiel als onbreekbaar lijkt, hoe hoopvol ze lijkt terwijl haar toekomstperspectief uitzichtloos lijkt, erg mooi. Erg tragisch om toe te zien hoe zij steeds verder wegzakt in de ellende, en je je eigen machteloosheid daar tegenover moet plaatsen. Mooiste scene vind ik als ze La Passion de Jeanne d'Arc van Dreyer aan het kijken is. Kippenvel, prachtig, ontroerend.


Ik ben een Godard fan en ik verwacht niet dat Godard, met zijn cinematografische capaicteiten mij ooit nog gaat teleurstellen.

Het wordt vervelend maar elke Meyer weer moet ik zeggen dat het weer een erg toffe Meyer film is.

Erg leuke film over een rondborstige nymfo die niet vies is van wat flinke scheldtirades. Vixen is een foul mouth, deedm ij een beetej denken aan Angel in Supervixens, al was die nog wel een graadje erger. Erica Gavin vind ik tof, erg leuke dame en ook hier laat ze zien dat ze perfect is voor die rol. Door het lezen van wat reviews hier, lette ik door Metalfist constant op haar wenkbrauwen maar dat was snel voorbij toen ze haar kleren uittrok. Tuurlijk heeft het verhaal weinig om het lijf (letterlijk) maar het kijkt aangenaam weg. Gavin heeft veel uitstraling, haar tirades zijn hilarisch, haar seksuele escapades zijn fijn om te zien en bovendien laat Meyer af en toe toch weer een cinematografisch hoogstandje zien. En tot slot besteed Meyer nog tijd het moraal van het verhaal nog uit de doeken te doen. Wat wel overduidelijk was maar toch. Eén van Meyer's beste. Hoe meer ik van de beste man kijk, hoe onbegrepener ik hem vindt. Zeer onderschat deze cineast.

Geweldige film.

Eerst beginnen om een lofzang te zingen voor Penelope Cruz. Wat een mooie vrouw is het toch, met een hele sensuele uitstraling en in deze film pronkt ze ook behoorlijk met haar imposante decolleté. Maar Cruz is veel meer dan een mooie vrouw, en ik doe haar niet graag tekort.

Ze acteert weer geweldig. Vol bezieling en overtuiging. Ze valt vooral op in de emotionele momenten, wat weet zij die emotie goed in de huiskamer over te brengen. Heerlijk om getuige te zijn van de dagelijkse beslommeringen van Raimunda, Cruz tovert dit personage tot leven, heerlijk om samen met Raimunda te lachen, te huilen en mee te voelen. Cruz bewijst hier maar weer eens waarom zij mijn één na meest favoriete actrice is.

Ook de charme van het hele Spaanse leven komt heel goed tot uiting. De laidback filosofie van de Spaanse mens, het eindeloos lullen over alles en niets. Ook het hele komische aspect is ook typisch Spaans, vooral kenmerkend door Cruz die af en toe heerlijk venijnig snauwerig uit de hoek komt.

Ook naar het einde toe waar je Raimunda echt leert kennen is aandoenlijk en ontroerend. Ook haar moeder weet zich hier een grote rol van betekenis te verschaffen. Aandoenlijk hoe ze "beter laat dan nooit" actie onderneemt tegen haar tirannieke man, . Ik heb altijd wel een zwak voor dit soort acties van ouders, erg mooie scene ook op dat bankje.

Ik ben overtuigt, overdonderd. Een film die mij een warm gevoel geeft en ook de kans geeft om te duiken in de cultuur waar mijn roots liggen. Hele mooie film en één van de meest aandoenlijke films die ik ooit heb gezien.