Meningen

And it gets weirder and weirder

Russ Meyer's zijn films scoren overall toch wel bedroevende cijfers, aan één kant te begrijpen maar aan de andere kant best wel onacceptabel eigenlijk.

Laat ik maar beginnen met het verhaal, inhoudelijk erg simpel maar Meyer weet de spanning magistraal op te bouwen d.m.v. de soundtrack en sceneswitching. Echt werkelijk subliem, maar dan kom ik op een punt wat eigenlijk nog briljanter is aan Lorna is de cinematografie. Al zag ik bij mijn eerste twee Meyers deze week (Up! en Good Morning and Goodbye) al dat Meyer cinematografisch zijn mannetje wel staat, maar hier overrompeld hij compleet.

Die fading flashbacks was magistraal maar vooral die close-up van het wapperende gordijn, en een fractie later met dat shot als Maitland naakt voor dat raam gaat staan en naar buiten kijkt is van ongekende schoonheid. Haar welgevormde lichaam, het maanlicht schijnend op haar lichaam wat zorgt voor een perfect contrast (ook te danken aan het schieten in zwart wit) en dan nog haar overpeinzende blik. Prachtig en adembenemend. Alles klopt aan dit shot, magistrale kadrering, echt werkelijk briljant. Op cinematografisch gebied één van de mooiste dingen die ik ooit zag. Dan volgt vlak daarna nog die scene dat ze zich wast in dat meertje voor hun huis, ook een prachtig shot, de perfecte angle, de positionering van Maitland is ook perfect, de positie van die boomtak. Ook hier klopt alles, al is ie net minder briljant dan dat window shot maar dat is ook niet zo vreemd.

Maitland is weer een prachtige verschijning, klassiek, fragiel, sexy en oog verblindend. Deed me vaak denken aan Marilyn Monroe, haar zwoele stem, haar fragiliteit, haar trieste blik, haar aandoenlijke uitstraling. Een groter compliment kan je niet krijgen maar Maitland maakt zich nu al onsterfelijk. Niet veel rechttoe rechtaan nudity zoals we van de beste man gewend zijn maar eigenlijk veel suggestieve erotiek, wat ook heel goed werkt. Ook dit is ook weer geniaal gedaan, dat is ook niet makkelijk. Dat is nou zo geniaal aan Meyer, hij laat al zijn cinematografische geniaalheid zo makkelijk lijken. Ik ben het met Meneer Bungel eens dat Rucker te irritant is voor woorden maar dat neem ik wel voor lief. Dat weerhoudt me niet van de 5*.

Tja, ik ben helemaal blown away van deze regisseur, een enorm onderschatte regisseur. Cinematografisch heeft een man als Kubrick nooit gepresteerd wat Meyer hier doet. Deze even in mijn top 10 zien te proppen maar ik wacht wel even tot ik heel de box gekeken heb. No rush.

De verhalen dat ik hier veel van verwachtte zijn al bekend, helaas werd het 'm niet. Gosling heeft een verfijnde smaak in cinema en dat straalt Lost River ook uit. Helaas, is hij te ambitieus en overschat hij zichzelf. Ook besteedt ie veel te veel tijd om een kopie van zijn idolen te zijn, dit hebben we de laatste jaren vaker gezien. En beter. Een regiedebuut is al lastig genoeg maar dan ook nog eens het screenplay zelf schrijven is toch een stap te ver.

Om gelijk met de positieve noot te beginnen. Benoit Debie en Johnny Jewel redden Lost River echt van een ondergang want hun zorgen dat de onvruchtbare fantasiewereld van Gosling enige vorm krijgt. Heerlijke score en Debie is Debie, echt een cinematograaf naar mijn hart en ook hier is zijn candy-crushed neon-lit stijl weer van de partij. Helaas weet Gosling die schoonheid inhoudelijk niets te bieden. Lost River is een interessante mislukking maar is inhoudelijk gewoon erg hol en dom. Erg rommelig

Het is allemaal heel willekeurig, er zit geen gedachte achter. Al heeft Gosling zonder twijfel een oog voor detail en lef om de grenzen van cinema op te zoeken maar het komt er hier niet uit. Zijn hele giallo burlesque en de thematiek (?) rondom housing projects in Detroit en de economische malaise waarin het in verkeert komt nogal stompzinnig over. Alles wat vervelend aan Lost River is is op het conto te schrijven van Gosling want aan Debie, Leunen en Jewel ligt het niet. Het schrijfwerk en de regie is niet om over naar huis te schrijven

Het bewijst dan wel weer hoe briljant mijn paradepaardje Spring Breakers wel niet is, dat je er met slechts mooie plaatjes en audiodesign er niet komt. Lost River mist energie, ritme en een doel. Gosling laat zien goede bedoelingen te hebben maar is nog te veel bezig met zijn idolen te imiteren en zijn eigen capaciteiten te overschatten. Stompzinnige holle maar visueel mooie en trommelvlies strelende film maar wordt teniet gedaan door de onervarendheid van Gosling. Al geloof ik wel dat Gosling er komt, oog er voor heeft hij wel, nu de uitvoering nog.

Notebook wannabe

Nee, niet al te best. De romance tussen Neil en Caroline werkt prima, en weet op momenten behoorlijk aandoenlijk te zijn. Helaas focussed Martin en oogt ie het ook nog eens noodzakelijk nog een hedendaagse romance naar de voorgrond te laten treden. De romance van Faris en Hewitt is lachwekkend, slecht uitgewerkt en van een fijne wisselwerking is ook niet te spreken. Waarom Martin het personage van Hewitt nou zo onsympathiek maakt snap ik verder ook niet echt. Dan moet je wel van hele goede huize komen wil het werken.

Qua romantische films verre van de upper class. De film kent sterke momenten in het station, het aanstekelijke enthousiasme van Magnussen en wat ontwikkelingen rond Neil en Caroline. Ook he tacteerwerk van White doet veel goeds, helaas wordt dat grotendeels geneutraliseerd door Faris en Hewitt. Laat dat nou juist veel screentime in beslag nemen. Erg jammer. Had veel kunnen zijn maar de obstakels zijn te groot.

Ik kon er vrij weinig mee. Verhaal is inderdaad wel erg Japans en het lijkt nogal te vloeken met de Westerse uitwerking. Aan de andere kant ook weer niet. Een Japanse uitwerking had De Hoog's personage alleen maar killer en afstandelijker gemaakt terwijl hij nou juist menselijker moet worden en daar slaagt De Hoog toch wel goed in.

Ik ben zelf ook niet zo'n liefhebber van self-imposed isolation, pakt me zelden tot nooit en Love Eternal is daar geen uitzondering op. Cinematografie is dan wel vrij aardig en met een solide score van Westerlaken. Ian's journey to humanity en zijn rare verlangens gaanderweg wisten niet te beklijven, zelfs niet boeien en blijft er dus vrij weinig over.

Was een lastige zit, al had dat ok wel wat te maken dat ik nog steeds in de greep zat van La Vie d'Adele maar film zelf was ook niet sterk. Enige misser vandaag, goed dagje.

Eigenaardig. En dan heb ik het vooral over de cover en de titel va nde film. Geeft totaal de indruk dat dit weer zo'n vervelende meiden romcom is, maar het tegendeel is waar.

Enorm mooie film. Een melancholische overpeinzing over eenzaamheid en het niet kunnen accepteren van de dood van je echtgenote. Eckhart is weer erg sterk as always, en Sheen is on het eindsegment ook enorm sterk. Enorm sterke scene, wel wat opgeklopt sentiment maar in een film als deze slik ik dat als zoete koek. Word bijzonder effectief gebracht.

Enorm onderschatte film ook, maar dat komt eerder omdat dit voornamelijk gehuurd wordt door tienermeisjes. Wie verantwoordelijk is voor die cover moet op staande voet ontslagen worden. Aangename verrassing dit.

Erg leuk filmpje.

Heel de cast komt eigenlijk goed uit de verf. Fay is werkelijk hilarisch met zijn corny pickup lines, Haver is ook leuk als de cute jaloerse vrouw, Lundigan is geweldig als echtgenoot maar ook Paar kan soms erg leuk uit de hoek komen. Aan Monroe weet je altijd wat je er aan hebt en blijft toch degene die de film draagt ondanks dat ze geen lead role vertolkt.

Mooi.

Love, Marilyn gebruikt het meest pure bronmateriaal wat er over Marilyn te vinden is, en dat is de grootste winst van de film, en hierdoor kon er weinig misgaan. De actrices die Marilyn vertolken zijn allemaal ver verwijderd van Marilyn zelf, wat op voorhand al vast te stellen was. Ook helemaal geen probleem. Net als het bronmateriaal zijn de actrices die Marilyn vertolken (en ook de cast van de andere rollen) enorm oprecht en respectvol richting Marilyn en haar persoonlijke problemen. Overduidelijk dat ze niet proberen te scoren puur op Marilyn maar hun respect is zo grondig en oprecht. Grootste angst is dus geneutraliseerd.

Liz Garbus gebruikt het bronmateriaal goed en dit is duidelijk gemaakt door mensen die vooral veel hebben met de mens achter deze gekwelde superster. Ook komen er mensen aan het woord die een visie hebben over Marilyn zoals velen die hebben. Ze was een dom blondje, en met slechts een ongekende schoonheid. Je kon er niet verder naast hebben. De woorden van Fox hoofd Darryl Zanuck zijn hier een perfecte illustratie van. Jammer genoeg is hij het toonbeeld van veel mensen, precies die mensen die de ondergang betekend hebben voor Monroe.

I Am Alone blijft gewoon prachtig bronmateriaal, ook als haar gedichten, wensen, verlangen worden voorgedragen schiet ik vol. Vooral Marilyn's kinderlijke schrijfwijze en hoe ze spellingsfouten maakte als ze haar verlangens en pijn omschreef. Bij het lezen schiet ik vol, ook bij het zien hiervan heb ik constant lopen wenen. Dat doe ik nu ook terwijl ik dit typ. Zo kwetsbaar, zo slim, zo onbegrepen. Zo triest, en als je dan de misvattingen van velen tegenoverzet en je je eigen machteloosheid voelt. Erg sterk.

De performances zijn niet goed maar dat is de essentie niet. Love, Marilyn heeft een hart en de cast en Garbus hebben een oprechte liefde voor Marilyn het mens, en daarom is dit een geslaagd project van mijn favoriete Marilyn bronmateriaal. Wat een pracht mens was het ook. 50 jaar geleden, maar de wereld zal nooit herstellen van het verlies van Monroe. Grootse actrice, die zoveel heeft betekent voor vrouwen in de filmwereld (tweee vrouw met haar eigen production company). Ode. Rust in vrede angel.

Veel keer aangeraden in mijn kring met moviebuffs (voornamelijk op Twitch) had ik hier dus wel bepaalde verwachtingen van maar maakt die belofte eigenlijk helemaal niet waar. Voorop gesteld dat ik het een beetje zat wordt deze torture filmpjes at home. Zijn allemaal vrij inspiratieloos en doen eigenlijk allemaal hetzelfde (zie ook een Mum & Dad of een Girl Next Door). Het is allemaal wat van hetzelfde, en vooral saai. Ook de tortures zelf vind ik allemaal maar vrij braaf. Niet echt de bedoeling lijkt me.


Dit is een horror, erg schrijnend dat ik dan juist het Prom gedeelte veel leuker vindt dan het horror gedeelte, want dat is pretty lame. Prom gedeelte is wel leuk, fijne humor, goede sfeer en ook de characters zijn leuk. Die gothic chick owns the place. Erg genoten van deze segmenten maar als dit voor mij de kracht is van de film dan doe je iets toch niet goed. Voor de rest zijn de beweegredenen van Brent zijn soms wel lachwekkend. Ik heb flink wat rondborstige bimbo's in dit soort flicks gezien maar die zijn bijna Einstein vergeleken bij deze hick from down under. Mede door de sfeer en de prom segmenten toch nog een meevallende beoordeling en keek het goed weg maar het hele torture + escape gedeelte is gewoon niet al te best. Jammer.

Fikse tegenvaller, vooral van Jackson verwacht je veel beter.


De cast is natuurlijk beroerd. Vooral bij een verhaal als dit, waar de drama toch behoorlijk intens hoort te zijn moet je niet met middelmatige acteurs als Wahlberg en Weisz. Die slaan de plank goed mis, gelukkig speelt Tucci weer erg goed. Sarandon is ook tenenkrommend slecht. Die opgedrongen Christelijke nonsens begint erg tegen te staan na een tijdje. Het scheelt dat ik hem zondag keek.


Van Jackson heb je op visueel vlak ook de nodige eisen maar o wat gaat hij hier de mist in. Wel wat gespeel met kleuren maar de 'feel' weet nooit magisch te worden, erg kitscherig en het ziet er allemaal erg lelijk uit. Het begint een beetje zijn handelsmerk te worden, naar het einde toe is hij niet slagvaardig genoeg. Jackson weet gewoon niet goed naar een einde toe te werken. Veel te langdradig en als de dader dan ook nog op zo'n manier aan zijn eind toekomt , dan kan je wel spreken over een anti-climax. Gewoon lachwekkend.


Nee, dit was hem niet en vooral de kitscherige inbetween killed de film behoorlijk. Jackson heeft laten zien dat hij visueel wat in zijn mars heeft maar als je dan met zoiets op de proppen komt dan houdt het snel op.

Jaren geleden voor het eerst gezien en toen vond ik het één van de slechtste films die ik ooit gezien had. Jaren later, en ook ben ik in die jaren als filmkijker verandert en wat een verschil in beleving.

Laat ik beginnen met de complimenten richting Elena Anaya en Ulloa maar Paz Vega steelt zoals gewoonlijk in haar films, de show.

Visueel laat Medem zich van een uitmuntende kant zien. Mooi kleurengebruik, geniaal camerawerk en soms heel erg mooie takes. Het plot en die visuele stijl maken er één surrealistic trip van, waardoor je helemaal in het Lucia y el Sexo universum verdrinkt. Je begint de grip op de realiteit te verliezen, als kijker wordt je zo gedesillusioneerd dat je zelf niet meer met zekerheid kan zeggen wat nou realiteit is en wat niet. Erg sterk.

Ook de sexscenes vormen een meerwaarde. Niet van die preutse hollywoodiaanse laken sexscenes maar gewoon realistische sexscenes.

Plot zit ook goed in elkaar maar komt door de visuele pracht een beetje op het tweede plan te staan bij mij. Medem levert met dit werkje een waar meesterwerk af. Mijn meest bizarre verhoging in mijn MM-carriere.

Tuurlijk oversentimenteel en clichematig maar de uitvoering is toch zeer degelijk. Ook heb je met Efron wel een acteur die zo'n film kan dragen door zijn presence. Sparks' werk is natuurlijk prima bronmateriaal om een romantische film aan op te hangen want de magie is door zijn schrijfkunst onvermijdelijk en als regisseur hoef je niet zoveel meer te doen.

Pakkend is de romance niet zo, en dat heeft alles met de beperktheid van Schilling te maken. Ook bevat het vrouwelijke personage weer van die vreemd beweegredenen. Grootste pluspunt is toch wel de locatie, mijn o zo geliefde New Orleans. Prima film locatie en dat zorgt al voor een erg fijne sfeerschepping. Daarnaast is het bronmateriaal van Sparks prima, weet Efron de film bij de hand te nemen en is Amerikaans patriotisme nooit weg. Meevaller.

Erg mooie Sparks verfilming weer. Ik heb al een enorm zwak voor roadmovies en daarbij komt nog eens een zwak voor McAdams. Dit kan toch niet misgaan?

En dat ging het ook niet. McAdams, Peña en Robbins zetten ijzersterke performances neer. Drie enorm uiteenlopende karakters maar de character development is zo enorm sterk. Het wordt nooit te intellectueel, gewoon een lief klein en oprecht filmpje. Vooral het karakter van McAdams is enorm aandoenlijk. Haar maniertjes, haar kinderlijke gedrag en haar aanstekelijke enthousiasme is erg mooi om te zien.

Er gebeurt voor de rest niet zo veel maar het heerlijke kabbelende tempo is gewoon heerlijk. De gesprekken tussen de drie (vooral die seks conversaties tussen Peña en McAdams zijn hilarisch. Al die dingen die McAdams zegt met een strak serieus gezicht ), en de struggles waar we onderweg mee geconfronteerd worden 'werken' gewoon goed.

Robbins, McAdams en Peña dragen the Lucky Ones en met de magie van het boek van Sparks kan er eigenlijk weinig misgaan. En dat gaat het ook niet.