Meningen

"What happened?"

Tot nu toe heb ik alleen The Life Aquatic with Steve Zissou (2004) gezien van Wes Anderson en daar vond ik niet veel aan, dus veel referentiemateriaal heb ik niet. Maar ik weet wel dat zijn films - op zijn zachts gezegd - eigenaardig zijn te noemen. Zo ook 'The Grand Budapest Hotel'.

Qua verhaal heeft het weinig om het lijf en echt grootse verrassingen zul je hier niet aantreffen, maar dat wordt des te meer goedgemaakt door de keur aan bizarre personages die voorbij komen. Mede door de vrij vlotte pacing zorgt dit voor een hoop gestoorde situaties; de ene nog vreemder dan de andere. De droge humor past hier prima bij.

Wat me met name opviel, is de kitscherige productiewaarde. Gedurende de film bleef ik geïntrigeerd kijken naar het kleurrijke palet aan beelden. De details die in zowat elke shot zitten, is erg fascinerend. Tel hierbij de fijne score op die voor een gedegen sfeer zorgt en het plaatje is compleet zou je zeggen.

Ware het niet dat je als kijker weinig binding krijgt met de personages die op een gegeven moment een karikatuur van zichzelf worden. Op deze manier wordt het levensverhaal van Zero Moustafa teniet gedaan, wat zich resulteert in een nietszeggend einde.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, maar dit is meer een geval van 'style over substance'. Hoewel ik wel kan begrijpen dat de fans van Wes Anderson dit voor lief nemen.

3,0 Sterren.

"Play one wrong note and you die."

Zo een beetje de hele tijd kijken naar een pianist die onder schot piano speelt klinkt vrij saai, maar het lukt aardig. Debet hieraan is dat het Elijah Wood - wonder boven wonder - lukt om geloofwaardig over te komen in zijn rol.

De spanning wordt langzaam, maar zeker gedegen opgebouwd i.c.m. de gespeelde muziek. Dit zorgt voor een paar interessante momenten. Met name de scène waarin de camera een 360 graden shot maakt, is gelukt. Het voelde enigszins surrealistisch aan; alsof je als kijker samen met de pianist in een slechte droom bent beland.

Helaas slaan sommige acties van Tom nergens op en doen wat ongeloofwaardig aan. Daarnaast is de uitkomst minder, ik had graag gezien wat zich schuil hield in de piano. Toch wel een domper.

Al met al een redelijke thriller om eens gezien te hebben, maar het einde is ietwat onbevredigend.

2,5 Sterren.

Redelijke comedy, alleen jammer dat de hoofdpersoon totaal niet grappig is. Zelfde geld overigens ook voor die J.P....

Desondanks zaten er op zich wel wat leuke dingen in.

Overigens wel lachen om Doris Roberts van Everbody Loves Raymond hierin te zien en een erg jonge en dikke Jonah Hill, maar ook zij kunnen deze film niet redden.

Nipt 2,5 sterren.

"This is totally real."

Deze horror speelt veel leentjebuur bij films als: The Blair Witch Project, Paranormal Activity en [REC]. Maar boven alles deed het me wel erg veel denken aan een horror die ik recentelijk nog zag, genaamd The Crying Dead (2011). Zo een beetje alles is hetzelfde, van de setting tot aan de opzet toe. Ik las ergens dat het pure toeval was dat ze met een soortgelijke film bezig waren in hetzelfde jaar.

Enfin, Grave Encounters doet eigenlijk niet zoveel bijzonders t.o.v. de andere found footage films. De opbouw duurt naar mijn mening te lang, al is dit misschien bedoelt om je als kijker tegen het einde aan goed te laten schrikken. Helaas gaat die vlieger niet op voor deze film. Het is wel lachen dat er een beetje de spot wordt gedreven met soortgelijke shows en hoe nep het allemaal wel niet is, met name bij het interview met de tuinman ging ik helemaal stuk.

Alleen jammer dat de acteurs het niet zo best doen, daardoor gaat er een deel van de 'geloofwaardigheid' verloren. Daarnaast zijn de repetitieve scares niet buitengewoon te noemen. Een paar dingen waren nog wel goed gelukt, zoals: de badkuip met bloed en de kamer met de handen. Maar het was gewoon te weinig om de spanning erin te houden, waardoor het op een gegeven moment langdradig aanvoelt.

Al met al redelijk, zolang je er niet te veel van verwacht. Overigens vind ik het vergelijkbare The Crying Dead dan toch net iets beter.

2,5 Sterren.

"It's a documentary, but it's also a horror film, right?"

Meer uit nieuwsgierigheid opgezet.

De opbouw mag dan aan de lange kant zijn, maar de manier waarop er de spot wordt gedreven met Grave Encounters (2011) is best lachen. Het leidt ertoe dat dit vervolg enigszins zelfbewust is, wat zich o.a. laat zien in hoe meta de film is. Het creëert in ieder geval een paar leuk gevonden scènes.

Eenmaal in het psychiatrisch ziekenhuis wordt het gelukkig serieuzer. Ondanks dat het bekend terrein is, zit de beklemmende sfeer er weer goed in. Het resulteert zich in een aantal toffe momenten waarop je als kijker niet weet wat er zal gebeuren.

Helaas begint het geheel tegen het einde aan wel te slepen. Daarvoor is de plotwending te vergezocht en lijkt de film te veel hooi op zijn vork te nemen; alle logica wordt overboord gegooid om een bombastische finale af te kunnen leveren.

Al met al redelijk, alleen jammer van het slot. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits volgt een extra scène.

2,0 Sterren.

"Don't let go."

Vanochtend in Imax 3D gezien en wat een waar cinematografisch spektakel van jewelste zeg, superlatieven schieten tekort. Ik heb de film van het jaar aanschouwd.

Wel een waarschuwing vooraf: mocht je een diepgaand verhaal verwachten met karakterontwikkeling en dergelijke, dan zit je helemaal verkeerd bij deze film. Gravity laat je namelijk als kijker een enerverende ervaring beleven die je niet meer zo snel zult vergeten. Het was adembenemend, immersief en ga zo maar door. Een film die me van begin tot eind in een ferme greep hield en pas losliet nadat de eindcredits voorbij waren.

Het begint al gelijk bij de openingsscène waar je als kijker ondergedompeld wordt, er zit een mooie lange shot in waarbij de camera zwevend een rondje maakt langs de personages, zodat je al gauw alle pracht en praal ziet. Want werkelijk waar, visueel is het echt genieten geblazen. Het is tot in de kleinste puntjes verzorgd, bijvoorbeeld de reflectie van de aarde die mooi mee roteert met de helm en de HUD waarvan je kleine glimpsen ziet. Tevens zorgen een aantal POV-shots er helemaal voor dat je je één voelt met de film.

Dit alles wordt ondersteund door een prachtige score en sterk acteerwerk van Sandra Bullock en George Clooney. Met name Bullock verraste mij zeer, omdat ik haar niet zo snel in een serieuze film zie spelen. Maar zij draagt de film uitstekend. Let vooral ook op hoe ze in de foetushouding gaat als ze eenmaal in het Russische ruimtestation is beland, wat een mooie symboliek van leven en dood. Daarnaast vond ik de hallucinatie waarin Kowalsky zichzelf opeens in de pod van Stone begeeft erg goed gedaan. Ik dacht nog bij mezelf dat het helemaal niet kon, gelukkig was het een slimme misleiding.

Het einde zelf doet nogal 'Hollywoods' aan, maar ik vond het wel bevredigend. Als ik eerlijk ben zou ik er ook vrede mee hebben gehad als het slecht zou zijn afgelopen. Dat is gewoon de magie van deze film.

Al met al een erg sterke en oogstrelende film, ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik had niet verwacht dat ik dit jaar nog een 'perfecte film' zou zien, maar gelukkig heeft Gravity aan al mijn verwachtingen voldaan en meer.

Dikke 5,0 sterren.

"Just another Thursday."

Dit is mij eerlijk gezegd nog best meegevallen, gezien het negatieve beeld dat vaak heerst rondom Netflix films.

De gebroeders Russo komen hier op de proppen met het zoveelste verhaal dat draait om een geheim agent op de vlucht. Er is iets met een usb-stick in het spel en één of ander vaag complot. Hieruit is eigenlijk al op te maken dat je deze film niet voor het plot hoeft te kijken.

Er is een grote cast aangetrokken met zeker niet de minste namen. Het is erg leuk om deze acteurs aan het werk te zien, echter leidt dit soms wel af; niet elke acteur krijgt veel te doen. Hierdoor hangen sommigen er maar een beetje bij. Desondanks is het vermakelijk om Chris Evans voor de verandering eens in zo een verdorven rol te zien en het aanzien van Ana de Armas spreekt voor zichzelf.

Om het zwakke plot te verbloemen leunt 'The Gray Man' hevig op dikke actiescènes. Als kijker krijg je namelijk zowat non-stop actie voorgeschoteld. De explosies, vuurgevechten en achtervolgingen volgen elkaar in rap tempo op, waardoor het soms niet bij te houden is. Gelukkig wordt het geheel wonderwel nog vrij overzichtelijk in beeld gebracht. Daarbij is het tof om Ryan Gosling weer eens als actieheld te zien.

Al met al een verrassend vermakelijke actiefilm. Een eventueel vervolg zie ik graag tegemoet.

Dikke 3,0 sterren.

Bombast zonder enige inhoud.

Vanochtend meegepakt in de bios en ik ben er eerlijk gezegd niet zo over te spreken. Ik moet bekennen dat ik niet echt bekend ben met het bronmateriaal, het enige wat ik weet is dat het boek gaat over Gatsby die vele uitbundige feesten geeft en zijn buurman die hem maar merkwaardig vindt.

Wat betreft de vele decadente feestjes zit het wel goed, deze worden dan ook uitgebreid in beeld gebracht. De manier waarop Nick (redelijke rol van Toby Maguire) de gedachtegang van Gatsby (degelijke rol van Leonardo Dicaprio) probeert te doorgronden is goed neergezet. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik eigenlijk alleen de eerste drie kwartier de moeite waard vind, waarin Nick het contact met Gatsby zoekt en achter zijn ware aard probeert te komen. De band die Nick in het begin met Gatsby opbouwt is dan ook mooi te noemen.

Waar de film in het eerste uur goed begint, gaat het helaas ten onder in de tweede helft. Het is simpelweg teveel poespas en gedoe rondom Daisy. Zeker als het allemaal op niks trekt, als kijker begin je dan echt te merken hoe armzalig het dunne plotje is.

Visueel zit het prima in orde en de 3D werkt op sommige momenten aardig. Al had het natuurlijk helemaal weggelaten kunnen worden, aangezien het niet van toegevoegde waarde is.

Waar ik me voor het grootste gedeelte aan stoorde was de soundtrack. Ik bedoel de film speelt zich af in de jaren 20 en ondertussen hoor ik Jay-Z ertussendoor rappen... Ik heb niks tegen de beste man en ik vind hem wel een redelijke rapper, maar zijn muziek hoort echt niet thuis in deze film. Hetzelfde geldt ook voor zijn liefje Beyoncé, alleen de muziek van Florence and the Machine en Lana Del Rey vond ik wel passend.

Tot slot had de film stevig ingekort kunnen worden kenmerkend aan de traagheid, want wat er in 143 minuten gebeurt had ook in 90 minuten verteld kunnen worden. Het is een te lange zit geworden waarbij je tegen het eind jezelf begint af te vragen wanneer de film eens eindelijk afgelopen is.

Krappe 2,5 sterren.

"Why are you here?"

Blijkbaar is dit een Chinees-Amerikaanse coproductie, met de bedoeling om meer vaste voet te krijgen in China. De 135 miljoen dollar (de duurste Chinese film ooit!) die hier tegenaan wordt gesmeten zegt genoeg.

Op zich is het uitgangspunt best interessant; een oude legende waar de Chinese Muur als doel heeft om monsters genaamd Tao Tei die om de zestig jaar aanvallen - vanwege hebzucht - tegen te houden. Helaas houdt het daarbij op, want het narratief trekt op niets en biedt derhalve geen logica ten spijt van de cast en het prachtige decor.

Matt Damon is de grote naam die als publiekstrekker moet fungeren, maar getuige zijn beperkte gezichtsuitdrukkingen lijkt hij op de automatische piloot te acteren. Niet dat de overige personages veel voorstellen, zelfs een Andy Lau en Willem Dafoe hebben bijzonder weinig te doen. Tussendoor moeten geforceerde dialogen over cultuurverschillen en humor dienen als bliksemafleider.

Gelukkig weet Yimou Zhang te vermaken met grootse actiescènes hevig ondersteund door CGI. Tijdens deze momenten is de toepassing hiervan opzichtig duidelijk, maar mede door het kleurgebruik en de opeenstapeling van actie vergeet je dit als kijker al gauw. Bovendien zorgt de prima pacing ervoor dat 'The Great Wall' over het geheel onderhoudend blijft.

Al met al een aardige actiefilm, maar met een beter verhaal had hier meer in gezeten.

3,0 Sterren.

"The world's full of lonely people afraid to make the first move."

Het is opvallend te noemen dat deze titel geregisseerd is door Peter Farrelly, een regisseur die ik - in combinatie met zijn broer - louter ken van comedies.

Deze film is eigenlijk niets meer dan de zoveelste buddy movie waarin twee tegenpolen met elkaar opgescheept zitten. In dit geval krijg je te maken met een onbeholpen Italiaans-Amerikaanse uitsmijter die een begenadigd Afro-Amerikaanse pianist begeleid op zijn tournee door het racistische zuiden van Amerika. Het komt over als een mix tussen 'Driving Miss Daisy' en 'Intouchables'.

Het merendeel bestaat uit het reizen van concert naar concert, terwijl Tony en Don met elkaar zitten te kibbelen. Vanzelfsprekend leren de twee veel van elkaar, om langzamerhand toe te groeien naar een vriendschap. Aan de prima vertolkingen van Mahershala Ali en Viggo Mortensen is te danken dat het geheel onderhoudend blijft, hoewel laatstgenoemde wel erg schurkt tegen een karikatuur.

Je zou denken dat het racismeprobleem in 'Green Book' beter aangekaart zou worden, maar men maakt zich er te makkelijk van af; alles blijft aan de vlakte. Het is alsof het lef ontbreekt om dieper in te gaan op de problematiek, waardoor zowat alles afgedaan wordt met brave humor. Op deze wijze wordt er netjes binnen de lijntjes gekleurd en ontbreekt de broodnodige scherpte. Best jammer, want hier valt meer uit te halen.

Al met al een vermakelijke roadmovie, maar duidelijk te veel op safe gespeeld om een zo breed mogelijk publiek te trekken.

3,0 Sterren.

"Be careful. Jungle's a dangerous place."

Deze film is hevig geïnspireerd op een Cannibal Holocaust (1980), alleen jammer dat Eli Roth de ware essentie van laatstgenoemde niet goed weet over te brengen.

De aanloop is vrij lang en is gevuld met geneuzel over milieuactivisme dat al gauw gaat vervelen. De geïntroduceerde personages zijn namelijk te verwaarlozen, hoewel er wel een poging wordt gedaan om Justine iets meer uit te diepen. Al zal dat waarschijnlijk zo zijn omdat Lorenza Izzo de vrouw van Roth is.

Gelukkig schiet 'The Green Inferno' in de versnelling zodra men in de jungle van Peru is aanbeland. De kannibalen die ten tonele verschijnen, zien er redelijk authentiek uit; het scheelt ook dat er inboorlingen zijn gecast voor de rol. Desondanks is er m.u.v. een paar gestoorde momenten weinig te merken van enige ongemakkelijkheid, laat staan een bepaalde spanningsopbouw. Hierdoor schurkt het geheel tegen het gezapige aan.

Maar het grootste minpunt is de gore of beter gezegd het gebrek daaraan. Er wordt afgetrapt met een ziekelijke kill om je als kijker vervolgens halfbakken scènes voor te schotelen. Deze worden vluchtig getoond en vaak nog eens buiten beeld. Daarbij snap ik de geforceerde puberale humor van tijd tot tijd niet.

Al met al een flinke teleurstelling om z.s.m. te vergeten. Wel vraag ik me af of dit de versie is die Roth voor ogen had, maar als ik afga op verscheidene berichten, dan heeft hij het echt zo bedoeld.

2,0 Sterren.

"Tell somebody who gives a shit."

Na de veelal gemengde reacties was ik wel benieuwd geworden naar deze titel, vooral omdat 'Blue Ruin' een welkome verrassing was. Jeremy Saulnier benadrukt wederom dat hij een regisseur is met een eigenaardige stijl.

Aan de basis staat een punkband die maar geen succes heeft en alles bij elkaar moet schrapen om van optreden naar optreden te reizen. Dit gaat zelfs zo ver dat ze noodgedwongen optreden in een bar gevuld met neonazi's. De toon wordt gelijk gezet door te openen met het nummer 'Nazi Punks'. Als ze vervolgens de getuige zijn van een misdaad, dan breekt de boel helemaal los.

Wat volgt is een intrigerend kat-en-muisspel waarbij je als kijker meeleeft met de band die hun hachje probeert te redden. De realistische aanpak werkt goed; de personages worden alledaags geportretteerd, waardoor je geregeld jezelf afvraagt wat je in hun situatie zou doen. Het is alleen teleurstellend dat de bad guys enigszins tam zijn, zelfs Patrick Stewart kan nauwelijks angst inboezemen.

'Green Room' moet het wat mij betreft dan ook meer van de beklemmende sfeer hebben, gesteund door rauwe exploitatie. Des te jammer dat het geheel overwegend neigt naar een thriller, ondanks enkele sterk in beeld gebrachte geweldsuitbarstingen. Gelukkig blijft de spanning mede door de regie redelijk overeind.

Al met al een aardige thriller die wellicht beter had gewerkt als volbloed horror. Nu ben ik wel benieuwd geworden wat voor kleur Saulnier in zijn volgende film gaat gebruiken.

Kleine 3,0 sterren.

"Live or die on this day."

Op basis van de veelal positieve berichten had ik een sterke film verwacht, helaas is het me redelijk tegengevallen.

Op zich begint het wel sterk met de crash en dat de overlevers te maken krijgen met wolven (die matig in beeld worden gebracht). Alleen kun je vanaf dat moment al voorspellen waar het naartoe gaat, de overlevenden worden namelijk één voor één te grazen genomen door de wolven.

Liam Neeson doet het voor zijn doen aardig, maar de overige personages stellen gewoon niet zoveel voor en zijn eigenlijk inwisselbaar. Daarnaast had de onnodige 'karakterontwikkeling' overboord gegooid kunnen worden, dit nam alleen maar tijd in beslag. Wel waren de locaties mooi.

Al met al matig, met dit gegeven had zoveel meer gedaan kunnen worden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een vage scène.

2,5 Sterren.

"You can suck my scrotum or you can let me die."

Sacha Baron Cohen staat bekend om zijn befaamde typetjes als Ali G, Borat enz. Met deze titel presteert hij het om weer een lekker fout figuur neer te zetten.

Qua verhaal moet je hier natuurlijk niet veel van verwachten, al wordt er wel een aardig achtergrondverhaal aan de twee broers meegegeven. Helaas halen de flashbacks je als kijker net iets te veel uit de film, omdat ze - geforceerd - zoetsappig overkomen. Het is dan ook te merken dat het plot meer bedoeld is als kapstok om de meest gestoorde situaties tentoon te stellen.

Het is te prijzen dat Mark Strong ervoor heeft gekozen om een minder serieuze kant van zichzelf te laten zien. Desondanks wil het niet helemaal vlotten in de chemie tussen hem en Baron Cohen; het blijft hooguit bij droge dialogen. Hierdoor is laatstgenoemde de persoon die het geheel moet dragen.

'Grimsby' heeft de meest banale humor, maar op de één of andere manier weet men er toch mee weg te komen. Het resulteert zich veelal in smerige en over-the-top scènes (iets met olifanten) waar je niet meer van bijkomt. Tel daarbij de snelle pacing, een aantal geslaagde cameo's en prima actie op en het plaatje is compleet.

Al met al een heerlijk grove comedy die met niets of niemand rekening houdt. Graag meer van dit.

Dikke 3,0 sterren.

Mwah, een bij vlagen vermakelijke film.

Het is meer de cast die me aansprak om deze te gaan checken in de bios, maar wat overblijft is een standaard (moralistische) Amerikaanse comedy.

Verder hadden ze best wel wat stukken eruit kunnen knippen, vond het tamelijk lang duren.

2, 0 Sterren.

"Look at us!"

Met lage verwachtingen in de bios meegepakt, omdat de negatieve recensies er niet om liegen. Maar ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

Sowieso vind ik het uitgangspunt van twee uitgerangeerde boksers die na al die jaren eindelijk een rematch hebben, goed gekozen. De film wordt prima opgebouwd door het trainingsregime van de twee oude rotten te laten zien en de daarbij horende promotie. Het enige wat ik jammer vind, is het goedkope sentiment in de vorm van Billy's zoon en de lang verloren liefde van Henry die om de hoek komen kijken. Vrij clichématig te noemen dus.

'Grudge Match' moet het dan ook meer hebben van de oudgedienden Sylvester Stallone en Robert De Niro; de onderlinge chemie tussen deze twee komt uitstekend naar voren. Dit resulteert zich in een hoop vuilbekkerij heen en weer, waarbij ze niet vies zijn van wat zelfspot. Alleen Kevin Hart vond ik soms iets te schreeuwerig, gelukkig zorgt Alan Arkin voor de nodige tegengas.

De langverwachte bokswedstrijd zelf wordt aardig gebracht, maar het blijft aan de tamme kant; de echte impact ontbreekt op momenten. Desondanks zorgen Razor en The Kid voor een mooie afscheidsmatch om eindelijk de strijdbijl te begraven.

Al met al een erg vermakelijke comedy die het niet verdient om zo afgekraakt te worden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra - leuke - scènes.

Dikke 3,0 sterren.

Aangezien ik de Amerikaanse versie nog niet gezien gehad en ik van veel mensen heb gehoord dat ze zich echt rot zijn geschrokken van deze film, heb ik maar eens besloten om deze ook maar eens te gaan kijken.

Ik moet zeggen dat dit een zeer povere remake is, totaal niet eng te noemen soms zelfs lachwekkend. Inwisselbare personages, geen boeiende acteerprestaties. Al doet Sarah Michelle Gellar het op zich nog wel aardig.

En naast dat het nergens eng wordt, is de film ook nog eens te langdradig. Ik zat me zowaar te vervelen.

Ik kijk dan liever nog een keer naar het Japanse origineel.

1,5 Sterren.

"We're the fricking Guardians of the Galaxy!"

Op basis van de eerste teaser verwachtte ik er vrijwel niets van, maar vandaag werd ik me toch weggeblazen in IMAX 3D.

Op zich ben ik wel redelijk bekend met het Marvel universum en wat er allemaal speelt, maar deze (anti)helden waren voor mij tot nu toe altijd onbekend gebleven. De manier waarop ze worden voorgesteld, is stuk voor stuk leuk te noemen; wat een stelletje ongeregeld bij elkaar. Maar daar zit 'm nu juist de kracht in. De cast is dan ook goed op dreef en de onderlinge chemie is duidelijk voelbaar, wat zich o.a. uit in de dialogen. Het zegt veel dat zelfs Batista - die ik nooit echt serieus heb genomen als acteur - het naar behoren doet.

Met name de wijze waarop het geheel wordt gebracht, is te waarderen. Er wordt namelijk moeiteloos geschakeld tussen comedy, drama en actie. Het zorgt voor een erg genietbare film met een vlotte pacing waarbij de zelfbewustheid al gauw om de hoek komt kijken, ondanks dat het verhaal tamelijk rechttoe-rechtaan is. James Gunn weet de kijker op zijn wenken te bedienen.

Visueel is het prima in orde, met een geweldig gecreëerd universum. Het is totaal anders dan wat men in de Thor films heeft laten zien. Die werelden waren te nep en ik had er gewoonweg geen feeling mee. Het zorgt voor een prachtig decor waarin een hoop toffe actiescènes plaatsvinden, ondersteund door een heerlijke soundtrack die een onmisbare schakel vormt in dit alles.

Al met al is 'Guardians of the Galaxy' toch wel één van de beste Marvel verfilmingen tot nu toe. Ik kijk nu alweer uit naar het vervolg.

Dikke 4,0 sterren.

"So we're saving the galaxy again?"

Het vorige deel behoort wat mij betreft nog steeds tot één van de betere Marvel films. Ditmaal herhaalt James Gunn hetzelfde trucje nogmaals; vernieuwend is het niet, maar het blijft genieten.

Dit tweede deel is gecentreerd rondom de vader van Peter Quill die opeens van zich laat horen. Hiermee worden er gelijk een aantal vragen beantwoord die Gunn ons nog schuldig was uit de voorganger. Gaandeweg krijg je dan ook meer informatie over de achtergrond, met als uitgangspunt dat familie belangrijk is.

Helaas schiet 'Guardians of the Galaxy Vol. 2' qua narratief soms zijn doel voorbij. Het gebeuren rondom het team dat als familie tegenslagen moet overwinnen, komt iets te geforceerd over. Dit is puur bedoeld om het geheel aan elkaar te lijmen, omdat het veelal rommelig aanvoelt. Daarbij helpt de wisselvallige pacing niet echt mee. Desondanks is het interessant om te zien hoe enkele personages worden uitgelicht, met als uitblinker nota bene Yondu.

Zoals gebruikelijk in deze reeks laat de combinatie van zelfbewuste humor, prima actie en een heerlijke soundtrack niet lang op zich wachten. Het levert wederom gestoorde situaties op die bol staan van spektakel. Zelfs wanneer de film tot stilstand dreigt te komen heb je altijd nog de droge Drax en schattige Baby Groot die de boel redden. Het slot zorgt bovendien voor een mooie emotionele boventoon waar andere films in het genre moeilijk aan kunnen tippen.

Al met al een degelijk vervolg dat zeker niet onderdoet voor deel één. Een leuke bijkomstigheid is dat men helemaal niet bezig is met het - vermoeiende - refereren naar gebeurtenissen uit de Marvel Cinematic Universe, waardoor de casual kijker niets mist. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor vijf extra scènes.

4,0 Sterren.

"We'll all fly away together, one last time."

James Gunn slaagt erin om na alle heibel rondom zijn ontslag een fijne finale af te leveren, opdat zijn trilogie eindelijk is voltooid.

In dit sluitstuk is Peter Quill nog steeds aan het bijkomen van het verlies van Gamora. Lang heeft hij echter niet om zich klem te zuipen en stil te staan bij zijn liefdesverdriet, aangezien Rocket na een aanval in levensgevaar verkeert. In een race tegen de klok komt het team nog één keer samen om hun geliefde vriend te redden.

Deze film gaat dieper in op de achtergrond van Rocket. Vanaf het eerste deel was ik eigenlijk al benieuwd naar zijn historie, maar er werd altijd vaag over gedaan. Dit gaat gepaard met veel gruwelijkheden, al wordt er voor mijn gevoel net iets te veel gewisseld naar zijn flashbacks. Wellicht is het bedoeld om enigszins af te leiden van het ietwat zwakke verhaal in het heden. De bad guys vind ik namelijk niet zo sterk, vooral Adam Warlock komt nogal geforceerd en zwakjes over.

Toch blijft het plezierig om het team weer bij elkaar te zien. Als kijker kun je niets anders dan genieten van de onderlinge grappen en joligheid alom. Daarbij mag de karakteristieke soundtrack uiteraard niet ontbreken, al ligt het er ditmaal iets te dik op in bepaalde momenten. En qua actie zitten er weer wat toffe scènes in waar elk personage zijn eigen hoogtepunt krijgt.

Al met al is 'Guardians of the Galaxy Vol. 3' een emotioneel afscheid van dit zooitje ongeregeld. De speelduur is misschien iets te lang voor dit plot, maar het laat je als liefhebber wel extra lang genieten van deze antihelden. Ik ben in ieder geval blij dat Gunn in tegenstelling tot anderen weer wat leven inblaast in het saaie Marvel universum. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

3,5 Sterren.

"It's nice having you here."

Soort van 'throwback' naar begin jaren '90.

Dergelijke films waarin een - onwelkome - gast zijn intrede maakt, zijn best interessant. De intenties van David lijken op het eerste oog namelijk goedbedoeld, ondanks dat het vanzelfsprekend anders uitpakt; al gauw is duidelijk dat er iets niet helemaal in orde is. Bovendien zorgt het innemende spel van Dan Stevens ervoor dat je als kijker op de één of andere manier toch sympathie krijgt voor de protagonist.

Qua verloop is 'The Guest' dan ook vrij sfeervol, ondersteund door een heerlijke soundtrack en een aardige visuele stijl. Hierdoor heeft de film op momenten zelfs iets surrealistisch over zich. Het doet me enigszins denken aan een Drive (2011), hoewel de gehanteerde stijl daarvoor net te opzichtig is.

Alleen jammer dat de degelijke opbouw min of meer teniet wordt gedaan door het laatste half uur. Het is allemaal zo over-the-top en geforceerd. Adam Wingard is voor mijn gevoel daarin te ver doorgeschoten, al zal hij het vast opzettelijk hebben gedaan om de tendens te doorbreken.

Al met al een redelijk vermakelijke thriller. Wel moet je het hele gebeuren op het laatst met een korreltje zout nemen.

Kleine 3,0 sterren.

"What is this, some Japanese manga or Luc Besson film? You don't just train some chick to be the perfect assassin."

Op zich geen slechte film hoor, vooral als je kijkt met welke intenties het is gemaakt.

Qua verhaal is het simpel opgezet, maar met onderwerpen als necrofilie en kannibalisme die voorbijkomen, is het luguber te noemen. Zeker met zo een gestoorde antagonist (zieke rol van Noriaki Kamata) die flink wat stof doet opwaaien als hij in beeld komt. Hierbij doet Asami het naar behoren.

Ik had enkel wel iets meer actie verwacht; nu lijkt het alsof de hele film uit alleen maar trainingen bestaat. Laatstgenoemde wordt weliswaar - bewust - 'cheesy' tentoongesteld, ondersteund door een aardig jaren '80 score. Maar het neigt op deze manier al gauw naar de langdradigheid.

Gelukkig is de finale lekker over-the-top als 'Gun Woman' eindelijk op pad mag. Het bloed vloeit rijkelijk en er zitten wat geinige shoot-outs tussen. Het getuigt van veel lef op de wijze waarop Asami zich voortbeweegt, maar het weergegeven gevoel op de poster komt zo wel prima over.

Al met al een redelijk J-sploitation werkje, helaas gooien de trainingen enigszins roet in het eten. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Kleine 2,5 sterren.

"We thought we were helping, but it didn't work out that way."

Blijkbaar was Liam Neeson te druk...

Het probleem van 'The Gunman' is dat men te hard probeert om een serieus verhaal te vertellen, om vervolgens in zowat elk opzicht te falen. Zo wordt er bijvoorbeeld getracht om de humanitaire misstanden in Afrika aan te kaarten, maar dat wordt al gauw opzij geschoven. Als kijker ontkom je niet aan het gevoel dat de film van tijd tot tijd verzandt in een enigszins gezapige bedoening.

Qua narratief schort er dan ook het één en ander aan, aangezien het verloop - opvallend - clichématig is. Hierbij worden er allerlei subplotjes geïntroduceerd die vrij weinig toevoegen aan het geheel. Wat dat betreft zijn acteurs als Javier Bardem en Idris Elba volledig overbodig te noemen, omdat ze geen significante rol spelen.

Gelukkig maakt de actie redelijk veel goed, ondanks dat het kat-en-muisspel wat hiermee gepaard gaat verwarrend overkomt. Deze momenten zijn namelijk lekker intens, met een opgepompte Sean Penn die prima weet te overtuigen. Helaas zijn deze scènes over het algemeen vluchtig van opzet, waardoor je dikwijls maar een glimp opvangt. Daarbovenop is de finale te geforceerd.

Al met al best een aardige thriller, maar als rechttoe-rechtaan actiefilm had dit vele malen beter gewerkt.

2,5 Sterren.

OVA.

Afgelopen donderdag heb ik de live action film al gezien, maar ik was toch benieuwd geworden naar het origineel. Volgens een aantal berichten zou de live action adaptatie hiermee veel logischer lijken.

Een echte film kan ik dit niet noemen, omdat er hier sprake is van twee afleveringen waarin de eerste volumes van de manga tentoongesteld worden. Je kunt dit eerder zien als een verkapte promo voor de manga, vooral omdat er nooit plannen waren om dit uit te breiden naar een serie of hier een vervolg aan te geven. Dit is dan ook slechts een kleine introductie in deze wereld.

Doordat beide afleveringen een korte speelduur hebben van circa 29 minuten (inclusief eindcredits) wordt er binnen een kort tijdsbestek veel informatie erdoorheen gejaagd. Als je even niet oplet heb je al gauw iets belangrijks gemist. Desondanks kom je op deze manier best veel te weten over de personages die zo hun eigen redenen hebben, hoewel het merendeel tragisch uitpakt.

De actie is lekker bloederig, maar nooit over-the-top en volledig ondergeschikt aan het verhaal. Het is alleen jammer dat de animatie enigszins tegenvallend is. Maar aan de andere kant heeft dat weer zo zijn charme, omdat op deze wijze de melancholische sfeer beter naar voren komt. De filosofische thema's hadden wat mij betreft ook beter uitgediept kunnen worden.

Al met al is 'Gunnm' een aardige OVA die helaas te gehaast aanvoelt, maar een prima introductie als je de live action adaptatie gaat kijken.

Kleine 3,0 sterren.

"Are you a serial killer?"

Het is best knap om zo een middelmatige film af te leveren als je zo een degelijke cast voorhanden hebt.

Karen Gillan draaft hier als een vrouwelijke John Wick op om een jong meisje te beschermen tegen wat gangsters. Hierbij krijgt ze hulp van haar vervreemde moeder en dodelijke bibliothecarissen. Deze opzet zou voor prima vermaak moeten zorgen, maar het is het allemaal net niet.

Het verhaal is erg by the numbers en bij de dialogen kan je eigenlijk niets anders doen dan fronsen. Met de moeder-dochterrelatie tracht men wat drama te creëren, maar het werkt voor geen ene meter; geen enkele emotie te bespeuren. Gillan lijkt hier zelfs enigszins misplaatst te zijn. Niet dat de rest van de cast goed wordt gebruikt. Over de nietszeggende humor zal ik het maar niet hebben.

Met een titel als 'Gunpowder Milkshake' zou je dikke actie verwachten. Maar zelfs op dat vlak schiet de film tekort, vooral door de underwhelming choreografie en zwakke editing. Afgezien van wat leuke momenten is het veelal veel slow motion ondersteund door een soundtrack. De visuele stijl is op zich te waarderen, alleen voelt het te gewoontjes aan.

Al met al een ondermaatse actiefilm die wel wat uithoudingsvermogen vraagt van de kijker om deze nonsens uit te zitten.

Dikke 2,0 sterren.

"You sit on your computers. Liking pictures of smiling babies. Sharing inspirational quotes. But what you really wanna see is death."

Daniel Radcliffe neemt in deze film weer een extreme rol aan om van zijn verleden af te komen.

Radcliffe speelt hier een programmeur voor mobiele games, die in zijn vrije tijd bezig is met het online trollen van mensen. Na het sollen met de verkeerde mensen wordt hij wakker met twee pistolen vastgeschroefd aan beide handen en blijkt hij in een dodelijke game mee te spelen. Het slaat eigenlijk nergens op, maar het levert wel een krankzinnige rit op.

Met knipogen naar verscheidene films in hetzelfde straatje tracht Jason Lei Howden zijn eigen mengelmoes van een actiefilm te maken. Weliswaar is de gestileerde, visuele stijl lekker in your face, maar de echt originele ideeën ontbreken voor mijn gevoel. De veelgebruikte soundtrack benadrukt dit nogmaals.

Zolang je maar niet te veel op dergelijke zaken let en het verhaaltje vergeet, blijft er gelukkig nog veel over om van te genieten. 'Guns Akimbo' is namelijk tot de nok toe gevuld met over-the-top actie; in een razend tempo krijg je allerlei vuurgevechten en achtervolgingen voorgeschoteld. De humor maakt dit bloederig gebeuren helemaal af.

Al met al best een vermakelijke actiefilm voor tussendoor, maar een duidelijke visie ontbreekt helaas wel.

Kleine 3,0 sterren.

Had het eigenlijk veel erger verwacht naar aanleiding van alle berichten hier, maar eindstand valt de gore best mee of ik heb gewoon teveel van zulke films gezien. Dat kan natuurlijk ook.

Echt sprake van een verhaal is er niet op twee flashbackscènes na dan, maar daar hoeft deze film het dan ook niet van te hebben.
Het draait om de martelporno en dat gebeurt wel goed in deze film: spijkers in de ballen, penis eraf snijden, tepels afsnijden, met een kettingzaag de vingers eraf zagen en ga zo maar door.

Gelukkig is het niet alleen maar martelporno, er zit nog een kleine rustpunt in de film als het stel op de ziekenhuisbedden ligt bij te komen en vrolijk met elkaar liggen te praten en een boekje te lezen terwijl er zulke gruwelijkheden met ze zijn gebeurd. Ik bedoel maar...
Ik dacht dat de dokter ze op de één of andere manier had losgelaten. Maar het tegendeel blijkt waar te zijn.

Het einde was trouwens wel erg goed in elkaar gezet met de darmen van de jongen die aan een haak hangen en hij het meisje probeert te redden aangemoedigd door de dokter. Eenmaal bij het meisje aangekomen en hij het touw begint door te knippen blijkt er nog staal in het touw verwerkt te zitten, hoe sadistisch.
En dan vanuit het niets komt het meisje met een erg sterke speech over hem en zijn moeder. Wat erg absurd geëindigd wordt met het onthoofding van het meisje en komisch eindigt doordat het hoofd hem in zijn nek bijt en de jongen met zijn schaar hem in zijn hiel knipt.

De soundtrack met klassieke muziek was ook erg mooi, zorgde voor een goede contrast tussen het geweld door.

3,5 Sterren mede door het sterke eind.

De traagheid is misschien wel het sterkste punt van deze film, in ieder geval voelde het voor mij wel zo aan. De onderhuidse spanningen waren zo beter te voelen ondersteund door de spanningsopvoerende score.
Dit werkt prima met zo een gestoord onderwerp waarin twee vrienden de ene verontrustende video na de andere kijken en er op een gegeven moment helemaal gefascineerd door raken, het laat een duidelijke impact achter in hun leven.

Alleen is het jammer te noemen dat er voor de kijker nog veel te gissen blijft over het hoe en wat van het hele videogebeuren. Het einde à la Srpski Film laat ook veel te wensen over.
Gelukkig schroomt de regisseur niet om de bloederige scènes vol in beeld te laten zien en dit prijs ik ten zeerste.

Al met al toch wel een intrigerende film als je wilt zien hoe iets iemands leven helemaal over kan nemen. De sterke rollen van Jason Vail en Nicholas Wilder helpen hier zeker aan mee.

3,0 Sterren.

Meegekregen op dvd van een vriend om te kijken en ik moet zeggen dat dit een erg opmerkelijke film is.
Het een beetje standaard met de geesten die Xun ziet en de mysterieuze telefoontjes. Tot ze er soort van achter kwam dat ze het allemaal zelf heeft geschreven en in een wereld terecht komt allemaal verworpen ideeën. In deze wereld komt ze haar opa tegen en haar geaborteerde dochtertje.
Het is echt mooi om te zien hoe ze weer terug probeert te komen naar de echte wereld, alleen maar om te zien dat ze eigenlijk ook maar een verworpen idee is. Althans zo vatte ik het op, omdat de originele Xun een bril draagt.

4, 0 Sterren voor een originele en een meeslepende film.

En het begon nog zo goed...

Redelijke film, die gelijk met het eerste kwartier imponeert om vervolgens helemaal in te zakken.
Jammer ook dat er zoveel genres inzitten en gewoon te weinig horror. Al ging ik wel stuk bij de scène waar de familieleden rouwen om het meisje.

CGI was op zich wel goed, alleen tegen het einde aan sloeg het wel flink de plank mis met het vuur.

Kleine 2,5 sterren.