Meningen

Begon wat stroef in het begin met de inbrekers en vooral met de erg trillende camera waardoor het kijken hiernaar voor mij echt als onplezierig werd bevonden. Maar gelukkig verandert dit allemaal wanneer ze eindelijk eens besluiten om de verscheidene videobanden te gaan kijken.

Uiteindelijk worden er vijf videobanden bekeken, waardoor je dus vijf filmpjes voorgeschoteld krijgt. De filmpjes vond ik allemaal op zich wel de moeite waard, ik schrok me soms best rot en dat is sowieso een pluspunt als je een horror kijkt. Plus de acteurs in elk filmpje vond ik goed gecast en er werd gelijk al een bepaalde sfeer neergezet die ik als kijker wel kon voelen.

Dikke 3,5 sterren en laat je vooral niet afschrikken door het amateuristische begin.

"You think that shit's gonna go viral?"

De voorgaande delen vond ik erg vermakelijk, maar met dit deel is de koek klaarblijkelijk op.

Beginnende bij de 'wrap around'. In de vorige films was de rode draad helder, met respectievelijk de dieven en detectives op zoek naar videobanden. Maar dit segment is gewoonweg onduidelijk en niet op zijn plek om het geheel van een solide basis te voorzien.

De eigenlijke shorts zelf variëren duidelijk van kwaliteit en weten nergens echt spannend en/of smerig te worden. Deze zijn in de volgende volgorde:

'Dante the Great', een leuke opener over een wannabe illusionist die opeens een magische mantel in zijn bezit krijgt. Aardig opgebouwd, ondersteund door een aantal toffe ideeën. Dit zou ik wel als een feature film willen zien, aangezien het onderwerp over duistere goochelaars te onderbelicht is.

'Parallel Monsters', interessante short van Nacho Vigalondo. Het is te merken dat hij hiervoor lichtelijk heeft teruggegrepen naar Los Cronocrímenes (2007). De clash tussen Sci-Fi en body horror werkt prima en zorgt bovendien voor een fascinerende uitkomst.

'Bonestorm', de minste van de drie segmenten. Dat komt door de irritante skaters die van mij gelijk het loodje mochten leggen. Dit voelt meer aan als een bijeengeraapte parodie waarin men - tegen beter weten in - maar van alles probeert te doen zonder een fatsoenlijk eindresultaat.

Al met al is 'V/H/S: Viral' een teleurstellend vervolg om de trilogie mee af te sluiten. Overigens is hier nauwelijks sprake meer van found footage, omdat in enkele filmpjes de regisseurs hier opeens van af stappen.

Dikke 2,5 sterren.

Stukken beter dan het eerste deel.

Waar het eerste deel er vooral amateuristisch uitzag, zonder echt een bepaalde richting op te gaan; vind ik dit deel toch wel iets professioneler ogen. Het zit beter in elkaar en er zit toch wel wat kwaliteit tussen. Bovendien is het een wederom een leuke verscheidenheid aan allerlei bekende horror verschijnselen als: geesten, zombies, demonen en aliens.

Dit keer moet je helaas wel genoegen nemen met vier shorts i.p.v. vijf. Deze zijn in de volgende volgorde:

Clinical Trials, redelijk filmpje over een man die een kunstmatige oog krijgt aangemeten waarmee hij meer ziet dan de bedoeling is, namelijk geesten. Er zitten wat leuke scares tussen en het P.O.V. concept is wel lachen, maar die Adam Wingard had het acteerwerk beter aan iemand anders kunnen overlaten.

A Ride in the Park, geinige short waarbij slim gebruik wordt gemaakt van een Go-Pro camera gemonteerd op een helm. Dit keer gaan we aan de slag met zombies. Gelukkig speelt het zich niet alleen in het bos af, maar wordt er ook nog eens bruut een kinderfeestje verstoord.

Safe Haven, mijn persoonlijke favoriet en ik denk wel van iedereen na afloop van de film. Ik had dit namelijk nooit achter Gareth Evans gezocht, ik zag hem meer als een martial arts regisseur met de films die hij tot nu toe heeft gemaakt. Maar de samenwerking met Timo Tjahjanto heeft dit zeer bloederig en zieke short opgeleverd. Het enige wat je hierover moet weten is dat sektes altijd slecht nieuws zijn...

Alien Abduction Slumber Party, het laatste filmpje met aliens in de hoofdrol. Deze vond ik toch wat minder, het kwam te puberaal over met die kindertjes en de aliens zagen er niet al te best uit.

En dan is er nog de 'wrap around' om de videobanden heen over de twee detectives. Deze vond ik niet al te boeiend eerlijk gezegd en is echt puur bedoeld om de boel bij elkaar te houden, net zoals de inbrekers in het eerste deel. Gelukkig eindigt het nog wel aardig luguber.

Al met al toch wel weer een vermakelijk geheel aan korte horror shorts, een must see voor de horror fans, al is het alleen maar om Safe Haven te zien.

Dikke 3,5 sterren.

"It's our videotapes that are the villain."

Met 'V/H/S: Viral' vond ik al dat de koek op was, maar dit vervolg tracht nog het laatste restje prut bij elkaar te schrapen.

Zeven jaar na het laatste deel probeert men met 'V/H/S/94' terug te grijpen naar de jaren '90. Beginnende bij de wraparound volg je een SWAT-team die een inval doet in een magazijn gevuld met allerlei obscure dingen en uiteraard de welbekende videobanden. Het is erg zwak en boeit nauwelijks.

De vier shorts zelf variëren in toon en kwaliteit; je zou verwachten dat de gritty look van een videoband behouden zou blijven, maar sommige zien er erg crisp uit. Deze zijn in de volgende volgorde:

'Storm Drain', een redelijke opener over een overambitieuze journaliste die samen met haar cameraman op zoek is naar een wezen dat leeft in het riool. Dit segment moet het vooral hebben van de locatie en de duisternis. Een klein stukje gore op het eind is mooi meegenomen.

'The Empty Wake', een medewerkster van een uitvaartcentrum wordt op haar eerste dag alleen gelaten met een kist. Er wordt een beetje gespeeld met de lichten en de onthulling is best freaky moet ik zeggen. Voor mijn gevoel had hier wel iets meer mee gedaan kunnen worden.

'The Subject', de beste short van niemand minder dan Timo Tjahjanto. Een gekke wetenschapper voert allerlei experimenten uit op mensen met interessante resultaten als gevolg. Het is all-out gekkigheid vanuit een P.O.V. perspectief die je als kijker een lekkere portie gore voorschotelt. En daarbovenop nog eens wat toffe body horror.

'Terror', een nietszeggend stukje over witte nationalisten die in een militie zitten. Er lijkt meer focus te zijn op de idiote rednecks dan op de daadwerkelijke dreiging zelf. Hierdoor is het nogal warrig en voornamelijk saai te noemen.

Al met al een te verwaarlozen vervolg waar je niets aan mist, alleen het segment van Tjahjanto is de moeite waard. Overigens heeft Steven Kostanski een stukje genaamd 'The Veggie Masher', maar dat is nauwelijks de moeite waard.

2,0 Sterren.

Erg vermakelijke film om te zien. De spanning wordt rustig opgebouwd, maar als het los gaat dan gaat het ook wel los.
Wat ook erg goed is gedaan waren de 'snuff' videobanden die de hoofdrolspelers bekeken.
Hier en daar goede schrikmomenten, alleen had ik stiekem toch op een slecht einde gehoopt.

3,5 Sterren.

Tja, op zich wel een aardige prequel hoewel het nergens echt spannend wordt en je ziet de gebeurtenissen al van ver aankomen...

Nipt 2,0 sterren.

"Weird fucking family."

De oude films met Chevy Chase vond ik op zich wel aardig, maar dit vervolg trok mij dan weer niet toen ik in 2015 de bedroevende trailer zag. In een opwelling heb ik deze film toch maar eens een kans gegeven.

In deze soft reboot neemt Ed Helms het stokje over van Chase. Als Rusty probeert hij zijn uitgebluste huwelijk weer nieuw leven in te blazen door met het gehele gezin een road trip te maken naar Walley World. In een absurd uitziende minivan mag de pret van start gaan.

De vele tussenstops zijn eigenlijk het leukst aan deze film, omdat het steeds een verrassing is waar het gezin nu weer in terechtkomt. Dit gaat gepaard met een hoop plat- en smerigheid. Sommige dingen voelen wel enigszins geforceerd aan, maar veel tijd heb je niet om daar stil bij te staan, want voor je het weet krijg je weer een andere gestoorde situatie voorgeschoteld.

Met Helms heb ik nooit veel gehad. En de familie zelf wordt ook nogal vlak neergezet, waardoor ik nooit de juiste feeling met ze kreeg. Gelukkig voor hen zijn er een aantal geslaagde bijrollen die erg grappig uit de hoek komen, met name Chris Hemsworth en Charlie Day zijn noemenswaardig. Het weerzien van een oude bekende mag eveneens niet ontbreken.

Al met al is 'Vacation' een enorm lompe comedy, maar zeker oké om eens gezien te hebben.

Kleine 3,0 sterren.

"Are you sure you know what you're doing."

Luc Besson heeft zich heel wat op de hals gehaald met het verfilmen van de gelijknamige stripreeks, vooral als je bedenkt dat hij zich helemaal heeft mogen uitleven met een budget van maar liefst 200 miljoen Euro. Helaas is het resultaat niet om over naar huis te schrijven.

Het is duidelijk te merken dat het meeste geld op is gegaan aan de visuele effecten; de vele rassen, planeten en ruimteschepen zijn tot in de puntjes uitgewerkt. Als kijker is het echt heerlijk vertoeven in al deze visuele pracht en praal. Er zitten dan ook een aantal hoogstandjes in verwerkt waar je je ogen uitkijkt, met name de achtervolgingsscène is geweldig in beeld gebracht.

Des te jammer is het dat je al gauw moet concluderen dat 'Valerian and the City of a Thousand Planets' slechts een leeg omhulsel is. Het narratief gaat gewoonweg nergens naartoe. Daarvoor is de rode draad wel erg karig te noemen, gezien deze aan elkaar hangt van subplots die alleen dienen als opvulling. Het gevolg is dat het geheel onnodig wordt uitgerekt, terwijl er niet bijster veel valt te vertellen.

Normaal gesproken vind ik Dane DeHaan een kundig acteur, maar hier is hij niet op zijn plek. Tegenspeler Cara Delevingne doet het oké, echter hebben de twee geen enkele vorm van chemie. Het is alsof je kijkt naar een rare broer-zus relatie. De dialogen die kant noch wal raken spreken boekdelen. Ondertussen moet de film nog eens leentjebuur spelen bij bekende titels uit het genre om nog enigszins interessant over te komen.

Al met al een hopeloze Sci-Fi die flink zijn best zal moeten doen om break-even te spelen, want met zo een belabberde uitwerking valt hier geen winst te behalen.

1,5 Sterren.

"We peddle perception."

Met 'Nightcrawler' leverde Dan Gilroy een sterk debuut af, dus ik was wel benieuwd geworden naar deze titel. Helaas is dit erg teleurstellend te noemen.

In deze tweede samenwerking tussen Gilroy en Jake Gyllenhaal mag laatstgenoemde komen opdraven als een kunstcriticus die samen met wat kunstenaars en verzamelaars in de ban raakt van een reeks vervloekte schilderijen. Het lijkt een aardig uitgangspunt te zijn om eens lekker de draak te steken met de kunstwereld en alles daaromheen. Toch is Gilroy ergens de kluts flink kwijtgeraakt.

'Velvet Buzzsaw' schippert tussen satire en horror, maar geen van beide komt echt goed uit de verf. Het merendeel bestaat voor mijn gevoel uit een hoop geneuzel waar de cast niet optimaal gebruikt wordt; Gyllenhaal is prima, maar John Malkovich wordt verwaarloosd en Zawe Ashton wekt in een prominente rol enkel ergernis op. Op deze manier is het zoeken naar spaarzame lichtpuntjes.

Lange tijd is het dan ook wachten voordat er iets noemenswaardig gebeurt. Als kijker veer je nog enigszins op bij de merkwaardige kills, maar deze zijn niet om over naar huis te schrijven. Qua setting had ik van het visuele aspect zeker veel meer verwacht en juist hier wordt dan weer niets bijzonders mee gedaan. Het is niet verrassend dat het geheel op jammerlijke wijze uit de bocht vliegt.

Al met al een matige thriller waar ik vrij weinig mee kan.

Kleine 2,0 sterren.

"Pussy."

Ruben Fleischer heeft meerdere malen bevestigd dat 'Venom' een Rated R kwalificatie zou krijgen, minder dan dat zou het personage geen eer aan doen. En vervolgens wordt het gras hem voor de voeten weggemaaid door Sony die doodleuk besluit om er een PG-13 rating aan te geven. Het is een ware travestie voor één van mijn favoriete bad guys ooit.

De oorsprong van dit monsterlijke wezen is anders in deze film en men probeert krampachtig alle connecties met Spider-Man te vermijden. Op zich is dat niet erg, want de basis tussen de symbioot die uit is op dood en verderf en journalist Eddie Brock die met een onthullend onderzoek bezig is, is prima. Het zorgt in ieder geval voor een leuke clash.

Tom Hardy is uitstekend gecast om deze dubbelrol te portretteren en weet hierin een goede balans te vinden, wat zich manifesteert in een intrigerende innerlijke strijd. Dit levert een opmerkelijke mix op, gezien de humor en horror die elkaar afwisselen. Op deze manier wordt er dieper ingegaan op de beweegredenen van Brock. Wel moet gezegd worden dat hij niet echt een verandering doormaakt.

Qua tonaliteit is het geheel all over the place; als kijker word je heen en weer geslingerd, terwijl de pacing niet een bepaalde maat kan aanhouden. De actie is weliswaar vermakelijk, maar te braaf voor mijn doen. Waar is het duistere gebleven waar zo lang mee werd gepocht?! Als ik dan berichten lees dat er voor 30 tot 40 minuten aan materiaal uit de film is geknipt, is dat werkelijk om te huilen. Een pleister op de wonde is dat Venom er degelijk uitziet.

Al met al een onderhoudende spin-off, maar diep van binnen had hier echt een betere film in gezeten als dit Rated R was. Ik ben benieuwd of de vervolgen hier nog enige verandering in kunnen brengen. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

Dikke 3,0 sterren.

"All I've ever wanted in this world is carnage."

Het voorgaande deel was ondanks de PG-13 rating nog best aardig te noemen, maar dit vervolg kan daar helaas niet aan tippen.

In 'Venom' werd er al gehint naar een clash tussen Eddie Brock en Cletus Kasady & diens symbioten. In deze film wordt daarop voortgeborduurd door de achtergrond van Kasady te belichten. Ondertussen blijven Brock en Venom vrolijk kibbelen.

Tom Hardy steelt wederom de show en het is duidelijk te merken dat hij beter in zijn dubbelrol zit. Het levert wat leuke, flauwe humor op. Daarentegen weet het gebeuren waarin Woody Harrelson zit nauwelijks te boeien, met name omdat er een scherp Rated R randje ontbreekt. Hierdoor is het erg tam. De overbodige plotlijntjes maken het er niet beter op.

Door al het ongein zou je als kijker bijna vergeten dat er nog een clash tussen Venom en Carnage aan zit te komen. Deze is best oké, maar het is overduidelijk dat men op de rem trapt waar je eigenlijk plankgas zou moeten gaan; waar is het duistere en de gore?! Het resulteert zich in bloedeloze actie waar je fans van het bronmateriaal geen plezier mee doet.

Al met al is 'Venom: Let There Be Carnage' een uiterst gefaalde poging om een clash tussen deze twee gruwelijke symbioten te tonen. Een pleister op de wonde is de extra scène die na de eindcredits volgt.

2,5 Sterren.

Seance nummer...

Leuk om weer eens wat nieuw werk van Paco Plaza te zien.

Wederom wordt er een film gesitueerd rondom een waargebeurd verhaal; ditmaal loopt het verkeerd af met een tienermeisje dat het bordspel Ouija heeft gespeeld. Het is allemaal weinig origineel, maar Plaza weet er nog best iets aardig van te maken.

Met name de gezinssituatie waarin de grote zus voor haar broertje en zusjes moet zorgen, gezien moeder alleen maar werkt, is onderhoudend. Hierin komt nieuwkomer Sandra Escacena goed naar voren, zelfs de kindacteurs zijn voor de verandering eens niet irritant. Deze opbouw luidt de aanstaande onheilspellende gebeurtenissen prima in.

Hoewel 'Verónica' verre van eng is, is de spanning op momenten zeker aanwezig. Gesteund door de interessante cameravoering blijft het geheel sfeervol, ondanks de enigszins misplaatste soundtrack. De clichés zie je als kijker al gauw aankomen, maar door de kundige uitvoering blijf je alsnog geïnvesteerd.

Al met al een weinig verheffende horror, maar wel geschikt als je niet beters voorhanden hebt.

Kleine 3,0 sterren.

Vermakelijk filmpje, begint goed met de klimpartijen en daarna als ze vastlopen is het ook nog wel oké. Maar zodra de wilde Anton in beeld komt is het iets minder, erg vaag figuur en totaal niet eng.

Desondanks 3,0 sterren voor een sterk begin en wat leuke kills.

Vermakelijk deel uit de Harold & Kumar reeks. Gelukkig is met name Harold veel volwassener geworden, wat terug te zien is in de film en gelukkig zorgt dit ook voor minder plas- en poepgrappen. Dat niveau ben ik persoonlijk ook wel ontgroeid.

Wat overblijft is een fijne Kerstfilm met leuke situaties en leuke bijrollen, wederom is Neil Patrick Harris terug te zien als in de vorige delen en een leuke bijrol voor Danny Trejo.

Alleen eindigt het dan weer wel erg klef, maar dat hoort gewoon bij een Kerstfilm denk ik.

3,0 Sterren.

Ach op zich wel een aardige film van Nederlandse bodem. Met wat leuke actie scènes, maar meer ook niet. Verhaal stelt niet al te veel voor, humor vond ik ook niks aan.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

"Cavalry ain't coming."

'Bliss' was een leuke verrassing, maar dit is helaas weer een stap terug. Misschien omdat Joe Begos het verhaal ditmaal niet heeft neergepend?

'VFW' kun je zien als een eigenzinnige variant op 'Assault on Precinct 13'. Vanuit dit gegeven zie je hoe een groepje oorlogsveteranen rondhangt in een bar en oude tijden ophaalt. Het onderonsje wordt ruw verstoord door een tiener die achterna wordt gezeten door junkies, omdat ze hun drugs heeft gestolen.

De cast bestaat voornamelijk uit oude rotten in het vak. Ze hebben er duidelijk plezier in, maar dat verhult jammer genoeg niet hoe leeg het gebeuren is. De bad guy is namelijk nietszeggend en qua narratief gebeurt er weinig bijzonders. Hierdoor is het echt wachten totdat de boel losbreekt. Overigens is het wel leuk om Dora Madison in een klein rolletje te zien.

Begos weet gelukkig wel zijn eigen touch aan de film te geven. Op deze wijze vindt er een aardige throwback plaats naar de jaren '80 overgoten door neon. De extreme geweldsuitbarstingen zijn op momenten best lekker, terwijl het bloed alle kanten opvliegt. Wat dat betreft zijn de praktische effecten weer in orde te noemen.

Al met al een redelijke horror, maar hier had ik stiekem meer van verwacht.

2,5 Sterren.

"You really want to know what I would do?"

Na 'Antisocial' ben ik Cody Calahan uit het oog verloren, maar dit leek mij wel een leuke film voor een hernieuwde kennismaking.

Joel is een onbeduidende filmrecensent die schrijft voor een horrormagazine. Zijn jaloersheid op de nieuwe vlam van zijn vrouwelijke kamergenoot leidt hem naar een louche club. Het blijkt dat hij per ongeluk terecht is gekomen in een geheime zelfhulpgroep voor seriemoordenaars. Het lijkt erop dat hij zelf in een horrorfilm is beland...

Het idee achter 'Vicious Fun' is best leuk. Ik bedoel een throwback naar de jaren '80 doet het altijd wel goed en gooi er nog wat opmerkelijke figuren tegenaan. Jammer genoeg is de uitwerking mislukt. Voor mijn gevoel keek ik iets te veel naar komisch bedoelde dialogen waar geen eind aan leek te komen. De personages worden daarbovenop nog eens zwakjes neergezet, waardoor het plezier enigszins ontbreekt.

De jaren '80 vibe kan ik daarentegen wel waarderen. De felle neonkleuren springen in het oog en uiteraard de heerlijke synthesizers die hun werk doen. Van de kills kan ik dat niet zozeer zeggen. Deze zijn namelijk nogal tam, hoewel er wel een paar aardige scènes zijn. Daarbij doet Amber Goldfarb het prima als heldin.

Al met al een redelijke horror, echter had ik toch iets meer verwacht van een dergelijk concept.

Kleine 2,5 sterren.

"I feel like video games at this point are intrinsically linked into our culture in a way that's irrevocable."

Meer gekeken omdat ik weer eens zin had in een documentaire over games.

Als kijker word je er gelijk in gegooid met een flitsende montage waarin verscheidene - populaire - games te zien zijn. Vervolgens krijg je in sneltreinvaart een geschiedenisles over het ontstaan van games en hoe het zich allemaal heeft ontwikkeld, ondersteund door hippe diagrammen en tabellen. Enkele bekende persoonlijkheden uit de tv- en gamewereld mogen daarbij hun zegje doen, wat het geheel net wat interessanter maakt.

Op zich is dat allemaal leuk en aardig, maar de diepgang ontbreekt gewoonweg; vrijwel alle onderwerpen worden oppervlakkig besproken zonder dieper op de materie in te gaan. Hierbij heb ik het gevoel alsof er bepaalde zaken helemaal zijn weggelaten. Wat dat betreft worden er maar een paar dingen echt 'uitgelicht' die al algemeen bekend zijn. Ik heb eigenlijk weinig nieuws hierin kunnen bespeuren.

Al met al weinig vernieuwend te noemen, ondanks de hippe montages en muziek tussendoor. Gelukkig blijft het gedurende de speelduur onderhoudend genoeg. Wel denk ik dat mensen die nog niet zo bekend zijn met gamen hier meer plezier uit zullen halen dan de gemiddelde hardcore gamer.

Kleine 3,0 sterren.

Ik heb lang hiernaar uitgekeken en het wachten was vooral op een degelijke release; blij verrast dat Netflix 'm deze week in de catalogus heeft opgenomen. En ik moet zeggen dat ik het eens ben met alle lovende berichten.

'La Vie d'Adèle' is een mooie coming-of-age film waarbij voor de verandering eens het ontdekken van het lesbische leven centraal staat. Op zich is het gegeven weinig vernieuwend te noemen, maar de uitwerking staat als een huis. Dit is te danken aan Adèle Exarchopoulos die met verve haar personage portretteert. Ze komt ongekunsteld over met haar kleine trekjes, zoals haar warrige haar en het steeds ophalen van de neus. Léa Seydoux biedt goed tegenstand en doet zeker niet onder voor haar, wat zich uit in een prachtige onderlinge chemie.

Dit zorgt voor een enorme 'rollercoaster' aan emoties. Hierbij speelt seks een grote rol en dit wordt ook nog eens erg expliciet in beeld gebracht. Normaal gesproken hoeft dat niet zo van mij, maar in dit geval is het wel van toegevoegde waarde. Al hadden sommige seksscènes wel wat ingekort kunnen worden. Ik had soms het gevoel alsof ik naar de voyeuristische fantasie van regisseur Abdellatif Kechiche zat te kijken.

De fragmentarische vertelwijze pakt goed uit. Op deze manier krijg je geen uitgekauwd verhaal voor je kiezen, maar kun je als kijker - naar eigen inziens - de rest invullen. Hierdoor wordt de langdradigheid vermeden en kijkt het geheel prima weg. De drie uur vliegen eigenlijk zo voorbij.

Met name de toewerking naar de ondergang van de relatie vond ik interessant. Zoals de scène waar Adèle voor het eerst de kunstzinnige vrienden van Emma ontmoet. Het is een grootse 'stilte voor de storm' moment, waarbij de kleine barstjes zich al gauw laten zien. Alleen jammer dat er teruggevallen wordt naar het vreemdgaan met een jongen, terwijl het punt toch is dat Adèle haar lesbische seksualiteit verder wil ontplooien!?

Al met al een heerlijke film om eens gezien te hebben. De grootste troef is de puurheid waarop het hele gebeuren zich laat vangen. Enkel het einde kwam voor mij onverwachts, maar het past wat dat betreft perfect bij hetgeen wat ik hiervoor heb aangekaart.

4,0 Sterren.

Doorsnee martelhorror.

Dus geen echte verrassingen hier, een hoop inwisselbare personages en aardige gore.

Van het verhaaltje moet je sowieso niks verwachten en het vrij dunne plot wordt dan ook als kapstok gebruikt voor de vele martel scènes. Dit wordt op zich wel redelijk in beeld gebracht.

Maar hoelang kan zoiets leuk blijven is de vraag. Nou niet erg lang, na wat martelingen had ik het wel weer gezien. Plus ik snap het effect van de sentimentele soundtrack niet die soms wordt ingezet als een marteling bijna teneinde is, dat haalt juist de rauwheid ervan af vind ik.

Al met al is dit gewoonweg geen boeiend filmpje, het zoveelste in zijn soort. Je zult hier dan ook niks nieuws vinden, misschien leuk voor de mensen die nog niet zoveel van zulke films hebben gezien.

Kleine 2,0 sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. En ik moet zeggen het begon nog allemaal zo goed in het begin. De spanning zat er goed in, de sfeer ook en ik werd gewoon in het verhaal meegenomen. De eerste plotwending kon ik op zich nog wel hebben dat die monster nep was en door die bewoners was gecreëerd, maar opeens als die vrouw buiten het dorp is blijkt het hele verhaal zich af te spelen in het heden. Terwijl er toch duidelijk aan het begin stond 1872 of zo. Vanaf dat punt nam ik die hele film gewoon niet meer serieus en had dan ook het gevoel dat ik met een deceptie achtergelaten was.

Ik geef 'm net 1, 5 sterren.

"This is the last one, right?"

Met de voorgaande films van Dan Berk en Robert Olsen ben ik niet bekend, maar dit is een leuke verrassing.

Je krijgt hier te maken met twee naïeve kruimeldieven die denken dat ze een soort van Bonnie en Clyde zijn, maar het tegendeel is waar. Na hun laatste succesvolle overval krijgen ze namelijk panne en besluiten ze om in te breken in het meest dichtstbijzijnde huis. Iets wat ze beter niet hadden kunnen doen. Het doet mij enigszins denken aan een mix van 'Don't Breathe' en 'Monster Party'.

Op deze wijze ontvouwt zich een soort van kat-en-muisspel waarin de machtsstrijd alsmaar verlegd wordt. Gesitueerd in een huis dat zo uit de jaren '50 zou kunnen komen, mengen Berk en Olsen verscheidene genres door elkaar. De zwarte humor en een aantal aardige wendingen houden het geheel fris.

De voortreffelijk spelende cast heeft daar zeker een aandeel in. Aan de ene kant heb je Bill Skarsgård en Maika Monroe die een eigenaardig, charismatisch stelletje neerzetten. En aan de andere kant heb je Jeffrey Donovan en Kyra Sedgwick die een heerlijk, gestoord koppel spelen. De confrontaties tussen deze twee partijen levert krankzinnige situaties op, waardoor je als kijker continu geprikkeld wordt.

Al met al een vermakelijke zwarte comedy met voldoende spitsvondigheid.

Dikke 3,0 sterren.

"Time for some seasons beatings."

Het is fijn om voor de verandering eens geen brave kerstfilm te zien.

David Harbour stapt hier in de laarzen van de Kerstman. De beste man is zich tijdens kerstavond flink aan het bezatten, omdat hij helemaal klaar is met Kerstmis. Wanneer hij met tegenzin weer aan zijn ronde begint, belandt hij bij een landgoed waar net een gijzeling plaatsvindt.

'Violent Night' komt op mij over als een kruising tussen 'Die Hard' en 'Bad Santa'. Daarbovenop wordt er zelfs hevig verwezen naar 'Home Alone'. Het is op zich een aardige mix, hoewel het gebeuren met de familie de boel geregeld kan ophouden. Hierdoor is het vaak wachten totdat de - cynische - Kerstman (geweldig neergezet door Harbour) weer ten tonele verschijnt.

Met Tommy Wirkola aan het roer weet je dat het qua geweld nooit kan tegenvallen. De actie wordt dan ook lekker bruut in beeld gebracht, gesteund door wat creatieve gore. De foute grappen en lompheid maken het helemaal af. Het is alleen jammer dat de zoetsappigheid op momenten toch de overhand krijgt, gezien de film niet voor kinderen is bedoeld.

Al met al een vermakelijke kerstfilm voor tussendoor.

3,0 Sterren.

"There's something wrong with nana and papa."

M. Night Shyamalan is op zijn zachts gezegd een merkwaardige regisseur. De beste man leek een veelbelovende carrière tegemoet te gaan, maar dik tien jaar geleden maakte hij de ene misser na de andere. Na het povere The Happening (2008) heb ik het maar opgegeven. Dus bij aanvang van deze film heb ik de verwachtingen laag gehouden, ondanks enkele positief gestemde berichten.

'The Visit' maakt gebruik van het found footage principe, waardoor ik vanaf het begin er enigszins een hard hoofd in had. Toch heeft het een nuttige functie, omdat broer en zus aspirant filmmakers zijn en graag een documentaire willen maken over hun opa en oma die ze al tig jaar niet hebben gezien.

Vanuit het perspectief van de twee kinderen wordt het verhaal verteld, wat het geheel fris houdt. Het brengt een hoop spontane acties met zich mee, hoewel het gebeuren middels Tyler soms iets te veel neigt naar een comedy. Desondanks heeft de film meer te vertellen dan je op het eerste gezicht zou zeggen; op de achtergrond spelen een familieruzie en een echtscheiding mee. Dit heeft zo zijn sporen op Becca en Tyler achtergelaten en het laat je als kijker zowaar meeleven met deze twee in hun zoektocht naar verlossing.

Shyamalan weet de spanning dermate goed op te bouwen door hier en daar met hints te strooien. Hierdoor ga je zelf de meest rare theorieën over opa en oma bedenken. Daarbij is een klein minpuntje wel dat hij de regels omtrent found footage - expres - lijkt te verwaarlozen, wat o.a. voor een rare montage zorgt, maar een kniesoor die daar op let. Het mysterie wordt namelijk op een knappe wijze lang in stand gehouden en als eenmaal de ziekelijke plotwending volgt, voelt het aan als een donderslag bij heldere hemel.

Al met al een geweldige comeback voor Shyamalan. Hij wordt hierin gesteund door sterk acteerwerk van een vrijwel onbekende cast, een interessante locatie en een alomvattende onheilspellende sfeer. Ik denk zelfs dat deze film met de kijkbeurt beter wordt, wat te danken is aan de meerdere lagen die de film te bieden heeft.

3,5 Sterren.

Ik ging helemaal blind deze film kijken zonder ook maar iets van het plot gelezen te hebben en misschien is dat maar beter ook. Het kwam voor mij als een complete verrassing dat Guido en zijn gezin gedeporteerd werden naar een concentratiekamp. Dat is echt een wending die ik niet zag aankomen, ik dacht dat we als kijken gewoon konden genieten van de komische situaties waarin Guido nog meer in verzeild zou raken.

Nu is dit gedeeltelijk waar, want ondanks dat ze gedeporteerd zijn zorgt Guido nog steeds voor een (noodgedwongen) komische noot om zijn zoontje aan de harde waarheid te onttrekken.

Tegelijkertijd mooi, grappig en ontroerend om te zien.

4,0 Sterren.

Zeer intrigerende, maar toch ook weer moeilijke film met mooie beelden.

Het verhaal op zich is niet al te bijzonder, maar de uitvoering maakt het interessant.

Asano zet echt een goede rol neer van de mysterieuze medicijnenstudent die op zoek is naar zijn geheugen en het erg onaangenaam terugkrijgt.

Het laat ook wel het verlies zien van dood en hoe daarmee wordt omgegaan, misschien toch maar later eens een keer herzien om het beter te begrijpen.

Voor nu 3,0 sterren.

Niet zo hoogstaande Zweedse variant op Evil Dead.

Ik zie dat ik van één van de regisseurs Sonny Laguna al Blood Runs Cold (2011) heb gezien en die vond ik niet al te denderend. Mede ook doordat de Zweedse cast Engels sprak, gelukkig zijn ze in Whither hiervan afgestapt.

Qua verhaaltje stelt het niet al teveel voor en het is duidelijk te zien dat de film leentjebuur heeft gespeeld bij Evil Dead. Desondanks zitten er een paar dingen in die het ietwat origineel maken. Je moet als kijker alleen wel eerst door het enigszins suffe intro van dik 25 minuten zien door te komen - zoals Onderhond al aangaf -, maar dan staat je wel een hoop bloederigheid en gore te wachten.

Helaas vond ik de pacing soms te langzaam, dan gebeurt er net iets gruwelijks en dan zakt de film weer in wachtende tot het volgende horrormoment. Het matige acteerwerk helpt hier ook niet bij en tegen het einde aan wordt het hele gebeuren iets te lang gerekt.

Al met al toch wel een vermakelijke horror om eens gezien te hebben, alleen al om de gore.

Kleine 3,0 sterren.

"Memories will be made in the ample spaces between these walls."

Vooraf had ik mij ingesteld op een rare film, maar dit was wel erg freaky zeg.

Kleuterjuf Gemma en tuinier Tom zijn een jong koppel op zoek naar een nieuwe woning. Zij worden hierin begeleid door een sociaal onhandige makelaar die ze wijst op een nieuwbouwwijk genaamd Yonder. Voor ze het in de gaten hebben heeft de makelaar de benen genomen en zitten ze vast in een lege wijk met identieke woningen.

Het gegeven komt zeer mysterieus over, omdat je als kijker zowat de hele tijd in het duister wordt gehouden over het hoe en wat. Ondertussen vinden er allerlei bizarre taferelen plaats waarvan je een ongemakkelijk gevoel krijgt; op een kafkaiaanse wijze. Het knappe is dat er weinig lijkt te gebeuren, echter worden bepaalde veranderingen subtiel in beeld gebracht.

Imogen Poots en Jesse Eisenberg zijn perfect op elkaar ingespeeld. Je leeft ook daadwerkelijk mee, terwijl hun personages de ene na de andere tegenslag te verwerken krijgen. Het is alleen jammer dat de CGI niet zo goed meewerkt, omdat de omgeving soms wel nep lijkt. Desondanks blijft 'Vivarium' gestoord tot het einde toe.

Al met al een intrigerende Sci-Fi die wellicht niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard als je van series als 'Black Mirror' en 'The Twilight Zone' houdt.

3,5 Sterren.

"Tigres."

De hoge verwachtingen worden niet waargemaakt.

Mexico wordt al decennialang uitentreuren geteisterd door rivaliserende drugskartels. Dus op zich een prima uitgangspunt om daar een film omheen te maken. In deze opzet zie je hoe een meisje zich aansluit bij een groepje straatkinderen nadat haar moeder spoorloos is verdwenen. De film speelt zich uit als een mislukte mix van 'Cidade de Deus' en 'El Laberinto del Fauno'.

Issa López haalt zich veel op de hals door allerlei genres te willen implementeren en daarbovenop nog eens de aanklacht tegen de huidige maatschappij in Mexico. Het is - overduidelijk - te veel van het goede, waardoor de film over het geheel gezien nooit echt lekker loopt. De keiharde realiteit die men poogt te tonen komt daardoor niet goed over.

Het merendeel is namelijk meer een soort van avontuur waarin de kinderen graag willen spelen. Des te jammer dat de gepresenteerde fantasiewereld faalt; op wat diertjes na is het allemaal vrij karig te noemen. 'Vuelven' heeft weliswaar een paar sterke momenten en de kindacteurs doen het best aardig, maar voor mijn gevoel werkt het gewoon niet.

Al met al een redelijk drama, maar als horror zou ik dit zeker niet bestempelen.

2,5 Sterren.

"There's evil in the wood."

Dit is wederom het voorbeeld van een horror die door vele recensenten wordt geprezen, maar uiteindelijk flink tegenvalt.

Vooropgesteld is het knap te noemen wat Robert Eggers in zijn debuut waarmaakt. Hij heeft een fijn gevoel voor detail en authenticiteit; van de klederdracht tot aan de oud Engelse taal in de 17de eeuw. Als geheel resulteert het zich in een onheilspellende slow burn horror waarin veel tijd wordt besteed aan de zorgvuldig geconstrueerde spanning.

Centraal staat een gezin dat erg godvrezend is, het schurkt zowat tegen het bezetene aan dat ze verbannen worden uit hun eigen gemeenschap. Helaas blijft men te veel in deze waanzin hangen, waardoor de film voor het grootste gedeelte overkomt als een drama. Het gevolg is dat je als kijker moeite hebt om de aandacht erbij te houden, ondanks het simpele verhaal.

Het mooie, maar tegelijkertijd het probleem van 'The Witch' is dat Eggers niet leunt op goedkoop effectbejag. Er wordt namelijk goed gespeeld met de psychologie en de symboliek omtrent heksen. Zodra er dan ook maar iets angstaanjagend gebeurt, grijpt het je gelijk bij de keel vast en weigert om los te laten. Wat dat betreft is de sfeer soms heerlijk luguber.

Al met al een aardige horror, maar wel één die je moet opzetten met de juiste verwachtingen. Eggers is een regisseur met een duidelijke visie en daarom ben ik toch benieuwd naar zijn toekomstig werk.

3,0 Sterren.