Meningen

Japanse zombies zijn tof.

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een populaire manga.

Je krijgt hier te maken met een ooit veelbelovende mangatekenaar die hedendaags zijn werk aan de straatstenen niet meer kwijt kan. Hij vertelt aan iedereen dat zijn naam geschreven wordt met de karakters die staan voor 'held', maar in werkelijkheid is hij verre van een held. Vergezeld door zijn shotgun - die hij nog nooit heeft afgevuurd - moet hij zich staande houden te midden van een grootse zombie-uitbraak.

Qua design verschillen deze zombies met de traditionele zombie; deze zijn sneller en houden er rare bewegingen op na. Dit levert een aantal toffe sequenties op die sterk in beeld worden gebracht. Ik ben vooral gecharmeerd van de initiële uitbraak waarin het helemaal losgaat. Shinsuke Sato schotelt je hier in sneltreinvaart een hoop gestoorde scènes voor die elkaar overtreffen, puik werk.

Naargelang neemt de film wat gas terug om zich meer te richten op de personages à la 'The Walking Dead'. Het doet enigszins episodisch aan, maar op zich is dat niet zo erg. Dit wordt namelijk ruimschoots goedgemaakt door een finale waar Hideo eindelijk zijn ware kunnen mag laten zien. De hoeveelheid aan gore die hiermee gepaard gaat is simpelweg heerlijk te noemen.

Al met al is 'I Am a Hero' een erg geslaagde zombiefilm geworden. Wat mij betreft mag hier wel een vervolg op komen.

3,5 Sterren.

Gisteren en ook vanmiddag in de bios gezien en man wat een geweldige film is dit zeg, met een fenomenaal spelende Will Smith.

De film wordt rustig opgebouwd en blijft je gewoon vasthouden.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"The fact is it's more a test of my competence than yours."

Netflix en Sci-Fi gaan niet goed met elkaar samen. Met deze titel lijkt daar enigszins verandering in te komen.

Het uitgangspunt dat de mensheid in de toekomst is uitgestorven, is best interessant te noemen. In een geheimzinnig complex probeert een robot daar verandering in te brengen door één voor één embryo's groot te brengen. Op deze wijze ontstaat er een intrigerende dynamiek tussen een tienermeisje en de robot, al lijkt een buitenstaander daar roet in het eten te gooien.

Er worden een aantal filosofische thema's aangekaart rondom het bestaan van de mens en hoe het menselijk instinct daar weer invloed op heeft. Het laat je als kijker nadenken over het gegeven, dat van zichzelf al hangt in een nevel van mysterie. Hiermee betreedt men wel enkele platgebaande paden; een stukje eigenzinnigheid ontbreekt hier duidelijk.

De robot zelf heeft een erg strak design, waarvan je eigenlijk nooit weet of deze goed- of kwaadaardig zou moeten zijn. Dat gevoel wordt versterkt door de ijzig lieve stem van Rose Byrne. Om vooral Clara Rugaard niet te vergeten die een sterke rol neerzet. Des te jammer dat bepaalde ontwikkelingen niet het beoogde effect hebben, ondanks hun optreden.

Al met al is 'I Am Mother' een aardige Sci-Fi geworden, maar uit dit concept had echt veel meer gehaald kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

"This is war man, not fucking hopscotch."

Best een geinige film moet ik zeggen, zeker met het concept. Ik bedoel wie heeft er nu niet als klein jochie oorlogje gespeeld? Wat dat betreft een zeer treffend onderwerp.

Het is leuk om te zien hoe ver de fantasie van de jongens gaat en dit wordt dan ook goed tentoongesteld in de film, takken worden letterlijk opeens machinegeweren. Het gedoe dat Joker soms 'heat vision' had hoefde van mij weer niet.

Daarnaast is het interessant hoe dingen als: haat en nijd, jaloezie, vriendschappen en liefde aangekaart worden. Het lijken net volwassenen - inclusief scheldwoorden - soms en je kunt precies zien wie er later wel gaat slagen en wie er voor altijd een loser blijft. De jonge acteurs doen het voor het overgrote deel prima, met name Michael Friend als Skinner kwam goed gestoord over. Het gaat er op momenten best hard aan toe.

Alleen is het jammer te noemen dat de film veelal aan de vlakte blijft, zeker als tegen het einde onthuld wordt hoe het echt zit tussen PK en Skinner. Want er zaten best wat leuke maatschappelijke kwesties in die maar licht ter sprake worden gebracht. Het zijplotje van Jess en haar interesse in Quinn kon weggelaten worden, het hield de boel alleen maar op.

Al met al op zich wel een vermakelijke film om eens gezien te hebben, maar het kon hier en daar wel beter. Desondanks een aanrader als je zelf vroeger ook oorlogje hebt gevoerd.

3,0 Sterren.

Onverwachte samenloop van omstandigheden...

Wow, dit zag ik niet echt aankomen. Ik dacht dat ik hier te maken had met een standaard horror en de daarbij behorende clichés over een groep jongeren die in het bos gaan en in de problemen komen, maar wat ik heb mogen aanschouwen pakte echt totaal anders uit.

Weliswaar is het een simpel verhaaltje over een aantal jongeren die zo elk zijn/haar redenen heeft om vrijwilligerswerk te gaan doen in de bossen voor een jaar. De film wordt lekker rustig opgebouwd met de nodige grappen en grollen, gedurende de film krijg je wat achtergrondverhaal over de verscheidene personages. Tot er na een halfuur een nare wending plaatsvindt dat gevolg heeft op de rest van de film, namelijk Miranda die per ongeluk tegen een tak aanloopt en zo haar oog eruit steekt.
Hierna volgen er eigenlijk alleen maar gestoorde situaties waarin de personages per ongeluk de dood vinden. Een IMDB gebruiker schreef dat het op een soort van Tucker and Dale vs Evil (2010) lijkt, alleen dan zonder Tucker en Dale. Hier kan ik me prima in vinden.
Wat ik juist zo verfrissend aan deze film vind is dat de basis gelegd wordt op het psychologische karakter, hoe zou je in zo een situatie reageren? Het is dan ook sterk te noemen dat er geen gebruik wordt gemaakt van de zoveelste naamloze onbekende killer, teveel gebruikte zombies enz.

Er wordt zeker niet geschroomd om de gore goed in beeld te brengen, de make-up effecten zien er dan ook erg goed uit. Met name zeer goed te zien tijdens het ongeluk met de kettingzaag.

Wat ik al helemaal niet verwachtte was het degelijke acteerwerk van de veelal onbekende acteurs. Elke acteur zet zijn rol geloofwaardig neer en door de onverwachte samenloop van omstandigheden in de film is het te prijzen waarop ze vanuit het niets een andere kant van hun personage laten zien. Vooral Niko Red Star als Chris wordt opeens een zeer geflipt personage.

En om al helemaal de visuele effecten niet te vergeten. Qua vormgeving ziet de film er uit als een goedkoop jaren '80 filmpje door de vele filters die er gebruikt worden. Dit komt zeer goed over, ook de manier waarop soms het beeld vanuit het niets ging flikkeren en zwart-wit werd. Alsof je naar een videoband aan het kijken bent.

Al met al een zeer geslaagde horror met een goede sfeer en door de korte speelduur kijkt het erg lekker weg.

Dikke 4,0 sterren.

"Everyone is an asshole."

Macon Blair ken ik tot nu toe voornamelijk van zijn samenwerkingen met Jeremy Saulnier, maar ditmaal neemt hij zelf plaats in de regiestoel. Het levert een zeer merkwaardige film op.

'I Don't Feel at Home in This World Anymore' biedt een interessant kijkje in het leven van een gedweeë vrouw die mensen voor laat dringen bij de kassa en zonder tegenspraak spoilers aanhoort over een boek waarmee ze nog bezig is. Dit alles verandert zodra haar woning is ingebroken en zij het heft in eigen handen neemt, aangezien de politie haar niet wil helpen. Zij krijgt hierbij hulp van haar rare buurman.

Het is allemaal vrij rechttoe-rechtaan, maar door het eigenaardige verloop valt er steeds wat te beleven. Met name door het combineren van droge, zwarte humor en absurde geweldsuitbarstingen blijft het geheel intrigeren. Deze mengelmoes zal waarschijnlijk niet iedereen aanspreken, maar liefhebbers van het werk van Saulnier zitten hier zeker goed.

De band die er langzaamaan ontstaat tussen Ruth en Tony is leuk om te zien, hoewel Elijah Wood de laatste tijd iets te vaak van zulke rollen speelt. Daarbij hoefde de focus voor mij niet zo op de bad guys te liggen, omdat de angel er hierdoor uit wordt gehaald. Overigens is het jammer dat Jane Levy zo een minieme rol krijgt toebedeelt.

Al met al een aardig debuut voor Blair, zeker iemand om als regisseur in de gaten te houden.

Kleine 3,0 sterren.

"Don't be nice to people, it's a big mistake."

Op basis van de hoge score en de lovende berichten op IMDb had ik hier meer van verwacht, helaas is het gewoonweg niet boeiend.

Kenny Shopsin is een arrogante vuilbekkende kok die er rare filosofieën op nahoudt, dit zorgt zo nu en dan voor vrij opmerkelijke 'levenslessen'. Het probleem is alleen dat deze docu niet echt een rode lijn volgt, enkel de verhuizing naar een nieuwe locatie is noemenswaardig en zelfs dat lijkt meer bijzaak te zijn.

Er komt maar een fractie langs van de meer dan 900 gerechten die Shopsin beweert klaar te kunnen maken. Daarnaast is het merkwaardig hoe slecht hij potentiële klanten behandelt met zijn regels, zoals de regel dat er geen groep van vijf of groter mag komen eten. Zelfs met een lege zaak hanteert hij dit, terwijl hij ergens de opmerking maakt dat het openhouden van het restaurant een dure zaak is...

De productie zelf is nogal amateuristisch, dit vergalt het 'kijkplezier'. De beeldkwaliteit is laag en de 4:3 ratio helpt geen eens mee. Tevens komt er geregeld een hand van de cameraman in beeld die een mini-microfoon vasthoudt. Het zag er werkelijk niet uit.

Al met al geen bijzondere documentaire. Wel is het lachen om Shopsin in zijn element te zien, maar ik hoef hem niet 80 minuten voorgeschoteld te krijgen.

2,0 Sterren.

Op zich wel een redelijke comedy die wel onderhoudend is. Maar meer dan een glimlach kon er bij mij toch echt niet af.

Waar ik meer voor keek was of het Klaven zou lukken om een beste man te vinden.

Verder zaten er ook wat leuke personages in en het was wel lachen om de Hulk te zien. Overigens herkende ik Segel in eerste instantie nog geen eens.

Toch goed voor 3, 0 sterren.

Een erg leuke combinatie tussen Sandler en James. Alleen raar om te zien dat sandler zo een hunk speelt terwijl hij in de meeste films maar een loser is.
Verder erg leuke situaties en bijrollen - zoals HarmJan al zei -, met name ving Rhames hij lijkt me namelijk niet echt het type om een homo te spelen. Maar hij zet die rol toch verrassend goed neer.

Het verhaal op zich is best wel cliché en op het eind nog dat moralistische gedoe. Vooral het eerste uur is echt sterk, daarna zwakt het hier en daar wat af.

Al met al een zeer onderhoudend comedy, 3, 0 sterren van mij.

"Honey, I'm home!"

Helaas is het nog altijd wachten totdat Tommy Wirkola met deel drie uit de 'Dead Snow' reeks komt. Maar als hij dergelijke vermakelijke films blijft maken, heb ik niets om te klagen.

In 'The Trip' volg je het disfunctionele stel Lars en Lisa. Vanaf het eerste moment is duidelijk te zien dat de liefde tussen deze twee al lang is uitgeblust. Om dit weer aan te wakkeren besluiten ze een weekendje door te brengen in een afgelegen blokhut. Ze hadden er alleen niet op gerekend dat ze allebei andere bedoelingen met elkaar hadden...

Met de eerste uitspatting tussen Lars en Lisa had ik een vrij rechtlijnig verloop verwacht te zien. Gelukkig staat je als kijker nog heel wat moois te wachten. Wirkola schudt een aantal grappige wendingen uit zijn mouw, waardoor je nooit goed weet waar het gebeuren naartoe gaat. Dat is namelijk een hoop heerlijke zwarte humor en bloederigheid waar je u tegen zegt.

De pacing is aardig, hoewel het soms iets inzakt. Aan het spel van Aksel Hennie en met name Noomi Rapace is te danken dat de film leuk blijft. Ergens heb ik wel het gevoel dat Wirkola het geheel gelaagder wil laten overkomen, maar niet helemaal in zijn opzet slaagt. Maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Al met al een verfrissende zwarte comedy die het niet schuwt om de registers met bloed open te trekken. Dit is best een aangename verrassing voor een Netflix productie.

3,5 Sterren.

"Are you fucking kidding me?"

Helen Hunt heeft duidelijk een bezoekje gebracht aan de plastisch chirurg, wauw.

Enfin, er lijkt een indringende thriller opgezet te worden rondom een rechercheur die onderzoek doet naar de vermissing van een jongen. Thuis krijgt de beste man nog eens te maken met zijn vrouw die een affaire heeft gehad. Het gevolg is dat de spanning om te snijden is en daarbovenop lijkt een kwaadaardige aanwezigheid extra olie op het vuur te gooien.

Adam Randall slaagt erin om de film gedegen op te bouwen. Hiermee wordt er een aardig mysterieus sfeertje gecreëerd. Verscheidene kleine dingen, zoals familiefoto's die geleidelijk verdwijnen of de platenspeler die vanuit het niets muziek afspeelt, dragen daar alleen maar aan bij. Het zorgt ervoor dat je je blijft afvragen wat er nu daadwerkelijk aan de hand is; het kan werkelijk alle kanten op.

Het is dan ook jammer dat 'I See You' in de tweede helft als een kaartenhuis ineen stort. De ene wending maakt al gauw plaats voor de andere. Om het helemaal af te maken worden er nog wat plotgaten tegenaan gegooid. Het houdt niet over. Het is alsof men geforceerd op puzzelstukjes stampt die niet in elkaar passen, zucht.

Al met al een teleurstellende thriller die enorm misleidend werkt.

2,5 Sterren.

Redelijke horror. Verkrachting wordt op zich wel aardig in beeld gebracht.
Hoe Jennifer wraak neemt vind ik dan wel erg ver gezocht. Ze ontpopt zich tot een soort van Jigsaw met de constructies die zij in elkaar zet voor elke slachtoffer. Wel raar overigens voor iemand die zo een kluns als zij: wijn morsen, telefoon in wc laten vallen. Maar goed daar moet je eigenlijk niet teveel op letten met dit soort films.
Wel mooi om te zien hoe elke dader werd aangepakt door haar: mooie badkuipscène met chemische troep erin, vishaken door de oogleden, de man waarvan ze zijn penis afhakt en in zijn mond stopt en hoe ze die shotgun in de sheriff zijn kont stopt.

Alleen jammer dat er nauwelijks sfeer in deze film te vinden is en het nergens echt spannend wordt.

Ik heb overigens de Unrated versie gezien.

3,0 Sterren.

"You move or I shock you."

Waar ik het eerste deel nog wel vermakelijk vond, vond ik niks aan deze film.

Qua verhaal volgt het weer hetzelfde stramien van verkrachting en wraak nemen. Met in dit deel als leuke twist dat de setting zich van New York naar Bulgarije verplaatst. Alleen duurde de saaie aanloop naar het wraak gedeelte mij te lang, waarbij ik zelfs de verkrachting weinig opzienbarends vond. Daarnaast had het zijplotje met de agent en priester weggelaten kunnen worden om het ietwat beter behapbaar te maken wat betreft de speelduur.

Gelukkig zet Jemma Dallender een prima rol neer als de protagonist Katie. Ik denk een nieuwe scream queen in the making, ik had haar laatst nog in Community (2012) gezien en daar deed ze het ook niet onaardig.

De film moet het naar mijn mening meer hebben van het laatste halfuur waarin Katie eindelijk haar wraak neemt en dat gaat er best hard aan toe gepaard met een hoop smerigheid. Met name Georgy die half staat te verrotten en Valko wiens ballen even geplet worden waren erg pijnlijk om naar te kijken.

Al met al een matige horror die weinig vernieuwend is en alleen de moeite waard is voor het slotstuk.

Kleine 2,0 sterren.

"There is something evil locked behind that fucking door."

Aardig debuut van Josh Lobo.

Steve heeft iets of iemand opgesloten in de kelder waarvan hij gelooft dat het de belichaming van het kwaad is. Onverwachts komen zijn broer en diens vrouw op visite, want Kerstmis moet immers gevierd worden. Zij weten echter niet of ze Steve moeten geloven of de autoriteiten moeten inschakelen.

Op deze manier weet Lobo gedurende de loop van de film te spelen met de kracht van de suggestie. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd, met als gevolg het mysterie dat blijft overheersen. Als kijker blijf je jezelf dan ook geregeld afvragen hoe de vork in de steel zit.

De sfeer zit er gelijk goed in en gaat gepaard met een slow burn aanpak; geen goedkope jump scares. Middels de sterke score wordt er een ongemakkelijk gevoel gecreëerd, waardoor het geheel een extra lading meekrijgt. Het is alleen jammer dat het qua narratief een beetje stokt tegen het einde aan.

Al met al is 'I Trapped the Devil' best een interessante horror te noemen, maar je moet wel van de slow burn stijl houden.

Kleine 3,0 sterren.

"No one is like you. You can sing."

Whitney Houston had ongetwijfeld één van de meest krachtige en mooiste stemmen ooit. Dus ik was zeker wel benieuwd naar deze biopic.

In 'I Wanna Dance' wordt het leven gevolgd van Houston als koormeisje tot aan de superster die ze is geworden. Alle bekende liedjes mogen natuurlijk niet ontbreken. Het drama laat eveneens niet lang op zich wachten, middels onder andere haar relatieproblemen en drugsgebruik.

Je zou zeggen dat je als kijker een biopic vanjewelste staat te wachten, maar niets is minder waar. De film is meer een aaneenrijging van Houston's muzikale hoogtepunten. Echt lekker loopt het allemaal niet en wat betreft de tijdsperiode is het soms gissen in welk jaar we nu weer zijn beland. Het hele gebeuren is bovendien wel erg braaf qua opzet; het drugsgebruik en alle ellende die ze moest doorstaan worden vluchtig in beeld gebracht.

Ik mis dan ook de diepgang in deze biopic, vooral als je zo een lange speelduur krijgt voorgeschoteld. Hierdoor krijg je al gauw het gevoel dat er broodnodige aspecten ontbreken. Naomi Ackie doet goed haar best, maar zij krijgt helaas niet het juiste materiaal toebedeeld om alles uit de rol te halen. Het scheelt dan weer wel dat de originele zangstem van Houston is gebruikt.

Al met al een teleurstellende biopic die meer bezig is met het neerzetten van Whitney Houston als een krachtige vrouw in plaats van het daadwerkelijke, trieste verhaal te vertellen.

Kleine 3,0 sterren.

"I have no soul."

Niet veel van verwacht, maar dit is wel erg mislukt.

Het idee voor een hervertelling oftewel reboot is op zich interessant, maar dan moet het wel op een gedegen manier gebracht worden; het ontstaan van Frankenstein wordt namelijk te gehaast verteld. In plaats daarvan krijg je als kijker te maken met een - saai - conflict tussen waterspuwers en demonen. Bovendien weet Aaron Eckhart nergens te imponeren, mede omdat zijn voorkomen in de verste verte niets weg heeft van het beroemde monster.

Het resulteert zich in een chaotische strijd die te veel uitleg nodig heeft. Wat dat betreft zijn de dialogen te verwaarlozen en kan je de motivaties van de personages gerust met een korreltje zout nemen. Het enige wat dit vehikel van een beschamende aftocht tegenhoudt, zijn de luidruchtige actiescènes die tot op zekere hoogte vermaak bieden.

Al met al een wanstaltige poging om nieuw leven in dit monster te blazen. Helaas vrees ik dat dit niet het laatste is wat we van dit gedrocht hebben gezien.

1,5 Sterren.

"I'm in the middle of nowhere dressed like Santa Claus."

Dit is zo een film die ik als klein jochie had gezien waar ik me alleen nog flarden van kan herinneren en op de één of andere manier kreeg ik zin om 'm te herzien.

Jonathan Taylor Thomas is natuurlijk bekend van 'Home Improvement' en destijds uiteraard erg populair bij de jonge dames, vandaar dat hij als hoofdrolspeler mocht komen opdraven in deze kerstfilm. Het uitgangspunt is simpel gehouden; een egoïstische student die enkel naar huis gaat om een Porsche te krijgen en onderweg daarnaartoe opgescheept wordt met vele tegenslagen.

Qua verloop is 'I'll Be Home for Christmas' een typische road trip film inclusief alle clichés van dien. De protagonist komt namelijk van de ene gestoorde situatie in de andere terecht, waarbij hij de meest opmerkelijke figuren tegenkomt zonder enige logische verklaring. Hierbij varieert de humor, omdat het merendeel van de grappen veelal flauw is. Desondanks kan een glimlach op momenten niet onderdrukt worden.

Aangezien dit uit de stal van Disney komt, mag de moralistische boodschap vooral niet vergeten worden. Vanzelfsprekend komt langzamerhand naar voren dat Jake het hart toch op de goede plek heeft zitten. Wat dat betreft komt de kerstsfeer aardig naar voren. Wel moet gezegd worden dat het acteerwerk wisselvallig is.

Al met al best een redelijke comedy die geschikt is voor het hele gezin om de feestdagen mee door te komen.

2,5 Sterren.

"It sounds like it's slowing down."

Van deze reeks heb ik enkel deel één gezien, maar voor de continuïteit heeft dat geen invloed lijkt me.

In 'Collision Course' is er een dreiging van een inslaande meteoriet, al lijkt dat gegeven grotendeels naar de achtergrond te verschuiven door o.a. familieperikelen van Manny. De originaliteit is simpelweg ver te zoeken en het karige plot helpt niet echt mee, vooral als de hoofdpersonen vrij weinig te doen hebben.

Desondanks is het opmerkelijk te noemen dat men geen tijd neemt om je als kijker een onderhoudend verhaal voor te schotelen; het geheel is te druk van opzet. Dit is te zien aan het feit dat er nauwelijks een fatsoenlijke dialoog gevoerd kan worden zonder dat er iets komisch bedoeld moet plaatsvinden.

Het gebeuren rondom - de immer grappige - Scrat staat meer centraal, omdat hij in achtervolging van zijn eikel de ramp in gang zet. Juist van deze scènes moet de film het hebben, want de rest holt er maar wat achteraan, ondanks een paar goed gevonden maffe momenten. Daarbij is de animatie in combinatie met 3D best aardig.

Al met al een matig vervolg waaruit blijkt dat de koek nu echt op is.

2,0 Sterren.

Erg interessante film om te zien. Begint lekker onheilspellend als iedereen pech krijgt en in hetzelfde motel beland, alleen vraag je jezelf steeds af wat dat te maken heeft met die ter dood veroordeelde en als je dan eindelijk zijn gezicht ziet dan blijkt het niet de gevangene te zijn die vervoerd werd....

Maar als alles eenmaal duidelijk wordt dat het zich allemaal in Malcom's hoofd afspeelt en hij de moordenaar in zijn hoofd moet doden om zelf niet meer te moorden wordt je alsnog op het verkeerde been gebracht.

Blijkt het alsnog dat kleine joch te zijn die niemand zou verdenken.

"Whores don't get second chances"

3, 5 Sterren.

Aardige politieke thriller met een zeer sterke cast, speelt misschien op veilig. Maar doet wat het doen moet.

Sowieso Ryan Gosling heeft mij echt gewonnen als acteur zijnde, maar dat terzijde.

Ik had overigens wel meer van Clooney willen zien in de film, maar helaas.

3,5 Sterren.

Duistere 'engel'.

Ik heb eerlijk gezegd nog nooit van Bill Plympton gehoord, maar hij schijnt dus een grote naam te zijn in het animatiewereldje. De beste man werkt jarenlang om een handgetekende film af te leveren - wat op zich al een hele prestatie is - en dat doet hij niet onverdienstelijk moet ik zeggen.

Wat hij met Idiots and Angels aflevert is dan ook hoogstens opmerkelijk te noemen. Op het eerste gezicht lijkt het alsof je als kijker elke dag een man zijn routine meemaakt, maar dit gegeven verandert vrij snel. Alleen is het jammer dat het tegen het einde aan iets te veel vol zit met onnodige wendingen. Tevens voelt het geheel iets te langgerekt aan, alsof er per se een film van een 'feature lengte' afgeleverd moest worden.

Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt met de interessante animaties. Er zitten een hoop leuke vondsten in, met name de vloeiende overgang van alledaagse zaken is goed gelukt. Daarnaast zorgt de soundtrack voor de nodige sfeeropbouw.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, het mocht wel iets ingekort worden om het beter behapbaar te maken.

3,0 Sterren.

Toch wel een vermakelijke film om te kijken.

Het verhaal gaat echt nergens over, maar de sfeer in deze film wordt echt goed neergezet. En de duur van de film is precies goed voor een horror.

3, 5 Sterren van mij.

"Are you paying attention?"

Afgelopen maandag tijdens de Pathé Unlimited Night meegepakt.

'The Imitation Game' geeft je een intrigerend kijkje in het indrukwekkende, doch tragische levensverhaal van Alan Turing. De rode draad blijft uiteraard het kraken van de Enigma code, maar er worden simultaan drie verhaallijnen uitgezet die moeiteloos door elkaar lopen. Hierbij werkt het gebruik van humor opvallend goed, aangezien dat niet iets is wat je aan een dergelijke film koppelt.

Qua verloop is het eigenlijk het bekende pad van een miskend genie, maar Benedict Cumberbatch weet de beste man - met al zijn eigenaardigheden - uitstekend te portretteren waardoor je er als kijker helemaal in zit. Verder doet de ondersteunende cast het naar behoren, om vooral de jonge Alex Lawther niet te vergeten die een onuitwisbare indruk achterlaat als de jonge Turing.

Alleen jammer dat de film het leven van Alan Turing enigszins 'simpel' afschildert; het is duidelijk dat er zo veel meer speelt. Zo heb je bijvoorbeeld zijn homoseksualiteit die kort benoemd wordt, maar al gauw onder de mat wordt geveegd. Naast het feit dat het geheel niet echt historisch accuraat is weergegeven en enkele gebeurtenissen volledig over het hoofd worden gezien.

Al met al een gedegen dramafilm die zeker de moeite waard is, ondanks een aantal vrijheden in het script. Tevens had ik het iets serieuzer gezien, omdat het soms net leek alsof ik in een comedyfilm beland was.

3,5 Sterren.

Gisteren in de bios gezien, man wat een saaie film is dit zeg.

Een verhaal over titanen en goden dat me totaal niet kon boeien, de kostuums zijn om te lachen zo slecht, de goden zijn niet echt herkenbaar (alleen Zeus en Athena kon ik 'herkennen' omdat ze zo werden genoemd en dan Poseidon vanwege zijn drietand).

Acteerwerk was op zich wel oké te noemen, gelukkig dan nog Rourke als badguy en Pinto als eye candy.

Deze film moet het duidelijk van de bloederige in slowmotion gebrachte actiescènes hebben en dat werd gelukkig wel goed in beeld gebracht.

En dat dit dan van de makers van 300 moet afkomen... Nou dan kijk ik 300 liever nog een keer, want daar kan ik me tenminste nog wel mee vermaken.

Nipt 2,5 sterren.

Erg mooie sfeervolle misdaad/drama film met een vleugje zwarte humor. De film komt rustig op gang waarin je meer te weten komt over de personages en ook best wel met ze gaat meeleven en ze van een andere kant gaat zien.

Verder zijn de dialogen ook erg goed in elkaar gezet, iets waar deze film het voornamelijk van moet hebben en ik heb er dan ook echt van genoten.

4, 0 Sterren voor een pracht van een film.

"We're not lost. We're in a fucking maze."

Met alleen het plot in mijn achterhoofd de film ingegaan, helaas is het niet al te best te noemen.

Het gegeven is op zich interessant, maar de uitwerking laat veel te wensen over. Nergens wordt echt duidelijk wat het motief van de dader is; er wordt alsmaar terugverwezen naar het begin, maar als kijker zijnde krijg je daar helemaal niets van mee. Het is dan ook veelal gissen hoe de vork in de steel zit. De vele plotgaten laten zich zo al snel zien.

Daarnaast is de spanning ver te zoeken. Debet hieraan is het ruziënde 'stelletje' dat meer kwaad dan goed doet. Dit resulteert zich in een hoop domme acties en onzinnige dialogen. Tevens gebeurt er gewoon veel te weinig, alleen het laatste halfuur is nog enigszins interessant. Hierbij moet je niet te veel op de onlogica letten, want het is wel erg vergezocht allemaal.

Al met al niet de moeite waard. Nu ik de trailer heb gezien, heb ik geen idee waar al die lovende kritieken vandaan komen.

Kleine 1,5 sterren.

"The midnight kiss. It's not just another kiss."

Dit leek mij wel een leuke film om te zien tijdens de jaarwisseling.

Op oudjaarsdag wordt Wilson door zijn beste vriend aangemoedigd om een contactadvertentie te plaatsen. Wilson is namelijk sinds zijn aankomst in Los Angeles nog steeds niet op een date geweest en is op deze dagen extra eenzaam. Hij lijkt er weinig heil in te zien, des te groter is zijn verbazing als hij uiteindelijk toch een reactie krijgt.

De film begint enigszins twijfelachtig, maar wordt beter zodra de daadwerkelijke date plaatsvindt. Zoals verwacht zijn Wilson en Vivian twee tegenpolen van elkaar die ieder zo hun eigen problemen hebben. Dit uit zich in hoe geloofwaardig deze twee personages worden neergezet en de oprechte dialogen die ze hebben. Scoot McNairy in het bijzonder vond ik sterk overkomen.

'In Search of a Midnight Kiss' is geschoten in zwart-wit wat bijdraagt aan de heerlijke sfeer. Hierdoor krijgen de aangedane locaties iets extra's mee door het spelen met de schaduwen. Het gebeuren met de huisgenoten hoefde voor mij alleen niet zo en sommige dingen worden wel erg gedramatiseerd. Desondanks hebben deze smetjes zo hun charme; het ongebruikelijke slot sprak mij ook zeer aan.

Al met al zeker een fijne film om eens gezien te hebben.

3,5 Sterren.

"Tell me the secret of the Essex."

Het verhaal van 'Moby-Dick' is er één die tot de verbeelding spreekt en een populaire metafoor die veelvuldig wordt gebruikt in de Amerikaanse media.

'In the Heart of the Sea' geeft je als kijker inzage op de gebeurtenissen die als inspiratiebron hebben gediend voor het befaamde boek. Wat volgt is jammer genoeg een lange anekdote waar geen eind aan lijkt te komen, ondanks het interessante gegeven. Het voelt namelijk aan alsof Ron Howard stuurloos kabbelt tussen een episch zee-avontuur en een survivaldrama.

Hetgeen wat wel werkt is de jacht op de grootse walvis te midden van de strubbelingen tussen de kapitein en zijn eerste stuurman. De actiescènes worden dan ook spectaculair in beeld gebracht, ondersteund door gedegen CGI; het witte gevaarte ziet er indrukwekkend uit. Hoewel de kwaliteit op momenten wel enigszins wisselvallig is te noemen.

Waar de film de mist ingaat, is het dramagedeelte. Daarvoor is de diepgang ver te zoeken en komt de langdradigheid al gauw om de hoek kijken. Howard draait - te opzichtig - om de hete brij heen en durft het ware lijden niet te tonen, ongeacht de gruwelijke taferelen die plaatsvinden. Een gevolg hiervan is dat thema's zoals hebzucht en rivaliteit gelijk overboord worden gegooid, omdat deze slechts oppervlakkig aan bod komen.

Al met al een redelijk onderhoudende avonturenfilm die half gelukt is. Helaas wordt zo een uitzonderlijk gegeven op een vrij gewone manier verteld.

3,0 Sterren.

Matige horror van Carpenter.

Het begint op zich wel aardig, maar naargelang het meer en meer naar naar het fictieve stadje vormt gaat het mis.
De monsters zijn erg slecht uitgewerkt, gore komt niet goed over en het belangrijkste nog wel is dat het gewoon nergens eng wordt. En daar draait het nu juist om in een horrorfilm: moet spannend en eng zijn.

Neill zet op zich wel een prima vertolking neer als John Trent. Met een meesterlijke eindscène toch wel, als hij zichzelf in de bios ziet en de waanzin er omheen.
Overigens wel grappig om We've Only Just Begun van The Carpenters te horen als hij in het gesticht zit.

1,5 Sterren.

"You made every choice. And they all led back to me."

Vincenzo Natali volg ik al sinds ik 'Cube' zag. De beste man komt altijd wel met interessante projecten op de proppen, maar deze titel is enigszins teleurstellend te noemen.

Je krijgt hier te maken met de zwangere Becky en haar broer Cal die op doorreis bij een kerk stoppen. Hun aandacht wordt getrokken door de noodkreten van een jongetje die ogenschijnlijk verdwaald is in een veld met hoog gras. Nietsvermoedend besluiten de twee het jongetje te gaan helpen, maar daardoor raken ze zelf ook in de problemen.

Er wordt een aardig gevoel van verwarring gecreëerd, omdat het hoge grasveld enkele bovennatuurlijke elementen kent. Middels het gebruik van tijd en ruimte wordt het mysterie evenzo in stand gehouden; het spelen met parallelle verhaallijnen. Op een bepaalde wijze doet het mij denken aan een 'Triangle'. Jammer genoeg speelt de geschepte mythologie de film te parten, gezien deze onduidelijk is.

Op den duur valt 'In the Tall Grass' in herhaling. Weliswaar schotelt Natali je als kijker een aantal wendingen voor die het verloop beïnvloeden, maar deze zijn simpelweg niet beklijvend genoeg. Zelf had ik graag meer iets psychologisch gezien. Uiteindelijk is dit gegeven klaarblijkelijk te mager voor een volwaardige film.

Al met al een redelijke horror, maar gezien het bronmateriaal had de speelduur gerust korter mogen zijn. Ik had eerlijk gezegd ook meer spanning verwacht.

2,5 Sterren.