Meningen

Op zich wel een aardige Chan film, het verhaal is alleen wat magertjes en deze film moet het duidelijk van de actie hebben die uiteraard door Jackie zelf uitgevoerd worden. Humor zelf was wel redelijk.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"It was this tiny little movie in Pittsburg."

Het leek me wel interessant zo een docu over de debuutfilm van George A. Romero.

Op zich begint het nog goed door de meester aan het woord te laten over zijn tegenslagen en overwinningen; het is gewoonweg geweldig om Romero zo enthousiast te zien spreken. Hierbij volstaan enkele animaties om een kijkje achter de schermen te geven, aangezien ze deze destijds niet maakten. Op deze manier kom je als kijker een hoop interessante dingen te weten.

Jammer genoeg probeert de docu te veel de link te leggen tussen het racisme en de Vietnam oorlog. Iets wat niet geheel onlogisch is vanwege o.a. de zwarte hoofdacteur, maar men blijft er maar op hameren. Daarnaast lijkt het erop alsof de makers wat random mensen hebben geïnterviewd die toevallig de film hebben gezien en/of zich ermee bezig houden. Hierdoor voelen deze segmenten aan als 'filler'.

Al met al een aardige documentaire om eens gezien te hebben, helaas komen bepaalde dingen net iets te geforceerd over.

Kleine 3,0 sterren.

De terugkeer van Donnie Yen?

Dit is in ieder geval een flinke verbetering t.o.v. zijn vorige films.

Qua verhaal is het vrij rechttoe-rechtaan; de zoveelste plot device rondom de beste vechter, alleen dit keer omgeven door een politieonderzoek. Echt veel stelt het allemaal niet voor, hoewel er wel een aardige poging wordt gedaan om zowel de protagonist als de antagonist een achtergrondverhaal mee te geven. Op deze manier blijft het in ieder geval onderhoudend genoeg.

Als kijker krijg je een hoop harde martial arts gevechten voorgeschoteld. Weliswaar zijn deze op momenten kort, maar ze gaan erin als zoete broodjes. Met name omdat je een keur aan verscheidene vechtstijlen krijgt te zien die strak gemonteerd zijn en bovenal een uitstekende choreografie kennen die de kenmerken van elke stijl naar voren brengt. Hierdoor blijft het volop genieten.

Dat Donnie Yen als actieregisseur aan de slag mag, speelt denk ik ook wel een rol. De actiescènes zijn namelijk tot in de puntjes verzorgd, wat zich resulteert in een heerlijke over-the-top finale waarin alle remmen losgaan. Hierbij is het - noodzakelijke - gebruik van CGI men vergeven.

Al met al een vermakelijke actiefilm waar je als liefhebber goed aan je trekken komt. De cameo's verspreid over het geheel zijn trouwens een leuke toevoeging voor de kenner.

3,5 Sterren.

Echt een heerlijke film met een uitstekende rol van Yen als de bescheiden Yip Man.

Mooie vechtscènes en een goed verhaal met een vleugje humor (in de eerste helft dan).

Leuk om de transformatie van Yip Man te zien, in het begin is hij nog een kalme man, maar zodra hij te horen krijgt dat zijn vriend is overleden, maakt al die kalmte plaats voor woede als hij het tegen de Japanners moet opnemen.

De film deed me overigens wel een beetje aan Fearless denken.

Dikke 4,0 sterren.

Het begint interessant met de krant die de man vindt en de daarna volgende crash. Daarna stort de film wat in, het poogt nog interessant te doen met de krantenknipsels die de man vindt en bepaalde dingen die gebeuren.
Alleen voor een horror kan ik deze film niet echt eng noemen.
Op het laatst werd het nog wel wat interessant toen de man alsmaar probeerde om zijn familie te redden en uiteindelijk zelf dood ging. Had wel iets weg van The Butterfly Effect.

Nipt 2, 0 sterren.

Puike Zuid-Koreaans productie, voor zulke producties zit je goed bij dit land. Al deed de uitkomst me wel ietwat denken aan Oldeuboi (2003).

Qua verhaal wordt het lekker rustig opgebouwd en het lijkt alsof je als kijker naar een langgerekte aflevering van Crime Scene Investigation zit te kijken. Langzaam maar zeker wordt het groter geheel dan ook uit de doeken gedaan, om erachter te komen dat het best inventief in elkaar zit. Mede door een aantal plotwendingen blijft het verrassend. De intense sfeer helpt hier zeker bij.

Daarnaast is het leuk om het contrast tussen de - in eerste instantie - psychopathische Lee Seong-ho en Kang Min-ho die de wanhoop nabij is te zien. Erg sterk vertolkt door de heren Seung-beom Ryu en Kyung-gu Sol. Ik was ook erg gecharmeerd van Han Hye-jin die een onervaren detective neerzet. Alleen de maffe detective viel soms ietwat uit de toon, gelukkig stoorde ik me hier niet zo aan. Aan zulke typetjes lijk je niet te ontkomen als je met een Zuid-Koreaanse film te maken hebt.

Al met al een sterke thriller die van begin tot eind de moeite waard is.

3,5 Sterren.

"Why would anybody do this?"

Ik heb hier lang op moeten wachten, maar inmiddels eindelijk gezien. Wat een toffe, zelfbewuste insteek is dit op het gehele 'home invasion' genre. Zonde dat ik deze uiteindelijk niet in de bios heb mee kunnen pakken.

Het verhaal zit vol met de nodige clichés en knipogen (o.a. het gesprek over underground filmfestivals); het ligt er allemaal zo dik op dat je het geheel niet al te serieus moet nemen. Als je dat eenmaal in de gaten hebt, dan staat je nog heel wat moois te wachten. Zelfs na de plotwending wordt het niet minder, de film blijft een consistent beklemmend niveau behouden.

Wat dat betreft ben ik me op momenten echt rot geschrokken. Het zit 'm dan ook voornamelijk in de suggestie van dingen, bijvoorbeeld een deur die open lijkt te gaan of zou het toch de wind zijn... De sfeervolle, doch onheilspellende score helpt hier erg bij. Tevens is het intrigerend te noemen hoe simpele dierenmaskers zo angstaanjagend kunnen overkomen.

Gelukkig blijft het niet alleen bij de kracht van suggestie, maar laat You're Next zich ook van zijn brute kant zien. Sharni Vinson weet als de 'final girl' duidelijk van wanten; iemand waarvan je zo hoopt dat ze het gebeuren overleeft. De daarbij behorende kills zijn inventief en worden goed in beeld gebracht. Zo een gestoorde blender kill zal ik nooit meer vergeten.

Al met al zeker wel één van de beste horrors van de laatste tijd.

Dikke 4,0 sterren.

"She doesn't make me feel like a patient."

In eerste instantie dacht ik dat dit een kopie zou zijn van Intouchables (2011), maar de film is blijkbaar gebaseerd op het gelijknamige boek.

'You're Not You' is in de basis eigenlijk erg oppervlakkig, clichématig en van tijd tot tijd melodramatisch. Duidelijk een geval van de klok horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt. Zo heb je bijvoorbeeld het contrast tussen losbol Bec en het perfecte leven dat Kate probeert te leiden. De band die er tussen deze twee ontstaat is uiteraard voorspelbaar, maar er is helemaal geen sprake van enige karakterontwikkeling.

Wat dat betreft mist de film elke vorm van diepgang. Daarvoor zijn de getoonde situaties vrij generiek en willekeurig. Alleen een aantal - rustige - momenten tussen Kate en Bec kon ik nog waarderen, maar deze lichtpuntjes zijn zo dun gezaaid dat het niet genoeg is om het geheel te redden.

De ziekte ALS zelf wordt ook maar vluchtig behandeld of althans de gevolgen die het heeft op het sociale leven. Weliswaar maakt Hilary Swank indruk door de aftakeling van Kate middels verscheidene maniertjes te tonen, maar het is gewoonweg niet voldoende om haar personage te voorzien van de nodige inhoud. Hierdoor kreeg ik als kijker nauwelijks een emotionele connectie met haar.

Al met al een moedige poging, maar dit lijkt meer op een mislukt tv-drama.

Kleine 2,5 sterren.

"He's either a drug dealer or a pervert."

Het leek mij wel interessant om Asa Butterfield in een kerstfilm te zien.

Op kerstavond staan Hayley en James op het station om afscheid van elkaar te nemen alvorens ze beiden in de trein stappen om naar hun eigen familie te reizen. Eenmaal in de trein hebben ze allebei op het laatste moment het idee om als verrassing Kerstmis met elkaar door te brengen. Zo belanden ze door het wisselen van treinen bij elkaars familie.

De opzet is voor de verandering eens anders, omdat de twee geliefden voor het grootste gedeelte van elkaar zijn gescheiden. Hierdoor gaat veel uit van de twee families waar ze verblijven. Zoals verwacht is het contrast tussen de families - extreem - uitvergroot; elk personage heeft zo zijn eigen karakteristiek. Dit levert zeker een aantal leuke situaties op.

Tussendoor mag een klein beetje drama uiteraard niet ontbreken. Het wordt allemaal lichtjes aangestipt en de conflicten worden eigenlijk ook vrij gemakkelijk opgelost. Maar het deert niet echt, gezien de film onderhoudend genoeg blijft. De cast doet het eveneens naar behoren en nog belangrijker, de kerstsfeer komt goed over.

Al met al is 'Your Christmas or Mine?' een vermakelijke kerstfilm voor tussendoor. Memorabel is het allemaal niet, maar het kijkt wel prima weg.

Kleine 3,0 sterren.

Het einde van een tijdperk.

Gezien de recente consternatie om Studio Ghibli leek me dit de perfecte documentaire om op te zetten.

De rode draad in de docu is eigenlijk de oplevering van Kaze Tachinu (2013) en alles wat daarbij komt kijken, hoewel de focus zich geregeld verlegt naar allerlei bijkomstigheden. Dat is zeker geen minpunt te noemen, omdat je op deze manier als kijker een hoop te weten komt over de gang van zaken en de verscheidene sleutelfiguren.

Wat dat betreft wordt er een gedegen beeld gegeven hoe het er bij Studio Ghibli aan toegaat; het is allemaal zo no-nonsense. De - simpele - dagelijkse rituelen zijn dan ook mooi om te zien, wat geregeld afgewisseld wordt met natuurshots van de tuin, ondersteund door pianomuziek.

Maar Hayao Miyazaki steelt voor mij toch echt de show. Wat een prachtige man is het om te volgen, met name door zijn nuchtere kijk op dingen. De beste man ademt vakmanschap uit, wat aan alles is te merken. Zijn gedachtegang en wijze van handelen zijn een genot om te mogen aanschouwen. Hierbij komen er bepaalde dingen om de hoek kijken waar hij een verrassende kant van zichzelf toont tegenover concullega's en obstakels die overwonnen moeten worden.

Al met al een wonderschone docu in al zijn eenvoud. Overigens wordt wel het einde van 'Kaze Tachinu' gespoilerd, dus wellicht eerst die film kijken als je niet wil weten hoe het afloopt.

3,5 Sterren.

"Ça va, Poepie?"

Een zombiefilm van Belgische bodem zie je niet zo vaak, maar dit is zeker een bewonderenswaardige poging.

Gebukt onder de last van haar grote borsten besluit Alison samen met haar vriend en moeder een reis te maken naar een Oost-Europees ziekenhuis om een borstverkleining te ondergaan. Het ziekenhuis oogt nogal twijfelachtig en is gevestigd in één of andere achterbuurt, maar dat weerhoudt ze er blijkbaar niet van. De aanstaande zombie-uitbraak zal ze vast van gedachten doen veranderen.

Veel woorden worden er niet vuilgemaakt aan het verhaaltje; het is een prima opzet voor hetgeen dat gaat komen. Binnen de kortste keren vliegt het bloed je namelijk om de oren. En dat is in deze film tamelijk veel. Je blijft als kijker veelvuldig opkijken van de gestoorde omstandigheden waarin lichaamsdelen op de meest creatieve wijze verminkt worden.

Wel had ik graag iets meer evenwichtigheid gezien. De geforceerde slapstick situaties liggen er daarvoor net iets te dik bovenop. De humor slaat de plank dan ook geregeld mis. Eveneens vallen bepaalde elementen duidelijk uit de toon, echter lijken deze toegevoegd om meer sensatie te creëren. Het plezier straalt er gelukkig wel van af.

Al met al is 'Yummy' een onderhoudende horror die over het geheel gezien voldoende vermaak biedt.

Kleine 3,0 sterren.