Meningen

Op zich wel een vermakelijke film om te zien. De film begint sterk met goed in elkaar gezette actie scènes, zoals de auto achtervolging, ontsnapping door hijskraan, dat op de auto sloperij enz.

Maar gaandeweg de film als je steeds meer en meer van het plot te weten komt, kom je er gewoon achter dat het nergens op slaat dat een op los geslagen supercomputer dit allemaal regelt.

Camera werk had ook iets beter gekund, iets te veel trillend beelden naar mijn mening waardoor je sommige (spectaculaire) scènes niet goed kon volgen.

Wat ik wel jammer vond is dat Jerry op het eind niet dood ging, het moest weer zo een vrolijk einde worden.

Gewoon een film voor tussendoor als er niks boeiend is, nipt 3, 0 sterren.

"I'm looking, because I don't want to."

De tweede samenwerking tussen regisseur Zal Batmanglij en Brit Marling zie ik en wederom geen onaardige. Opvallend zijn trouwens ook de producers die - naast Marling zelf - deze film backen in de vorm van de gebroeders Scott. Tel daarbij de degelijke cast op bestaande uit o.a.: Ellen Page en Alexander Skarsgård en je zou bijna denken dat je met een A-productie te maken hebt. Marling heeft het erg ver geschopt sinds ik haar in Another Earth (2011) zag, zie ik.

Waar ik het qua verhaal in Sound of My Voice (2011) erg abstract vond, zijn ze in The East hier gelukkig van afgestapt en is het voor de (casual) kijker makkelijk te volgen. Nu vond ik het (voorspelbare) verhaal an sich niet zo bijzonder, maar de manier waarop het gebracht werd is toch mooi te noemen. Daarbij laat de film je zelf een waardeoordeel vellen over hoe het eraan toegaat in dit wereldje.

Daarnaast zit er een heerlijk sfeertje in de film, waardoor je als kijker soort van ondergedompeld wordt. Gepaard met wat fraaie beelden en een heerlijke soundtrack (met About Today van The National kun je onmogelijk fout gaan) zat ik er helemaal in.

Al met al zeer intrigerende thriller die zeker wel de moeite waard is om eens gezien te hebben. Brit Marling is er eentje om in de gaten te houden, ik ben nu alweer benieuwd naar haar volgende project.

Dikke 3,5 sterren.

Op zich wel een vermakelijke film die makkelijk wegkijkt, met een goede Emma Stone.

Alleen het had wel iets brutaler gemogen, het is een beetje tam zoals al eerder is gezegd.

Overigens wel grappig om Amanda Bynes te zien in deze film.

3,0 Sterren.

"Why don't you tell everyone the story about stuffing your unwrapped hotdog in that girl's dirty buns?"

Van een regisseur met 'Leprechaun 2' in zijn oeuvre had ik hier eerlijk gezegd weinig van verwacht, maar dit is best een welkome verrassing geworden.

Nietsnut Jake en cheerleader Amanda vormen een ongewoon duo wanneer ze tijdens de schoollunch hun medeleerlingen opeten. Het blijkt dat ze zijn veranderd in zombies. Ze reizen het halve land door op zoek naar een remedie, terwijl ze achterna worden gezeten door een zombie task force. Het doet mij lichtelijk denken aan 'Warm Bodies'.

Vanuit het perspectief van Jake en Cass wordt het verhaal verder verteld. Dit creëert een aantal leuke inzichten en grappige situaties. Hoewel de personages niet bijzonder goed zijn geschreven, worden ze met veel charme neergezet door de cast. Hierdoor blijf het geheel lekker luchtig gedurende deze gestoorde road trip.

Het is te merken dat men enorm veel zaken tegelijkertijd in de film wil proppen, echter helpt de korte speelduur niet. Desondanks zorgt dit voor een snelle pacing waarin van alles voorbij raast en er altijd wel iets te beleven valt. Het scheelt ook dat er wat aardige gore in zit. Het abrupte einde smaakt duidelijk naar meer.

Al met al is 'Eat Brains Love' een vermakelijke take op het hele zombie romcom genre. Wat mij betreft mag hier zeker een vervolg op komen.

Kleine 3,0 sterren.

Gisteren in de bios gezien, omdat een vriend 'm per se wou zien...

Ik moet zeggen dat ik totaal geen fan ben van Julia Roberts, ik snap echt niet wat mensen in haar zien en dan die vreselijke (met botox opgespoten) lippen die zo prominent in beeld komen bij één van de vele scènes waarin ze zit te eten.

Wat overblijft is een redelijke film met prachtige beelden, aardige muziek en wat leuke personages.

Toch wel lachen om een keer gezien te hebben 2, 0 sterren.

You are a Tetris Master.

Vermakelijke documentaire in de lijn van High Score (2006) en The King of Kong (2007). Alleen draait het in deze docu om de zoektocht naar de beste speler van de wereld in Tetris.

Best een interessant gegeven eigenlijk, want ik bedoel wie is er nu niet bekend met Tetris? Ik denk dat iedereen in zijn leven weleens een potje heeft gespeeld. De docu speelt hier goed op in en je krijgt dan ook de nodige informatie over het spel voorgeschoteld. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat als je vier lijnen weg speelt, dit een Tetris heet.

Verder is de opbouw goed te noemen, er wordt ruim de tijd genomen om de verscheidene spelers en hun tactieken in beeld te brengen. Alleen heb ik het gevoel alsof ze Thor als de bad guy wilden neerzetten, een beetje net zoals Billy Mitchell de bad guy van The King of Kong was. Maar eenmaal in beeld is hij best een aardige gast en kom je erachter dat hij het nodige heeft meegemaakt in zijn leven. Leuk om te zien dat hij toch nog level 30 haalt op het eind.

Al met al een vermakelijke documentaire om eens gezien te hebben, niet-gamers zullen dit ook wel kunnen waarderen.

Dikke 3,0 sterren.

"All the doctors said I should give up sports."

Van de stuntelende Eddie Edwards heb ik jaren geleden tijdens een terugblik programma weleens iets gezien, om te concluderen dat het eigenlijk verbazingwekkend was dat zo iemand zich kon kwalificeren voor de Olympische Winterspelen.

Van wat ik heb begrepen worden de waargebeurde feiten in deze film wel erg dik aangezet; er wordt bewust voor gekozen om maar tien tot vijftien procent te baseren op Edwards' leven. Dit levert een makkelijk te behappen film op die je wel met een korreltje zout moet nemen. Op deze manier wordt er een sympathiek underdog verhaaltje opgezet.

'Eddie the Eagle' volgt het bekende stramien van tegenslagen overwinnen door je als kijker in een vogelvlucht mee te nemen door het leven van Edwards tot aan de voorbereiding voor de Winterspelen. Dit gaat gepaard met de - moralistische - boodschap 'meedoen is belangrijker dan winnen'. Niet geheel verrassend vergaat het de skispringer allemaal vrij gemakkelijk, bovendien zorgt de komische noot voor een fijn sfeertje.

Edwards is op zijn zachts gezegd een merkwaardig figuur die door Taron Egerton naar behoren wordt neergezet, inclusief rare trekjes. Wel schuilt er op momenten iets te veel oppervlakkigheid in het personage van Eddie, maar gelukkig wordt dit al gauw naar de achtergrond geschoven doordat men zich weer richt op de rode draad. Daarbij is Hugh Jackman een gedegen tegenspeler die goed tegengas geeft.

Al met al best een vermakelijke feel-good film, ondanks de vele vrijheden in het script.

Kleine 3,0 sterren.

Best wel een geinig filmpje met een interessant uitgangspunt.
De film moet het meer hebben van de acteerprestaties en zwarte humor, want het horrorgedeelte wordt ietwat pover in beeld gebracht; meer lachwekkend eigenlijk.

Wat dat betreft zet Thure Lindhardt een interessante rol neer als de getroebleerde schilder Lars, maar Dylan Smith steelt toch echt wel de show als Eddie. De manier waarop hij zijn rol neerzet is best knap te noemen, aangezien hij alleen non-verbaal kan communiceren en het is duidelijk te zien welke emoties hij uitbeeldt.

Qua verhaal zitten er wel wat interessante wendingen in, alleen wel jammer dat het zo somber eindigt met Lars die doodgaat. Want de band die hij en Eddie gedurende de film opbouwen is best mooi om te zien.

Kleine 3,0 sterren.

Door het hoge stemgedrag hier begon ik deze film te kijken met hoge verwachtingen, maar ik moet zeggen dat deze - helaas voor mij - niet zijn uitgekomen.
Er zit helemaal geen opbouw in. Stel gaat naar het strand komt wat vervelende jongeren tegen en opeens is het een kat en muis spel... Dit hadden ze zoveel beter kunnen doen, door eerst het stel flink te laten schrikken enz. enz.
Waar ik het wel eens mee ben, is dat dit werkelijk zou kunnen gebeuren. Ik weet dat je in Engeland van die achterstandwijken hebt waar zulk tuig woont. Alleen zitten er weer teveel toevallen in. Bijvoorbeeld als die vrouw ontsnapt komt ze toevallig de broer van Brett tegen die hem zoekt en als ze wegscheurt met de auto komt ze toevallig terecht waar Brett woont.
Einde is wel aardig, het laat je toch raden wat er met haar is gebeurd. Waarschijnlijk toch wel gedood.

Nipt 3, 0 sterren.

Best wel een vage film eigenlijk, visueel valt er gelukkig nog wel wat te genieten zoals al eerder is gezegd.

Maar eerlijk gezegd boeide het me niet echt meer wat er zou gaan gebeuren met de beste man.

Deed me af en toe wel aan Pandorum denken.

2,0 Sterren.

"I live the same day over and over again."

Vandaag in Imax 3D met hoge verwachtingen meegepakt, vanwege de vele positieve berichten. En ik moet zeggen dat deze gegrond zijn; dit is wederom een gedegen Sci-Fi blockbuster met Tom Cruise.

Qua opzet is het min of meer een mengelmoes van Groundhog Day (1993) en Starship Troopers (1997). Al begreep ik later van een vriend dat de film gebaseerd is op een Japanse light novel genaamd 'All You Need Is Kill'. Het is eigenlijk weinig vernieuwend, maar de uitwerking is gewoonweg solide te noemen.

Dat komt door de opbouw van het geheel en de strakke regie van Doug Liman. Wel vond ik het in het begin iets te langzaam voor mijn doen, maar gaandeweg de film vordert, wordt het beter. Er wordt namelijk uitstekend met het gegeven omgesprongen door bij elke 'reset' iets toe te voegen en te abstraheren. Hierbij helpt het sterke spel van Tom Cruise en Emily Blunt. Met name de rol van Cruise verbaasde mij, omdat hij in het begin neergezet wordt als een lafaard.

Eenmaal als 'Edge of Tomorrow' op gang is gekomen, dan gaat het ook echt goed los. Als gevolg van de vlotte pacing word je als kijker van het ene hoogtepunt naar het andere geslingerd; het is een dikke dosis actie met toffe CGI. Hoewel de vrijgegeven informatie over de 'Mimics' en hun beweegredenen nihil is, mag dat de pret niet drukken.

Al met al een geweldige Sci-Fi blockbuster die volledig tot zijn recht komt in Imax 3D. Wat mij betreft mag Cruise gerust doorgaan op deze ingeslagen weg.

4,0 Sterren.

Voor een film waarin het om oppervlakkigheid draait is Ego opvallend aan de vlakke kant, nergens wordt er echt de diepte in gegaan. En dat is best jammer te noemen, want met het gegeven had zoveel meer gedaan kunnen worden. Nu wordt de film voor het merendeel bij elkaar gehouden door standaard Hollywood clichés.

De keus om Sebastian te laten zien vind ik jammer, omdat hij zonder blikken of blozen weer in zijn oude gedrag vervalt. Dat er gekozen is om Sebastian deel te laten nemen aan een talentenjacht vind ik ook niet zo geslaagd, omdat hij naar mijn mening niet echt kan zingen. De film lijkt tegen het eind meer op een soort Holland's Got Talent verfilming te zijn geworden en wordt dan ook erg afgeraffeld.

Daartegenover staat dan weer dat Martin Wallström en Mylaine Hedreul een uitstekende chemie met elkaar delen, het komt echt goed over op het scherm. Visueel mag de film er ook wel wezen, met name de scènes in de nachtclubs zijn oogstrelend.

Al met al een film waar zoveel meer in had gezeten, jammer dat de gebruikelijke open deuren worden ingetrapt. Met de blindheid van Sebastian kon ook meer gedaan worden, helaas ontstijgt Ego niet de oppervlakkigheid die het probeert te vermijden.

Kleine 2,5 sterren.

Een fijne finale van de serie.

Vorig jaar heb ik met veel plezier alle drie de seizoenen van de serie gezien. Het was dan ook wachten op de aankondiging van een vierde seizoen, des te groter mijn verbazing toen ik las dat er een film was aangekondigd.

De film begint een paar maanden na het einde van seizoen drie. Takagi en Nishikata blijven elkaar - zoals gewoonlijk - plagen, maar de realiteit is dat dit hun laatste zomervakantie van de middelbare school is. Dit gaat gepaard met vele gevoelens en onzekerheden. De intrede van een verlaten kitten is een goed excuus voor hen om elkaar elke dag van de zomer te blijven zien.

Waar de meerderheid van de afleveringen veelal uit losse verhaaltjes bestaat, beslaat de film één doorlopend verhaal. Hierdoor krijg je als kijker meer mee van de karakterontwikkeling tussen beide personages. Dit toont hun groei, vooral als je de capriolen uit de serie in je achterhoofd houdt. Het enige nadeel is dat sommige bijpersonen uit de serie weinig te doen krijgen.

Het zomers sfeertje wordt uitstekend in beeld gebracht en zorgt voor vele mooie scènes. Daarbij vergeten de makers de essentie van de serie niet; het onderling plagen en hun wederzijdse gevoelens. Het resultaat is een luchtige film die nergens al te zwaar aanvoelt en bovenal hartverwarmend is. Ik keek in ieder geval de hele tijd met een glimlach op mijn gezicht.

Al met al is 'Teasing Master Takagi-San: The Movie' een geweldige afsluiter van de serie geworden. Blijf zeker zitten bij de eindcredits voor een aandoenlijke verrassing.

3,5 Sterren.

Toch wel een film voor mij. Het kabbelt lekker rustig voort, rustige scènes waarin vrijwel weinig gebeurt, de verschillende personages die op de één of andere manier toch met elkaar te maken hebben.

Ik vond het alleen jammer dat je maar een fractie meekreeg van de personages. Ik had toch wel iets meer willen weten over het motief van de daders en toch wel iets meer achtergrond info van de andere personages.

Al met al toch wel een relaxte film waarin de sfeer op het laatst toch wel erg beklemmend wordt.

4, 0 Sterren van mij.

"I've been taking this elevator everyday, ten times a day, we all have for six years and it's never once gotten stuck."

Op zich ben ik wel in voor dit soort films waarin mensen in één ruimte zijn opgesloten, zo ook hier waar negen mensen in een lift vastzitten. Omdat de film zich voor het grootste gedeelte op één plek afspeelt komt het voornamelijk aan op enkele gebeurtenissen en het acteerwerk. Overigens deed de film me wel ietwat denken aan Devil (2010).

De personages worden kort geïntroduceerd eer ze in de lift zijn beland, voor het overgrote deel zijn het best aangename personages die wel oké worden geportretteerd. Misschien m.u.v. de komiek dan, je moet er van houden, zelf had ik geen problemen met hem. Alleen het kleine meisje was me toch een potje irritant zeg, wat heb ik me geërgerd aan haar. Van mij mocht ze opgeblazen worden.

Verder breken er in zo een kleine ruimte natuurlijk altijd verscheidene discussies uit en zie je mens ware aard naar boven komen, zo ook in Elevator. Wellicht waren de snerende opmerkingen van de komiek richting de Iraanse beveiliger soms iets teveel van het goede. Maar de film bleef onderhoudend genoeg. Alleen jammer dat het tegen het einde aan iets uit de bocht vliegt, met o.a. de discussie hoe de bom verwijderd moest worden terwijl ze nog maar tien minuten hadden. De redding zelf kwam ook vanuit het niets.

Al met al een redelijke thriller om eens gezien te hebben, door de korte speelduur kijkt het ook aardig weg.

2,5 Sterren.

"The showman and the snowman."

Door de annulering van 'The Black Phone' in de Nederlandse bioscopen ben ik maar bij deze film beland.

In dergelijke biopics wordt er vaak een vast stramien gevolgd. In 'Elvis' is dat niet veel anders. Op deze wijze zie je het standaard rise and fall verhaaltje uitgesponnen worden. Het enige verschil is dat het ditmaal vanuit een ander perspectief wordt verteld. Dit kon voor interessante invalshoeken zorgen, maar jammer genoeg is de focus ver te zoeken.

De film speelt zich namelijk af als een lange videoclip, waarbij de jaren voorbij vliegen. Door de snelle cuts en vele optredens vraag je je dan ook af waar het dramatische aspect is als alles zo flashy gebracht wordt. Het geheel is zo overvol te noemen dat de dramatiek slechts oppervlakkig aan bod komt. Zelf had ik graag meer willen zien van Elvis zijn neergang, maar dat lijkt niet belangrijk te zijn.

Austin Butler zet Elvis erg sterk neer. Hoewel hij qua gelijkenis niet zozeer op hem lijkt, ga je er door zijn vlekkeloze performance wel makkelijk in mee. Daarentegen vind ik Tom Hanks iets te veel een typetje spelen. Desondanks had ik meer dramatische scènes tussen deze twee gewild om hun onderlinge conflicten beter uit te kunnen lichten. Uiteindelijk blijft er onder alle glitter louter leegte over.

Al met al een aardige biopic, echter had ik met zo een lange speelduur wel iets meer diepte verwacht.

3,0 Sterren.

"They will hunt you to the edge of the earth for this."

Het duurde vier jaar, maar regisseur Neill Blomkamp levert met Elysium een wonderschone tweede film af.

Het is duidelijk te zien dat we hier te maken hebben met dezelfde regisseur van District 9, de ietwat post-apocalyptische sfeer komt goed overeen met eerder genoemde film. De robots zijn ook erg goed gelukt. Het enige verschil is, is dat er in deze film een mooi contrast gecreëerd wordt tussen de dystopie van de aarde en de utopie van Elysium.

Qua verhaal stelt het helaas niet al teveel voor, in het begin wordt alleen in een paar zinnetjes getoond wat er in het kort is gebeurd en daar moet je het als kijker mee doen. Ik had graag ook daadwerkelijk gezien hoe deze emigratie van de rijken naar Elysium zelf ging, hoe deze ruimtestation gecreëerd werd enz. Daarnaast voelde het gedoe met Frey en haar dochtertje iets te geforceerd aan. Gelukkig is dit eigenlijk het enige minpunt, want voor de rest zit het wel prima in elkaar.

Het acteerwerk is gedegen, niemand springt er voor mij echt uit. Matt Damon zet een prima rol neer als de protagonist Max. Het is erg tof om Sharlto Copley weer te zien, dit keer als bad guy Kruger. Alleen als ik hem zie moet ik nog steeds aan de ietwat naïeve Wikus denken. Ik ergerde me alleen een beetje aan het opgezette accent van Jodie Foster, ik was dan ook erg blij toen Kruger haar het zwijgen oplegde door haar keel door te snijden.

Verder zit er een mooie balans in tussen de goed gedoseerde actie, (zwarte) humor en drama. Van alles wat eigenlijk. Hierbij mag ik zeker de special effects niet vergeten te noemen, want Elysium ziet er oogstrelend uit. Wat een cleane look zeg, echt alles wat ik van een Sci-Fi verwacht.

Al met al een zeer geslaagde film, helaas komt Elysium niet in de buurt van District 9. Desondanks kijkt het aardig weg en komt de Sci-Fi liefhebber wel aan zijn trekken. Een aanrader om in Imax te zien.

4,0 Sterren.

Leentjebuur...

Deze film speelt goed leentjebuur bij genregenoten als: het found footage principe en een huis dat volgehangen wordt met camera's van Paranormal Activity, de onderzoekers van Insidious, enkele elementen uit The Last Exorcism en maakt er een mooi geheel van.

Het stijgt niet boven de andere films uit, maar met het concept, schrikmomenten en korte speelduur is het zeker onderhoudend te noemen.

Daarnaast heeft elk personage wel iets interessants over zich heen, wat de film fijner maakt om naar te kijken.

Om de schrikmomenten niet te vergeten, ook al zijn ze standaard. Met name de flitsende camera (gekopieerd uit Shutter) was goed gedaan. Alleen tegen het einde aan gingen ze wel erg tekeer met de geluidseffecten, het leek net of er een windhoos voorbijkwam.

Het einde zelf kwam eigenlijk vanuit het niets vallen en is toch een domper op een toch wel vermakelijke film.

Al met al toch wel een leuke film om een keer gezien te hebben als je fan bent van Paranormal Activity en genregenoten.

3,0 Sterren.

Vermakelijk filmpje voor een avondje, vooral kijken als je zelf ook in een supermarkt hebt gewerkt.

Voor de rest niet al te bijzonder, te Amerikaanse met al het grootse enz.

Gelukkig was Simpson wel redelijk en had ze niet al te veel tekst.

2,5 Sterren.

Niet al te bijzondere thriller en daarmee heb ik gelijk het grootste heikel punt van deze film te pakken, als dit concept als horror werd gepresenteerd zou het namelijk veel beter werken. De kills dienen zich er in ieder geval wel voor, met als gevolg dat ze sowieso veel beter in beeld gebracht zouden worden wat tot een veel bloederige film zou leiden.

Het gegeven van opgesloten mensen in één ruimte werkt in The Employer niet echt. De personages zijn veelal inwisselbaar, alleen Matthew Willig en Malcolm McDowell vond ik nog enigszins aardig overkomen. Er wordt getracht om de personages een achtergrondverhaal mee te geven, maar dit werkt gewoon niet. Tel daarbij op dat er totaal geen spanning aanwezig is en je zit je voor het grootste deel van de film te vervelen tot er een kill komt.

Al met al een zeer matige thriller, er zijn zoveel betere films in deze categorie te vinden. Ik ben meestal wel te porren voor zulke films waarin mensen in een ruimte zijn opgesloten en zichzelf moeten zien te bevrijden, maar dit is echt een gemiste kans.

2,0 Sterren.

Keiharde actiefilm.

Sowieso is het duo Jake Gyllenhaal en Michael Peña perfect gecast, ze hebben een goede chemie samen en het lijken net elkaars beste vrienden in de film. De manier waarop ze met elkaar praten, levensverhalen delen. Het lijkt net alsof ze elkaar gewoon al jaren kennen.

Daarnaast zijn de verscheidene penibele situaties waarin ze belanden soms echt adembenemend te noemen. Om enkele dingen te belichten: de opgesloten illegalen, agent met een mes in zijn oog terwijl een andere agent haar hoofd er bijna af ligt, afgeslachte lichamen die ze vinden enz.

Qua verhaal stelt het eigenlijk niet al teveel voor. Het zijn meer losse politiezaken waaraan ze werken en het is wel erg toevallig dat zo een beetje al die zaken wel met het kartel te maken hebben. Waardoor het kartel dus wraak op ze wilt nemen.
Wat tegen het einde aan dus voor een zeer benauwde achtervolging zorgt met een indrukwekkende dood van Zavala. Al had ik liever gezien dat zowel Zavala als Taylor dood gingen voor extra dramatiek.

Al heb ik wel een paar kleine minpunten: het is onduidelijk in wel tijdsbestek de film zich afspeelt. In het begin zie je nog wel een tijdsmarkering bij de opnames, maar later verdwijnt dit en ondertussen maakt het duo van alles mee: ze worden onderscheiden, Taylor trouwt en Zavala's vrouwn krijgt een kind.
Naast dit vraag ik me af wat de reden is dat de straatbende al hun acties filmt. Ik bedoel dit kan toch gewoon als bewijs worden gebruikt mochten ze opgepakt worden.

Al met al een zeer geslaagde film.
4,0 Sterren.

"Game over."

Vanochtend in de bios met enigszins lage verwachtingen meegepakt, aangezien de berichtgeving redelijk negatief is. En ik moet zeggen dat het niet al te best is.

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, van een vriend begreep ik dat het boek gericht is op de 'Young Adults'. Wat dat betreft snap ik de keuze om zowat alleen kinderen in de spotlight te zetten, helaas komt 'Ender's Game' daardoor meer over als een Sci-Fi gericht op kinderen. Overigens doet de manier waarop het personage van Asa Butterfield zo treurig door het leven gaat, me ietwat denken aan Shinji uit de anime Neon Genesis Evangelion.

Het verhaal is zwak; het springt wel snel van de hak op de tak. De daarbij behorende dialogen en clichés zijn lachwekkend te noemen, met name de wijze waarop het regime van 'het leger' wordt geportretteerd. Tel hierbij de teleurstellende kindacteurs op en dan komt het geheel erg matig over. De CGI zelf kan er mee door, al is het niet verbluffend.

Op een gegeven moment had ik het dan ook gehad met de eeuwige simulaties en trainingen, de verveling komt hier al gauw om de hoek kijken. Als kijker moet je te lang wachten tot het 'echt' begint, om er vervolgens achter te komen dat de laatste simulatie het daadwerkelijke gevecht blijkt te zijn. Op zich een aardige twist, maar het moralistische einde verpest het.

Al met al niet aan mij besteed. Wellicht zal het de jeugdige doelgroep meer kunnen bekoren.

2,0 Sterren.

"You're not the one who's calling the shots here."

Van Damme treedt in deze film weer eens aan als schurk en dat doet hij niet onaardig.

Qua verhaal en opzet is het vrij standaard gehouden. Voor mij leek het alsof ik naar een foute begin jaren '90 film zat te kijken; inclusief alle clichés en foute dialogen van dien. Op een enkele plotwending na zijn hier weinig verrassingen in te vinden.

Alleen jammer dat Tom Everett Scott als de protagonist niet echt geloofwaardig overkomt. Gelukkig redt Van Damme de film nog enigszins met zijn aardig gestoorde rol. Iets waaraan hij duidelijk veel plezier heeft beleefd, ook wel af te zien aan zijn sterfscène. De actie zelf kan er net mee door.

Al met al best oké om eens gezien te hebben, zolang je de verwachtingen maar laag houdt.

Kleine 2,5 sterren.

"You never know how your day is gonna turn out. Have a nice day."

Deze titel had ik eigenlijk al veel eerder moeten zien.

In eerste instantie lijkt het narratief vrij simpel te zijn; een geschiedenisprofessor in de sleur die op een dag zijn dubbelganger in een film ziet en er alles aandoet om met hem in contact te treden. Het blijkt de opmaat te zijn naar een bevreemdende ervaring die je na afloop nog steeds blijft achtervolgen, omdat het gepresenteerde erg intrigerend is.

De film wordt uitstekend gedragen door Jake Gyllenhaal die in een dubbelrol genoeg trekjes en gedragingen heeft om de twee personages van elkaar te onderscheiden. Het geeft je als kijker inzicht in een protagonist die verworden is tot zijn eigen ergste vijand. De manier waarop deze worsteling in al zijn subtiliteit plaatsvindt is gewoonweg formidabel te noemen.

Duidelijk is dat 'Enemy' vele onderliggende lagen heeft die je moet zien te doorgronden. Zoals het begin al aangeeft is chaos slechts orde dat enkel nog ontcijferd dient te worden. Dit manifesteert zich in - onvermijdelijke - patronen die elkaar blijven herhalen. Hierdoor lijkt het einde het begin te zijn en andersom. Gesteund door de gelige filter, dichte shots en een eigenaardige score blijft het geheel in mysterieuze kringen omringd.

Al met al een heerlijke psychologische thriller die je ongetwijfeld aanzet tot denken. Denis Villeneuve bewijst wederom dat hij een regisseur is om in de gaten te houden.

4,0 Sterren.

"I'm tired of being funny."

Vanochtend in de bios meegepakt met in het achterhoofd dat dit de één na laatste film is van wijlen James 'Tony Soprano' Gandolfini en het is geen onaardige film geworden moet ik zeggen.

Qua verhaal gebeurt er nog geen eens echt veel en kabbelt het lekker voort, ondersteund door aandoenlijke muziek. De vele zijplotjes hadden voor mij niet gehoeven, naast het feit dat ze niet helemaal afgerond worden. Wel komt het echt over door de manier waarop de personages zich 'breekbaar' opstellen. Zo vond ik het bijvoorbeeld mooi om te zien hoe de band tussen Eva en Chloe zich ontwikkelde.

Enough Said moet het dan ook meer hebben van het spel van Julia Louis-Dreyfus en James Gandolfini. Met name laatstgenoemde laat een verrassende kant van zichzelf zien, erg tof om hem voor de verandering in zo een relaxte rol te zien. De onderlinge chemie tussen deze twee komt wat dat betreft goed over, dit zorgt voor fijne dialogen.

Overigens wordt het nergens al te grappig; de humor wordt op een subtiele wijze gebracht, iets wat ik wel kan waarderen. Daarnaast wordt het gelukkig nergens overdreven klef, wat je vaak in dergelijke producties ziet.

Al met al een aardige laid-back romcom. Zeker de moeite waard als je Gandolfini in een recente rol wil meemaken waarin hij - ingetogen - schittert, R.I.P.

Dikke 3,0 sterren.

Ik hou wel van zulke mysterieuze filmpjes waarbij niemand echt weet wat er aan de hand is en er de meest onverklaarbare dingen gebeuren. Alleen de twist vond ik dan weer wat minder, dan had ik liever een 'purgatory' verhaaltje gehad. En lange tijd ging de film ook deze kant op met de aanwijzingen die hier en daar gegeven werden, maar het mocht helaas niet baten.

Het rustige tempo en het feit dat er gedurende de film vrij weinig gebeurd deerde mij niet echt, omdat je als kijker zelf ook mee aan het puzzelen bent met de vreemdelingen en de spanning wordt er goed ingehouden.

Al met al toch wel een vermakelijke film die door de mysterie eromheen zeker de moeite waard is om een keer gezien te hebben.

3,0 Sterren.

Meesterlijke film van Lee om te zien, waarvan me die laatste scène met die spiegels me nog goed is bijgebleven. Die scène was echt meesterlijk.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"You could blow me through it in case it sucks."

Zelf ben ik een groot fan van de serie en het was een mooie verrassing om te horen dat hier een film over gemaakt zou worden; hoe meta wil je het hebben. Helaas brengt de film niets vernieuwend t.o.v. de serie, al is het wel een feest der herkenning voor de fans.

'Entourage' gaat namelijk vrolijk verder waar de finale eindigde. Men is door de loop der jaren klaarblijkelijk geen steek veranderd. Het zorgt voor een oppervlakkig verhaaltje waarin Vincent Chase zo nodig voor zijn nieuwste project iets met diepte zoekt en daarbovenop de boel ook nog eens wil regisseren.

Het resultaat voelt aan als een uitgerekte aflevering van de serie. Er worden allerlei onnodige subplotjes bijgehaald die te verwaarlozen zijn, aangezien zowat alles met een sisser afloopt. Logischerwijs ervaar je als kijker nauwelijks een spanningsboog. Daarvoor zijn de ontwikkelingen te miniem, met o.a. bijrollen van Billy Bob Thornton, Ronda Rousey en Emily Ratajkowski die niets weten toe te voegen.

Wat wel enigszins overeind is gebleven is de kameraadschap tussen de heren en de - platte - humor. Wat dat betreft steelt Jeremy Piven als de onnavolgbare Ari Gold wederom de show. Het is heerlijk om hem als vanouds te zien tieren op alles en iedereen. Desondanks kan ook hij niet verhullen dat de film een vrij leeg omhulsel is. Overigens zijn de kenmerkende cameo's leuk, maar op een gegeven moment wordt het simpelweg te veel van het goede.

Al met al best vermakelijk te noemen, mits je een fan van de gelijknamige serie bent. Anders kom je denk ik toch ietwat bedrogen uit.

Dikke 2,5 sterren.

Slow Burn.

Met name in de eerste 50 minuten gebeurd er vrij weinig. Als kijker volg je de serveerster Suziey - goed geportretteerd door Block - in haar dagelijkse routine en hoe ze met haar hond omgaat. Dit zijn veelal vluchtig geschoten shots waarvan het merendeel de minuut niet haalt. Een duidelijk geval van de regisseurs die de aandacht proberen te houden bij de kijker door zo snel mogelijk het ene shot na de andere te laten zien. Bij mij werkte het in ieder geval wel, het had wel iets verfrissends.

Hierbij is het zaak om goed op de details te letten, want ondertussen aanschouw je dat er iets toch niet helemaal goed zit met Suziey. Om enkele voorbeelden te noemen: een auto die haar achtervolgt, het gekraak in haar huis, foto's die van haar in huis worden gemaakt terwijl ze ligt te slapen, het masker dat aan haar spiegel hangt dat opeens verdwijnt en uiteraard haar hond die kwijt is.

Dit leidt tot het laatste act waar het drama meer plaatsmaakt voor de horror en waarbij Suziey besluit om te vertrekken en er een feestje voor haar georganiseerd wordt. De vluchtige shots maken plaats voor langere en het bouwt zeker naar iets op. Dit ontaardt allemaal in een ware slachting, met Suziey wiens mond gesnoerd wordt en vastgebonden is. Het enige wat ze kan doen is aanhoren hoe haar vrienden één voor één het loodje leggen door de stalker.
De laatste tien minuten van de film zijn zeer ijzingwekkend te noemen met de onheilspellende pianomuziek die ingezet wordt en Suziey's poging tot ontsnappen laat zien, om uiteindelijk terneergeslagen en hopeloos te eindigen waarbij Suziey geen kant meer op kan en de stalker haar dwingt om samen met haar naar de zonsopkomst te kijken. Hier kreeg ik toch wel rillingen van.

Ondanks dat de film wel onderhoudend is, hadden sommige zaken toch wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Nu kom je er eigenlijk niet achter wat het motief is van de stalker, hoe hij bij Suziey terecht is gekomen enz. Maar sommige dingen kunnen soms ook wel onbeantwoord blijven om het mysterieuzer te maken.

Al met al toch wel een interessante film om een keer gezien te hebben en het is best knap dat er met weinig budget zo een degelijke film is afgeleverd.

3,0 Sterren.

Wraakzuchtige zus.

Het had allemaal wel iets harder gemogen.

'Eonni' kun je een beetje zien als de Zuid-Koreaanse variant op 'Taken'. In deze opzet doet In-ae er alles aan om haar ontvoerde zusje terug te krijgen. Meer dan dat moet je niet van het verhaal verwachten, want dit is nogal warrig te noemen.

Het zusje wordt de hele tijd als een hete aardappel van de ene partij naar de andere doorgespeeld. Dit is een goedkoop excuus om In-ae steeds met een andere bad guy te confronteren. Het komt voornamelijk over alsof er steeds van de hak op de tak wordt gesprongen; de plotgaten maken het er niet beter op. Best jammer, want de film begon nog tamelijk interessant.

Van de actie had ik qua Zuid-Koreaanse standaarden eerlijk gezegd ook meer verwacht. Op zich zitten er een aantal aardige actiescènes in verwerkt, maar het voelt iets te tam aan. Daarbovenop helpen de versnelde beelden op momenten niet. Het scheelt dat Si-young Lee het naar behoren doet.

Al met al een matige actiefilm die je gerust kan overslaan.

Dikke 2,0 sterren.