Meningen

Weerasethakul is misschien wel de meest bijzondere Aziatische regisseur die er rondloopt! Het is een naam die ik binnen mijn vriendengroep soms drop als ik eens goed interessant over wilt komen, het duurde even eer ik hem foutloos uit had leren spreken, maar nu werkt het altijd. Hij komt elk festival wel minimaal een keer te boven als we weer eens iets onvergelijkbaars gezien hebben en onderling zoeken naar een houvast. Maar bovenal brengt zijn zelf uitgevonden stijl, wanneer je op het juiste moment kijkt, me beter tot rust dan al de mindfulness oefeningen waarmee mijn psycholoog me steeds naar huis stuurt. Hij schijnt eens gezegd te hebben dat hij het niet erg vind als mensen bij zijn films in slaap vallen. Krankzinnig want welke regisseur ziet het nou niet als belediging als zijn publiek in slaap valt onder zijn/haar film? En juist zo lijkt hij ook elke keer weer met ons te fucken door expres alles in een andere volgorden te zetten, met slechts minimale wijzigingetjes in structuur en ritme, zodat je tijdens je slaap/waak status echt bijna in een andere mindset overgaat. Ik hoef het niet eens te spoileren want het is niet te omschrijven aan mensen die het zelf nog niet ervaren hebben, je kijkt bijna 40 (of langer) minuten naar visueel arme gezappigheid, en opeens wordt je in een andere kamer wakker waar alles plots veel mooier is, zonder dat er stylistisch of plottechnisch eigenlijk iets veranderd. Je zou het haast een nieuw soort van surrealisme kunnen noemen. Anderzijds bied dit ook een hoop extra vrijheid. Bij veel cinema die erom bekend staat dat het wat moeilijker is ben ik juist extra alert dat ik goed fris ben voor ik het op durf te zetten, maar als het mij niet kwalijk wordt genomen door de regisseur zelfs en je erdoor zelfs in een ander soort staat raakt zonder dat je er iets geestverruimends voor in hoef te nemen, ga je toch een stuk lekkerder onderuit zitten, kijkt relaxter en ongedwongen. Waar het verder over gaat doet dan eigenlijk niet eens zo ter zake en is door dit unieke gevoel bijna niet meer van belang. Ook ergens fijn dat het evenzeer niet te serieus is en er tussendoor nog wat dwaze minuutjes verstopt zitten zoals de vrouw die tijdens een belangrijk aanvoelende scene plots in de camera kijkt, terwijl de rest doorloopt, of de geamputeerde man die net iets te clownesque door de gang hupt, en dan altijd die abrupte eindes, wat een whacky humor.

Of ik ooit een meesterwerk van hem tegenkom is de vraag, Uncle Boonmee was wel met afstand de beste, maar dat hoeft ook niet. Geef mij maar gewoon die wolk om op te zweven, dat geef me tevens het gevoel alsof het speciaal voor mij gemaakt is, en dat is ook wat waard.

Ben een enorme liefhebber van de trilogy, met in het bijzonder natuurlijk het orgineel. Heb die van kinds af aan zeker 10 keer gezien, als het niet vaker was: op halloween feestjes (had zelfs een masker) tijdens marathons bij vriendjes thuis (andere horrors kon je toen nog niet als tienjarige, dusja) met school in de middag vlak voor het weekend of de vakantie, werd er nooit moe van en nog steeds niet want mijn oude versleten tapes (jaja, niets dvd op blueray, gewoon ouwe krakende, lelijke, verleten vhs'jes!) moeten er nog steeds minstens eens per jaar aan geloven! En ja, ik zal vast niet de enigste zijn maar stiekem dus altijd wel een klein beetje verlangt naar een nieuwe opvolger. Had de hoop eigenlijk al opgegeven dus was ik extra verrast om te horen dat hij er na maar liefst tien jaar dan alsnog aan zat te komen. Uiteraard niet veel van verwacht maar toen ik al die hoge cijfers zag hier werd ik toch weer enthousiaster. En toen mijn download (ik weet het, foei!) eenmaal voltooit was ik echt weer even dat kleine nerderige jongetje dat zat te popelen om weer eens een fijn avondje te griezelen...

En ja wat kan ik zeggen? Slechts deels geslaagd als je het mij vraagt. Het begint allemaal veelbelovend, met een heerlijk dommige parodie, op een parodie dat al een parodie was op een parodie van een parodie (volgen we het nog?) maar de sfeer en frisheid van het orgineel word bij verre na niet gehaald en na dit alles een half uurtje aangezien te hebben moest ik toch wel concluderen dat het niet veel nieuws onder de zon is, mosterd na de maaltijd zoals ze dat zo mooi zeggen. Prima vermaak and all maar de trucendoos is wel een keer leeg natuurlijk, de uitgekouwde formule werkt ook voor geen meter meer, maar goed dat was te verwachten natuurlijk. Kon opa Craven (oke flauw maar hij mag zeker wel aan pensioen gaan denken van mij) nou niet zelf bedenken dat we als kijker de afgelopen 10 jaar al dood gegooid zijn met foute parodie films en we, tenminste ik, daar nogal moe van zijn geworden? Of is het horror genre binnen die tijd gewoon zo doodgebloed dat er geen redden meer mogelijk is? Ik vrees dat laatste. We kunnen alleen nog maar kopieren en reanimeren en als er dan weer eens iemand opstaat met een fris en orgineel idee die daar een klein cult succesje uit weet te toveren springt gelijk iedereen erboven op om het met een miljoenen budget te remaken. Triest eigenlijk! Maar goed die discussie is vast al tienduizend keer gevoerd op moviemeter dus ik zal het niet weer oprakelen, zou toch enkel een ja/nee verhaal worden. En ja eigenlijk mag ik ook niet klagen want kijken blijf ik toch wel, dus doe ik er zelf gewoon net zo hard aan mee, terug naar Scream 4 dus maar!

Fijn popcorn vermaak maar niet bijster interessant, zoals reed gezegd. De kills en climax zijn vrij cool en er zit genoeg vaart in, heb me nergens echt verveelt in ieder geval. Wel wat kleine erger momentjes natuurlijk, waaronder de actrices. En dan doel ik natuurlijk vooral op Panettiere met haar verwaande rotkop en huidig kapsel dat nog het meest weg heeft van een pleeborstel. Damn wat een irritante actrice is dat zeg, kon haar in Heroes ook al zo moeilijk uitstaan. En ja hoor uiteraard duurde het ruim drie kwart film eer ze aan het mes geregen werd dus dat was wel even pijnlijk. Maar ook het feit dat de orginele cast zo weinig screentijd kreeg kon ik maar moeilijk behappen. Niet dat hun personages nou echt veel toevoegen. Vond vooral Sydney vreselijk uitgewerkt, ze loopt maar wat rond en fungeert tot ergens aan het einde enkel als ordinair meubelstuk, terwijl de serie toch echt om haar draait. Nee, dan hadden ze haar en Dewey en Gale er beter uit kunnen laten. Maarja dan hadden ze het natuurlijk geen Scream meer mogen noemen. Whoooooo wat een frustratie! Jullie zullen dan ook vast hard moeten lachen als ik zeg dat ik er ondanks alles toch nog een voldoende uit heb weten te slepen, dat spreekt mijn mening wel erg tegen natuurlijk, al was het ernstig op het randje. Maar goed, alleen de voorpret was het al waard. Op naar deel 5... (2,5*)

Op en rond 2012, zoekend naar een identiteit, nieuw bloed, een ontsnapping aan verveling en naderende vereenzaming, waren ze daar ineens. Met vette sprietjes haar, een zwerversbaard, in ongewassen kringloop kloffies rondlopende, My Little Pony poppetjes door de oren geregen, shirt met een zo ingewikkeld mogelijke pop reference dragende, tussen 3 studies, geslachten en banen inhangende, overal net iets meer vanaf trachtend te wetende, zichzelf met een bizarre, onnavolgbare vorm van humor ingepantserde figuren. Ofwel.. De hipster! Volgens mij bestaan ze niet meer in zulke getallen, en zijn alleen hun bedenkelijke look en minimalistische koffietentjes doorgebroken tot de mainstream, waardoor vele van schrik teruggekropen zullen zijn onder hun steen, een list bedenkende hoe ze de beste incognito comeback kunnen maken. Deze film is wat mij betreft een goede afspiegeling van deze hopeloos vervelende aanstellers en die verwarrende tijd in mijn eigen leven. Het probleem is alleen dat het gemaakt lijkt door eenzelfde soort groep die geen enkele intentie lijkt te hebben gehad personages tot leven te brengen die geloofwaardig zijn, of op z'n minst enige compassie uitlokken. Ik hou van alle mensen en mijn inlevingsgevoel kan bizar ver rijken, maar individuen zo leeg als Mona en haar zus, die het zo over zichzelf afroepen laten me volledig koud. Alleen het wederzien met twee van zulke zelfverklaarde weirdos riep een gevoel van plaatsvervangende schaamte en zwartgalligheid op. De humor had relativerend kunnen werken maar lijkt in te veel scenes vergeten, met als dieptepunt de fake bevalling. Zonde want de film had dezelfde rauwe look als veel vroege mumblecore's, waaronder Frownland, die wel wisten te overtuigen. Niet zo heel vreemd dus dat dit tot in de krochten van het wereldwijde web vergeten lijkt. Eventueel zou het in een nabije toekomst weer eens boven kunnen komen drijven in de zoektocht naar het zelfde sentiment, maar het is ook dan een ''tijd'' waarvan het me zeer onwaarschijnlijk lijkt dat iets of iemand hem zal missen. (2*)

Hippie, zwerver, hell's angel, gebedsheer, Cubaanse guerillastrijder, suicide bomber. Je zou dit net zo goed de grote Al Pacino-verkleedshow kunnen noemen. Ik heb hem in elk geval in alle outfits, (behalve dan misschien die van de eskimo) voorbij zien komen, kledij waar je zelfs in de jaren 80 niet mee weg was gekomen (op de proto hipster-baard na) maar geen enkele keer had ik het idee dat hij voor agent moest doorgaan en daar zit toch een beetje het grootste manco. Ik voelde totaal geen binding met de persoon Serpico en dat zou toch juist de grootste kracht van de film moeten zijn aangezien hij in zowat elk frame te zien of aan het woord is. Zijn personage is ronduit saai, straalt enkel loomheid uit, en dat terwijl Pacino in zijn vroegere rollen altijd zo van het scherm afspatte. Voor mij ook moeilijk voor te stellen dat iedereen hier zo wegloopt met zijn prestatie en het zelfs tot beste berekenen. Het verhaal zelf kabbelt maar wat voort en dat 129 minuten lang, met misschien wel een van de vervelendste eerste half uren uit een klassieker ooit zonder hierna ook maar enigszins beloont te worden. Spanning en actie hoeft van mij echt niet altijd in een betreffende genrefilm, maar dan moet het wel iets onderhuids hebben wat mij als kijker zo lang geboeid kan houden. Opvolger Dog Day Afternoon (in dezelfde acteur/regisseur combo) had dat in overvloed. Nee, als ik er zo op terugkijk en mijn opsommingen afweeg was die voldoende van verleden maand al te veel eer, heel zonde en zag het totaal niet aankomen, maar helaas kan niet elke klassieker je sterretjes doen zien. Zou een saaie wereld zijn ook. (2*)

Die trailer is vooral misleidend eigenlijk, wat je te zien krijgt is ongeveer één achtste van de film. Ik ervoer die vooral als een moderne kijk op het wereldberoemde Roodkapje sprookje, maar dan met tal van boze wolven. Weet niet hoe de huidige leefomstandigheden van die mensen zijn, weet ook niet of ik me zou moeten schamen over die onwetendheid, maar vond het wat overdreven dat werkelijk iedereen afgeschilderd werd als kwaadaardig en corrupt. Dit geeft het wel weer een nare beklemmendheid mee die zeldzaam lang vastgehouden werd maar uiteindelijk waren het wel weer valse voorwaarden waarmee we naar de film gelokt werden want van het bovenstaande verhaal heb ik er weinig uit op kunnen maken en dat maakt me toch altijd een beetje kwaad, in feite is het uiteindelijk een van alles gestripte survival horror over een crazy hick town, zonder een druppel bloed dan. Toch is het einde behoorlijk cool. De hele filmwereld lijkt, tot in de kleinste uithoeken, opeens geobsedeerd te zijn door neon, maar van mij mogen ze, hoe meer van dat soort scenes hoe beter. Beetje twijfelaartje dit dus, maar beslist niet slecht. (3*)

Typisch voorbeeld van hoe het wel moet als het om feel good en romantiek gaat, in de meeste westerse producties is het allemaal stukken minder subtiel en prik je zo door de oppervlakkige formule heen, hier kan ik van blijven genieten, sterker nog hoe meer ik er zie hoe vrolijker ik ervan word, zeker in deze zonnige periode. Ruim een uur heb ik met een brede glimlach gekeken, mooie dromerige kleuren, fijn sfeertje, herkenbare gevoelens en een sterk zowel vertederend als hoopvol einde. Oh en Matsu verdiend een hele dikke knuffel, wat een schattig meisje is dat! Iwai beheerd een mooie simpele stijl en heeft ze idd wel eens beter afgeleverd, kijk naar Lily Chou Chou ed, dit is daar echter een mooie voorbode van, maar tegelijkertijd ook de perfecte intro...

3,5 sterren

Ik zou je graag gelijk geven maar ben het er toch niet helemaal mee eens! Die genoemde segmenten hebben de film toch wel gedeeltelijk voor me verknalt. Niet te geloven gewoon, dan kom je met zo'n verbluffend rustgevend en intiem eerste anderhalf uur, waar het voor mij als kijker echt serieus even voelde alsof ik me op een andere planeet bevond, even weg van deze vervelende harde wereld compleet in het verhaal mee gaande en dan kom je met een stuk aanzetten waar al de onduidelijkheden zonodig uit de doeken gedaan moesten worden, ik heb me als kijker geloof ik nog nooit eerder zo belazerd gevoelt. En dat terwijl ik normaal, als ik een film zie die nogal ingewikkeld in elkaar steekt, altijd graag een uitleg wil, maar hier voelde het gewoon te geforceerd aan, wat een domper! Alsof er een geldschieter op de achtergrond aan het meekijken was en zich er toch even mee moest bemoeien. Of ik er nu mijn eigen glazen mee in gooi of niet, ik neem het de film dus welgelijk kwalijk...

Nouja voor ik weer te negatief wordt in mijn oordeel, toch even beginnen met het opsommen van de positieve punten, dat zijn er immers aardig wat. Sterker nog het hele eerste anderhalf uur is een groot hoogtepunt, ook wel een filmische achtbaanrit zonder stop. Visueel is het heel bijzonder, dat lege gebouw opzich is natuurlijk al een prachtige locatie. Heb me dan ook rot gelachen op dat fast forward stuk waar ze de man rondleid in haar stekje. Neem bijvoorbeeld die witte kamer vol gordijntjes en rode telefoons of die, deslolate, met watergevulde kelder, zo simpel maar ik was er op dat moment ook wel van overtuigt dat ik nog nooit zoiets moois had gezien. Prachtig ook hoe de verschillend ingerichte verdiepingen en natuurlijk het kleurgebruik daarin symbool staan voor de constante mood swings van het meisje. Hiernaast heeft het verhaal ook op mij een diepe indruk nagelaten, want hoewel het hier nogal wat extreem werd weergeven is het voor mij toch wel heel erg herkenbaar. Ik vertoon ergens precies hetzelfde vluchtgedrag als het meisje hier doet. Zo verstop ik me ook nog steeds achter van alles als het even moeilijk drijgt te worden, zonder ik me op momenten compleet af van de buitenwereld om mijn angsten en onzekerheden niet te laten zien en laat ik me zelden tot nooit in met dingen die mijn leven voorgoed zouden kunnen verranderen en dat terwijl ik op een leeftijd zit waarbij ik dat gedrag allang ontgroeit had moeten zijn. Daarnaast komen ook de wilde stemmingswisselingen regelmatig terug. Als je dat dan allemaal in een film tegenkomt is dat uiteraard een wallhalla van herkenning en geeft dat ergens toch wel een opgelucht gevoel van dat je daar niet helemaal alleen in staat, daar kan ik heel blij van worden. Terwijl ik dit schrijf denk ik dan ook plots, is dat misschien de reden dat het einde me zo teleurstelde? Het gevoel van onrechtigheid wat ik kreeg toen het meisje op zo'n crue manier uit haar fantasie wereldje gerukt werd, ging ik er gewoon te ver in mee en wou ik te graag voor haar dat alles bleef zoals het was of kwam het gewoon te dichtbij, ik vrees het tweede. Kom ik wel mee tot de conclusie dat ik het de film eigenlijk niet zou mogen aanrekeken, maar toch blijft het moeilijk voor me...

Maar goed om maar niet teveel in de zeik modus te blijven hangen toch nog even wat andere belangrijke punten. Ik vond de piano muziek werkelijk prachtig passen onder de film, wel jammer dat ze er op de aftiteling dan weer zo'n vreselijk mellow popliedje tegenaan moesten gooien, dat was dan weer een pure vorm van wansmaak, en als je een beetje in de Aziatische cinema thuis bent merk je dat het nog best vaak voorkomt ook, zo jammer is dat altijd! Ook hier een grote schrik toen ik in de trivia las dat het betoverend mooie meisje waar ik hierboven steeds over spreek gewoon de dochter van de lompe actiester Steven Seagal blijkt te zijn, zo erg zelfs dat ik nog steeds in ontkenning ben en het simpelweg weiger te geloven. Maar ook de indentiteit van de mannelijke hoofdrolspeler was eigenlijk net zo'n verrasing voor me, de naam Iwai had ik wel eens in de mond genomen maar dat het hier om de geliefde regisseur ging die de hoofdrol speelde had ik niet kunnen raden. Ze spelen beide in ieder geval geweldig!

Tot slot nog een aantal prachtige scenes door de film heen, waarvan je de meeste hierboven al op een rijtje hebt gezet, zal ze dan ook niet meer noemen. En nu ik toch op je stukje terugkom, nog bedankt voor weer een geslaagde tip, je hebt me de film dan misschien niet direct aangeraden maar doordat ik je mening doorgaans best hoog aansla heb ik er wel vaart achter gezet hem te gaan zien en dat heeft goeduitgepakt zoals je kan lezen. Eindcijfer was eigenlijk een vier geweest maar als ik het ietswat teleustellende eindstuk even wegdenk of gewoon in het juiste perspectief zie en me bedenk hoeveel indruk hij heeft nagelaten, dat het dagen lang heeft geduurt eer ik er uberhaupt iets over kon schrijven wat nu wel pijnlijk duidelijk wordt gezien ik al twee uur bezig ben aan een stukje dergelijk tekst, mag daar gerust nog een halfje bovenop, iets wat niet vaak gebeurd bij een eerste kijkbeurt dus dat zegt heel wat over de kwaliteit...

4,5 sterren

Zo zoet als een 300 hectare veld met suikerbieten, 4,35 gemiddeld (de reden dat ik dit in eerste instantie wilde gaan zien) is dan toch wat aan de hoge kant, Ik ben er vrijwel zeker van dat, mocht dit in Amerika gemaakt zijn geweest. hij er (in ieder geval bij het overdeel van de normaal gezien zo kritische stemmers hier) toch een stuk slechter vanaf was gekomen, maar hier... ja hier werkt het gewoon! De Japanners bewijzen voor de zoveelste keer dat ze een zeldzaam talent hebben voor het creëren van dit soort kleine, warmhartige en zeldzaam oprechte filmpjes. Die scenes in het riet zijn bijna meditatief, zo rustgevend zijn ze om naar te kijken. Het ontroerde me gewoon toen ze bij die laatste gewassen aankwamen. Mooie personages ook vooral en zoals Cinch al opmerkte heeft iedereen wel iets waardoor die zich kan indentificeren met de situatie waarin onze jonge helden zich verkeren. Voor mij was dat mijn tijd op een zogenaamde ''time out school'' toen ik midden in in mijn pubertijd zat. Ik voelde me raar, angstig en totaal niet begrepen, stopte mijn kop voor alles in het zand en school was dan ook het laatste wat ik erbij kon hebben, Weet nog dat ik het de groots mogenlijk onzin vond, want wat had ik mensen misdaan dat ze me tussen al dat ''tuig'' in die ''criminele rotbuurt'' wilde zetten? Ik was toch alleen maar mezelf, wie deed ik daar nou pijn mee? Ik had er immers geen problemen mee hoe mijn persoonlijkheid was, dat was toch slechts mijn omgeving? Als ze mij met rust lieten en m'n ding lieten doen was er verder toch niets aan de hand? Achteraf gezien ben ik die mensen eeuwig dankbaar want ondanks dat ik als persoon misschien nog veel van bovengenoemde eigenschappen bezit en nog altijd niet precies weet waar ik thuis hoor of wat mijn roeping in het leven is heb ik daar wel geleerd wat saamhorigheid is en hoe fijn het voelt om met z'n allen iets gedaan te krijgen. Op een enkeling na spreek ik niemand meer uit die periode, en daar heb ik ook meer dan vrede mee, hoewel ik het ergens ook wel jammer vind aangezien ik ze zo nooit zal kunnen vragen hoe hun het precies ervaren hebben, maar ondanks dat ik met veel van de mensen daar amper iets gemeen had was er in de meeste gevallen wel altijd sprake van een soort onderhuidse verstandsverhouding, bijna niemand sprak over zijn problemen maar toch wist je dat je niet het enigste buitenbeentje was en er dus niet alleen voor stond, Een gevoel dat ik bij geen enkele van mijn echte vrienden uit die tijd (als ik ze al zo kon noemen) of latere scholen kon terugvinden. Vind dit nog steeds bijzonder en deze film deed me dat warme gevoel even helemaal herbeleven en gaf me tevens de rust dat het allemaal helemaal niet zo erg is als je niet weet wat je met je leven aan moet, je bent immers lang niet de enigste. Helaas is de realiteit een stuk harder, maar wat zou het toch verdomde mooi zijn als iedereen zo was als die ultra lieve ouwtjes in deze film. (3,5*)

Ze heeft ons maarliefst acht jaar laten wachten en compleet uit het niets, net als haar debuut destijds, was hij daar dan. De nieuwe film van dit Argentijnse wonderkind. Haar genadeloze eersteling bezorgt me nog geregeld de rillingen over m'n lijf als ik er maar aan terugdenk. Ik wist al bijna niet eens meer waarom, waarop die film in de grijze archieven van mijn brein inmiddels een bijna mytische status had bereikt. Het helpt in zo'n geval altijd een pak wanneer je je verwachtingen bij een eventueel vervolg wat naar beneden plaatst, want dit zou ze hoe dan ook nooit gaan overtreffen. Daarbij vond ik de synopsis te nietszeggend en kon ik me niet voorstellen dat ik niet halverwege enorm geergerd zou raken van een stukje hipster toneel waarvan ik het bronmateriaal (nog) niet ken. Toch, en ik weet opnieuw niet hoe, heeft ze het geflikt gaanderweg weer gigantisch onder mijn huid te gaan zitten. Net zoals in Leones heeft de camera opnieuw de hoofdrol. Als een soort van derde entiteit zweeft hij langzaam door het huis heen. Door de ramen, onder tafels, bedden, langs de trappen naar het ligbad, dansend langs de protognisten. Je raakt er beetje bij beetje meer van in trance, en net zo als het meisje weet je op een bepaald ogenblik ook niet meer wat nu echt is, en wat toneel. De bijna seks en Kate Bush scene verdienen het om eeuwig als instalatie in een museum te vertroeven. Het is een hypnotische en ergens ook wel wat ongemakkelijke ervaring die me alweer de gehele avond bezig weet te houden. Niet zo rauw en dromerig, maar opnnieuw barstensvol van talent en filmische kunde. Weliswaar voor een niche publiek, maar de massa weet niet wat ze mist zullen we dan maar denken. Zowiezo een heldendaad om dit op een scherm zo groot als de Berlijnse muur, in de fucking IMAX zaal te programmeren. Een veel betere kijk ervaring zal je niet snel krijgen, volgens mij wist Lopez zelf ook niet wat haar overkwam, damn! Toch heb ik het gevoel dat nog niet alle puzzelstukjes in elkaar liggen en ik daarmee iets essentieel mis. Is er iemand van de aanwezigen gisteravond die het een en ander voor me zou kunnen verduidelijken over hoe dit verhaaltechnisch in elkaar zit? Ik ben er dan wel op mijn zweefwolk doorheen gegleden maar kon het einde bijvoorbeeld niet helemaal plaatsen? De Q&A had uitkomst geboden maar ik had maar een kwartier overstap naar mijn volgende film, zodoende...

Sinterklaas is hier al jaren gedaan. Ik geloof dat het 2007 was toen we (mijn ouders, broertjes en ik) voor het laatst pakjesavond hebben gevierd. Heb lang geprobeerd het in ieder geval nog voor mezelf in stand te houden maar ook dit jaar werd ik er weer hard met mijn neus op gedrukt dat die gevoelens van kinderlijk enthousiasme en ontschuld definitief verdwenen zijn, Zeker toen ik een poosje terug in de winkelstraat een lief klein jochie voor me had lopen die hand in hand met zijn zusje (?) liedjes voor de uitdelende pieten aan het zingen waren, jezus wat voelde ik me toen oud. Dan kun je nog zoveel kruidnoten/chocoladeletters nuttigen of afleveringen van het sinterklaas-journaal met Dieuwertje Blok kijken, maar hoe je ook je best doet: het lijkt niet meer terug te willen komen. Eeuwig zonde, maar wie weet komt het ooit wel weer als ik ooit zelf zo gek ben om aan kinderen te beginnen, tot die tijd is er gelukkig (want waar zouden we als mens zijn zonder het in stand houden van bepaalde tradities?) altijd nog de kerst, waartegen sinterklaas al van kinds af aan het onderspit heeft moeten delgen. Cadeautjes waren er niet maar de sfeer was veel specialer. Oke stop: tot zover het sentimentele gezeik want wat kan het, wanneer je die deels door massa-consumptie opgedrongen wees-vrolijk-of-we-schieten-je-met-z'n-allen--finaal-overhoop sfeer om wat voor reden dan ook eens een keer niet voelt, soms toch heerlijk zijn om tussen al dat mierzoete, voorspelbare feestdagen-films op tv eens een goedheiligman tegenkomt die het niet zo goed voorheeft met de kindertjes en de zakken van zijn pieten het liefst volstopt met afgehakte hoofdjes dan met suikergoed. We hadden al een tal van moordende kerst en sneeuwmannen maar 3 jaar geleden konden we dan eindelijk een Sint toevoegen aan het oneindige rijtje van holiday-slashers. En aan wie dat beter over te laten dan ons eigen Dick Maas. Ideale comeback dit. De make-up/gore-effecten zijn er na Amsterdamned niet bepaald ver op vooruit gegaan, wat ik persoonlijk niet perse als een nadeel zie. Het zorgt er juist voor dat er een zelfde soort groezelig 80's sfeertje overblijft, beter nagebootst dan in menig, ''wel'' bewuste, ode-films. Wat dat betreft begrijpen de meeste hier het toch verkeerd, en dat terwijl het er met momenten wel erg dik bovenop, zie alleen al die eerste tien minuten met die vibrator-surprises waarop een trackingshot volgt dat wel heel duidelijk lijkt te zijn overgenomen uit Halloween, geweldig! Dat in samenhang met de Hollandse kneuterigheid, die voornamelijk tot uiting komen in de enkele behoorlijk foute en memorabele dialogen (''hebben ze de chocoladeletter nu ook al wegbezuinigd uit het kerstpakket?'') maken dit toch wel bovengemiddeld goed, misschien wel Maas zijn beste ook. Terecht een halfje omhoog dus, al is het maar om het belachelijke gemiddelde ietsjes op te krikken. (3,5*)

Van mijn voornemen om dit jaar toch minimaal drie tot vijf Bergman films te (her)zien is weinig terecht gekomen, we zitten nu in november, alweer bijna tegen het uiteinde aan en dit was pas mijn eerste. Het ontbreekt me, zoals wel vaker de laatste jaren, toch wat aan motivatie als het gaat om het zien van klassiekers <-- films van voor de jaren 70. Waarom begrijp ik niet want ik heb er verder niets tegen.
Soms verlang ik dan ook vol nostalgie terug naar een tijd waar ik nog geen onderscheid maakte en omwille van mijn enorme passie van alles door elkaar keek, waarom doe ik dat nog zo weinig? Zoals gewoonlijk snap ik weer eens niets van mezelf, maar dit volgens velen hier, grote meesterwerk heeft me er in ieder geval niet enthousiaster voor gemaakt. Bergman blijft, gezien mijn betrekkelijk lage scores (veel echter nog daterend uit een tijd waar ik nog weinig kon met een afstandelijke sfeer en zwijgzaamheid) nu ik dit echter wat beter trek vond ik het wel eens tijd hem van dat lage pitje, waar ik hem ruim 4 jaar geleden op had gezet, af te halen. Ik verwachte beslist geen meesterwerk maar buiten het feit om dat dit een behoorlijk ambitieus werk vond dat goed in elkaar stak deed het me verder ook niet veel. Opvallend ook hoe licht van toon dit nog best is, als je het vergelijk met een Tystnaden of Persona. Grappig want een van de hoofdredenen dat ik het zien van een nieuwe Bergman, wellicht onbewust, zo lang uit heb gesteld was omdat ik me herinnerde dat ze me destijds toch wel met een naar en leeg gevoel hadden achtergelaten. Misschien ook wel een beetje uit angst om aangevallen te worden door zijn kritische aanhang (tevens liefhebbers van Tarkovsky) die misschien wel zouden denken dat ik te jong en onwijs was om werk van hun goeroe te mogen aanschouwen. Tegen diezelfde intellectuele academici ben ik als simpele ziel nog altijd niet goed bestendigt, dus hopelijk laten jullie mij een beetje heel.
Maar om nog even terug te komen op Wild Strawberries. Ik was voornamelijk erg onder de indruk van de droomsequenties (en dan vooral die eerste met de doodskist, krachtige scene!) en het acteren van de oude man (ben op de hoogte van zijn status als belangrijke figuur in de stille filmbeweging en vooral Körkarlen spreekt me erg aan, staat al jaren klaar ook maar om bovenstaande redenen is het er nog niet van gekomen) Visueel bij vlagen ook wel aantrekkelijk. Alleen wat jammer van het enorm theatrale spel van met name de lifters. heb het al vaak gezegd maar kan hier erg slecht tegen, al moet ik zeggen dat dat hier al een heel stuk naturel is als vele Amerikaanse tijdgenoten. Thulin was zelfs uitstekend!
Verder had ik hetzelfde probleem als een van mijn collega schrijver die er moeite mee had dat er tevaak afgeleid werd van de oude man zelf. Ik vond het beslist een interessant personage, iets wat ik niet kan zeggen over bijvoorbeeld zijn werkster, of het liftende echtpaar en de irritante drukke beat-kindjes...
Ga proberen om voor het begin van 2014 er nog twee van hem te proberen. Voor de nieuwschierigen onder jullie: ik heb Höstsonaten en Fanny och Alexander in mijn achterhoofd. Goede keuzes? (3*)

Oke, dit moet toch wel een van de meest nihilistische films allertijden zijn. Moest soms denken aan Gasper Noe en vooral zijn debuutfilm maar dit gaat zelfs nog een stapje verder, er is werkelijk geen greintje hoop, de personages lijken totaal verloren te zijn en er is niemand om ze te helpen. Van te voren wist ik dit eigenlijk al, had al heel wat recensies geschreven waarin dit bevestigt werd en daarom wou ik hem ook graag zien, heb ook altijd al een fascinatie gehad voor de donkere kant van het leven en kijk graag films waarin dat naar voren komt, ook al is het (zoals hier) tot in den extreme. De eerste twintig minuten waren een enorme marteling, je ziet eigenlijk helemaal niets door de spastische bewegingen, af en toe wat flarden van lichaamsdelen en donkere landschappen, op de camera zit een donkere filter die dit dit allemaal nog een tikje grauwer maakt. Verder hoor je af en toe wat gehijg, gegil en gekreun maar dat is het dan. Ik heb de film op dat punt maar uitgezet en besloten gewoon de volgende dag verder te gaan, ik was al moe en had er op dat moment ook niet veel zin meer in ook...

Nouja de nacht erop dus weer opgestart en ditmaal werd ik na een poosje helemaal opgezogen, vooral die zwemscene in dat meertje en bijna alles wat daarop volgt met als absoluut hoogtepunt de Bela Lugosi's Dead scene zijn echt enorm onheilspellend. En dan die cinematografie! Man, man wat zag dat er cool uit zeg. De een noemt het misschien pretentieus maar zoiets had ik niet vaak eerder gezien en het kwam de sfeer wat mij beterft alleen maar ten goede. Je vergeet bijna het gebrek aan verhaal, een punt waar ik me eerder juist nogal aan stoorde. Vond Jean ook best een intrigerend personage, hij zegt helemaal niets, hij is uitdrukkingloos maar toch werd ik een beetje bang van hem. Het leek soms net een beest hoe hij met die vrouwen omging. Haten, zoals ik bijvoorbeeld de verkrachter in Irreversible haatte, deed ik hem echter niet.
Ik voelde in de verte zijn pijn en onvermogen tot comminuceren. Dat praat zijn daden natuurlijk helemaal niet goed maar net zoals voor de donkere kant van het bestaan voel ik ook een fascinatie voor dit soort zieke/verloren geesten (ook wel het kwaad) er komen dan vaak vragen naar boven van: hoe is diegene zo geworden wat zijn zijn beweegredenen voor wat hij doet. Deze film laat je daarover lekker in de waan en geeft niets prijs waardoor het allemaal nog mysterieuzer werd, er is enkel de onderhuidse spanning en daar heb je het maar mee te doen. Tegen het einde aan vond ik het een beetje saai worden, de film gaat mogenlijk net een kwartiertje te lang door, misschien hadden ze dat hier al eerder genoemde gesprek tussen Claire en die vrouw thuis moeten schrappen want dat voegde wat mijn betreft niets toe. Ook die scene in dat bos had iets korter gemogen. Ik heb het vanaf daar ook niet echt meer kunnen volgen ook gezien het beeld weer grauw werd en de batterijen van mijn headphone het ook nog eens langzaam begaven zodat ik me slechte audio zat, maar het idee dat ik hierdoor een hevige climax heb gemist sluit ik uit. Hierna volgde immers nog het tour de france stukje wat dan wel weer erg freaky was, wat het nou betekende, ik weet het niet, maar ik ben op de een of andere manier toch wel blij dat ze het er hebben ingestopt...

Dan komen we op de vraag die mijn voorganger ook al stelde: hoe moet je dit in godesnaam beoordelen? Het heeft in mijn ogen net zoveel saaie als memorabele stukken en de film is ondanks dat ik hierboven vrij positief ben lang niet zo'n meesterwerk als de films van Noe. Toch heeft het me niet helemaal koud gelaten, het is op meerdere vlakken dan ook een bijzondere film, maar meer dan een krappe voldoende kan ik er nu even niet van maken. Grandrieux zijn tweede ''La Vie Nouvelle'' staat ook al klaar maar daar wacht ik nog even mee, het is me ondanks die paar feel-good filmpjes van vanmiddag namenlijk nog steeds niet gelukt om de nare smaak hiervan weg te spoelen. Opzich goed nieuws: Ben ik toch niet helemaal gevoelloos!

3 sterren

''Not suitable for children'' zegt de poster

Ik ben blij dat ik niet helemaal de enigste ben die er zo over denkt hier want wat een oer-vervelende, oudbollige film is dit zeg! De verwachtingen lagen niet bizar hoog maar van een film met zo'n enorme status verwacht je zoiets niet. Mijn mond valt dan ook letterlijk open bij aanduidingen als ''de beste komedie ooit gemaakt'' want buiten misschien twee voorzichtige glimlachjes om heb ik dit met pijn en moeite uitgezeten. Het travestieten-thema zal toendertijd best vernieuwend geweest zijn, maar buiten het feit om dat het niet mijn humor is, is het met momenten nog flauwer als een gemiddeld Laurel & Hardy filmpje. Valt me erg tegen van Wilder wiens Sunset Blvd en Double Indemnity ik heel goed kon waarderen en waarvan dit mijlenver afstaat. Verschuil me dan ook achter het feit dat ik dit aanvankelijk ging kijken voor Monroe van wie ik al vanaf kinds af aan niets dan goeds lees/hoor en het met mijn 22 levensjaren en ruim 2500 films op de teller later dan ook wel eens tijd vond iets van haar te proberen. En ik zal niet uitsluiten dat ik dat vanaf nu nooit meer zal doen, maar dit heeft me zo zodanig afgeschrokken dat ik die voorlopig even links laat liggen. Het zal best een goede actrice geweest zijn, heb mijn tips voor haar wat serieuzere films al eens gehad, maar hier komt dat dus totaal niet uit de verf. Curtis daarentegen deed het prima. Maar verder... Nee, jak, meest overgewaardeerde klassieker die ik ooit zag misschien wel. (1,5*)

Edit: Mensen die interesse hebben in de dvd mogen me pm'en.

Een iets minder Viva-gehalte als dat ik had gevreesd waardoor het allemaal nog best wel goed te verteren was. Helaas overheerst de RTL/John de Mol sluimerreclame op bepaalde momenten wel net iets teveel en dan helpt het ook niet als je twee van de meest irritante figuren uit die stal (paardenkop Jansen en slimey smooth boy Karety) belangrijke rollen laat invullen, vooral van die tweede ga ik iedere film boycotten waar hij hierna nog in gaat opduiken. Hij zal ongetwijfeld gekozen zijn omdat een groot deel van de vrouwen hem wel ziet zitten, en hij mag er ook zijn, maar kom op: worden er dan helemaal geen eisen meer aan acteerwerk gesteld dan de hele tijd wat zitten te glimlachen? Beetje verhaal Jan(tje) Smit in Het Bombardement zo, en de rest van de (wel getalenteerde) acteurs op de toneelscholen maar struggelen om aan de bak te komen. Toch is het niet echt een film waar je al teveel op moet gaan zitten zeiken als je van te voren al weet dat je tegen die punten aan gaat lopen. Er is voldoende zelfspot en het pretendeert niet meer te zijn dan een eenvoudig wegkijkertje, behalve dan misschien dat de personages (en met name Soof zelf) wel erg eendimensionaal zijn soms waardoor ik haar gezeik maar vervelend vond worden tegen het eind aan. Ik zit niet in die leeftijdsfase maar wat deed die man nou eenmaal verkeerd buiten het feit om dat hij een beetje overwerkt was en daardoor niet altijd meer fit was voor seks of haar tot vier keer toe niet kon verstaan tussen dat gebler door. Ik had dan eerder die irritante kinderen op straat gezet of voor adoptie opgegeven als ze echt opnieuw wou beginnen. Het zou niet moeten mogen maar gelukkig helpt het in mijn eindoordeel dat ik Visschedijk best sympathiek en beslist geen slechte verschijning vind. Oh, en waarom zien we Houssini nog maar zo weinig? (3*)

Het laatste wat mensen die zelf bij een psycholoog lopen zouden mogen doen is zelf voor zielenknijper spelen maar als er één personage is dat erom schreeuwt met borderline gediagnosticeert te worden dan is het Sophie wel. Bijna de gehele speelduur vond ik haar stront irritant en maakt ze het je vrijwel onmogelijk je in haar persoon en/of situatie te verplaatsen. Steeds maar weer opnieuw iedereen lopen provoceren en grenzen opzoeken om hier vervolgens als een dolle overheen te walsen. Ik had zelfs meermaals een ''eigen schuld dikke bult'' gevoel terwijl ik normaal toch altijd iemand dacht te zijn met een redelijk groot inlevingsvermogen. Tot het moment waar ze haar kind verliest en al bloedend, gedesillusioneerd door de stad heen banjert. Pas dan valt alles op zijn plaats en confronteert de film je met je eigen vooroordelen, wanneer het voor haar personage eigenlijk al te laat is. Een klap die aankomt als een baksteen of een flinterdun laagje ijs en er voor zorgde dat ik bij het uiteindelijke fin een paar minuten verlamd voor me uit heb zitten staren me voorstellend hoe het zou zijn om hecht bevriend te zijn met iemand als Sophie, er een relatie mee te hebben of zelfs familie van haar te zijn maar kwam pijnlijk en tamelijk egoïtisch tot de conclusie dat ik het toch liever bij deze ver van mijn bed show houd en dat doet dit nare rauwe filmpje na twee weken nog steeds heftig nazinderen en me schuldig voelen. Een zeldzame ervaring, enigzins vergelijkbaar met degene die ik had bij Sue van Amos Kollek, waar dit trouwens wel iets van wegheeft.

Met dank aan slecht openbaar vervoer stapte ik de laatste dag van het festival net iets te laat de zaal binnen. Geloof dat hij net 5+ minuten bezig was toen er net een allesvernietigend stukje noise door de zaal sneed, dat een achtervolging scene begeleide, en me bijna van de trap deed struikelen zo hard was het. Ik had die ochtend tot minimaal half 11 in mijn bed had liggen rotten dus was nog geen uur wakker met amper een halve banaan in mijn systeem waardoor mijn brein zich wellicht nog niet helemaal onder den levende bevond, maar heb toch heel wat harde concerten meegemaakt en deze hoge tonen hakte er wel even behoorlijk in. Het zorgde er wel voor dat ik direct op scherp stond en meegesleurd werd in de adhd montage, en ik geef toe, stiekem ook bij het idee dat ik naar dit helse kabaal aan het luisteren was terwijl er op dat moment mensen in de kerk zaten, het was immers zondag.

Met ishii heb ik een rare band: ik vind zijn spirituele drama's fantastisch maar zijn punk-films wat too much. Visueel is zijn stijl door de jaren heen aardig uniek gebleven, dat zou iedereen toch moeten bevestigen. Al was het switchen van zwart/wit naar kleur en weer terug nieuwe voor me. Wat deze voor mij zo goed maakte is dat hij deze beide werelden in elkaar laat overvloeden, punk voert de boventoon maar er zijn in tegenstelling tot ED80.000VT en DER (wat, als het muziek zou zijn geweest, net breakcore albums zijn: non stop chaos) genoeg adempauzes en veel ritmischer waardoor je met een menselijke oogwenk eens niet 258 beeldjes mist. De finale maakt hier echter weer korte metten mee maar dat is op zo'n humoristische manier gedaan dat ik er geen moeite mee kon hebben. Het is alsof ze John Woo en Kick-Ass in de blender hebben gegooid. Puberaal, maf en niet passend maar met name de surrealistische mindfuck die er nog op volgt maakt alles toch nog goed. Heerlijk voer voor de fans dus, al wacht ik nog even met verhogen tot ik iets verder in zijn oevre zit, al kan ik me niet voorstellen dat films als Burst City beter zijn. We shall see...

Dat dit naast deze site en imdb een vrij onbekende film is mogen duidelijk wezen, ik had er eerder nooit van gehoord eigenlijk. Toen ik erover las was mijn interesse ook niet gelijk gewekt, ik ben namenlijk niet zo van de propagandische, politieke films.
Een van de site's meest enthousiaste users misterwhite drong er echter op aan hem te gaan zien en heeft me zelfs zijn dvd uitgeleend (waarvoor nog bedankt! ) dus heb ik het allemaal maar op me af laten komen, met het idee dat ik het wel zou zien dan...

Moet echter eerlijk zijn en zeggen dat ik er niet met goede hoop in ging, er zat me eigenlijk een hoop tegen tijdens het kijken. Allereerst stoorde ik me ontzettend aan de Russische voice over, ik was hiervoor gewaarschuwt maar had gedacht dat het wel mee zou vallen. Had ook begrepen dat het alleen de tussenstukjes waren die waren nagesynchroniseerd maar nee het waren gewoon al de dialogen. Jezus nog aan toe wat heb ik me hier aan geeergerd zeg. Was ook wel te merken want het eerste half uur was het vooral om die reden enorm afstandelijk en viel ik er pas daarna een beetje in. Dat eerste stuk is ook verre van bijzonder hoor, vooral als je het vergelijkt met de overige verhaaltjes. Gewoon een niemendalletje dat enkel opvalt door de verbluffende cinematografie (dat trackingshot vanaf het balkon het zwembad in, wat mooi!!)
En nu dit toch ter spraken komt: allemachtig wat is dit mooi gedraaid zeg! Ik heb echt een paar keer ademloos zitten kijken. Opeens leken die films van P.T Anderson visueel helemaal zo bijzonder niet meer en is de illusie dat de montage in zowel Idi i Smotri als irreversible zo vernieuwend zou zijn geweest ook meteen van tafel geveegt, en dat voor een film uit 1964 mensen, dat is dus bijna 50 jaar oud!! Het eerste wat ik me afvroeg was gek genoeg waarom dit in godesnaam niet in het boek ''1001 films die je voor je dood gezien moet hebben'' is opgenomen, want alleen om die montage en het camerawerk verdiend dit al een ruime voldoende, beter als al die obscure avant garde shorts iig. Echt een waar genot voor de fans van cinema dit. Helaas vond ik het kwa inhoud verder niet zo heel bijzonder. Verhaal twee en drie waren prima maar wel erg zwart wit allemaal, misschien een beetje kort door de bocht maar het interesseert me allemaal niet zo eigenlijk. Met de visuele pracht kun je dit toch ook a-politiek zien zou je dan denken? Maar nee, een film die bijna twee en een half uur duurt moet me toch ook wel een beetje boeien. Tuurlijk hoef je je verder nergens te vervelen, alleen die prachtige massale scenes van de onsuccesvolle moordaanslag tot de scene op die trap tijdens de rellen (Brononosets Potyomkin!) of het afbranden van het huis en de kornvelden waren allen prachtig om te zien en zorgde ervoor dat ik verder wel geboeid bleef kijken.
Helaas begon het me bij het laatste stuk een beetje vermoeiend te worden, dit ging net als in het eerste deel eigenlijk nergens over, subtaliteit ontbrak en het leek nergens heen te gaan eigenlijk, die laatste mars/battle was wel weer mooi geschoten natuurlijk, al liet het me verder eigenlijk maar koud. Misschien heiligschennis van de ergste soort, maar had ook liever gezien dat ze dit of wat meer inhoud hadden gegeven of het gewoon uit de film hadden weggelaten, dan was ik toch wat tevredener en was het ook een minder lange zit geweest. Verder extra punten voor de mooie locaties, zonder dat waren waarschijnlijk ook de mooie shots uitbebleven. De jazzy score en natuurlijk de eerder genoemde cinematografie, vooral de belichting waren vaak geweldig.

Toch zie ik het meesterwerk er niet echt in, begrijp me niet verkeert: het is in meerdere opzichten een hele bijzondere film die zijn tijd minstens 15 jaar vooruit was en van invloed is geweest op veel van mijn favorieten, maar ik kan de minpunten ook niet door de vingers zien. Bovendien was het net iets te lang, twintig minuten minder hadden voor mij al een hoop gescheelt. Slecht vond ik hem dus absoluut niet, sterker nog hij overtrof veel van mijn verwachtingen, maar (op het moment) net niet genoeg om tussen de echte toppers te mogen stralen. Hoop dat je daar een beetje mee kan leven, MW.

3,5 sterren

Enige ''echt'' degelijke boek van Slee dat ik destijds niet met veel irritatie en plaatsvervangende schaamte uit heb gelezen, Verdriet met Mayonaise uitgezonderd. Vroeg me altijd al af waarom ze dit niet eerder verfilmt hebben, aangezien je met een plot als hier een veel groter en serieuzer publiek trekt als met een niets-aan-de-hand verhaaltje als een Timboektoe. Of het ze gelukt is, ik weet het niet. Vind wel dat de stemmers voor mij, al waren dat er dan nog niet veel, allemaal redelijk hoog inzetten. Ben het met de meeste wel eens dat er sinds Afblijven zowaar een flink stijgende lijn in zit (vooral met Radeloos) maar ik blijf aanlopen tegen de kinderachtige scenario's en het knullige acteerwerk. Neem nou die jongen die Jochem speelt. Dat deed hij beslist niet onaardig hoor, daar niet van, maar zijn personage kwam op mij totaal niet over als het ''zwijgzaam getergerde dikkertje'' waar hij in het boek voor door moest gaan, om over dat achtergrond verhaal met die hond (als opvulling?) nog maar te zwijgen. Het is dan misschien zwaarder van toon, maar de luchtigheid blijft overheersen en dat kon ik bij dit verhaal gewoon moeilijker behappen. Ook de hedendaagse setting vond ik een beetje jammer. Als er een ding is wat me juist altijd zo goed is bijgebleven van het boek is het wel het beeld van de tiener/puber anno 1996, met alle kleine pietleuterige detailtjes van dien (walkmans, trainingspakken etc) dat gevoel kwam hier totaal niet in terug. Nu snap ik wel dat het gewoon makkelijker verkoopt en hap/slik voor het 12 jaar en jonger publiek is, maar ik persoonlijk had er wel een toevoegende waare in gezien. Neemt verder niet weg dat de laatste pakweg twintig minunten enorm sterk zijn en ik erg onder de indruk was van het spel van Boissavan (zoon van?) waar we ongetwijfelt nog veel van zullen gaan horen in de toekomst! (2,5*)

Edit: Beetje offtopic maar kwa verfilmingen van boeken over pesten zouden ze ook eens moeten overwegen om Stuk van Judith Visser te verfilmen. Enorm indrukwekkend en hard boek dat zich naar mijn mening goed zou lenen voor een potentieel scenario...

Dit had zoveel beter kunnen uitpakken mocht het niet getergd zijn door zoveel ongeloofwaardigheden.
Laten we ze voor het gemak even op een rijtje zetten: Kinderen die na een schreeuw om aandacht zonder pardon in een gesloten inrichting (die er nog lelijker en deprimerender uit ziet als de hoofdgaskamer op Auschwitz) gegooid worden alwaar haar leeftijdgenoten en mede probleemkinderen over hun tegen een burn-out aanzittende begeleiders heen lopen, je uitlachen omdat je een incest slachtoffer bent, warvan je de situatie vervolgens moet uitbeelden in de kring omdat ze aan de waarheid twijfelen. Een plek waar ze je medicijnen laten slikken en electro shock therapie geven omdat een zelfmoord van je kamergenoot wel eens besmettelijk zou kunnen zijn, wat weer leid tot een geheugenverlies waar een demente bejaarde ''u'' tegen zou zeggen. Een verkrachting die zicht afspeelt terwijl je moeder recht naast de deur staat, en diezelfde moeder die pas op het eind inziet dat het misschien toch niet zo slim was om haar dochter tot twee keer toe op deze plek weg te stoppen, waar ze haar verder geen enkele keer bezocht heeft toen ze er maanden (??) zat en opeens in een hysterische bui iedereen daar uit begint te schelden. Een leraar die zich zonder problemen of enig verzet kan vergrijpen aan meerdere van zijn studenten en ondertussen ook nog de deur plat loopt bij de familie.. Om het maar niet te hebben over de meest stereotype autist sinds de release van Rain Man en die oppervlakkige nymphomane vriendin. Ook vond ik de regisseuse, die voor en na de film even sprak voor een debutant veels te arrogant, zeker toen ze beweerde dat het allemaal helemaal niet zo ongewoon is in Tsjechië (waar het leven goedkoop en bikkelhard is?) heb ik besloten het niet het voordeel van de twijfel te geven, ten spijte van het wel erg fijne natuurlijke spel en neo-realisme want dat was allemaal dik in orde. Maar, een film met zo'n pijnlijk onderwerp verdiend een betere aanpak.

Aah, is het dan toch gelukt met toevoegen? Als ik had geweten dat het bijvoegen van acteurs niet verplicht is dan had ik het immers zelf gedaan.. Nja behoorlijk bizar onzinfilmpje dit. Toen ik ergens halverwege de middag van, ik dacht, de eerste dag van het Camera/Japan festival, in de lobby heel eenzaam, er nog niet in geslaagd bekende te stotten en dus enkel in het gezelschap van mijn cola stond te wachten tot mijn volgende film zou beginnen, kwam er een vriendelijk maar nogal awkward Japans mannetje naar me toe om me een flyer te overhandigen. Dit bleek later, na het brabbelen van wat steenkolen Engelse zinnetjes de regisseur te zijn die vergezeld door een vrouwelijke, eveneens Aziatische tolk, wiens Engels al niet veel beter was, iedereen individueel probeerde over te halen om zijn film te gaan zien. Toen ik hem eindelijk had duidelijk gemaakt dat ik al van plan was hem te gaan zien, iets wat hij niet helemaal leek te geloven tot ik hem mijn al gekochte ticket liet zien, begonnen beide hevig glimlachend naar me te buigen en bedankte me. En ja nu had het zo mooi geweest om dan later te kunnen zeggen dat ik op die manier, in mijn eentje (want de zaal was behoorlijk leeg) een klein meesterwerkje of nieuw aanstormende filmmaker had ontdekt, maar helaas. Origineel was het wel en grappig bovendien, zeker niet bizar slecht, maar over het algemeen sloeg het nergens op. Achteraf wel nog een Q&A waar de twee weer binnen kwamen wandelen en opnieuw een soort combinatie van schuchtig/vrolijkheid lieten zien om op het eind nog een foto met de hele zaal te willen maken, maar verder ook weinig nuttigs vertelde. Ik verwachte van een man die zijn personages om de vijf minuten masturberend in beeld brengt en ze hierbij soms letterlijk en figuurlijk in in hun eigen sperma doet verdrinken, toch wel op z'n minst iemand met een beetje humor. Misschien toch weer het contrast tussen oost en westerlijk humor? Dat weet ik ook niet altijd even goed te vatten. Nee, verwacht niet dat dit ooit nog verder uitgebracht zal worden, maar met net een uur en na drie al redelijk zware films ervoor was het ook wel even fijn als tussendoortje die dag (2,5*)

Mooi inititiatief maar had van tevoren aardig mijn twijfels of het wel zou gaan werken, al werden die diezelfde twijfels al bij de openingscene van tafel geveegd, heerlijk! Zal later deze week die van Brenninkmeijer ook eens proberen, aangezien de meeste die nog beter lijken te vinden.

Het is allemaal zo luchtig en fout als het goedkoopste bakje chocomousse van de Aldi maar smaakt echt niet veel minder lekker als die veel duurdere van de AH supermarkt. Heel serieus nemen kon ik het verder niet maar had ook geen moment het idee dat dat ergens echt de bedoeling was. gewoon prima spelregie en vlotte, gevatte dialogen. Leuk ook om na zo'n lange tijd weer eens wat van Verhoeven te vernemen. Voor zijn doen wat simplistisch van aard maar alle elementen (seks, machtspelletjes en Rammstein) zijn weer aanwezig, niewaar? Snap zowiezo niet waarom ze die man, met zijn kundigheid en staat van dienst, niet op meer projecten zetten. Of is dat eigenwijsheid van zijn kant? Hopelijk is dit niet zijn laatste.

Oh, en er zijn bijna geen woorden om te omschrijven wat voor een babe of dat Gaite Jansen is. Werd bijna verlegen van die topless scene. En dan kom je ook nog met Sallie Harmsen aanzetten. Verhoeven is dan wel dik over de 70, maar weet de boel nog aardig naar zijn hand te zetten.

Heb verder geen idee of dit bij een langere speelduur de mist in was gegaan of juist beter was geworden maar zou graag nog een paar van dit soort filmpjes zien verschijnen. Misschien iets voor op jaarlijkse basis, naast de Telefilm en One Night Stand's? Of is dat financieel niet te doen? Zo duur zag dit er niet uit? (3*)

En de award voor meest afschuwelijke soundtrack gaat naar... Hmm, als dat nou het enigste mankement was had ik er nog mee kunnen leven, maar hoe ze dit ooit op hebben kunnen nemen in het boek ''1001 Movies You have to See Before You Die'' is mij een raadsel. Nu heb ik bij de films van Catherine Breillat vaak geklaagd over het heersende, bijna hatelijke, feminisme, hier wordt daar nog een aardig schepje bovenop gedaan. Want ja, natuurlijk verdiende die vreselijke vent, met zijn dierlijke ogen en-maar-aan-een-ding-denkende-brein, het om doodgetrapt te worden, het was immers een man en daar hielden de vrouwen in deze film niet zo van. Waarom, daar wordt geen enkele reden voor gegeven. Ik denk dat je een vrouw moet zijn om dat te voelen en als man moet je er maar naar raden, zal de regisseuse gedacht hebben? Ja, zo werkt het niet natuurlijk. Ik heb altijd het grootste respect voor vrouwen gehad, ben voor gelijke rechten en vind het dan ook ronduit belachelijk dat hoge functies in het bedrijfsleven etc nog voornamelijk aan ''de man'' worden vergeven. Tuurlijk was dit vroeger nog veel erger en is het niet meer dan normaal dat er zo'n beweging ontstond, maar als ik deze film zie en Wibro's bericht hierboven zo eens doorlees dank ik god op mijn blote knieeen dat ik die bewuste tijd niet mee heb hoeven maken, want wat een ongenuanceerd extremisme! Het meest belachelijke is nog het eind-pleidooi: die lachende vrouwen, getuige, psycholoog (doorvoor door het personage van Tol betoverd?) like: what the fuck?

Ik zal niet voor de laagste score gaan, daarvoor zijn de ''voor de tijd'' verfrissende docu stijl en hilarische rol van Frijda te vermakelijk voor, maar meer dan (1,5*) gun ik deze racistische pretentieuze draak niet!

Wat me altijd is opgevallen en waar ik zelden iets over lees is hoe onterecht hoog giallo's tegenover slashers scoren, terwijl ze uiteindelijk, wanneer je ze ontleed van hun kitscherige visuele jasje, dezelfde oppervlakkige formule dragen. Je krijgt plotgaten zo groot als het gat in de ozonlaag, een iedere vorm van sfeer dodende soundtrack, nog te theatraal en zoetsappig voor kostuumdrama's over de Oosterijkse keizerin, minimaal 5/6 seconde a-synchroon lopende emotieloos opgelezen dubs, blinkende vlijmscherpe scheermessen die voor alles worden gebruikt behalve voor het bijhouden van een fatsoenlijke bikinilijn, pijnlijk lange vervelende middenstukken vol prutsende, quasi intelligente, seksloze detectives op niveau Baantjer, en zoveel verdachtmakingen dat wanneer de echte dader eindelijk onthuld wordt je hem niet eens meer herkent. Menig zichzelf verder ernstig serieus nemende filmliefhebber loopt er mee weg maar ik erger me er keer op keer dood aan en mis de zelfbewustheid die de latere stalk & slash stroming (weliswaar ook vol troep binnen de stevig uitdijende catalogus) vaak wel werd meegegeven. Nu heb ik geen hekel aan het genre en hoop ik als horror buff dat er heus nog wel ergens een bescheiden meesterwerkje verstopt ligt onder de stoffige oneindige stapel (Dallamano's Solange van gister was geen onaardige poging) maar dit extreem verwarrende, pijnlijk gedateerde, poeptrage stuk prullaria, weliswaar vol vrouwelijk schoon en vakkundige opnames (vanwaar nog mijn milde cijfer) heeft me toch weer flink ontmoedigt om even rap door te zetten. En dat staat dan in de top 5 (bij sommige top 3, bepaald vanuit het berekenen van de gemiddeldes hier op de site) van het genre hier op moviemeter, kom op zeg. Nee Torso viel me ook niet mee, maar die was, als ik me niet vergis, stukken genietbaarder. (2*)

Bij Spijt:

Hier ben ik nog altijd heilig van overtuigt, maar welke gek het verzonnen heeft om Steven de Jong aan het roer te zetten mag van mij per direct uit zijn/haar functie ontheven worden. Want wat een pijnzooi heeft die man er van gemaakt zeg. Kan me amper voorstellen dat een intelligente vrouw als Visser hier vierkant achter heeft gestaan, of hebben schrijvers niet zoveel meer te zeggen tegenwoordig? Mijke de Jong, Tamar van Dop, slechts een kleine greep uit regisseurs die dit zoveel beter hadden kunnen doen!
Was aanvankelijk nog best enthousiast na het zien van de trailer, die de hardheid en het op de huid zitten van het boek wel wat leek te benaderen maar dit heeft me voor de zoveelste keer met de neus erop gedrukt hoe misleidend die dingen kunnen zijn. De heer de Jong lijkt zich ditmaal dan wel wat te hebben willen distantieren van gebruikelijke infantiliteiten, maar de misplaatste deadpan grapjes en het Fries nationalisme schijnen als nooit te voren door. Onbegrijpelijk want Rotterdam als omgeving lijkt meestal heel belangrijk in Visser's boeken en werd in Stuk dan ook meermaals uitvoerig besproken. In plaats daar van krijgen we kilometers dood hectare aan uitgestorven, sepia gekleurde weilanden, boerderijtjes en misschien wel het meest sfeerloze huis in de geschiedenis van 120 jaar film.
Nu is het natuurlijk wel zo dat je met een boek wat je zo hoog hebt zitten en zelfs een speciaal plekje in je hart heeft (het was zo'n beetje het eerste echt serieuze boek wat ik destijds uit vrije wil las) vooraf al extra kritisch de zaal in stapt, wat het in het begin al lastig maakt omdat je weet dat het beeld dat jij er in je hoofd bij hebt gevormt never nooit hetzelfde zal zijn dan dat je in de film zal gaan zien, maar van alle scenario's die ik me in had gedacht kwam dit er geen milimeter bij in de buurt en tijdens de eerste tien minuten zat ik al regelmatig te zuchten. Je vraagt je af of meneer uberhaupt het boek wel begrepen heeft aangezien het detective plotje met een lachwekkende gratenbaal Yolanthe (die zich tussen het geld uitgeven door weer even leek te vervelen) en de met anderhalf been in het graf staande verplichte reguler Westra meer aandacht lijkt te krijgen dan de psychologische ontwikkelingen van zijn hoofdpersonage, waarvan hij enkel geinteresseert lijkt in het opsommen van de meest heftige fragmenten (het dwingen tot pijpen en de tamponscene) uit het boek. Verder ligt alles er gewoon metersdik bovenop (Schumacher tv? ) en is er van enige ingetogen of tot de verbeelding sprekendheid (die oma, really?) geen sprake. Hij boft dat van Parijs haar rol nog aardig weet te dragen en dit vanuit commerciel oogpunt en zonder kennis van het boek nog als redelijk geslaagde tegenhanger van het wat brave Spijt kan worden gezien. Maar hoe ze dit nu al verkocht hebben kunnen krijgen aan Amerika is me een raadsel. Vooral die muzak die voor soundtrack door moet gaan en de met paint gemaakte quasi hippe montage die regelrecht lijkt te zijn overgenomen uit (het wel overtuigende) collega pestdrama's Klass en Ben X (wel heel toevallig?) zijn tergend en onvergefelijk. Evenals het compleet vertekenen en afraffelen van het eind. Ik zal mild zijn, als Steven bij deze belooft zich nooit meer bezig te houden met producties groter als de nieuwe Kameleon film. Of anders, zoals in een verleden jaar gepubliceerd statement waar hij aan gaf klaar te zijn met deze industrie, gewoon te stoppen met film maken. Ondertusssen moet ik maar hopen dat haar andere, iets mindere novels ''Tegenlicht'' en ''Ysabella'' in de toekomst wel een respectolle verfilming zullen krijgen. (2*)

99% van de tijd merk ik dingen altijd als laatste op maar mede dankzij de ironische titel had ik deze eigenlijk direct in de smiezen, klonk echt 100% als mijn ding en dat is het achteraf ook gebleken.
Het jong zijn, misschien ben ik het zelf indertijd wel gewoon te weinig geweest en blijft dat me als 26 jarige achtervolgen, maar ik kan blijven kijken naar tien jaar jongere jongens en meisjes op hun bmx'jes die wat doelloos rondhangen, feesten en ondertussen alles voor het eerst beleven, en ik ben blij dat ik niet (meer) de enigste ben aangezien het genre met de jaren, bij alle leeftijden, alsmaar in populariteit toeneemt. In dit geval wordt dat opgroeien verstoord door een stom ongeluk, net wanneer het Zach wat voor de wind lijkt te gaan wat betreft meisjes gebeurd dit, en ondertussen zijn er ook nog allemaal oncontroleerbare puberhormonen (dan heb je opeens een seksuele fantasie over een lijk, midden in een volle klas) terwijl iedereen, maar dan ook werkelijk iedereen (leraren, ouders, bully's) aan je kop loopt te zeiken. Het verstikkende schuldgevoel hierover drijft een wig tussen de twee onafscheidelijke vrienden, zei die in het begin enkel elkaar nog maar hadden, die vervolgens een totaal andere richting in groeien kwa verwerking, met de schokkende climax ter gevolge. Het doet wat herinneren aan Mean Creek, inclusief de irritante dikke jongen die door zijn eigen lompheid het leven laat, maar dan met met wat oudere kinderen. Verder zijn alle vergelijkingen al zo'n beetje getrokken maar van al die genoemde titels moest ik vooral heel erg aan Elephant denken en ik zou dit ook gerust tot de nieuwe Elephant durven te benoemen eigenlijk. Minder subtiel en kabbelend misschien, met wat meer humor, maar specifiek zo'n scene als die waar Zach en Allison voor het eerst bij elkaar op de kamer zitten en hij huilend zijn gezicht tegen het hare wrijft, niet direct doorhebbende dat zij heel iets anders wil, dat, of de momenten met zijn vrijgevochten moeder, zijn van ongekende schoonheid en gaan onder je huid zitten waar ze als een shot botox voor altijd blijven. Tot aan de niet helemaal te bevatten ontploffing van opgekropte onderbuik gevoelens. Maar het is vooral de Donnie Darko achtige insteek die het tot iets echt unieks maakt. Alleen dat surrealistische begin al wat de rest van de film onvermeld blijft, de nachtmerries over een bijna zombieachtige Daryll, of een doodgewoon luchtrooster dat opeens een tijdportaal wordt en dan het (in dit geval) nostalgische jaren 90 sfeertje dat zo nu en dan wreed verstoort wordt door wat behoorlijk zware onaardse soundscapes. Top!

Edit: 7 stemmen op IMDB nog maar.

Uiteindelijk toch maar VOD geraadpleegt omdat ik mijn nieuwschierigheid niet meer kon bedwingen. Het is vrijwel onmogelijk je ergens voor 5 euro een bult op te vallen maar ben toch wel een beetje teleurgesteld. Ze zijn spaarzaam maar Nederland heeft met onder andere Moonlight en 170 HZ wel bewezen dat we in staat zijn films met een kunstzinnig en surreal randje te realiseren, zonder hiermee gelijk van allerlei andere buitenlandse films te plukken en lenen. Mijn hoop was dan ook dat deze zich met niet al teveel moeite bij dat rijtje zou kunnen voegen maar daar was het me toch ietsjes te arty farty voor.
Coming of age op haar loomst is dit. Visueel is het dan wel wonderschoon en het lastige met het beoordelen van dit soort films, zo ook hier, is dan ook altijd dat die mooie plaatjes vaak al snel verhullen dat een film inhoudelijk niet veel te bieden heeft. Gaite Jansen doet dan wel goed haar best en kan in mijn ogen eigenlijk weinig fout doen maar haar personage ontbreekt het aan alle inhoud, om van de klagende bij figuren maar niet te spreken. En zo liet het lot van dit gezelschap me eigenlijk voornamelijk koud en zat ik op een gegeven ogenblik met ze mee te wensen dat die auto inderdaad de boel plat zou rijden, wat me niet de bedoeling leek. Van den Dop slaat de plank zowiezo aardig mis want het kan niet vaak genoeg gezegd worden: een film over leegte en verveling hoeft echt niet saai te zijn, en met dit format had dan ook zoveel meer gedaan kunnen worden. Nu werd er alleen naar haar ontmaagding toe geleeft, alsof dat alles was waar het om ging? Een beetje banaal voor een film die, vooral met zijn (zweverige) voice over, zoveel meer pretendeerd te zijn. Het zou denk ik al een pak geholpen hebben als ze die weg had gelaten of in ieder geval wat beperkt hadden. De losse dialogen voelde zodoende een beetje loos en miste aan zeggingskracht. Soms had het wel iets hypnotisch wat me deed wegdromen, een ander moment zorgde het slechts voor irritatie. Wanneer het dan wat zwijgzamer is en de camera, in Cate Shortland stijl, voornamelijk in de donkere uren wat dichter op de huid komt levert dat toch wel voor wat bijzondere scenes op. Het is niet genoeg om de hele boel te redden maar het maakt het gelukkig ook niet tot een enorme rotfilm...
Iemand trouwens nog die verwijzingen naar scenes uit Blue Velvet (dat strandfeest) en Bin-Jip opgemerkt? Niet al te subtiel maar wel leuk gedaan (2,25* + het verplichtje 0,5*je voor Gaite, hier op haar knapst)

Je kan zeggen: des te mooier de verrassing maar je komt zo wel eens van die filmpjes tegen waarvan je je afvraagt hoe ze indertijd ooit zo over het hoofd gezien zijn dat je ze nu onder zo een dikke laag stof vandaan moet trekken. Kan zo vijf wel bejubbelde 70's horrors noemen die hierbij verbleken. Bij een Repulsion kom je niet gauw in de buurt kwa niveau maar het is ook wel de film waar ik het meest aan moest denken. Heel verstilt, met een minimum aan muziek en een zowel eng, apatisch als tragische ziel op het randje van zelfmoord als fascinerend hoofdfiguur, woonachtig en weggestopt in de kille bossen. Wat bij mij toch altijd opvallend goed werkt. Misschien komt het wel omdat ik het kijken van horror-films meer als een gezelschaps ding ben gaan zien de afgelopen jaren en dit de eerste in een hele lange tijd was die ik in m'n eentje bekeek maar ik heb anderhalf uur met kippenvel gezeten, terwijl er inderdaad bijna niets gebeurd. Moet Vampyres van Larrez maar eens op gaan zoeken, hopelijk ook zoiets? (3,5*)