Meningen

In vele stukken die ik gelezen heb over filmhistorie komt de naam Lang wel vaak te boven als een van de eerste regisseurs die echt nieuwe dingen durfde te ondernemen en ja dat is er wel vanaf te zien natuurlijk. Zo zijn de camerastandpunten in deze film natuurlijk heel vooruitstrevend, heb dan ook een paar keer vol verbazing gedacht, dit kan dit onmogenlijk 80 jaar oud zijn? Ook het onderwerp was aardig controversieel in die tijd en gezien het nog steeds actueel is doet het nergens heel erg verouderd aan. Eigenlijk amper voor te stellen dat ze hier destijds mee weggekomen zijn, om op zo'n manier sympathie op te brengen voor een kindermoordenaar. Dat krijg je er nu nog steeds niet zomaar doorheen en ik altijd maar denken dat een Psycho, om maar wat te noemen, zo orgineel was. Wel heb ik vaak onbedoeld hard moeten lachen om die spooronderzoeken en vooral de psychologische ideeen die ze er in die tijd op na hielden. Maar goed, dat kan ik de film niet aanrekenen natuurlijk, gezien dat er in die tijd waarschijnlijk ook echt zo aan toe ging. Toch wist het me, net als bij Metropolis, verder niet zo te boeien allemaal. Het is vooral in het middenstuk vrij traag en echt meeleven kon ik niet, ondanks dat Lorre heel erg zijn best deed. Dat eindstuk bijvoorbeeld is best teleurstellend, misschien dat het een beetje te ver ging voor die tijd, maar ik had liever gezien dat het was geeindigt op het moment dat de menigte op Hans begon af te stormen, dat had beter aangesloten op het geheel.

3 sterren

Clarke is typisch zo'n vergeten cultfiguur die toch veel betekend heeft voor de hedendaagse cinema, ik had eerlijk gezegt ook nooit eerder van hem gehoord, nouja dat is niet helemaal waar. Zag van hem de short Elephant die als een van de extra's op dvd van Gus van Sant's gelijknamige meesterwerk stond en moet zeggen dat die destijds wel indruk maakte. Vooral door de onconventionele stijl, zoiets had ik indertijd (drie plus jaar geleden) in ieder geval nog nooit gezien. Nouja toen ik er een paar weken terug weet van kreeg dat van de hand van Clark, waarover ik al een hoop interessants had gelezen, kwam ben ik maar eens een van zijn langere films gaan opzoeken en dit leek me wel een goed begin eigenlijk. Wat meteen opvalt is het tempo, je wordt erin gesmeten, krijgt 72 minuten lang heel veel info en snelle dialogen (plat Brits!!) voor de kiezen en moet maar zien dat je er gemak van krijgt. Dat beviel me wel. Ook de observerende stijl viel weer meteen op. Las op imdb dat het budget geschat niet hoger dan 1000 dollar geweest moet zijn en dat is er ook wel vanaf te zien ook, en dat bedoel ik niet eens in de negatieve zin. Onder andere die smerige omgevingen geven het iets rauws mee, iets rauws dat de meeste Amerikaase tegenhangers, die vaak direct over gaan op geweld (zie American History X ed) overgaan, toch wel missen. Ook van lichte invloed op het Franse La Haine, durf ik wel te stellen, al was het daar iets meer gekunstel. Nouja echt structuur is er verder niet, het is meer een uit het leven gegrepen situatie, hoewel in mindere maten ook nog steeds wel actueel eigenlijk, vandaag de dag. De echte drijvende kracht achter dit werkje is echter Roth die zijn rol echt angsaanjagend goed speelt en dat voor zijn debuutfilm, wat een geweldige kop! Ik lees hierboven een commentaar dat je onmogenlijk sympathie voor Trevor kunt hebben maar dat was er van mijn kant weldegelijk, het is immers te makkelijk om het een asociaal rotventje te noemen. Die scene in die verhoorkamer waar hem wordt duidelijk gemaakt hoe zijn toekomst eruit ziet bijvoorbeeld, of dat moment waar hij shirtloos door de tunnel heen loopt (op de poster) IJzingwekkend!! Het einde is dan inderdaad wat abrupt, maar liet mij persoonlijk in stilte achter. Zal het geen meesterwerk noemen, daar is het me toch net iets te kort en leeg voor, maar ben er zeker van onder de indruk. Wel een van de betere en realistische films over ontspoorde straatkinderen. Nu snel Scum en The Firm gaan zien, mocht ik ze vinden tenminste. Kijken hoe dat uitpakt...

3,5 sterren

Toen ik die twee jongens enkele weken geleden bij DWDD zag zitten vond ik ze vrijwel meteen sympathiek maar lukte het me niet om ze voor 100% serieus te nemen. Hun idee klonk een beetje als een flauwe uit de hand gelopen, puberale (studenten) weddenschap, die ze in een aangeschoten bui ergens na het uitgaan eens met elkaar aan waren gegaan, maar daar ga ik toch van terug moeten komen. Super dapper van Tim juist en wat een eindeloos boeiende stelling eigenlijk. Al had ik het persoonlijk nog een stuk interessanter gevonden als ze dit experiment met een (eveneens mannelijk) hetero hadden uitgevoerd. Heb op de een of andere manier toch het idee dat het merendeel daarvan veel meer in de spreekwoordelijke ''kast'' zitten, met al dat domme homofobe alfa-gedrag... (3*)

Een film met veel mankementen: de Rotterdamse Simon was het voor mij dan ook niet, al snap ik dat mensen die vergelijking trekken. Ook ik was beslist niet blij met de laatste 5 minuten, de keus om Gerard te laten sterven was de juiste maar dat hele stuk erachteraan maakt het wel een beetje erg sentimenteel. Toen die vervreemde zoon van hem vervolgens vrolijk in die garage van zijn vader stond te sleutelen en door moest gaan voor de nieuwe ''Egyptenaar'' was die 4* definitief van de kaart. Zoiezo is echte diepgang ver te zoeken, daarvoor zijn de verhaaltje met Lammers en vooral Hensema te slecht uitgewerkt. Vond hun personages minstens even belangrijk in het geheel als die van De Walle/Waardenberg en af en toe zo'n vluchtige scene in de kerk of verliefde blik naar de schoenenverkoper tussendoor deden hun niet echt veel recht, jammer. Gelukkig is de rest vermakelijk en luchtig genoeg om te blijven boeien. Heb me echt rot gelachen om de karikaturen typetjes met hun dik aangezette accenten. Als Rotterdammer, in een redelijk slecht bekend staande gemeente, natuurlijk wel heel herkenbaar. Vooral die eeuwige kinderachtige Feyenoord/Ajax vete en al het gescheld, inclusief subtiele racistische opmerkingkjes. Soms wil je je hier uit een gevoel van plaatsvervangende schaamte het liefst zo ver mogelijk van distantiëren maar tegelijk moet je je best doen om niet half in een lachstuip te schieten, zie de Tiny & Lau filmpjes etc. The One Ring maakte nog een mooi punt in zijn laatste alinea, plat Amsterdamse humor is nagenoeg hetzelfde, alleen zijn we met z'n allen te stoer en koppig om het toe te geven. Das misschien nog het meest ironische van alles. (3,5*)

Clark blijft voor mij de man die met Kids een van de beste en meest overrompelende debuten ooit maakte, die mij bij het zien op de fragiele leeftijd van 14 een klap in het gezicht gaf en bijna 25 jaar naar dato nog altijd even actueel en invloedrijk is. Helaas heeft hij zijn belofte nooit ingelost en is met name na het maken van Ken Park volledig de weg kwijt geraakt. Waar die film indertijd van alles werd verweten, van exploitatie, tot aan kinderporno toe, maar ik de overmatige seks uitspattingen nog wel te rechtvaarden vond, heb ik dit met name met zijn laatste twee films die me beide een nogal ongemakkelijk en bijna ranzig onderbuikgevoel bezorgen. De liefde voor zijn, aan de zelfkant van de maatschappij staande, personages lijkt gewoon weg, net als het onvermogen tot het creëren van iets van een basisplot/script, en zijn observatie vermogen dat te vaak blijft hangen bij stiekeme close-up shots van decolletés, iele jongenslichaampjes en bedenkelijke, compleet ongepaste scenes van leraressen die hun pupillen billenkoek geven omdat ze in de klas in slaap vallen en nymphomane milfs die diezelfde jochies seksueel opvoeden. Allemaal prima, ik ben heel wat gewend en van mening dat als je een film over met name onder hormonen leidende pubers maakt ''seks'' een onvermijdelijk onderwerp is en het allemaal wel wat opener in beeld mag (in de jaren 70/80 waren ze daar stukken beter in, tot het toeslaan van de paranoia waar opeens alles, tot home video's met blote kinderen aan toe strafbaar gesteld werd) maar bij Clark krijg ik vaak het idee dat hij in zijn hoofd nooit veel ouder is geworden dan 15/16 en hij het liefst altijd zelf een skatertje was gebleven dat de hele dag een beetje aan de waterpijp hing en zijn strakke, slanke latina vriendinnetje neukte. Wellicht als hij in dit door het met name onder het Mexicanen beleid van Trump (waar het leven goedkoop is) in dit deel van Amerika blijft filmen en hij hier in het vervolg wat eerlijker over is, waarop hij niet met overbodige personages als die psycho agent op de proppen hoeft te komen zodat het allemaal nog een beetje richting heeft, hij hier nog tot zijn tachtigste mee weg zal blijven komen. Zag net dat deel 2 er alweer aankomt, ik zal het maar blijven volgen, al snap ik niet helemaal waarom... (2*)

Interessant om zijn uitgangspunt maar nogal onsamenhangend en vergezocht om echt te boeien. Het begint vrij flitsend en vooral in het eerste uur krijg je nauwelijks tijd om op adem te komen. Echt heel erg schokkend of ziek (zoals het hier regelmatig genoemd wordt) vond ik het echter niet. Schrik er zelf ook van dat ik dit hier neertyp maar vrees dat ik teveel gewend ben om er nog echt van op te kijken. Het leverde ook geen echt heftige reacties op ofzo. Misschien was dat ook wel omdat ik een echte rauwe, realistische horror verwachte, maar zaten er voor mij toch echt iets teveel plotgaten, overdreven momenten in om het echt serieus te nemen, hierdoor deed het meer aan als exploitatie eigenlijk. Deed me in de verte zelfs wat denken aan de beide Hostel films en die vond ik ook niet al te best. Wat dat betreft steeg het voor mij ook nergens boven de gemiddelde Hollywood horror van het afgelopen decenium uit. Misschien dat ik met die uitspraak iets te ver van de toren schreeuw maar dat is dan maar zo. De tweede helft is ook stukken minder. Zelden zo'n al even belachelijke als fascinerende ontknoping gezien trouwens. Maar goed erg veel stelde het allemaal niet voor. Er wordt een beetje goedkoop op de gevoelens van de kijker ingespeeld door contant die martelingen die Anne moet ondergaan te herhalen om de daadwerkelijke geestelijke aftakeling wat meer kracht bij te staan. Nouja kracht, ik vond het soms meer provocerend dan dat het echt overtuigend was. De ontknoping laat je dan wel even ademloos achter, evenals die scene waarin die vrouw met dat ijzerenmasker door Anne werd bevrijd, in bad werd gestopt om vervolgens als een beest weer afgeschoten te worden, daar schoot ik ook wel even van vol. Maar als je achteraf nadenkt over waar je het afgelopen anderhalf uur precies naar gekeken hebt blijft het toch een lichte teleurstelling en dat is best jammer.

3 sterren

Pijnlijk die lage cijfers hier, helemaal met MR eens juist (jammer dat napraten niet echt lukte maar we moesten snel door naar de volgende als je op misterwhite en mijzelf doelde tenminste?) Was hoe dan ook een fijn groepje liefhebbers bij elkaar zo (miste alleen Koen en Beavis) al ben en blijf ik uitermate slecht in het voeren van discussies: dat doe ik toch het allerliefst veilig achter mijn schermpje.
Ben nu al de hele dag aan het nadenken maar ik geloof niet dat het een film ooit eerder is gelukt om mij 2 uur lang zoveel niet te onderdrukken uitingen van glimlach, gegrinnik, medeleven en een accuut verwarmd hart (geen idee hoe je dat in correct Nederlands noemt, wat ik wel weet is dat het heel prettig is...) heeft doen slaken, en al zeker niet in een bioscoop waar ik me altijd zo ingetogen mogelijk probeer te gedragen. Geloof alleen dat ik overtroffen werd door Verhoeven (?) de rest van de (bomvolle) zaal bleef in mijn beleving, vreemd genoeg wat aan de stille kant. Het zijn dan wel niet de meest hoogstaande gimmicks (die telefoon die tot 4 keer toe explodeert, het overlijden van de directeur en de verdwaalde Wong-Kar Wai stills steeds) maar het enorme tempo en voelbare jonge frisse energie doen die, voor dit soort plot nog redelijk lange speelduur, voorbij vliegen. Eigenlijk is de humor wel veel meer aanwezig dan het ''drama'' aangezien je amper kans krijgt om op adem te komen, toch zou ''komedie als tweede genre een beetje vreemd zijn aangezien ik er wel steeds een serieus gevoel bij hield, moest (voornamelijk door die chat-berichtjes tussendoor) meerdere keren aan Iwai's All About Lily Chou Chou denken. Niet de meest mooie locaties ook, om het maar even zacht uit te drukken, al had dat pannenkoeken-kraampje op die verlaten spoorweg wel iets charmants. De omslag met de plotselinge dood van haar vriendin was aanvankelijk wat out of place maar voor Mary's verdere ontwikkelingen was het wel echt essentieel dus om die (3,75*) die tot daartoe mooi stond nu te gaan verlagen. Dacht altijd dat Scandinavië en Frankrijk toch de beste coming of age landen waren maar in Azië worden ze ook steeds beter en beter, Super! Snel 36 eens zien ook, die ik dan weer helemaal heb gemist verleden jaar. Hoop niet dat ik een te grote fan wordt anders moet ik de naam van die man nog uit leren spreken straks (nog erger als Weerasethakul) hehe...

Edit: Komt hier uiteindelijk nog een poster van? Beetje levenloze still dit, nodigt niet echt uit.

Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen hier een poetisch kunstwerk inzien, juist daarom baal ik zo dat ik het niet zo zag of voelde. Misschien lag het wel aan mijn bui of het tijdstip dat ik keek want na een kwartier had ik echt zoiets van, waar ben ik nou weer aan begonnen. Ik vergeet nog wel eens dat dit soort films wel enige voorbereiding nodig hebben en je ze niet zomaar, zonder enige voorinformatie op welk tijdstip ook kunt opzetten, al hebben ze nog zo'n korte speelduur, in zijn geheel leek dit ook juist wel het dubbele te zijn. Het deed me wat dat beterft erg aan Tarkovsky denken, ook zo'n man wiens films ik moeilijk kan vergeten, ondanks dat de meeste me nogal tegenvielen, misschien wil ik het wel gewoon te graag goed vinden en lopen de verwachtingen daarom steeds zo in de soep. Of ik heb de inteligentie er niet voor dat kan ook natuurlijk, het gevoel is er immers wel. Het lukt me negen van de tien keer in ieder geval niet om er grip op te kijgen, op die Russische cinema. Toch wel balen altijd!

Nou vond ik dit verre van slecht hoor, toch wel een indrukwekkend stukje cinema vol oprechte emoties en schitterende surrealistische omgevingen, mooi gedaan met die wazige lens ook. Waarschijnlijk heiligschennis maar naar mijn idee ook wel ietsjes te arty farty. Pas tegen het einde aan, ergens in het laatste kwartier, werd ik echt gegrepen door wat ik zag. De zoon die door de bossen dwaalt, in huilen uitbarst bij die boom, vervolgens thuiskomt en zijn moeder dood aantreft, kippenvel! Maar toen het beeld eenmaal zwart werd had ik toch zoiets van, sja oke dan nu maar naar bed, zonder dat ik daarna nog heb gedacht over wat ik zojuist had gezien, wat bij de meeste films die emotioneel veel indruk maken toch vaak wel gebeurd, pas nu ik er een paar dagen later iets over schrijf komt het allemaal weer bovendrijven en voel ik dat de voorzichtige voldoende die ik wil gaan geven absoluut niet op zijn plaatst is. Maar goed kan het ook moeilijk forceren...

Nou ben ik op de een of andere manier wel benieuwd geworden naar meer van Sokurov, vooral Days of the Eclipse, naar het schijnt zijn andere meesterwerk. Die zal dit jaar nog wel aan de beurt komen, naar alle waarschijnlijkheid zal deze dan ook nog wel een keer langskomen en misschien stijgt hij dan wel in waardering...

3 sterren

Dat dit dit jaar 30 jaar oud is geworden is inderdaad onvoorstelbaar, echt een onwijs gave, prikkelende stijl! Nouvelle vague goes punk ofzo met hele duidelijke wortels naar een Reconstruction, om maar even wat te noemen. Zelfs mijn grote held Doyle moet hier door beinvloed zijn. Er zitten echt shots in die ik nog nooit eerder op zo'n manier vorm gegeven heb zien worden. Kan me, hoe goed ze ook zijn, even geen enkele andere eighties film bedenken die niet op de een of andere manier ook maar een beetje gedateerd is geraakt, al is het maar om aankleding, maar dit komt toch dicht in de buurt. Als je me vraagt of ik bovenstaand verhaal er uit heb kunnen halen zal ik toch met vraagtekens moeten antwoorden. Maar de vindingrijkheid en broeierige nachtelijke shots deden me intuïtief wegdromen. De schoonheid van de jonge Binoche (ik kan me echt geen enkele andere actrice bedenken die kort haar beter staat als lang) en Delpy (die hier volgens imdb nog niet eens 18 was) is onbeschrijfelijk en zelfs Levant (wie ik vaak als de engste en lelijkste acteur aller tijden heb benoemd, een beetje de Franse Mickey Rourke) is zeer stoer. Ik zal nog even wachten met stemmen tot ik opvolger Lovers on a Bridge (en wellicht Pola X) heb gezien want ik weet zo even niet zo goed wat ik hier mee aanmoet. Geheel zonder pretenties is het allemaal niet, al valt dat als je het naast Holy Motors zet (die ik destijds halverwege uit heb gezet omdat ik het echt niet meer trok) wel mee allemaal, maar dat gedoe met die gangsters had alvast wat minder screentijd mogen hebben en het einde is wat te lang gerekt. Ieder shot met Levant en Binoche en die waar de editor de hoogste hand in had, had van mij echter eeuwig mogen duren. Nja, wordt vervolgd zullen we maar zeggen dan...

Om nog maar even extra te benadrukken wat voor een verstokte filmliefhebber ik eigenlijk wel niet ben en hoe een warm hart ik de vaderlandse filmgeschiedenis ten alle tijden toedraag, heb ik enkel om een betamax tape van deze film af te kunnen spelen recent een redelijk prijzige speler aangeschaft, maar het was het waard. Opvallend dat in een decenium waar landelijk zoveel inhoudloze troep is geproduceerd als in de jaren 70 juist deze zo in de vergetelheid is geraakt, want het is een van de beter geacteerde en internationaal aanvoelende Nederlandse films uit die tijd. Daarbij spreken we over een verfilming van een vooral destijds, binnen het onderwijs, redelijk populaire literaire roman, en is Lili de vrouw van Fons dus dat dat in distrubutieland destijds niet meer zoden aan de dijk heeft gezet vind ik wel apart. Ik heb het boek weliswaar nooit gelezen maar vind het mooi hoe ze de beladen Lolita achtige thematiek, die je niet makkelijk om kunt zetten in beeld zonder dat het ordinair of pervers wordt, met zo'n dromerigheid en vol surrealisme hebben weten te benaderd. Met name de verontrustende visioenen van de vrouw zorgen voor een wat nare vibe tussen de pijnlijk stijve, bijna deprimerende afspiegeling van het saaie burgerleven in de jaren 60 door. Ook ben ik het roerend met eerdere reacties eens dat Akkemay (wat een naam!) die hiernaast vooral onterecht bekend is door haar, nog niet zo lang geleden door maffiavriendje Gerard Spong zo bekritiseerde, (minderjarige) topless scene in Schatjes, voor haar leeftijd een behoorlijk volwassen prestatie neerzet. Nee, hoe meer ik er over nadenk hoe slechter ik de bedrijven die zo'n 10 jaar geleden zo'n beetje alle riool producties, die een vlek vormen op onze verder zo sterke filmindustrie, op dvd uitbrachten maar dit negeerde. Zal dan ook trachten die brakke tape over te zetten op een schijfje zodat ik het, na goed overleg, in de pakketservice kan stoppen zodat meer mensen ervan kunnen genieten. (3,5*)

De Griekse mytologie is voor mij iets heel abstracts, ik heb er nooit veel van begrepen, het interesseert me daarbuiten ook niet bijster veel en dit werkje heeft daar weinig aan kunnen veranderen, zo ben ik er niet opeens happig op geworden om me in plots te gaan lezen ofzo. Dat ze de verhalen wat meer naar de moderne tijd getrokken hebben leek me echter een goede zaak aangezien dat vaak wel voor me werkt, al had ik het idee dat ik wel een hoop miste door mijn onwetendheid. Gelukkig zijn de beelden en de raadselachtige atomosfeer spannend en sprekend genoeg om het toch boeiend voor me te houden.

Dat wil zeggen, helaas niet voor de volledige 100 minuten want na een tijdje had ik het wel gezien met al die rondspringende naakte mensjes en de (voor mijn intellect) onbegrijpelijke gedichtjes. Nochtans is het ergens een, niet geheel nader te verklaren, beklijvende ervaring en valt de eigenzinnigheid te prijzen, daarom geen heel laag cijfer. Jammer dat de trailer het mooiste al weggeeft trouwens. (2,5*)

Milla is een gortdroge, hoogtepuntloze registratie waar we volgens de pedante françoise Massadian eerder een dansje mee zouden moeten maken, dan dat we hem voor ons plezier kwamen kijken. Prima maar ik vond twee uur, met bewust moeizaam gerekte scenes, vooral toch echt wel een beetje spannend, zeker met haar eersteling in m'n achterhoofd die me met een uur minder aan speelduur al hoofdpijn bezorgde. Nu is Milla wel een personage dat niet vervelend is om naar te kijken, ze maakt heel wat mee in haar leven maar zeurt eigenlijk nooit en blijft het Bassie en Adriaan motto ''altijd blijven lachen'' als een bazin te meester te zijn. Toch snapte ik weinig van de keuze om belangrijke momenten in haar leven als de bevalling van haar kind en uiteraard de dood van Leo (waarvan het me in eerste instantie niet eens duidelijk was of hij nu een ongeluk had gehad op die vissersboot of gewoon weg was gelopen van zijn verantwoordelijkheden..) te elideren. Verrassend genoeg kon ik er nog vrij lang in het gezappige sfeertje mee gaan en heeft met name die cover van Add it Up van de Violent Femmes in dat hotel het hele festival in mijn hoofd gespookt. Heerlijke scene die fijn de spanning van het door merg en been gaande, aan één stuk door jankende kind wist te doorbreken. Nadeel was wel dat het hierna na elke scene wel had kunnen eindigen, maar het maar blijft slepen en slepen, jammer, want het was hoe dan ook beter dan het incomplete Nana... (3*)

Ein-de-lijk kunnen zien. Speciaal filmpje wel: er gaat een bepaalde bruisende energie vanuit. Trok dit dan ook opvallend beter dan het meeste overgewaardeerde (voornamelijk Franse) spul dat onder het kopje ''Nouvelle Vague'' geschaard wordt, er gebeurt geen hol maar het is allemaal heel levendig en valt vooral als tijdsbeeld absoluut niet te missen. Heerlijk vlot camerawerk en een geweldig karakteristieke kop van Lucieer. Ditvoorst deed het een jaar later misschien net wat beter met Paranoia, maar kan me voorstellen dat dit in die tijd een flinke verademing was tegenover de voor de rest maar brave/tuttige industrie. Jammer dat Pim en Wim (wat een heerlijk arrogante blaaskaakjes, vooral die eerste, waren dat zeg) later al hun talent zouden verspillen aan de platvoerse onzin die ze nog hun hele leven zouden blijven maken, ze hadden nog hele bijzondere dingen kunnen doen als ze op deze koers waren door blijven varen. (3*)

Edit: Hoop trouwens nog altijd dat ze die early Scorpio box na al die tijd nou eindelijk eens gaan realiseren, zit dat er nog in, iemand? Zie vooral nog enorm uit naar Obsessions. Waarom geen losse release zoals ook deze samen met Liefdesbekentenissen. Op de zijkant van mijn dvd staat ''deel 1?''

Soms zien je iets moois en ben je vrijwel meteen verkocht, dat was het geval toen ik voor de eerste keer deze poster zag, achteraf is hij relaitief simpel maar straalt toch een bepaalde emotie, net als die van bijvoorbeeld Tokyo Sora of Elephant, minimaal maar (voor mij) zoveel zeggend, misschien ook wel omdat blauw zo'n mooie kleur is, kijk op een mooie zomerdag maar eens naar de lucht, magisch gewoon, dat vergeten we met zijn allen nog wel eens. En ja, wat kan ik zeggen, als je op zoek bent naar een kleurenfestijn zit je hier absoluut goed. Wat een visueel spectacel zeg, niet te geloven! Haalt met gemak het niveau van jaar/landgenoot Dolls, op dat gebied. Echt werkelijk ieder shot is een plaatje, dat mysterieuze badhuis met prachtige muurschilderingen, de sprookjesachtige bossen overspoelt met regen, bijna magisch gewoon. Ook de hier al veel genoemde experimenten als de seksscene en de zwarte overstroming, zo mooi gestileerd kom je ze echt zelden tegen. De vaak heerlijk rustgevende soundtrack past ook perfect onder deze beelden en maakt het helemaal af. Helaas heeft het het wel een keerzijde, het verhaaltje en de personages zijn namenlijk best doorzichtig en daarom verre van interessant, de onderhuidse emotie komt ook niet helemaal over, ook de dialogen deden soms pijn aan de oren, niet omdat ze zo slecht waren ofzo maar het kwam niet overeen met de eerder genoemde rust. En ook de water/vuur symboliek lag er vaak meters dik bovenop. Een jaartje terug had ik dat waarschijnlijk niet zo'n probleem gevonden denk ik, maar nu ik wel een beetje ingeburgerd ben bij de aziatische cinema voelt het toch als een flink obstacel en dat is eeuwig zonden want dit had met gemak mijn eerste 4,5 score in een hele lange tijd kunnen worden. Daarnaast is het soms ook best onevenwichtig, in de zin van hoe de fabelachtige shots afgewisselt worden met de minder interessante, maar dat is vooral te weiten aan het hoge visuele niveau en het feit dat de makers op dat gebied soms net iets teveel hooi op de vork hebben genomen. Met een kwartiertje aftrek had je me hier waarschijnlijk niet eens over gehoord, nu is het net ietsjes te langdradig. Voor de rest valt er eigenlijk niet zo veel op aan te merken, ik heb immers enorm genoten van wat ik heb gezien...

4 sterren

Nog erger dan vrijwillig de film Double Dragon kijken op een bloedhete zaterdagavond, is als je hem in double feature met dit stukje wansmaak hebt staan. Die laatste ben ik nog met gemak doorheen gekomen maar toen ik dit opzette moest ik hem wel even knijpen, wat een verschrikking en langdradig dat ie was! Heb het spel nooit gespeelt maar het deed mij meer aan als een belachelijke jaren 90 B-versie van cult favoriet Enter the Dragon, compleet met al het negatiefs dat die tijd te bieden had, lees: lelijke aankleding, goedkope effecten en droge technodeuntjes onder de verder oh zo serieus bedoelde gevechten. En dan heb je ook nog die vervelende Lambert! Erg, erg fout!

1,5 sterren

Je hebt inderdaad The Woodmans, er was Boy A en het is een subplot in zowel Happiness als Little Children. Heel veel meer films zijn er - dat ik weet of me kan herinneren - niet gemaakt over dit onderwerp, maar ik heb het gevoel dat ze broodnodig zijn. Al is het maar om een beetje meer begrip, of op z'n minst inzicht te kweken naar wat er in het hoofd van zo iemand als Jonathan. Dat niet elke pedoseksueel een gewetenloos monster is dat dagelijks met zijn tong uit z’n bek bij het speeltuintje om de hoek staat te gluren. Want je zou maar met die gedachten, waar je niet voor gekozen hebt, rondlopen en ze niet wensen te praktiseren. Volgens mij heeft men er geen idee van wat een strijd dat dagelijks voor zo iemand moet zijn en hoeveel wilskracht ervoor nodig is jezelf vroeg of laat niets aan te doen. Ik probeer me dan altijd voor te stellen hoe het zou zijn als ik nooit naar (in mijn geval) vrouwen mocht kijken. Ze niet mocht aanspreken, omhelzen of op wat voor andere manier dan ook liefhebben. En of dit nog niet lastig lastig genoeg is, dat er dan nog mensen zijn die je lopen te terrorizeren, geen mogelijkheid onbenut laten je identiteit aan de schandpaal te nagelen, je als een beest opjagen of in het ergste geval zelfs fysiek iets aan zullen doen - zie het incident van verleden jaar. Kijk maar eens voor de lol wat voor verwensingen en doodsbedreigingen te lezen vallen op rioolsites als Fok, bij soortgelijke artikelen. Ik heb er met de meest ruimdenkende en intelligente mensen discussies over gevoerd maar merk dat het bij het meerendeel ook enkel woede en walging oproept, want van kinderen blijf je af is altijd de slotzin met een heel groot uitroepteken. En natuurlijk moet je van kinderen afblijven! Ik heb ze zelf dan wel niet maar moest er niet aan denken dat er iets met dat lieve, dromerige, goedgelovige meisje in deze film zou gebeuren. Dat ze voor het leven getekend zou raken door een walgelijke lustdaad van enkele minuten. En dat maakt het een lastig verhaal, want je kunt het al die ouders ook niet kwalijk nemen dat ze hun kind(eren) willen beschermen. En juist dit frustrerende gevoel van tweestrijd weet Muidhond goed te vangen. Het kiest geen kant maar observeert slechts zodat men voor zichzelf kan beslissen of hij bij zijn tunnelvisie blijft. Er is slechts de collega in de fabriek die de woedende, paranoia massa representeert en gelukkig was die maar in enkele scenes present. Verder domineert een behoorlijk voelbare spanning die vlak voor het eind even tot uitbarsting dreigt te komen, maar gelukkig uitbleef. Nagenoeg perfect vertolkt ook door Govaerts als de vis gevangen in de veelste kleine kom. Achteraf hoorde ik wat nare, maar gelukkig ook veel positieve reacties om me heen, en dat gaf me het gevoel dat de film toch wel tot nadenken had aangezet. Hopelijk kunnen we als maatschappij op een dag wat ''normaler'' met deze mensen omgaan. (3,5*)

Gedurende dit opvallende project had ik mijn jaarlijke festival inkakmomentje wat er op het moment zelf voor zorgde dat ik de essentie compleet misvatte en vol gêne achteraf van een vriend moest vernemen dat het een fake documentaire betrof. Het was wel lang een vermoeden van me geweest maar ik had me te erg mee laten slepen door het misselijkmakend exploiterende karakter, en met name de rol van de gewetenloze rijkeluis hipster die voor filmmaakster dacht te kunnen doorgaan door enkel op het effect te spelen en alsmaar langs de ellende van Alicja heen bleef filmen, tot aan haar op sterven liggende vriend in het hospice op de kamer, en haar haar uiteindelijke (fake) zelfmoord toe, terwijl ze juist zo duidelijk behoefte had aan een beetje vriendschap maar met alles dat ze van zichzelf prijs gaf, dan weer haar echte (voor de camera) oninteressante zelf, dan weer hetgeen waarvan ze dacht dat Katie het wilde zien, steeds minder als mens van vlees en bloed werd behandeld. Met name na dat laatste moment, waar het ingezet bleek te zijn als een effectbejag en ze Alicja vertelde dat ze hulp moest zoeken na haar eerst afgekocht te hebben, was de drang om weg te lopen zo sterk dat ik naderhand gewoon compleet verkrampte spieren in mijn hand voelde, doordat ik de hele tijd onbewust zo hard mijn vuisten had gebald. Achteraf, na een nacht goed slapen, viel het echter allemaal zo op z'n plaats dat ik hem direct erna nog eens bekeken heb, vandaar ook mijn plotse ophoging in cijfer. Het zegt ook wel heel veel over het acteerwerk, de overtuigingskracht van het script en de enervatie van de gecreëerde figuren van de twee vrouwen dat ik er zo in heb kunnen stinken. Al vraag ik me wel af hoe de makers wenste dat we dit als kijker zouden zien? Was het de bedoeling dat we er zo ver in mee zouden gaan? Of was het een aanklacht tegen de steeds meer voyeuristisch wordende wereld waar ziekelijk, schaamteloze figuren met hun mobieltjes staan te filmen hoe er iemand mishandeld worden, of in een ernstig gewonde staat, in al zijn/haar kwetsbaarheid een ambulance ingetild wordt? Zo ja, dan werkte het bijzonder goed. Groeiertje dit, want ook nu ben ik weer in staat mijn cijfer op te krikken...