Meningen

''Wie-seg-tha? Nouw-az-ik-dat-HOOOOOWR-dan-krijg-thie-un-klap-voor-zuhn-MUIL!''

De eerste documentaire die ik op het grote scherm zag en het werd tijd, bijzondere ervaring. Het hele skater-wereldje heeft me van jongs af aan al gefascineerd, ik ga ook regelmatig fotograferen bij de grote baan hier in het centrum. Levert vaak mooie plaatjes op maar het is vooral boeiend om je eens tussen een groep te mengen waar je zelf nooit binnen zou passen (A: ik kan niet skaten en B: ik heb niet die attitute) toch word je er nooit weggekeken/pest en ze lijken zich, in ieder geval op de plekken waar ik tot nu toe was, niet allemaal in hetzelfde hokje te willen duwen. Terwijl de wereld vergeven is met plekken waar dit wel gebeurd, tot op scholen/de werkvloer aan toe en op die zogenaamd alternatieve emo en hipster hang outs waar je dit eerder verwacht te vinden. Het is meer een plek waar mensen rondhangen die nergens anders thuis horen of hard opzoek zijn naar ''een'' indentiteit en in dat opzicht voel ik toch wel een bepaalde verbondenheid zonder dat ik verder een vriend/in heb die skate of graag mee zou willen doen. Toch had ik net als biosmaatje hierboven hetzelfde probleem met Tim, misschien nog wel een onsje meer omdat ik zelf ook uit Rotterdam-Zuid kom en dit soort aso straattuig (heb er geen andere woorden voor, hij behoord in ieder geval niet tot de bovengenoemde, misschien (?) wat naief beschreven, groepering) bijna dagelijks tegenkomt. Heb er zelfs binnen mijn familie mee te maken gehad, waardoor het soms wel angstvallig dichtbij kwam. Zo frustrerend als je na een bepaald uur gewoon voortdurend op je hoede moet zijn en altijd moet denken of je dit weggetje wel kunt nemen wanneer je met je vriendin bent of iets kostbaars bij je hebt. En waar ik normaal gezien beschik over een redelijk hoog empathisch vermogen waar ik voor elke verloren ziel in de wereld wel enig sympathie op weet te brengen of hier op z'n minst hard mijn best voor doe is dat bij zo iemand als Tim of het gros waar hij mee rondhangt toch wel lastig aangezien ik niets bij hem voelde behalve irritatie en herkenning, verder blijft het vrijwel de gehele speelduur een gesloten boek en spijt of enige verbetering in zijn gedrag is nergens zichtbaar en je vraagt je, net als zijn moeder, af waar hij was zonder zijn sponsortjes. Toch is het wel verfrissend om eens een docu te zien die geen standaard rise and fall verhaaltje verteld of TE politiek correct is en je een beetje in het duister doet tasten van hoe het nu verder moet/gaat aangezien ik deze jongen over vijf jaar net zo helder dood in een steeg zie liggen dan dat ik hem wereldkampioen skaten zie worden, of andersom. Desondanks voelen de korte momenten met zijn vriendin toch enig zins hoopvol. Vette (triphop) muziek en montage ook. Nederland timmert zowiezo goed aan de weg met dit soort filmpjes, in 2012 al het door veel over het hoofd geziene Snackbar en vorig jaar onze eigen en misschien nog wel betere versie van La Haine. Je zou bijna zeggen ''eindelijk'' want dit soort problematiek is al veels te lang aan de hand en genegeerd. Kinderachtige doch sympathieke pogingkjes als Shouf Shouf Habibi en Kicks vergeten we dan maar even. (3,5*)

Vind het hele idee om met twee dezelfde acteurs drie verhaaltjes te maken, die zich afspelen in verschillende jaargetijden als een soort van ode aan de liefde dus, erg leuk. Helaas niet helemaal geslaagt alleen. Vooral de chemie tussen de acteurs is wat stroef en dat heeft, gezien het daar full time om draait, effect op de hele film. Qi Shi echter doet haar uiterste best en brengt het er dus wel telkens goed vanaf. Chang vond ik met momenten spelen als een natte dwijl, dus het probleem lag meer bij hem.

Het eerste verhaaltje is leuk, heel zwijgzaam en traag, met vrijwel constant hetzelfde camera-standpunt en een niet al te logisch uitgangspunt maar kent ook wat mooie momenten zoals het handje op het einde, al heb ik dat ooit veel mooier gezien

(*uhum* Su-ki-da *uhum*) Rain and Tears werkte ook wel goed. Het tweede deed me dan weer helemaal niets, zoals reinbo al zei een beetje makkelijk om het zo silent te doen, erg storend ook! Als ze er nou mee waren begonnen had ik het nog niet eens zo heel erg gevonden maar het werkte gewoon niet, vooral na verhaal een. Wel een aardige sfeer dat wel. Het laatste stuk is dan misschien nog wel het beste, leuk om te zien hoe het heden zo veel verschilt van al het vroegere, vraag me ook af of ze het voor dat effect, express extra verwarrend hebben gemaakt, kon het niet zo goed volgen namelijk. Er was een soort van driehoekverhouding aan de gang, maar dat maakte ik er pas veel later uit op. Maar goed, dat kan ook aan mezelf liggen natuurlijk. Tot slot vraag ik me toch sterk af hoe iedereen dit toch steeds zo stijlvol lijkt te vinden, ik ervaarde juist het tegenovergestelde en vond het allemaal maar heel gewoontjes op visueel gebied. Heb inmiddels vele aziatische filmpjes gezien die me met weinig middelen van mijn stoel af wiste te blazen als het daar om ging en dit is wel de laatste waar ik dat over zou zeggen. Ondanks dat het wat tegen viel toch een woord van dank aan degene die me de dvd cadeau heeft gedaan, hij staat immers mooi in de kast, tussen de collectie.

2,5 sterren