Meningen

Kom ik een keer op tijd aan eindig ik nog in de verkeerde zaal, er pas na tien minuten achter komend dat ze in de jaren tachtig nog geen Apple laptops hadden. Helaas leverde dat me een plek op, op de enigste nog beschikbare rij: de voorste, wat ervoor heeft gezorgt dat ik dit bericht nu typ met een lichte nekhernia, want probeer maar eens ondertiteling van beeld te scheiden als je alles 100 keer zo groot ziet en iedereen praat alsof ze hun dosis ritalin die morgen hebben laten staan.

Maar Mr Thee heeft het, als wel vaker overigens, goed gegokt. Deze film is zo'n beetje een chronologische reis door mijn muzikale jeugd. Van zwelgend op bed in de foetushouding Closer van Joy Division grijsdraaien, denkend dat ik de enigste zestienjarige was die die die plaat kende, me heel diepzinnig en ernstig voelend dat ik die moeilijke teksten al kon doorgronden, tot rondspringen op The Cure, New Order en Echo & the Bunnyemen, er niet bij stilstaande dat die nummers allemaal over dood en verderf gingen en me een vertekend beeld van liefde gaven, nja volgens eens bezorgde moeder dan. Alleen dat ontmaagd worden op Killing an Arab wilde niet echt lukken, maar het had me fantstisch geleken, hehe. Nee wat dat betreft was het beslist niet moeilijk om me met Estalla en JM te indentificeren, had er dan ook niet aan moeten denken wat voor een cijfer ik er op zou hebben geplakt als ik dit in 2007 gezien zou hebben...

Misschien is mijn oordeel anno vandaag nog steeds wel wat aan de hoge kant waar het in het coming of age genre verder niet vernieuwends is. Maar mag het feel good gehalte ook eens een keertje optellen tegen het realisme verdomme? En wat een heerlijk ''gek'' nummer is The Catapillars zeg? Had het al in geen jaren meer gehoord maar het deed de grijze, met regen gevulde, wolken vandaag voor me splijten als dat sprookje met Mozes en de rode zee.

Hoe erg ik ook altijd tegen remakes aanschop, ik ga ze toch steeds weer zien. Want naast het feit dat ik mijn nieuwsgierigheid vaak niet kan bedwingen, is het zo af en toe best eens fijn om je een avondje lekker hardop te ergeren, zeker in het bij zijn van de oppervlakkige bioscoopgangers waarvan het merendeel niet eens leek te weten dat het een verfilming van een boek + remake betreft. En doordat ik er altijd met 0,0 verwachtingen in ga wil het op een zeldzaam moment nog wel eens verrassend uitpakken. Zo zag ik het afgelopen jaar de remakes van oa The Evil Dead en I Spit on Your Grave die ik meer dan prima vond, laatstgenoemde was zelfs een heel stuk beter als het origineel, dus er was wel wat hoop.

Hoop zeg ik. Een hoop die na twintig minuten al was vervlogen, want wat een gemakzuchtige verschikking was dit zeg. Het waren er al heel wat, maar ik geloof niet dat ik een remake van een grote horror-klassieker ooit slechter heb gezien dan dit, zelfs de totaal overbodige nieuw-leven-ingeblaasde versie van A Nightmare on Elm Street vond ik vermakelijker. Het begint al met Moretz die, zoals al eerder terecht aangehaald, gewoonweg veels te knap is voor haar rol. Ze kijkt af en toe een beetje geforceerd verlegen en zet haar beste pruillipje op, maar ik geloofde geen moment dat ze het getergde personage speelde dat Spacek 30 jaar geleden op zo'n onsterfelijke manier eigen maakte. (Angela Bettis deed dat dan toch een klein beetje beter in de eveneens matige tv-remake van ook alweer zo'n tien jaar terug) En ja, hoe hoog ik Moore ook heb zitten als actrice, hetzelfde geldt voor de rol van Piper Laurie als moeder.

Verder, en dat was nog mijn grootste probleem, valt dit vooral op het gebied van spanning en sfeer toch behoorlijk door de mand. Mede om die kenmerken is het origineel heilig bij mij, ik had dan ook niet verwacht dat het ook maar enigszins op dat niveau zou komen, maar er lijkt hier zelfs geen enkele poging gedaan er ook maar een beetje bij in de buurt te komen. Vooral de befaamde, door mij zo geliefde, prom-scene was huilen met de pet op: ik zag vooral veel vliegende CGI-voorwerken maar als je de meesterlijke split screens en het ongelofelijke gevoel timing en verbeelding van DePalma weghaalt blijft er gewoonweg niets van over. Bah! Wat een vreselijke muziek ook! Ik zie dat Pino Donaggio nog leeft, anders zou hij zich er spreekwoordelijk voor in zijn graf hebben omgedraaid. Helaas voor hem moet hij deze afgang nu samen met ons meemaken. Laat ik over de soundtrack verder mijn mond maar houden.

Wat maakt dit dan nog een (1,5*) waard zou je denken? Mwah ik zag hem samen met mijn vriendin als double bill met het evenals tegenvallende Insidious 2 tijdens een Halloween-marathon ergens in een pittoresque, cozy dorpsbioscoopje, en dat was, ondanks de voor mij tegenvallende titels, best een leuke avond. Bovendien werkt horror op het grote scherm altijd een beetje beter, zelfs als het tegenvalt.

Mijn interesse werd vooral gewekt door de medewerking van de (in ieder geval op filmisch gebied) spaarzaam actieve heldin July, hier nog in een vroege fase. Maar lag het nu aan mij of was haar ''creatieve'' hand nergens echt aanwezig? Meestal hebben haar korte verhalen (heb de bundel gelezen) wel iets wat ze compleet eigen maken, hier vond ik het wat dat betreft nogal ''gewoontjes'' nergens echt iets geks, wat schattigs ofzo. Ga de film er verder niet op afrekenen want die was verder gewoon fijn, goongumpa maait al heel mooi het spreekwoordelijke gras onder mijn schoenen vandaan. De inkakmomentjes zijn nog op één hand te tellen maar ze waren wel duidelijk aanwezig want ondanks al de goede bedoelingen wilde het nooit helemaal volledig overtuigen. Aandoenlijk momentje hier, grappig stukje daar, maar pas tegen het einde aan (waar de motieven van Florence duidelijk werden) voelde ik een beetje met ze mee. Interessant wel hoe vrouwen altijd als de grootste slachtoffers gezien worden in de vieze seksuele spelletjes van ''de man'' maar ze zelf een niet te onderschatte macht in hun mars hebben om ''ons'' op zo mogelijk nog hardere manier terug te pakken. Nu eindigt het niet compleet zonder hoop maar had het weldegelijk met Richard te doen. Verder moet het het, net als zoveel van dit soort films, vooral van de sterke rolverdelingen hebben waarin vooral Molly Parker (die ik nog niet eerder in een film had gezien) in positieve zin opvalt. Sfeertje deed wel iets mumblecore-achtig aan ook soms, vooral bij die rollercoaster ride met de extreem korrelige lo-fi montage, altijd fijn! (3*)

Met het gevaar om met mijn drie en twintig kalenderjaren belerend over te komen kan ik me goed voorstellen dat de wat jongere mensen op deze site dit maar saai zullen vinden, want zelfs zei die dit een meesterwerk noemen zullen moeten toegeven dat dit zelfs voor 1980 best een gedateerde film is. Het is dat het eind jaren 70 schreeuwt, met toch wel een lichte dip van paranoia trillers ala Polanski en Marathon Man, maar op het gebied van sfeer en verloop ligt het meer tussen de originele Haunting en House on Haunted Hill van begin jaren 60 in. Maar mijn god wat was het heerlijk om tussen al die bombastische, dertien in dozijn formule filmpjes eens iets te zien waar zich niet om de 5 minuten een verplicht schrikmoment voor doet en personages het nodig vinden om aan een stuk door te schreeuwen zonder dat er enige moeite gedaan lijkt te zijn om de kijker een idee te geven waarom we het erg zouden moeten vinden dat deze, veels te serieuze, figuren opgejaagt een andere dimensie ingetrokken worden door de eeuwige onzichtbare kracht. Een suggestieve spanningopbouw van ruim anderhalf uur met een grootste klassieke climax, zoals hier, werkt voor mij dan toch een stuk effectiever. Komt bij dat Scott gewoon een heel fijn acteur blijft, hier niet op het best van zijn kunnen, maar zelfs op de automatische piloot speelt hij mening tijdgenoot van het doek. Opvallende cameravoering ook. Cool! (3,5*)

Hysterische violen, free-jazz synths en een heel hoop krekelgeluiden... Ben ik nou gek of klinkt dit exact als de score van Friday the 13th, moest ik meermaals denken? Pas op de aftiteling kwam ik erachter dat Manfredini, dezelfde man achter de muziek van de vroege Friday films dus, ook hier verantwoordelijk was voor een bombasme aan geluiden. Ik weet niet of het het vertrouwde gevoel daarvan was maar ik zat er gelijk in. Hoewel de woorden Troma + het openen met beelden van een groot industrie-terrein + de knullige effecten van verminkte lichamen en grindhouse storinkjes me in het eerste kwartier nogal op het verkeerde been hadden gezet. Maar zodra je doorhebt wat het werkelijk is: een goed in elkaar stekende, vrij constante en serieuze zombiefilm met een spanningsboog van jewelse die niet onderdoet aan de betere Romero film, houd het je voortdurend in haar greep, alleen het einde valt misschien wat uit de toon. Maar wat zou ik voor een eighties liefhebber zijn als ik daarop ging zitten zeiken. Een door Halycon aangehaald voorbeeld als Children of the Corn verdiend het immers nog niet om de hielen hiervan te mogen likken. Stoffige semi-parel dus met een nog vettere poster! (3,5*)

Mier en mier en mierzoet! Je moet wel echt een beetje in staat zijn dit in z'n tijd te kunnen plaatsen en daarbij rekening te houden met veel over-acting (die kinderen!!!) en vals sentiment (de bekering) anders zou dit nog eens vies tegen kunnen vallen. Slaag je hier echter in dan heb je een heel charmant en vlot filmpje die het kerstgevoel goed over weet te brengen. Wel op een meer dan 70 jaar oude ''lach-prijs-god-en-wees-gelukkig-of-ik-schiet-manier'' maar there again, daar moet je tegen kunnen. Ik vind dat het met kerst wel een keer mag, hehe! Vond hem persoonlijk ook iets vermakelijker dan de versie uit 51, die filmisch en verhaaltechnisch toch wat aan de sobere kant was. Heb het boek van Dickens nooit gelezen (weet niet of ik dat wel aandurf ook) dus zou ook niet kunnen zeggen welke van de twee versies daar het dichts bij ligt maar ik ben benieuwd naar de latere verfilmingen, hopelijk voegen die nog iets toe? (3*)

Misschien dat ik er vroeger wat preutser tegenaan keek (films als bijvoorbeeld 9 Songs, Intimacy en La Pianiste zijn dan ook dringend aan een herwaardering toe) en het meer zag als provoceren of een goedkope verkooptruc van de makers als een film doordrenkt was van de expliciete sex-scenes waar alles gewoon in volle glorie te aanschouwen viel, maar inmiddels merk ik dat ik het steeds meer toejuich en er juist naar opzoek ga. Maakt dat mij een perv? Misschien maar een gezonde nieuwsgierigheid lijkt me als bewoording meer op haar plaats, bovendien denk ik dat ieders aandacht automatisch sneller gewekt is wanneer ze horen dat er een penetratieshot oid in een ''gewone'' film zit. Waar het mij vooral om gaat is dat ik me er steeds meer aan loop te ergeren als ik een sterke Hollywood-film zie waar we wel al die andere mooie dingen te zien krijgen die bij romantiek/een relatie horen maar diezelfde mensen het onder drie dekens moeten doen met hun ondergoed nog aan en er ook weer zo onder vandaan komen. Nu snap ik wel dat we een Natalie Portman of Ryan Gosling (om maar even wat voorbeelden te noemen) nooit van ons leven in die positie te zien gaan krijgen. Om nu te beweren dat ze/het daardoor geen volwaardige acteurs/films zijn gaat ook weer te ver maar wat is het verfrissend en fijn dat wij Europeanen daar toch wel minder moeilijk over doen en het wel durven laten zien zoals het is. Gelukkig gaat het dan ook steeds meer de goede kant uit, waar we afgelopen jaar ook in de bioscoop een sterk en succesvol jaar hadden met La Vie d'Adele en Nymphomaniac. Hier echter is het compleet omgekeerd. Het erotische vuurwerk (om het maar even netjes uit te drukken) is mooi in beeld gebracht maar van een echt verhaal, enig gevoel of boeiende figuren ontbreekt elk spoor. In die zin zou je zulk soort scenes wel degelijk disfunctioneel kunnen noemen, want als je enkel en alleen neukende mensen te zien krijgt kun je natuurlijk beter een pornofilm kijken. (2*)

En ik als spuit 11 reviewer zeg het ook nog maar een keer want het kan echt niet vaak genoeg benadrukt worden hoe lelijk dit eruit ziet. Ergens wel knap ook want ik moest regelmatig terugdenken aan Smith's Clerks, die er in 1994 al gedateerd uitzag. Hoe vaker ik erover nadenk hoe minder verschil ik tussen beide zie, had er niet raar van opgekeken als een jonge Jay en Silent Bob nog even met een cameo langs waren gekomen op dat feest ofzo. Verder snap ik al de lyrische berichten wel maar ben ik toch wat kritischer. Het is inderdaad behoorlijk bot en het sarcasme druipt er per vierkante meter vanaf maar echt veel meer heeft het ook niet in huis. Zo vond ik persoonlijk weinig boeiends aan beide personages. Niets mis met onsympathieke figuren, die hebben ook niet altijd een hart en horen nou eenmaal in ''goede'' films thuis maar als ze alles en iedereen belachelijk lopen te maken (wat behoorlijk regelmatig voorkomt en toegeven: niet onverdienstelijk, vandaar mijn nog redelijke cijfer, gedaan word) zonder dat daar op een gegeven moment enige zelfreflectie aan te pas komt zijn ze mij kwijt... (3*)

Meestal als je je ogen lang genoeg kapot heb gestaard op de pixels van je laptop en daarmee indirect de brillenspecialist ook weer een beetje blijer maakt aan het eind van het jaar komt er na veel zoeken wel weer een lijstje interessante alternatieve horrors uit waar je weer even mee vooruit kan. En deze had ik op nummer 1 gezet, al had ik na afloop nou niet echt het idee dat dat heel terecht was. Als er een ding goed is aan deze film dan is het wel de muziek, in elke nieuwe scene heb je wel het idee dat er wel naar een heel grimmig en spannend moment toegewerkt gaat worden wat je wel steeds gefocust houd maar je er uiteindelijk vaker teleurgesteld uit doet komen. Het plot is niet eens zo heel onorigineel en ik ben eigenlijk dolblij met deze nieuwe generatie aan minimale horror films waar de psychologische ontwikkelingen (en dan voornamelijk de aftakeling) belangrijker zijn dan de de schrikmomenten en het bloedvergieten, maar hier had ik, de muziek en de tattoo effecten even wegdenkende, meer het idee naar een in slowmotion afgespeelde mumblecore te kijken zonder al teveel dialoog. Grappig ook want Bidewell lijkt enorm veel op Lena Dunham. Een wel heel erg afgematte versie daarvan welteverstaan. Anderzijds hoeven deze dingen in mijn boekje ook niet eens zo zeer als minpunten te gelden wat het bijzonder moeilijk te beoordelen maakt. Hmm, ben benieuwd wat andere hier van zeggen wanneer er straks wat stemmen bijkomen. (2,5*)

In mijn Film Valley lidmaatschap-dagen (fijn blad, zoete nostalgie) stonden daar vaak leuke top 10 lijstjes in. Zo ook eens een over de meest gehate bad-guys in de geschiedenis van film. Ik geloof dat Dennis Hopper (Blue Velvet) en Donald Sutherland (Novecento) met stipt bovenaan geplaatst waren, vrij terecht wel, al hadden ze Gambon met zijn tiranieke uitbarstingen in deze film daar nog een plekje boven mogen zetten. Wat een vreselijke man. In het begin had ik nogal moeite met hem. Die stem, dat accent en hij is in elke scene zo irritant aanwezig dat het me na een minuut of tien al de keel uithing. Gaandeweg begint dit op de een of andere vreemde manier toch wat te wennen, als je de humor tenminste een beetje van kunt in zien, om later weer terug te komen bij exact dat zelfde gevoel waar ik mee van start ging. Vreemd maar toch leuk hoe Greenaway je met zijn spelregie bespeelt en op de achtergrond ook nog van alles laat gebeuren. Wat FIA hierboven zegt is onzin natuurlijk, al ben ik het wel met hem eens dat het hier en daar wel een beetje arty farty toestanden waren soms. Die zingende albino? Maar mijn visie op kunst is die van de ander niet dus dat is in dit geval wel subjectief.
De vormgeving en sfeer zijn in ieder geval vrij uniek te noemen, beetje Jeunet avant-la-lettle. Vooral dat stuk waar ze naakt in die wagen met dat verrotte vlees staan is heerlijk smerig. Kwa decors en belichting dan weer wat aan de sobere, theatrale kant naar mijn smaak, bijna een soort kostuumdrama zonder de kostuums, met Joachim Beuckelaer (= schilder) achtige plaatjes van baroque keukens en kleurrijke, grote hoeveelheden voedsel dat er bijna te mooi uit ziet om op te eten. Ja vreemde film die ik na anderhalf uur toch wel een beetje zat was en daarmee net iets te lang duurt, maar origineel en tot de verbeelding sprekend genoeg voor een voldoende. Super einde ook. (3*)

Dit meesterwerk der wansmaak heeft anders wel een bodycount waar menig slasher jaloers op zou zijn. Hehe de entertainment waarde van dit soort pulp wordt altijd wel een beetje onderschat vind ik. Zou hier in het juiste gezelschap met gemak zo 3 dvd audio-track's aan droge opmerkingen mee vol kunnen lullen. Dat geluid wat die ET in burka produceert is echt priceless, klinkt als een beatboxende neger die de kieteldood krijgt van een walvis, heerlijk! En was geluid echt zo duur in die tijd? Dit is dan misschien van een zelfde soort abominabel niveau als Monster a Go Go en Manos maar wel een stuk minder saai. Bovendien hadden die twee geen scene waar iemand een monster te lijf gaat met een accoustische gitaar. Ook twijfel ik nu serieus of Albert Ayler nou de free-jazz heeft uitgevonden of de componist van deze film. Hoe dan ook, knap dat je op zulke muziek de vogeltjesdans kan doen. (1*)

Tijdens het kijken kon een bepaald hersenspinsel me niet loslaten, en dat was hoe amusant het zou zijn dit samen te hebben bekeken met een opgefokte straat snotneus en diens reactie te zien als hij zijn grote held Tony Montana in een leren pakje ziet huishouden. Ik denk dat zijn overprijsde met glimmende zilveren kitsch letters bedrukte Scarface shirtje per direct in de vuurkorf zou verdwijnen, hehe.

Het is betreurenswaardig aangezien Pacino toch wel vaak één van je eerste helden is als je je serieus met films gaat bezighouden maar hij gaat me als acteur, zeker in zijn rollen na de hoogtepunten in de jaren 70, persoonlijk steeds meer tegenstaan. Hij acteert of te over de top macho of (in dit geval) te ingehouden waardoor het allemaal te erg ingestudeerd lijkt. Dit leek me nog wel zijn meest interessantste rol te gaan worden waarin dit als combo goed tot uiting zou kunnen komen, de films naast elkaar wegstrepend die ik nog moest zien met hem in de hoofdrol. In zekere zin is dat het ook wel maar hij had veel verder kunnen gaan in zijn rol, pas dan had hij een statement kunnen maken in het door homofobie gedomineerde Hollywood, maar al had hij dat wel gedaan weet ik niet of het heel veel uitgehaald zou hebben want er is weinig dat deze rommelige, stereotypische, racistische en wazige stukje cult heeft doen kunnen redden. Ik had zo gehoopt dat het lage cijfer en de opname in floplijsten te maken zou hebben met vooroordelen en racisme, maar het is me in geen duizend jaar duidelijk wat Friedkin hier nou mee voor ogen had.

Wellicht lag het aan cencuur (er zouden maarliefst 40 minuten - en daarmee wellicht ook wat belangrijke key elementen - verwijderd zijn die onder andere die rol van Steve's vriendin compleet wegcijferen.

Maar het verwaarlozen en afraffelen van het hoofdelement - de seriemoordenaar - is niet te vergeven en doet er helemaal niets van overblijven. Het is dat ik een zwak heb voor die rauwe beelden van het vunzige met ratten, hoertjes, pooiers, zwervers en pornotheaters vervuilde New York uit die tijd heb en hoop dat die verwijderde scenes misschien nog eens boven komen drijven die het allemaal wat meer in de context zouden plaatsen, anders had ik hier helemaal niets mee gekund. (2*)