Meningen

Als mijn gezelschap niet op me in had gepraat zou ik mijn kaartje waarschijnlijk omgeboekt hebben naar een wat meer spannendere/vlotte titel, mijns inzien had ik al genoeg drama's op het programma en met zojuist al tweemaal een zwaar contemplatief ding van rond en om de twee uur gezien te hebben met maar 2/3 uur slaap achter de kiezen (na een ongemakkelijke nacht op een veels te harde bank met een mummy slaapzak - serieus, wie heeft ooit verzonnen dat die dingen comfortabel zijn?) en allemaal snurkende mensen om mee heen had ik zowiezo geen zin meer in film na al vanaf 11 uur met regen en windstoten door de stad gebanjerd te hebben en wat ben ik blij dat ik doorgebikkelt heb want een veel intenser drama had ik afgelopen jaar nog niet gezien.
Een in en in menselijke film die eindelijk eens op een innemende manier laat zien wat voor rare dingen liefde allemaal met je brein kunnen doen en dat niet iedere stalker het schoolvoorbeeld is van een dikke enge man met vetvlekken op zijn shirt die aan het oedipuscomplex lijdt.
Nee, Fabian's gedrag is niet goed te praten, maar ik geloof dat iedereen, al dan niet in mindere maten, zulke onzekerheden heeft doorgemaakt en zich daar intens alleen in heeft voelen staan. Alleen is loslaten en uiteindelijk doorgaan met je leven niet voor iedereen even gemakkelijk.
Zo herinner ik me ook, zeker dik een jaar na een pijnlijke break up, waar ik mezelf 24/7 tot de orde moest roepen om geen vernederende acties en andere wanhoopsdaden uit te halen waar ik later spijt van zou gaan krijgen, maar hoe moeilijk is dat als je alleen diegene ziet, je je nergens anders meer op kan concentreren, uit niets meer plezier weet te halen en je dus voor je gevoel het grootste gedeelte van jezelf kwijt bent? Zie jezelf dan maar weer eens bij elkaar te vegen.
Gelukkig loopt het niet voor iedereen zo af als voor Fabian maar ik had het intens met hem te doen, al kon ik me tegelijk net zo sterk vinden in de ergernissen van de verstikte Doro. Wat een gepassioneerde, geestdriftige rolverdelingen van die twee. Bepaalde scenes tussen hun gingen echt genadeloos onder mijn huid zitten en je wordt door de luchtig, soms zelf schattige bakvisachtige manier waarop ze met elk ander omgaan heen meegesleurd in een nare paranoide sfeer die op bijna triller achtiger wijze ontploft. De hele storm/golf symboliek sloeg ook in als een bom, al wist ik hem niet meteen te plaatsen. Allemaal dingen die me doen herinneren waarom ik ook alweer zoveel van arthouse (en film in het algemeen) hou. (4*)

Een kleine film met een ziel inderdaad, precies zoals ik ze het liefst zie.Toch wel opvallend hoe de populariteit hiervan me, gezien mijn voorliefde voor films met dit soort thema's, totaal is ontschoten. Kon na het lezen van al de positieve berichten hier, de poster vind ik maar lelijk, mijn geluk dan ook niet op en ben hem diezelfde avond nog gaan zien, wel op de makkelijke manier maar de dvd ga ik uiteraard zo snel mogenlijk aanschaffen. Lang geleden dat ik iets soortgelijks zag in ieder geval...

Maar goed laten we beginnen met Jarvis die hier door zo'n beetje al mijn voorgangers al is bejubbeld, laat ik daar nog eens een schepje bovenop doen en stellen dat dit een van de, zoniet DE meest veelbelovende actrice van het moment is, veegt de vloer aan met dat vreselijke overbetaalde volk wat er in Hollywood rondloopt. Wat een geweldige ontevreden blik waar toch iets treurigs achterzit heeft zei zeg en dan dat accent, heerlijk! Dat haar echte leven niet ver van dat in de film af ligt maakt het net dat beetje realistischer. Niemand had het beter kunnen doen. Ook de rest van de cast en dan vooral Fassbender spelen hun rollen voortreffelijk. Laat ik verder vooropstellen dat ik de situaties wel eens uitzichtlozer heb gezien dan hier (ik noem een Lilya 4-ever of Christiane F ed) maar ik kon me uitstekend inleven. Die eenzaamheid van Mia die door iedereen in haar omgeving in de steek werd gelaten en niemand had naar wie ze toe kon, behalve haar passie voor dansen dan waarin ze een uitklep zag, toen opeens die stiefvader op de proppen kwam die haar langzaamaan aanmoedigde en weer deed voelen voelde dan ook als een flinke opluchting. Die scenes waar ze met de familie gingen vissen bijvoorbeeld, zo mooi en subtiel! Toen hij later in de film opeens bovenop haar kroop, iets wat ik overgens totaal niet zag aankomen, en zei niet eens tegenstribbelde omdat ze overduidelijk verliefd was had ik echt zo iets van, nee lul doe dat nou niet, je verpest alles!! Hoewel ik op dat moment nog wel geloofde in zijn oprechtheid, maar toen meneer de volgende morgen zijn koffers had gepakt en hem gepeert was omdat hij zelf nog een eigen gezin bleek te hebben en Mia moederziel alleen achterliet, werd ik er wel een beetje treurig van.

Vanaf dat punt neemt de film wel wat onverwachte, bizarre wendingen. Mia die hem opzoekt, bij hem inbreekt en zijn dochter ontvoert. Toen ik keek had ik wel een beetje het gevoel alsof ze onnodig lang aan het rekken waren, ruim twee uur leek me al wat aan de lange kant voor een soortgelijk verhaal, maar als ik er nu op terugkijk waren deze scenes toch weldegelijk van groot belang. Logisch dat Mia woedend is, ze sleept in haar impulsiviteit alleen wel de verkeerde persoon met zich mee, maar gelukkig ziet ze op tijd in dat ze fout bezig is. Met die auditie nog te gaan had ik, weer tegen beter weten in, goede hoop dat haar uitzichloze leventje iets rooskleuriger zou worden, maar nee hoor! Het bleek een auditie voor een stripclub, heeft zei weer! Toen ze vervolgens brak en in huilen uitbarste bij die vriend met dat paard huilde ik (hoewel van binnen) dus uiteraard wel even met haar mee. Vervolgens weer thuisgekomen met jeugdzorg op haar schouders en de moeder die haar het huis uitflikkerde leek hoop helemaal ver te zoeken, het leek haar ook maar weinig meer te kunnen schelen iets wat bijna surrealistisch ten uiting komt in dat dansje op Life's a Bitch van Nas. Lang geleden dat ik een nummer zo goed vond passen bij een desbetreffende scene. De volgende dag gelijk Illmatic weer eens opgezet en dat klonk, ondanks dat hiphop niet helemaal mijn ding meer is, weer als vanouds!

Een enorm meeslepende film dus die mij de volle speelduur heeft geboeit en dat is lang geleden, mijn stukje voegt misschien niet veel toe vooral omdat het merendeel uit spoilers bestaat maar soms ik het gewoon moeilijk om uit te drukken wat je precies voelt, heb ik vooral vaak bij het coming of age genre, dat mij erg naar het hart staat, FT is daar geen uitzondering op. Maar goed heb mijn best gedaan, meer kan ik er niet van maken. het is geen wedstrijd natuurlijk, je doet het immers voor je eigen plezier!

4 sterren

Het viel mij ook lichtelijk tegen. Ben er nu ook achter dat je vooral niet teveel Hitchcock's in een kort tijdbestek moet zien anders wordt het allemaal vrij gewoontjes. Hier was het verhaaltje wel aardig en schoot het kwa spanning ook nergens tekort, maar het wordt allemaal een beetje verziekt door die vreselijk platvoerse grapjes tussendoor. In een ''Trouble with Harry'' trok ik dat nog wel, omdat het op een leuke manier gedaan werd maar hier lag het me er toch echt iets te dik bovenop. Ook het feit dat er maar weinig aan de fantasie wordt over gelaten (ik zag tieten, verkrachtingen) Ik begrijp dat het hier om een film uit de early 70's gaat (een tijd waarin al stukken meer was toegestaan) maar ik vond het gewoon niet bij Hitch zijn stijl passen. Verder wel een aardig filmpje hoor, maar zet toch echt veel liever een Psycho, Vertigo of Marnie op. Allemaal stukken beter...

2,5 sterren

Een fijn, scherp, komisch en vlot eerste half uur waar je makkelijk de tijd mee vergeet, exact wat ik nodig had op een levenloze avond als die van gister, maar al snel moest het weer veranderen in zo'n zelfbewust hipster werkje dat zo overduidelijk anders wil zijn dan haar soortgenoten dat de geloofwaardig/oprechtheid al snel afzakt. Ik weet niet wat het is in de twenty-tens maar het lijkt wel alsof de Hollywood producenten er (weliswaar zo'n twintig jaar te laat) achter zijn gekomen dat de zoetsappige hap/slik formule (nu zelfs voor de al snel geëmotioneerde, ongestelde, door liefdesverdriet gekwelde, Ben & Jerry's etende vrouwen onder ons) niet meer werkt en ze het nodig achter dit op te lossen met een fake realistisch, meer uit het leven geroepen, maar ondertussen uit willekeurige indie-successen bij elkaar gesprokkelde randje, waar vrouwen boeren/scheten laten, John Mayer een gladjakker vinden, jongenshumor hebben en vooral seksualiteit een stuk opener behandeld wordt. Dat laatste valt opzich aan te moedigen maar buiten een plastic stunt-kont blijft het zich ten aller tijden onder de dekens afspelen. Bijzonder preuts voor een film die al meteen aan het begin een dialoog heeft over dat hetero mannen ook best kunnen genieten van een vinger in hun kont.

Mensen die mijn berichten een beetje volgen zullen dat een rare uitspraak vinden aangezien ik bij genre-collega's vaak geklaagd heb over het ontbreken van realisme, waardoor mijn reputatie als hopeloze romanticus ook een beetje gevaar loopt, dat is misschien ook wel een beetje zo maar ik weet zo even niet wat erger is want hoe cynisch je hoofdfiguren ook zijn, uiteindelijk weet je toch wel dat ze elkaar aan het eind weer ergens op een vliegveld staan te tongen met een cheesy popdeuntje eronder, iets wat ze zelf halverwege de film zo belachelijk maakte. Bovendien is anderhalf uur naar het zure gezicht van Mila Kunis kijken ook niet echt bevoordelijk voor de potentie. het luisteren naar haar stem ook niet trouwens. Dan had ik liever Emma Stone, wie ze met een zielige cameo van nog geen 5 minuten hebben afgedaan, in die rol gezien. Timberlake en Harrelson waren dan wel aardig en gelukkig zijn de humor en het scenario bij vlagen wel aanstekelijk waarbij ik mijn negativiteit af en toe ook wel even opzij kon leggen, daarbij heeft jaar en plotgenoot No Strings Attached bewezen dat het allemaal nog een stuk slechter kan. (2,5*)

Ik had goede hoop dat ik hier een wat minder bekende Canadese tijdgenoot van een Kids mee te pakken had maar daar heb ik me pijnlijk in vergist. Vond het aanvankelijk raar dat hier geen berichtjes stonden maar er valt dan ook weinig inhoudelijks over te zeggen. De meiden op de poster schreeuwen tot wel 5 keer toe ''it's gonna be nuclair'' terwijl ze als een stuiterbal op een house deuntje door hun fel gekleurde, vol met posters van idolen uit die tijd hangende, kamer heen springen, hoe 90's wil je het hebben? Heel 90's, heel heel erg 90's, 90210 nineties! Maar meer dan een tijdsdocument wil het maar niet worden. Bovendien vraag ik me af hoe mensen hier in 1994, toen ze nog niet dat tijdsbeeld hadden om op terug te vallen, dan wel niet tegenaan keken, want wat blijft er verder van over als je het daarvan ontleed? Ik zou het graag willen horen van zij die dit gezamelijk een gemiddelde van 3,20 hebben bezorgt. Zo nuclair zoals ons telkens belooft werd dat het zou gaan worden werd het immers nergens. Daarbij switcht het steeds tussen korrelig zwart wit en felle kleur, een beetje op z'n American History X om heden en flashbacks van elkaar te onderscheiden. Een nogal onzinnige stijlkeus, maar filmisch opzich vrij indrukwekkend in het achterhoofd houdend dat dit van een man komt die ooit Screwballs maakte en verder blijkbaar geen enkele film in elkaar gezet heeft die hier hoger als een 1,75 scoort. Opzich speelt Alicia Witt, wat wel een samensmelting lijkt van een jonge Claire Danes en Lauren Ambrose en van wiens rode lokken ik mijn ogen niet af kon houden, nog wel overtuigend als geflipte tiener. En is het einde (opnieuw) in haar tijd geplaatst, best verontrustend, maar ik heb al menig film gezien waar in dit zoveel beter is gedaan dat het me al niet eens meer zo heel erg veel deed. Wel een volle punt extra voor die arcade-hall scene, hoe awesome! (2*)

Volgens een door critici samengesteld (en redelijk compleet) lijstje wat ik ooit eens ergens van een site heb afgeplukt waarschijnlijk een van de eerste mumblecore films en toevallig ook van de man die later verantwoordelijk zou zijn voor de twee meest kenmerkende titels uit dat genre. Mutual Appreciation staat nog altijd hoog op de lijst (het is geen onbekend feit dat dit soort werkjes niet makkelijk op te snorren zijn) maar Beeswax stond me, ondanks een bijna unaniem boven gemiddeld cijfer van mede moviemeters, toch wat tegen destijds. Hier daarintegen heb ik veel meer mee: jonge mensen als mijzelf die de weg kwijt zijn. Het blijft in feite maar een eenvoudige, zelfs oppervlakkige, formule die telkens exact hetzelfde lijkt maar toch werkt het steeds weer opnieuw en bij deze, als eersteling, misschien nog wel dat beetje meer. Het is behoorlijk lastig uit te leggen wat ik nu precies voel/ervaar, ik weet alleen dat ik zo ongeveer drie kwart van de speelduur met een vuurvaste glimlach heb zitten kijken: niet in de eerste plaats door de extreem fascinerende Dollenmeyer (Marnie) op wie ik, tijdens het kijken, misschien nog wel meer verliefd was dan op Erin Fisher in Quiet City. Niet te geloven: waar halen ze die actrices vandaan zeg? Wat een heldin! Charme is dus vooral het woord denk ik, en herkenbaarheid niet te vergeten! Het constante gestuntel, de doelloze conversaties met mensen die je je vrienden noemt maar in feite geen idee hebben wie jij als persoon nou werkelijk bent. Verlangen naar iets waarvan je zelf niet eens weet wat het is en dus maar besluit dat je wilt leren schaken. Hopeloos indruk willen maken op een meisje/jongen waar je vervolgens volkomen in faalt door je eigen lomp(onzeker/wanhopig)heid. Vluchtige ontmoetingen met volslagen idioten en natuurlijk: VERVELING! Ik heb al vanaf kinds af aan een droom en dat is om ooit eens zelf een film te maken, maar mijn motivatie is zowaar nog lager dan van een gemiddeld personage uit deze film. Ik kan de keren niet meer tellen dat mijn hoofd barstensvol, achteraf gezien ''redelijk goede'' ideeen zat waar ik vervolgens niets mee heb gedaan. Mocht er nu echter ooit een wonder gebeuren en ik vind die motivatie wel, dan ben ik er vrijwel zeker van dat het een mumblecore wordt. Prachtig, no nonsence, genre dat alle aandacht verdiend die het kan krijgen! (3,5*)

Nu schrijf ik over het algemeen liever reviews over films waar ik tussen de euforie door ook nog enige punten van commentaar zie dan dat ik bijvoorbeeld moet omschrijven waarom mijn favoriete films mijn favoriete films zijn. Net zo goed als dat het ook niet mijn gewoonte is een film na de eerste kijkbeurt al meteen met de hoogste score te belonen. Zowiezo is alles boven de 4* vrijwel onhaalbaar voor mij maar wat als je zowel de mooiste sterf, seks als zwemscene in jaren weet vast te leggen in dezelfde film? Ja, het was me na Shara al lichtjes duidelijk maar Kawase is een heldin! Ik zie niemand haar dit na doen en ze heeft dan ook niet overdreven met te zeggen dat dit haar magnum opus is. Ik kan me niet voorstellen dat het nog beter kan als dit. Deprimerend voor haar maar gelukkig heb ik haar halve oevre nog te gaan.

Laat ik beginnen te zeggen met dat ik verre van een spiritueel persoon ben. Het is in mijn ogen dan wel met afstand het meest sympathieke en minst ''in your face'' geloof, de mensen zitten vaak vol goede bedoelingen en lijken je oprecht wijze raad te willen geven wanneer je met jezelf in de knoop zit. Maar ik vind het (en dat zeg ik met alle respect) soms lastig om in hun iets wat naieve gedachtengang mee te gaan. Om nog maar niet te spreken van de manier waarop het hier in de westerlijke wereld vercommercialiseerd wordt, compleet met kitscherige Xenos/Action buddha beeldjes en al. Maar (en dan bedoel ik maar met de hoofdletter M) wat zou het toch prachtig zijn als je het leven (en de dood) zo kon bekijken als de moeder in deze film! Ik kan daar echt oprecht jaloers op zijn en mijn eigen ''down to earth'' kijk op het leven en de wereld om me heen stevig vervloeken. Want daar zit je dan, helemaal in je eentje alles beter te weten...

De film moest het hoogtepunt worden van het schrale programma dat Camera/Japan ons dit jaar voorschotelde, maar dat hij zo goed zou zijn? Echt, buiten wat lichte ergenisjes over dat ik verplicht op de eerste rij moest zitten omdat de rest van de zaal al volgestampt zat en een fotograaf het nodig vond een paar keer recht in mijn ogen te flitsen voor het schijnbaar perfecte plaatje, heb ik nog nooit zo'n unieke bioscoop ervaring meegemaakt. Ik had letterlijk het gevoel als of ik als een soort van marionette pop bespeelt werd, zo erg was ik buiten mezelf. De tranen rolde over mijn wangen heen, de glimlach van vertedering leek na dat intieme familie-moment op de verranda wel in mijn smoelwerk gebakken te zitten en ik wist niet eens dat het mogenlijk was om zo lang aan een stuk achter elkaar kippenvel te hebben.

De manier waarop de de lucht, bomen, fluitende vogels en kolkende zee worden vastgelegt. Je neemt ze in het dagelijkse leven voor lief maar deze film doet je er weer met nieuwe ogen (en oren) naar kijken/luisteren. Een mooi voorbeeld is het stuk waar we na ruim een uur door het dorp te zijn gezweven in eens op de snelwegen van Tokyo aanbelanden. Als of je vanuit een warm bad plots in een koelcel geflikkert word. De auto's, die lelijke rumoerige, stinkende ondingen tegenover al die mooie natuur. Een gevoel wat vervolgens vrijwel meteen bij je wegebt wanneer je de van elkaar vervreemde vader en zoon, als een soort te mette van toenadering, elkaar ziet wassen. De film is misschien wat simpel van opzet, maar heeft zoveel dubbele lagen en kruipt zo ver onder je huid. Zelfs met de scene waar die geit werd geslacht had ik als quasi vegetarier en dierenvriend vrede. Het deed me een beetje denken aan de eerste keer dat ik met de films van Ki-Duk Kim in aanraking kwam. Zoiets onbekends en ongrijpbaars. Het staat zo ver van je af maar eigenlijk is er nog nooit iets ZO dichtbij je geweest. Je wilt het optillen en de wereld inslingeren maar tegelijk ook voor jezelf houden terwijl je gevoel tegen je zegt het nooit van je leven meer opnieuw te bekijken uit angst dat alles wat je hebt gezien en gevoelt maar een illusie was. Hoe dan ook, het laatste shot waar de camera weer boven water komt en de aftitleling begint te lopen is echt cinema op haar aller best en meer beklijvend dan 2/3e van de films die ik het afgelopen jaar bij elkaar heb gezien. (4,5*)