Meningen

Elk jaar heb je er weer een handjevol van op festivals, van die extreem nietszeggende mid lenghts die enkel spelen op ongemakkelijk en gespannenheid, waar er gebroed en hint wordt op een groot, allesomvattend en pijnlijk geheim maar waar dialogen en erupties uitblijven. Er is geen begin en geen eind en meestal zijn de plaatjes net mooi genoeg om er niet bij in slaap te vallen. Maar waar je met je hoofd bij de film zou moeten zijn dwalen je gedachten toch vooral af naar de crewleden, en waar ze toch steeds weer het geld lospeuteren om het van de grond te krijgen en wat er met ze gebeurd als ze ook dit jaar weer niet uit de kosten komen. Nee, sorry, ik kon hier echt geen drol uithalen, iemand die me dat ritueel (?) met die schelp zou uit kunnen leggen zou ik nog dankbaar zijn, maar als ik iets zou moeten noemen dat me bij is gebleven, om dit bericht nog van wat inhoud te voorzien, dan kan ik enkel dat bos zelf noemen. Mooi dat de makers me er kennis mee hebben laten maken zodat het ergens in mijn onderbewustzijn ooit nog wel eens bij me terug komt als ik in Duitsland rondtrek en opzoek ben naar een goeie kampeerspot, maar denk dit als locatie weg en je hebt niets meer dan zaagsel in een blender, het had zich net zo goed op een strand af kunnen spelen...

Ik heb geen hekel aan kinderen, de keren dat ik heb moeten oppassen deed ik dit altijd graag, maar toch moet ik er niet aan denken ze ooit van mezelf te hebben en kan me, in elk geval nu, niet voorstellen dat dat ooit anders zal zijn. Het is voor menig lezer vast een egoïstische manier van denken maar de gedachte dat je een levenslange verantwoordelijkheid over een mens draagt die altijd en ten nimmer op de eerste plaats dient te komen en toch een bepaalde wig drijft tussen jou en je partner (al zijn er genoeg die zeggen dat het de band juist versterkt, wat ik niet geloof) verstikken me enorm en deze short (kon daar nou echt geen half uurtje bij?) maakte wel dat ik me goed kon indentificeren met Sheil's personage.

Haar leven is van de een op de andere dag 360 graden gedraaid en ze lijkt er maar moeilijk mee om te kunnen gaan dat ze voor haar man meer een broedmachine is geworden dan een (bij gebrek aan betere benaming) lustobject, dat hun kind voor hem nu belangrijker is dan zij en haar vroegere hechte vriendinnen zich geen houding meer weten te geven wanneer ze haar tegen komen als ze met dat monster een wandeling door het park maakt. Maar nog het meest dat de wereld om haar heen intussen gewoon doordraait. Tenminste, dat is wat ik eruit dacht te kunnen halen, want genre bevestigend of niet, die was wel erg minimalistisch allemaal en het is vooral mimiek dat je moet lezen want dat beetje tekst wat er was zei niet zo heel erg veel. Gelukkig is daar Sheil who saves the day. Ik heb haar inmiddels al een aantal keer langs zien komen maar wat een waanzinnig mooie, naturelle vrouw is dat. Nu wordt ik snel verliefd op actrices maar dit is een geval apart, ze heeft iets enigmatisch over zich heen maar is tegelijk doodnormaal. Soms lijkt het alsof haar gezicht maar één standje heeft maar toch lijkt ze hiermee meer over te brengen dan menig andere grotere actrices. Ik zou er bijna een essay over kunnen schrijven. Stiekem hoop ik toch een beetje dat ze nooit echt helemaal door zal breken en dit soort rollen zal blijven spelen.

Typisch Swanberg project dit weer verder. Allemaal erg op safe met eeuwig hetzelfde clubje, uitgezonderd dat zijn vrouw dit keer achter het roer staat. Primitief, soms bewust lelijk gedraaid en veels een veels te droge en abrupte afsluiting, maar toch ergens ook altijd weer als een soort warme douche, lastig te benoemen. Verre van de beste uit zijn stal in elk geval en het plattenland decor is in dit genre al een stuk beter gebruikt in Thou Wast Mild and Lovely waar hij toevallig ook een rol in speelde. je kunt over hem zeggen wat je wilt maar het blijft ene bezig baasje.

BlueJudaskiss: Oud bericht maar mede door jou oordeel ben ik hier naar opzoek gegaan (wat overigens beslist geen eenvoudige opgave was) en ik vraag me af of je er anno nu nog steeds achter staat?
De film heeft dan wel een fijne energie en kan daar lang op teren maar met name de acteur die Engel speelt is zo vreselijk slecht, zijn volslagen uit de lucht vallende exorbitante emo uitbarstingen zijn van niveautje kleuter dat zijn zin niet krijgt en kunnen zich meten met de slechtste scenes uit The Room. Helaas lijkt hij hier gaandeweg zijn, wel over enig talent beschikkende, tegenspeelster in mee te trekken. En ja, mede hierdoor kon ik de zware onderwerpen als heroine verslaving, verwaarlozing, verkrachting, prostitutie en zwangerschap + gedwongen adoptie onder tieners niet bepaald serieus nemen, zeker niet als het zo van de hak op de tak gaat als hier. Het leek wel een wedstrijdje tussen de scenarioschrijvers die eigenlijk Christiane- F wilde remaken maar besloten dat er nog wel wat schepjes bovenop mochten waarop ze elke vorm van subtiliteit uit het oog zijn verloren. En dat is jammer want het geheel drijft ondertussen wel voort op een prettige jeugdige energie, herbergt enkele gedenkwaardige plaatjes (die overbelichte seksscene inderdaad) en heeft als geluk dat ik zelf opgroeide rond de tijd dat dit uitkwam en het dus tegelijk als een bepaalde nostalgische trip ervoer (waar zie je tegenwoordig uberhaupt nog punkers, skinheads en goths die zich zo profileren?) Daarom zal ik niet te streng zijn. Bovendien een halfje extra voor Placebo op de soundtrack, die met hun snerende gitaren niet alleen sfeerbepalend zijn maar ook, waar nodig, de stem van Joe overstemde. (2,5*)

Nouja zoals gezegt dus gisteravond in het nieuwe Lantaren/Venster theater hier in Rotterdam wezen aanschouwen en het was echt een overweldigende ervaring! Eigenlijk ben ik er gewoon (nog steeds) sprakeloos van. Maar ik zal, nu het allemaal nog vers in mijn geheugen ligt, toch proberen er een klein stukje over te schrijven...

Ik was geloof ik 15 toen ik Irreversible destijds voor de eerste keer zag en dat was echt een genadeloze mokerslag, alles wat ik daarvoor had gezien en ik een beetje heftig vond viel er eigenlijk totaal bij in het niets. Sindsdien staat de naam Noe eigenlijk best hoog in mijn lijstje, ben ik door de jaren heen achter verschillende filmmakkers aan gegaan die hem zouden hebben beinvloed, ik noem een Grandrieux, Kerrigan of Kargl, en houd ik de ontwikkelingen in zijn carriere goed in de gaten. Je kan dus eigenlijk wel stellen dat hij best belangrijk is geweest in de ontwikkeling van mijn filmsmaak en dat is toch best knap voor iemand die tot voor kort maar twee titels op zijn naam had staan. Ik was dus behoorlijk enthousiast toen ik destijds hoorde dat hij bezig was aan een nieuwe productie en al helemaal na het vrijgeven van de teaser. Sindsdien is het eigenlijk constant wachten geweest omdat er telkens zo geschoven werd met de release data. Ik verwachte hem tijdens of vlak na de zomer en zelfs stiekem al een beetje op het afgelopen iffr als sneak. Maar goed daaruit begrijpen jullie dus wel dat het best een spannende en belangrijke avond voor me was en ik ben dan ook blij om te vermelden dat (bijna) al mijn verwachtingen meer dan waargemaakt zijn!

Cinematografisch en visueel gezien is dit namelijk een waar spectakel en lijkt het op niets wat ik ooit eerder heb gezien! Wie dacht dat de groezelige sfeer en epileptie opwekkende montage in Irreversible niet te overtreffen waren zal dus nog flink versteld gaan staan, net als ik vanavond dus! Alleen die opening al, ik had de credits al eerder gezien, maar dat nam toch niet weg dat ik er opnieuw stijl van achterover sloeg, je zit er dan ook vrijwel meteen in! Vervolgens zien we eigenlijk constant de leukste en meest inventieve trucjes voorbij komen. Het eerste half uur alleen al behoort misschien wel tot het meest gave filmateriaal wat ik ooit zag. We volgen Oscar letterlijk in derde persoon en de camera maakt de meest spastische bewegingen, geweldig gedaan! Na diens dood begint het eigenlijk pas echt en gaan we als kijker een hele wilde, psychedelische achtbaanrit tegemoet. Ik moet altijd erg lachen om de verhalen van mensen die zeggen letterlijk te trippen bij films, ik zelf ken dat gevoel eigenlijk helemaal niet, maar hier had ik toch af en toe wel even het gevoel bij me op een totaal andere planeet te bevinden. Naderhand toen de lichten aangingen en iedereen langzaam de zaal verliet moest ik ook echt weer even tot mezelf komen. Wel spijtig dat het soms net iets te lang doorgaat alleen, ik ga niet zeggen dat ik er een verveeld gevoel bij kreeg maar af en toe had ik wel eventjes iets van: ja nu weten we het wel hoor! Hoewel dat weer meer dan goed werd gemaakt in pakweg het laatste half uur waar werkelijk alle trossen los gaan. Want ja Noe zou Noe niet zijn zonder een beetje te provoceren. Kwa geweld viel het wel mee dit keer, geen platgeslagen schedels iig, maar er komt wel weer een hoop expliciete seks voorbij, soms eigenlijk gewoon porno. Met als hoogtepunt een hilarisch shot van een camera in een vagina tijdens het seksen en een ranzige scene waar uitgebreid een abortus wordt uitgevoerd en we ook nog eens een close-up van de verwijderde foetus krijgen te zien. Dat ging dan weer iets ver, blegh! Verder zal het plotje zelf geen orginaliteitsprijs winnen. Hoewel ik eigenlijk nog steeds niet echt weet wat Noe nou precies wilde zeggen, vond het maar een beetje pretentieus soms, een goed verhaal vertellen is dan ook niet een van zijn sterkste punten, in irreversible was het plot immers ook maar flinterdun. Maar eigenlijk zit ik daar niet zo erg mee. Het is meer zijn stijl die me zo fascineerd en bovendien weet bijna niemand de lelijkheid van de mens beter vast te leggen dan onze goede kale Argentijnse vriend, al moet ik er wel bijzeggen dat hij wel ietsjes softer lijkt te zijn geworden sinds zijn laatste. Er wordt iig geimpliceerd dat er misschien wel iets als leven na de dood is en alles is niet totaal zwart. Al weet ik niet of ik daar nou wel zo blij mee ben.

Maar goed ja, toch wel een meesterwerkje dus, dikke vier! Met een kleine 20 minuten aftrek had ie zo een halve punt extra verdient en misschien zelfs wel een ietsie pietsie beter als Irreversible geweest. Misschien bij herziening, wie zal het zeggen? Hoop dat ze wel opschieten met die dvd release, want die hoort natuurlijk in mijn kast te staan!

4 sterren

*Mijn 2000e stem*

Ik had Eureka al eens gezien, dik twee en een half jaar terug alweer, die maakte toen bijzonder veel indruk! Zo zijn er nog steeds wel eens momenten waarop willekeurige stukken daaruit onverwachts door mijn hoofd spoken. Dat is best een knappe prestatie voor een film van ruim drie uur lang met ook nog eens zo'n laag tempo en zware ondertoon. Het stond dan ook altijd al in de planning om ooit eens een andere van Aoyama te gaan zien, dit was ernaast zijn enigste hoog gewaardeerde en sprak me ook meteen het meest aan, weird plot + Asano, kon toch niet missen? Helaas voor mij heeft het lang geduurd voor ik hem eindelijk vond, geen dvd release of juiste torrent. Later altijd uit blijven stellen tot het juiste moment, wat dan natuurlijk weer nooit kwam, maar uiteindelijk wel blij dat ik hem voor zo'n bijzondere mijlpaal bewaard heb. Maar goed, wat hier precies over te zeggen? Bijzonder filmpje, dat staat vast! Het is niet zeker niet voor iedereen: de meeste kijkers zullen het waarschijnlijk gebakken lucht vinden, wat het soms ook gewoon is, uit wat we te zien krijgen is immers maar zelden iets op te maken. Het is ook niet bepaald verhalend: gewoon een aaneenschakeling van kille, pijnlijke en wat abstracte beelden die samen een klein kunstwerkje vormen. Beetje Tsai, Korine misschien? Maar nog steeds op en top Japans. Redelijk uniek in ieder geval! Het gaat mij ook hoofdzakelijk om de sfeer, die greep me weer frontaal naar de keel, bedwelmend van begin tot eind! Moeilijk, kan het nooit zo goed uitleggen wat me nou precies zo aantrekt tot dit soort werkjes, maar er hangt op de een of andere manier altijd zo'n rust en kalmte overheen, terwijl er toch echt een hoop verschrikkelijks aan de hand is op de achtergrond, prachtig! Die stukken waar muziek, of beter gezegt herrie, werd gemaakt en die genoemde stiltes even werden doorbroken, zijn zo vreselijk mooi en cool niet te vergeten! Asano's solo in die open-vlakte bijvoorbeeld, wow, door merg en been ging dat! Wat wel weer jammer was is dat het hierna misschien net iets te lang doorging, waardoor mijn aandacht soms wat wegviel, wat maerk ook al opmerkte dus. Maar dat zag ik niet echt als iets negatiefs, het einde was immers perfect! Nee hoor, ook gewoon een kleine 4* van mij! En 50 stemmen maar? Verdient meer aandacht dit werkje!

American Pie > Road Trip > Van Wilder > Evolution > EuroTrip. Er was een tijd dat ik dit soort onnozele filmpjes tot de beste komedies aller tijden vond behoren. Gelukkig is mijn smaak in de tussentijd wat verbeterd. Mijn humor daarentegen is stiekem wel ongeveer hetzelfde gebleven. En dat, in combinatie met de nostalgische gevoelens die eraan vast geplakt zitten, zorgt ervoor dat ik alle bovenstaande titels en meeste afreksels nog altijd goed kan waarderen. DACHT IK dus. Want het was duidelijk niet zo'n goed idee om uitgerekend de enige titel uit de populaire bovenstaande lijst die ik ook destijds niet zo kon waarderen te gaan herzien. Maar wist ik veel, Road Trip vond ik nog altijd even vermakelijk en op het moment (hij was op tv) leek me niets leuker dan dit sentiment te verlengen aangezien deze er toch meteen achteraan kwam. Ik geloof dat het toen Trachtenberg (een niet pratende versie) geweest moet zijn die me van een lager cijfer afhield want MAN, MAN, wat was dit erg soms. De Amerikanen hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ze verzuipen in hun eigen chauvinisme en geen enkele research doen alvorens ze in Europa gaan filmen, maar dit was wel heel erg. Zelfs voor een komedie van een dergelijk kaliber. Nederland wordt uiteraard weer afgeschilderd als een land vol hoeren die op iedere straathoek tegen je been aan staan te rijden en uiteraard zijn de individuen die niet stijf van de wiet/paddo's staan weer spaarzaam. Ook schijnen we Duits te spreken. Ik herinner me dat Hostel (een jaar later) dat ook dacht, ergens wel grappig. Maar niet ons kikkerlandje, maar de hele Europese unie wordt getroffen door pijnlijke, clichematige en bevooroordeelde grapjes. Alleen die in (?? waar het leven goedkoop is ??) was nog enigszins leuk. Het nazi-kind, de nieuwe paus en het menselijke robot-duel waren om te janken! En dan heb ik het alleen nog maar over de grapjes, het gaat pas echt de mist in als onze irritante, leeghoofdige vrienden serieus worden. Zeker op de momenten dat ze zich met elkaar verbonden lijken te voelen, zoals wanneer de jongen die zo gesteld is op zijn camera waarvoor hij de hele zomer heeft gewerkt (iets wat we tot wel 5 a 6 keer terug moeten horen) het ding verkoopt om zijn beste vriend uit te brand te helpen. Waarop diezelfde zich op zijn beurt weer ontroerd voelt en hem, bij het onvermijdelijke afscheid, een wegwerp-camera geeft. Sja, het is dat de warme gevoelens overheersen, het nog enige entertainment waarde heeft en ik weet dat het nog veeeeel slechter is gedaan. Want met de (1,5, uit 3*) die ik eerder gaf vind ik dat hij nog goed wegkomt...

Als of John Waters geprobeerd heeft The Big Lebowski te remaken met een script van Taika Waititi.

Nooit verwacht dat Hosking na zijn onsmakelijke over de top debuut The Greasy Stranger al zo snel met iets nieuws aan zou komen zetten, maar we zijn duidelijk nog niet van zijn banaliteiten verlost. Mooie aanwinst voor de indie scene die met al die Hollywood invloeden van de laatste jaren wel wat pit kon gebruiken, al moet je wel tegen zijn puberale stijl, als het lachen om een scheet of een Indiaas accent, kunnen. Gelukkig hebben ze de altijd hilarische Plaza aan boord weten te krijgen, die het met haar eeuwige pokerface en impliciete charme een wat menselijker randje mee weet te geven, iets dat Hirsch (wat heeft die man een gevoel voor komedie en het spelen van vreemde typetjes!) en Clement nadien weer vakkundig kapot maken. Dat hele gebeuren met het titelpersonage, zijn gegrom, en podiumvrees was wel zo hilarisch. Meestal kan ik 's morgensvroeg zonder enige vorm van cafeïne of voedsel geen lach op mijn gezicht krijgen maar dit maakte direct mijn hele dag goed, al worden de flauwigheden op een bepaald ogenblik wel iets teveel herhaald. Voor een 4* zou hij dus nog wat aan zijn stijl moeten sleutelen, of hij moet het voortaan bij filmpjes van niet meer dan een goed uur houden. Hoop hoe dan ook wel dat mensen de kans krijgen dit te zien, want ik ruik nu al een cult potentieel...