Empire Builder (2012)

Ik heb geen hekel aan kinderen, de keren dat ik heb moeten oppassen deed ik dit altijd graag, maar toch moet ik er niet aan denken ze ooit van mezelf te hebben en kan me, in elk geval nu, niet voorstellen dat dat ooit anders zal zijn. Het is voor menig lezer vast een egoïstische manier van denken maar de gedachte dat je een levenslange verantwoordelijkheid over een mens draagt die altijd en ten nimmer op de eerste plaats dient te komen en toch een bepaalde wig drijft tussen jou en je partner (al zijn er genoeg die zeggen dat het de band juist versterkt, wat ik niet geloof) verstikken me enorm en deze short (kon daar nou echt geen half uurtje bij?) maakte wel dat ik me goed kon indentificeren met Sheil's personage.

Haar leven is van de een op de andere dag 360 graden gedraaid en ze lijkt er maar moeilijk mee om te kunnen gaan dat ze voor haar man meer een broedmachine is geworden dan een (bij gebrek aan betere benaming) lustobject, dat hun kind voor hem nu belangrijker is dan zij en haar vroegere hechte vriendinnen zich geen houding meer weten te geven wanneer ze haar tegen komen als ze met dat monster een wandeling door het park maakt. Maar nog het meest dat de wereld om haar heen intussen gewoon doordraait. Tenminste, dat is wat ik eruit dacht te kunnen halen, want genre bevestigend of niet, die was wel erg minimalistisch allemaal en het is vooral mimiek dat je moet lezen want dat beetje tekst wat er was zei niet zo heel erg veel. Gelukkig is daar Sheil who saves the day. Ik heb haar inmiddels al een aantal keer langs zien komen maar wat een waanzinnig mooie, naturelle vrouw is dat. Nu wordt ik snel verliefd op actrices maar dit is een geval apart, ze heeft iets enigmatisch over zich heen maar is tegelijk doodnormaal. Soms lijkt het alsof haar gezicht maar één standje heeft maar toch lijkt ze hiermee meer over te brengen dan menig andere grotere actrices. Ik zou er bijna een essay over kunnen schrijven. Stiekem hoop ik toch een beetje dat ze nooit echt helemaal door zal breken en dit soort rollen zal blijven spelen.

Typisch Swanberg project dit weer verder. Allemaal erg op safe met eeuwig hetzelfde clubje, uitgezonderd dat zijn vrouw dit keer achter het roer staat. Primitief, soms bewust lelijk gedraaid en veels een veels te droge en abrupte afsluiting, maar toch ergens ook altijd weer als een soort warme douche, lastig te benoemen. Verre van de beste uit zijn stal in elk geval en het plattenland decor is in dit genre al een stuk beter gebruikt in Thou Wast Mild and Lovely waar hij toevallig ook een rol in speelde. je kunt over hem zeggen wat je wilt maar het blijft ene bezig baasje.