Meningen

Er werden door cast en crew stevige statements gemaakt over Daphne die het boegbeeld zou zijn van de sterke, moderne vrouw maar ik vond het vooral een naar, egocentrisch mens die overal haar gif loopt te spuwen, graag zwelgt in haar ellende, mensen gebruikt in de hoop er zelf beter van te worden. Maar bovenal niets aan haar situatie wenst te veranderen, terwijl ze ondertussen wel alles en iedereen de schuld geeft van haar ongenoegen en huidige crisis. Nu maakt een irritant personage natuurlijk nog geen slechte film (de films van Mike Leigh - waarvan dit een wat afgekeken light-versie is, zitten er vol mee) maar ze maakte het zo niet eenvoudig met haar mee te leven. Het zal ook vast niet makkelijk zijn om dertig te worden, de verantwoordelijkheden steeds zwaarder op je schouders te voelen wegen en in je omgeving wel iedereen te zien slagen, terwijl jij zelf telkens tien treden achterblijft. Verdomd ik ga er met mijn 26e ook op af, en kamp met dezelfde onzekerheden. En het is met name die angstige en sluimerende herkenbaarheid dat het toch nog ruim de moeite waard maakte, samen met de scherpe humor, wat schattige scenes waar ze aan het daten is met die bewaker, en de wel inspirerende personen in haar omgeving. Daarbij was de rol van Beecham (los van of ik haar nu kon uitstaan of niet) gewoon goed en was ik bij de aftiteling vooral blij dat er niet een geforceerde clichematige zwangerschap - wat vaak het geval is in films met een vrouwelijke hoofdpersonage dat in het rond neukt - aan toegevoegd hadden. (3*)

Zelden meegemaakt dat een einde zo'n grote groep mensen, inclusief mijzelf, zo geheel murw sloeg. Er ging echt een golf van stilte door de zaal die alleen maar onderbroken kon worden door een voorzichtig applaus. Het betrof dan ook een schitterend, intens en pijnlijke uiting van jarenlange opgekropte gevoelens die plots als een rijtje dominostenen omver ging en dit me met alle vezels in mijn lichaam deed voelen. Eigenlijk misdadig om het meest geliefde en onschuldige personage van de film hier dan in te betrekken, maar het werkte als nooit te voren en het feit dat ze het open laten is helemaal een aanslag op je zenuwen en zorgt voor een waar tranendal. Voortreffelijke rolverdelingen van vrijwel de gehele cast (vooral nieuwkomer Odessa Young verrast) maar het is toch allemaal net wat te soapie en van andere films afgekeken om echt voor meesterwerk door te gaan. En er is lang geen film geweest waar ik het mijzelf meer kwalijk nam om dat te constateren want alleen om de, nu al driemaal genoemde, laatste 20 minuten had ik het dit stukje familiekroniek al gegund. Sfeer deed me trouwens enigszins denken aan die uit de, tevens recente en Australische productie, miniserie Top of the Lake, zelfde soort duistere dramatiek en bosrijke locaties. (3,5*)

''Is that a machete in your side or are you just happy to see me?''

Ik zal me er maar bij neer moeten leggen dat Troma, naast het geweldige Toxic Avenger, gewoon niet zo aan mij besteed is. Uiteraard zal ik het als pulp-liefhebber altijd wel blijven proberen, daar maken de geschifte plotomschrijvingen bij Poultrygeist en Citizen Toxie me veels te nieuwschierig voor, maar dan wel met fikse tussenpozen want nu zal ik ''hier'' niet zo om bestraft worden maar ik herinner me nog goed de afkeurende geluiden van mijn mede cult/trash-vriendjes toen ik favorietje Tromeo and Juliet met een 2* bekroonde of durfde te vertellen dat ik Alfred Pecker halverwege had uitgezet. Daar zat ruim een jaar tussen, tijd voor iets nieuws! Een ode aan de kampeerslasher, mijn favoriete subgenre binnen de horror denk ik wel, perfect leek me! En als je denkt dat het niet veel droger kon... Nee echt! Heb het vaak op deze site gezegd, houd dan ook van een beetje overdrijven op zijn tijd maar deze keer ben ik er van overtuigt dat er nog nooit zoiets flauws op celluloid (wat nog chique uitgedrukt is voor zo'n goedkope dtv bagger) is vast gelegd of ooit nog vastgelegd zal worden. Ik was van plan een marathon te houden van zo'n 3/4 films achter elkaar en dit leek me een goed en luchtig begin maar dankzij het levenloze gevoel waar ik na afloop mee achterbleef was ik halverwege film twee al in slaap gevallen.

Het heeft aan het begin wat geestige momenten en er word leuk met stereotypes omgegaan (het blondje dat het intelligentst is van allemaal en de neger die als eerst te grazen word genomen, compleet tegen de regels in en natuurlijk is die huppelende killer leuk) maar het wordt er gewoon allemaal zo dik bovenop gelegt. En dat wordt vervelend, heel vervelend, en vermoeiend bovendien! Want heeft Kaufman nou zelf niet door dat je met het 30 keer in een tijdbestek van 5 minuten herhalen van grapjes, die de eerste keer al niet zo leuk waren, een beetje de mist in gaat? Een beetje pijnlijk. (1,5*)

Waanzin in alle kleuren van de regenboog! Als Charlie Chaplin een tijdmachine had gehad en kon voorzien dat slapstick er in de 21e eeuw zo uit zou komen te zien draaide hij zich nu vast om in zijn graf.

Iguchi maakt een soort cartoonesque versie van Troma in de vorm van een grote suikerspin die het begrip ''over de top'' een nieuwe dimensie inblaast. In zijn universum kunnen mensen vliegen op de brandstof van hun eigen scheten, gebruiken ze hun lindwormen als nunchuku's of worden in dit geval aangevallen door genetisch gemanipuleerde sushi. Je moet er absoluut van houden en dat deed ik nog niet zo heel lang geleden absoluut niet toen ik als een zuurpruim af zat te geven op publieksfavorieten als Mutant Girl Squad en The Machine Girl. Al ben ik er, nu ik zelf om ben, van overtuigt dat niemand hierbij zijn gezicht in de plooi kan houden en iedereen uiteindelijk in een stuip zal liggen tijdens de juiste kijk omstandigheden. Is het niet met een krat bier in je eentje dan wel met een melige vriendengroep.

Zelf vond ik Zombie Ass nog een graadje leuker maar ook hier krijg je op een bijna niet bij te houden tempo dozijnen aan meligheid voor je kiezen die met geen browser te omschrijven vallen. Met paint gemaakte diarree fontijntjes maken plaats voor die van bloed en een tonijn sushi van 3m bij 3m probeert onze heldin te verpulveren die op haar beurt weer gered wordt door een eier maki met wie ze kan praten.

Ja, Je moet dit soort filmpjes wel in de juiste hoeveelheid doseren, anders wordt het vervelend maar de avonden die ik er tot nu toe mee heb beleeft zijn nog vaak gesprek van de dag. (3*)

Hoe vaak zie je ze niet lopen? Van die quasi zelfverzekerde dozen die ieder moment van de dag, in de gekste situaties/omgevingen met hun smoel op de smartphone zitten om elke nanoseconde van hun lege bestaan (oa opgevult door het vissen naar bevestiging op hun plastic selfies) te moeten vastleggen op Facebook en/of Twitter. Er doen zich al gevallen voor waar het ding mee gaat naar de wc of tijdens de intieme uurtjes in de slaapkamer tevoorschijn getrokken word. En als je niet oppast lopen ze nog tegen je op en speel je voor je het weet de hoofdrol in hun volgende ''gast liep net tegen me aan, wat een lul!'' status. Het meisje dat hier de hoofdrol siert is dan ook een mooie afspiegeling van deze huidige leeghoofdige en door social media gedomineerde maatschappij. Persoonlijk vind ik het een plaag maar dat is weer eens een van die dingen waar je je bij neer zal moeten leggen omdat je het toch nooit zal kunnen veranderen. Bovendien mag ik niets zeggen omdat ik per dag ook minimaal 6 tot 8 uur met mijn neus aan een scherm zit vastgeplakt, maar wanneer je naar buiten gaat houd je dat ding tot zeker in je zak en wil je, wanneer je contact maakt of een gesprek voert, toch gewoon dat mensen je aankijken en niet met 40% aandacht en een half oor/oog luisteren naar wat je te zeggen hebt? Dat gevoel werd vooral mooi samengevat in die chat met die kerel die door New York aan het fietsen was en tijdens hun gesprek werd aangereden, er leek even bezorgdheid maar toen niet binnen 5 seconde de sensatie kwam waar mevrouw op hoopte sloeg de verveling toe en gingen we weer vrolijk door naar het volgende schermpje. En wat te denken van de pizza-bezorger die maar even moest wachten? Crazy! Het horror gedeelte was dan weer wat te bombastisch met alleen een einde dat ik erg freaky en doeltreffend vond. Daarbuiten is het, los van wat ergenisjes op de popie Jopie manier van filmen en knippen, hoe dan ook een goed doordacht idee dat het found footage genre toch weer wat nieuw leven in blaast tussen al die paranormale filmpjes door. Tegen het eind gaat het helaas weer wat de mist in maar van dat syndroom hebben de meeste hedendaagse horrors (het kan allemaal niet goor of heftig genoeg wat de spanning niet ten goede komt) last. (3*)

Dan zijn die meisjes toch een heel stuk intelligenter dan waar jij ze voor houd en de meeste van bovenstaande schrijvers die het net als een groot deel van de aardkloot niet kan laten het woordje ''hipster'' in een negatieve context te gebruiken. Klinkt misschien net zo uit de hoogte als jou uitspraak over 12 jarige meisjes maar ik kan er niet over uit hoe serieus mensen dit nemen, ook op imdb. Zelfs degene van wie ik extra had verwacht dat het ze zou moeten liggen. Ik had er ook niets van verwacht en was bij gebrek aan iets beters opzoek naar een random horror/komedie en nu ga ik dan soms wel eens af op een gemiddelde maar die 1,80 die hier eerst stond kan echt niet hoor! Misschien dat het dan toch aan mij ligt maar die 50 plus keer (natuurlijk heb ik niet echt geteld maar minder als 50 keer kan ik me echt niet voorstellen gezien de pijn in m'n kaken dat ik er naderhand van had) dat ik in een deuk heb gelegen om de vele verwijzingen, woordgrapjes en absurditeiten (die gast die al sinds 1992 aan het nadenken was of het blondje dat maar niet door leek te hebben dat ze toen nog geen wi/fi hadden. ) liegen er niet om. Denk je een soort mengeling van Scream en Clueless in gemaakt door Greg Araki met vage references en sneren naar oa de Breakfast Club, My So-Called Life, Carrie, Freaky Friday, Patrick Swayze, de Backstreet Boys, Hanson, vegetariërs, tijdreizen en laserdiscs. Hmm, nee ik weet dat dat niet lukt om je dat in te denken lieve mensen. Verder kan ik er ook niet veel nuttigs over zeggen. Behalve: gaat dat dus snel zien en breng dit gemiddelde in ieder geval naar een voldoende, in godsnaam! (3,5*)

Ik denk dat mijn verwachtingen een beetje te hoog lagen door voornamelijk de eerste twee beoordelingen van zei op wiens mening ik altijd blind af kan gaan als het om dit genre aankomt. Maar deze is toch wel een tikkie te sentimenteel voor mij, alsof je een fles onverdunde siroop in een keer leegdrinkt. Het een na het andere cliche van dit soort verhaaltjes komt omhoog borrelen, bijna als of je een blockbuster aan het kijken bent. De karakters zijn te bortkarton. Het plot te uitleggerig, voorspelbaar en uitgekouwt, met de meest kitscherige kleurenfilter die ik in jaren tegen was gekomen. Normaal aanbid ik die stijl en juich ik het maken van filmpjes die je even je eigen cynisme kunnen doen vergeten en laten geloven dat de wereld werkelijk zo'n mooie zonnige plek is, juist toe. Slecht zijn ze dan ook nooit omdat er altijd een goede bedoeling achter schuil gaat, zo ook hier waardoor ik het compleet afbreken niet over mijn hart kan verkrijgen. Misschien is het ook wel zo dat ik teveel van dit soort werkjes gezien heb en de magie er daar door toch wel een beetje vanaf is inmiddels, of dat het cynisme in mijn persoon inmiddels zo ver de overhand heeft genomen dat ik de dingen alleen nog maar van de lelijke rauwe kant kan bekijken. Dan toch liever dat tweede, met af en toe een opleving, want ik kan echt niet zonder zo'n toverbal als Heavenly Forest en Hana & Alice op zijn tijd. (2,5*)

De mensen die altijd spreken van de heersende GEKTE en HORROR in Apocalypse Now hebben duidelijk deze vroege Zulowski nog nooit gezien. Waarmee ik niet wil zeggen dat we dit nu met z'n allen maar massaal moeten gaan kijken. Mensen die zwak van geest zijn zou ik het sowieso afraden met personages die voortdurend op het randje van zelfmoord of krankzinnigheid balanceren en liever hun eigen keel of polsen doorsnijden en langzaam doodbloeden dan nog een seconde langer in deze verdorven wereld te moeten leven is het meer een rondleiding door een plek waarvan je je voorstelt hoe de hel er moet uitzien, met als enige lichtpunt dat je als kijker zijnde weet dat je na twee uur weer terug mag richting je gespreide bedje. Dat is ook meteen de reden dat ik niet hoger inzet en verwacht dat de andere stemmers dat hier ook niet hebben gedaan want twee uur is gewoon veels te lang als je je halverwege al ziek begint te voelen van wat je ziet. De extreem theatrale lichaamstaal van de acteurs helpt hier niet aan mee, ik heb zoiets nog nooit gezien maar iedereen lijkt wel tegen een epileptische aanval aan te zitten zo schuimbekkend en ongecontroleerd schokkend bewegen ze zich voort. Ook de chaotische montage die bijna aandoet als een first person shooter game is als een ferme vuistslag in je maag die zo hard is dat het je een golf bloed met bloed doordrenkt braksel doet ophoesten. Er is geen moraal, de enigste nog enigszins stabiele familiebanden neigen naar incest en bij momenten van toenadering regeren nog altijd haat en walging, gezien iedere andere emotie dit excentrieke gezelschap vreemd is. Meisjes met engelengezichtjes worden aan de haren meegesleept door de modder en bruut verkracht in een berm om verveolgens voor dood achter gelaten te worden. Je wilt ze helpen maar kunt alleen verstijft toekijken en blij zijn dat je je niet in zo'n verschrikkelijke wereld bevind. Naderhand ben je gewoon blij met het kleine straaltje lente licht dat je huiskamer binnen schijnt na al die moerassige grijstinten die voorheen alleen kon uit Russische cinema. Helaas vervalt het tegen het eind teveel in het absurde en weet je helemaal niet meer hoe je je weg in het doolhof terug moet vinden. Nee, ik wacht nog even met Third Part of the Night. (3,5*)

Heb hem dan eindelijk gezien, het was ondanks de bovenste link even zoeken maar ik heb de dvd uiteindelijk toch gevonden. Vond het bij momenten een prachtig subtiel filmpje, al ben ook ik van mening dat er veel meer in had gezeten. Het positiefste punt van de film was natuurlijk het ijzersterke acteerwerk en dan vooral dat van het meisje ''Haenel'' (kon haar al uit Water Lilies) maar hier heeft ze me helemaal overtuigt, die gaat het vast en zeker nog heel ver schoppen. Maar ook het jongetje speelde zijn rolmet veel overtuiging. Zeker te weten twee van de beste kinderrollen die ik tot nu toe zag. De film zelf heeft een behoorlijk moeizaam eerste half uur, dat hele weeshuis in, weeshuis uit, van elkaar gescheiden zus en weer bij elkaar zo, werd op een gegeven moment een beetje vervelend. Pas op het moment dat ze ontsnappen komt de film echt op gang. Het boeiendste is natuurlijk de band tussen broer en zus. Joseph verlangt hevig naar een moederfiguur en een warme plek maar weet diep van binnen dat hij dit nooit zal vinden, in plaats daarvan vind hij steun bij zijn autistische zusje, die op haar beurt (door onze ogen) eerder een blok aan zijn been is. Een ieder verstandig persoon weet dat deze situatie niet lang stand kan houden, maar als kijker hoop je toch dat ze niet gepakt worden en zodoende niet meer van elkaar gescheiden raken. Ergens op drie kwart krijgt de film een rare wending, de twee komen nader tot elkaar maar niet op een manier waarop je als kijker hoopt. Nouja je in de situatie inlevende is het misschien ook wel een mooi gegeven. Ik zou het zelf in ieder geval geen exploitatie noemen, verre van zelfs. Het waren immers mooi en subtiel gebrachte scenes. Het laatste kwartier is zo'n beetje het mooiste film materiaal dat ik in de afgelopen maanden heb gezien. Shots van Chloé die zich door iedereen aan liet raken tot aan de laatste scene met een langzaam stervende Joseph en zijn schommelende en lachende zusje die voor het eerst zijn naam uitspreekt. Prachtig en tegelijkertijd zo pijnlijk! Heb daar echt wel een klein traantje om gelaten. Helaas was de rest van de film van een nogal wisselend niveau en was het scenario ook niet helemaal in orde. Maar goed, dat neemt zeker niet weg dat ik hier ontzettend van genoten heb. Verdiend met 36 stemmen trouwens veel meer aandacht, dit filmpje. Misschien dat ik hem binnenkort eens in de pakketservice gooi, mocht er genoeg animo zijn.

3,5 sterren

Ik heb tijdens een vertoning hiervan zo zitten lachen. Het was in eerste instantie niet eens de bedoeling om hem te gaan zien maar door een fout met een super last minute moest er snel een keus gemaakt worden en zo geschiet. Voor ons op de rij in een verder aardig lege zaal zat een stel van middelbare leeftijd die blijkbaar besloten hadden hun, ik schat 8/9 jarige, zoontje op een dagje IFFR mee te nemen in de hoop hem wat cultuur bij te spijkeren. Maar het menneke heeft in die korte 52 minuten naast een lesje traagfilmerij ook zo'n beetje seksuele voorlichting gehad. De getoonde seks was namelijk nogal expliciet, met als hoogtepunt een vol in beeld gebrachte, statische, pijp-scene. Maar in plaats van hem na laatsgenoemde scene, daarvoor was het met veel hard gekreun en blote lichamen tegen elkaar in elk geval voor een kind ook al wat ver gegaan, mee naar buiten te nemen bleven ze standvast zitten en zo werd dit schouwspel van een gestreste moeder die om de vijf minuten wisselend haar hand voor de ogen van haar zoontje moest houden en met de zweetdruppels op haar hoofd vervolgens de vader met een vragende blik aankeek onbewust toch een stuk interessanter. Ik deed nog een poging om te kunnen verstaan wat ze allemaal wel niet in het oor van het jongetje aan het fluisteren was om geïmproviseerd in kindertaal te verklaren wat hij zonet allemaal voor vieze grote mensen dingen op het scherm had gezien, maar ik vermoed dat het hoe dan ook het gesprek van de dag was de volgende ochtend op het schoolplein.

Wat ik verder van deze Drakkar heb kunnen volgen was niet bijster boeiend. Je moet wel heel erg je best doen om het bovenstaande verhaaltje uit de film te halen want eigenlijk gaat het helemaal nergens over en is het meer een sfeerschets van een geitenwollen sokken (doe alles biologisch, eet veganistisch, douche maar eens per maand etc) manier van leven, die ons in mijn ervaring dan wel weer wat teveel werd opgedrongen soms. Het was vooral de mimiek en lichaamstaal van amateur Charly Kermorgant (met name in interactie met haar hond) die onderhuids veel vertelde en het verder geen saaie ervaring maakte.

Een film om in te verdrinken. De kolkende golven wiegen je als een schommel van sereniteit, langs gebieden van zelfreflectie en eenzaamheid langzaam richting de oneindigheid van het bestaan en lieten me achter met een sterke drang me naderhand, een drukke, rumoerige bioscoop ontvluchtend, even op te sluiten in de wc om weer even tot mezelf te komen me er plots bewust van geworden hoe mensen die het leven niet meer zien zitten de zee ingelokt kunnen worden. Contemplatie ten voeten uit. Misschien voor sommige toch teveel een museum installatie, wat de leegloop vanmiddag wel een beetje moest verklaren, want echt 100% een film is het ook niet. Dialogen leken in elk geval overbodig met zulke beelden en muziek. De drift om in een klap de volle mep te geven is lang niet meer zo heftig in me aanwezig geweest, want thuiskomen hierna was als een lange vakantie die van het een of andere moment voorbij was. Zo, woest werd ik uit mijn bubbel gerukt toen ik onderweg al die auto's en lelijke reclameborden zag... En eerlijk is eerlijk beste mensen, ik had hier echt geen zak van verwacht, zeker niet na dat matige Ella und Nell van gister, waarvan het plot hier in eerste instantie wel indentiek aan leek. Maar dit is ook het soort film waar je zin in moet hebben. Met minder slaap en een slechter humeur had het al snel anders uit kunnen vallen. Zowiezo iets dat veel minder goed werkt buiten de bioscoop vermoed ik. of je moet een hele goede tv hebben...