Meningen

Nieuwste Araki: er lopen grotere fans rond hier maar ik moet toegeven dat ik toch met smart zat te wachten al die tijd. En ja, ik vond hem erg leuk! Het zag er na Smiley Face al niet meer zo naar uit dat het ooit nog erg Mysterieus Skin zou gaan worden met hem maar hiermee spoelt hij pas echt al zijn credit, dat hij ooit had opgebouwd om als serieus filmmaker verder te gaan, door de plee en grijpt eigenlijk volledig terug naar zijn 90's slacker hoogdagen en maakt daar een in het hedendaagse tijdperk (vol met blackberries/ipod's ed) gesette versie van, bijna een parodie erop lijkt het soms wel en dat is knap want veel overdrevener als een Doom Generation of Nowhere kon het toch niet worden, dacht ik dan! Schijnbaar wel dus! Enkel zijn personages hebben wat meer inhoud gekregen en cynisme lijkt plaats te maken voor melig/luchtigheid. Verder dikke overdreven kitsch weer barstensvol uitbundigheden en absurditeit, met een extreem fout en bijna kinderachtig plot. Maar ik heb me bij vlagen suf genoten, soms zelfs dubbel gelegen! Meeste hier nemen het echt veels te serieus hoor, haha! Vond zelf vooral de bijrol van oude regular Duvall heerlijk! En het eind is natuurlijk briljant! Jezus wat slecht! Zou met gemak een nieuwe culthit kunnen worden, dus gaat dat zien liefhebbers! (3*)

''Beter 1 pik in je mond, dan 10 in je..."

Ja, als zo'n beetje elk berichtje hier moet beginnen met commentaar op de titel en mensen hem hierom zelfs gaan boycotten kan ik het ook moeilijk voor me houden. Vind het juist een zeer treffende titel, hoezo provocerend, het zijn in feite toch kankerlijers? Het is misschien zo dat het woord ''kanker'' te vaak en onpas wordt gebruikt door voornamelijk straatjeugd maar ik vind de mensen die vervolgens voor conservatieve taalpolitie spelen al even irritant. Zo heb ik het als kind wel eens beleeft dat er een of andere boze, kinderhatende opa met op geheven hand op ons af kwam rennen nadat iemand in ons groepje dat woord net iets te hard had geroepen naar de ander. Er zit wat mij betreft een behoorlijk verschil in het iemand direct toewensen van deze ziekte of het gewoon heel hard te roepen om de aandacht op je te vestigen. Ik kan me, als iemand die ook kanker in zijn familie heeft meegemaakt, in ieder geval moeilijk voorstellen dat dit mensen kwetst of zelfs pijn doet, het is voor mij immers maar een woord.
Prettig filmpje verder, waarvan ik me eigenlijk verbaas dat er niet wat hogere stemmen zijn. Zat er zelf ook niet echt op te wachten. Vind films met terminaal zieke mensen (en dan vooral kinderen) al snel te sentimenteel, al hebben we hier in Nederland met oa Simon gelukkig al eerder bewezen dat we volwassen en doch luchtig met zo'n onderwerp om kunnen springen. Het fijnst vond ik dan ook het open einde waar niet een van de drie verplicht dood moest en strijkerorkesten plaats maakte voor luchtige hip hop. Vraag me wel af, gezien ik van te voren er niets over heb gelezen (en het hier ook niet kan vinden) er gebruik is gemaakt van echte (doodzieke) patiënten? Die stompjes en andere littekens zagen er wel heel realistisch uit en zul je er niet even op kunnen shoppen neem ik aan? Mocht dit zo zijn dan geeft het het toch wel een extra lading mee. Goed gespeelt ook, zal nooit meer een slecht woord over (ex) SpangaS acteurs in mijn mond nemen! Over de geloofwaardigheid (de regels in dat ziekenhuis, iemand met anorexia die uit zichzelf voorstelt weer te gaan eten?) valt verder ook wat te twisten maar ik zie dit meer in het rijtje van volwassen kinder/puberfilms dan als een grootst beladen werk vol levensvragen dus wil ik de slordigheden en plotgaten met liefde vergeven. Overigens weird om Hans Hoes (de man die ik nog van vroeger ken uit de sitcom Oppassen) weer eens terug te zien, wat een verlopen kop heeft die man gekregen zeg. (3,5*)

Voor mij de grootste verrassing van de afgelopen Camera/Japan editie. To bad dat niemand anders hier de moeite heeft genomen hem te gaan zien, al kan ik het jullie ook niet bepaald kwalijk nemen met die beroerde schema's en vertragingen in projecties etc die het festival tergde. Nu zal het beschreven plotje voor de meeste ook niet bepaald uitnodigend zijn geweest, maar het valt allemaal best wel mee met de voorspelbaarheid die het doet vermoeden, in tegendeel. Het begint vrij dromerig (een Hana & Alice kwam regelmatig in me op...) om langzaam aan uit te monden in een volbloed psycho triller. Meisje uit de titelrol was perfect op haar plek, met een paar enge indringende ogen die me na afloop nog enkele dagen bij gebleven zijn. En een finale in die donkere kamer waar alles samenkomt is een van de meest creepy momenten die ik in tijden zag. Je ziet het van ver aankomen, maar doordat het tot dat punt vrijwel constant subtiel bleef gleed ik bijna van verbazing uit mijn stoel. Knap gedaan! Vrees alleen wel dat het een tweede kijkbeurt een heel pak zal moeten inleveren, voor nu kan ik er makkelijk een (4*) aan kwijt.

Lag het er allemaal vingerdik bovenop? Zeker! Leek de reeks aan gebeurtenissen ontleent uit een willekeurige jaren 90 after school special of ware woensdagavond film. Zonder twijfel. Manipuleren ze de boel door steeds maar weer in te zoomen op Cooke haar zielige Bambi ogen? Jup! Wordt er nou werkelijk een beeld van mannen gegeven die 24/7 seksueel gefrustreerd zijn? Ja! Kan dit me schelen? NEE!
Normaal wel, maar om de een of andere niet geheel nader te verklaren manier werkt het bij KSG allemaal wel, want arme, arme, arme Katie. Iedereen kent er wel één, zo'n persoon in zijn of haar omgeving die wel van suiker gemaakt lijkt en gezegend zijn met een gave waardoor ze die wereld elke dag weer door een roze bril kunnen bekijken en daar iedereen een beetje van mee willen geven. Zo'n persoon die je onder je hoede wilt nemen om er altijd verzekert van te zijn dat niemand ooit die prille onschuld wegneemt maar helaas gebeurd het vroeg of laat altijd wel en keer, en er is niets triestigers in het leven dan dat voor je ogen te zien gebeuren, wetende dat je er als buitenstaander niets aan kan veranderen. En mocht dat nou net zijn waar de film over gaat. Katie wil voor iedereen het beste. Voor haar moeder is ze als kostwinner en emotionele steunpaal meer zelf een moeder en zelfs de mannen die haar misbruiken neemt ze het niet kwalijk. Het enigste wat ze van ze terug wil is een simpele knuffel of een beetje begrip. maar in plaats daarvan wordt ze gezien als een of andere derderangs hoertje die ieder moment van de dag voor een paar dollar en een lift gepakt mag worden. Knuppel me dood waar ik sta maar ik ben er een softie voor en ga me er eens een keer niet om verontschuldigen. Er liepen bij de verkrachtingscene welgeteld 10 mensen weg, en ik kon het deze brave christelijke jongens en meisjes voor een keer niet eens kwalijk nemen. Het was niet eens de meest grove verkrachtingscene die ik ooit zag. maar vanwege de magistrale vertolking van Cooke was het alsof je een klein kind mishandelt zag worden, en het celluloid binnen stappen om die kerel even een goede trap in zijn ballen te geven was geen optie dus kon ik alleen maar gepijnigd toekijken. Hoe fragmentisch het in het begin ook verloopt, na dat moment raast de ellende je als een motor voorbij op op het einde uit elkaar te barsten in de mooiste huilscene in ages, waar het maar weinig bij scheelde of ik kreeg er zelf ook natte oogjes van. Schitterend moment, en hoe hopeloos ook, die lach doet je vertrouwen dat het toch ooit wel een keer goed moet komen, en dat is maar goed ook want anders had ik het de makers niet vergeven ook verdomme!

Typisch, het zijn vaak de films die de meeste prijzen winnen waar ik geen moer snap van de overwaardering. Het is voor een keer wel eens verfrissend om te zien dat het de jongen is die het kind wil houden in plaats van altijd en eeuwig maar het meisje, maar als het dan zo'n irritant en hol personage betreft gaat het meeleven ook niet van harte. Nu snap ik dat als je 15 bent je hoofd wel naar andere dingen staat als de heel dag bij je zwangere vriendinnetje te zijn, maar zijn onverschilligheid liet me flink in het duister tasten waarom hij uberhaupt een kind wilde. Als hij niet met zijn vrienden (waarvan er even vluchtig tussen neus en lippen door wordt verteld dat hij zijn vriendin er eentje oraal heeft laten bevredigen?) aan het klooien is dan staat hij wel in de wachtkamer van het ziekenhuis naar een voetbalwedstrijd te kijken, nadat hij haar vlak ervoor even sms't dat ze een moordenaar is als ze voor abortus gaat. Mélanie is verder ook voor geen meter te volgen, maar die speelde toch een stuk beter. De scenes met hun ouders zorgde ook voor een hoop ergernis aangezien die zowaar nog onvolwassener reageerde op de hele situatie (de een wil het onderwerp zwangerschapsonderbreking niet eens bespreken en de andere dreigt haar dochter het huis uit te zetten als ze het kind houd, wtf!) De algehele sfeer doet ook teveel aan een Dardenne productie denken waardoor het ook niet veel eigen identiteit heeft. Dat hoeft natuurlijk ook niet altijd en zo slecht was het nou ook weer niet met toch wel een paar aandoenlijke scenes en een degelijk einde, maar een film met een zo'n onderwerp verdiend gewoon een betere aanpak... (2,5*)

Wat toen misschien heel opzienbarend was is nu niet meer dan een hysterische, rommelige ''Last Tango in Paris (?) achtige'' aaneenschakeling van fragmenten waarvan eigenlijk alleen de eerste 5 minuten (intro) en het laatste half uur echt de moeite waard zijn. Aan de rolverdelingen lag het zeker niet, Ruiter is zelfs heel sterk, evenals die man die haar vader speelde, al kwam het maar de helft van de tijd ''echt'' over, dit vooral door het uitermate zwakke scenario. Ben benieuwd wat Van Nie (vader van?) nog meer te bieden heeft want kwa (docu-achtige) stijl was dit wel interessant. Nogal ''anders'' dan het meeste wat in die tijd van de lopende band af kwam rollen, wat vaak of ''te'' oudbollig of plat was. Alleen jammer van de muziek die nogal vaak te erg aanwezig is en absoluut niet past bij de sfeer. (2*)

Best indrukwekkend weer, al had ik het idee het allemaal wel eens eerder en beter gezien gezien te hebben, logisch natuurlijk met Bang Bang You're Dead, Ben X en in mindere maten Bluebird en zelfs Elephant als onverwoestbare voorgangers. Neemt niet weg dat ik een enorme zwak blijf houden voor films met een dergelijk onderwerp, kan bijvoorbeeld nog steeds met gebalde vuisten, vol woede, mezelf opvretende uit frustratie voor mijn beeldscherm zitten kijken. Of dit nou is omdat het gedeeltelijk best herkenbaar is of omdat ik zo slecht tegen onrecht kan, ik weet het niet, maar het is wel iedere keer scoren bij mij, met diezelfde formule. Moet echter wel zeggen dat dit er eentje is waar genoeg op aan te merken valt. Neem alleen al de geforceerd hippe, koude, afstandelijke montage die het geheel op de lange termijn weinig goed deed.
De personages zijn, op zijn zachts gezegt, ook nogal slecht uitgewerkt, vooral dat vriendinnetje van Kapser, niet te geloven! De regisseur kiest ook wel overduidelijk een kant en sleept zijn kijker hier aan de oren in mee door de meest afschuwelijke situaties te tonen en de pestkoppen af te schilderen als monsters, wat er weer in resulteerde dat ik bijna blij werd van het einde. Nou twijfel ik er niet aan dat dit soort zaken niet echt voorkomen maar had toch het idee dat het een beetje te extreem was soms, vooral dat stuk op het strand en dat niemand ook iets doet, zelfs omstanders niet, erg moeilijk te geloven hoor. De onvermijdelijke climax zie je ook al in het eerste kwartier aankomen, erg dom om van die vader zo'n schietgrage macho te maken. Desondanks is de finale nog best indrukwekkend, zat niet op het puntje van min stoel met kloppend hart als in Elephant maar werd er wel even stil van, mooie gebluidseffecten ook. Toch bleef ik een beetje met een onvoldaan gevoel achter en had ik het idee dat er meer in had gezeten. Maar goed verder helemaal geen slechte film hoor, vond het zelfs een positieve verrasing gezien ik hem zonder enige voorinformatie, op het stukje hier na, ging zien.

3,5 sterren

Naar aanleiding van het terugzien van enkele fragmenten begon er toch het een en ander te kriebelen.

Ik herinner me dat er naderhand, op het IFFR, een Q&A was met oa de regisseuse en de actrice die de hoofdrol vertolkte (sympathieke mensen, maar dat terzijde..) waar ik me toch wel enorm heb zitten ergeren, want werkelijk alle vragen hadden betrekking tot de ''explicit scenes'' en wat precies het idee daarachter was, echt genant, alsof mensen nog nooit een seks-scene hadden gezien ofzo. Maar in die zin ook wel extra interessant omdat het, bedacht ik me later, voornamelijk 30 plussers waren die hun jeugd hoogstwaarschijnlijk heel anders hebben ervaren en zich er blijkbaar geen voorstelling van kunnen maken hoe erg de moraal onder de jeugd is veranderd. Het is immers een film die, als ik het goed begrepen heb (?) over de pornoficatie van de hedendaagse jeugd gaat? Film zelf is sterk in de geest van Larry Clark, stel je een soort Kids anno 2013 voor, maar dan nog heftiger, flitsender en directer met alle deprimerende kilheid die samengaat met een oostblok-productie. Moet hem eens herzien voor een hoger cijfer want vond hem destijds ''iets TE over de top'' maar verwacht wel op z'n minst een halfje meer...

Die scene in die bus: lang geleden dat ik als kijker met tranen in m'n ogen zat, prachtig! Al ben ik het wel met voorganger -fal eens dat ze dat lieftallige j-pop liedje weg hadden mogen laten. Die scene kreeg zo een hele verkeerde feel, lichtjes sentimenteel! Al vraag ik me aan de andere kant ook af of ik geen sadistische trekjes heb als ik het liever zo wrang had gezien, als het werkelijk was geeindigt met dichtslaande busdeuren en die laatste paar *niet essentiele* seconde hadden gemist, want ergens was het ook wel prima zo, ze maakte het niet minder uitzichtloos in ieder geval. Het afscheid en de nog steeds heersende afstand was immers ook vreselijk pijnlijk. Dubbel gevoel daarbij een beetje dus! Maar goed verrasend filmpje wel, inderdaad weinig van doen met die andere LOS film, al blijft het raar dat ze dezelfde titel hebben, maar goed! Goede afwisseling tot vertederende (oa dat watergevecht, het zwaaiende kindje) en ontroerende momenten (de scene aan zee en op de vuurtoren!!) Sentiment word gelukkig zoveel mogenlijk ontweken en Nagisa put kracht uit de kleine momentjes, erg mooi en vooral echt! Snel meer van Hiroki gaan zien, fijne cineast, doet me in de verte wel aan Ishikawa's cinema denken, net zo minimaal, menselijk en, thank god, weinig pretenties. Dus daar zal ik me de komende weken eens even goed op gaan storten! Vibrator staat al klaar, dus die meteen vanavond maar even checken denk ik, maar ook Tokyo Garbage Girl en It's Only Talk lijken me mega-interessant, alleen kon ik die zo snel niet vinden, helaas! Iemand misschien tips voor me, per pm?

4 sterren

Hmm, het eerste half uur leek het er sterk op dat ik eindelijk eens een ''normale'' Tsukamato te pakken had. Ben nooit zo'n grote fan van de man geweest maar ik blijf het toch graag proberen: hij heeft immers niet voor niets zo'n cultstatus als een van Japans grootste/unieke cineasten en volgens mij heb ik zijn betere werk (Gemini, Snake of June, Vital etc) nog niet eens gezien dus weet ik niet of mijn oordeel hierin zo relevant is. En ja, wat is normaal? Geen knullige cyberpunk-gekte maar gewoon een echt puur en fysiek psychologisch drama. Vrij overtuigend zelfs, tot op zekere hoogte. De Noe/Grandrieux-achtige cameratrucjes en het constante effectenbejag vond ik bijzonder goed werken en ondanks dat het op een gegeven moment te vaak terugkwam ging het me nergens echt vervelen. Geen idee waarom eigenlijk, is meestal ''wel'' het geval: misschien mede omdat het in deze om een baby gaat die constant in levensgevaar is? Wel eeuwig zonde van dat belachelijke middenstuk: wat was dat in godesnaam voor een onzin? Een relativerende egotrip misschien? Daar had het immers nog het meest van weg. Niet dat ik er niet om kon lachen, een beetje absurditeit kan ik wel hebben, maar het was alsof ze opeens een totaal andere film op hadden gestart en dat kon ik slecht behappen, zeker na die ijzersterke eerste helft. Ook lijkt meneer er totaal geen eind aan te kunnen breien. Ik ben geen filmmaker en ook niet in het bezig van technische inzichten maar zag desondanks genoeg mogelijkheden voor een betere afronding. Wellicht dat shot waarin de vrouw haar baby begon te wurgen, toen voelde ik wel wat traantjes over mijn wangen glijden: natuurlijk deels door de verkoudheid maar ook omdat ik op dat moment de tragie van haar bestaan het best voelde. En dan die dromerige Gondry-like (dank: kikujiro!) slow-motion erachter: heb er nog eens overna gedacht maar volgens mij had het niet beter gekund. Toch jammer dat Shinya er uiteindelijk toch voor moest kiezen er nog zo'n heel conventioneel/logisch inrichting/blik-in-de-toekomst stuk aan vast te plakken, toen was ie mijn aandacht pas echt kwijt: eeuwig zonde! Desondanks heeft hij nog best indruk op mij gemaakt dus een ruime (3*) met kans op verhoging vind ik meer dan redelijk... (toch grappig dat ie vele ''fans'' blijkbaar tegenviel)

Geen idee waarom maar ik was altijd in de veronderstelling dat dit een behoorlijk lastige films moest zijn, maar achteraf viel dit toch reuze mee. Meestal als het wat over de filosofische-boeg gaat moet ik extra mijn best doen de aandacht vast te houden, niet omdat het me niet boeit, nee - echt niet - in tegendeel, voornamelijk omdat mijn hoofd vaak overloopt met van alles en ik nou eenmaal niet beschik over een universitair brein, waardoor het dus niet altijd lukt om helemaal mee te gaan in denkbeelden die extreem afwijken als die van mijzelf, maar zoals gezegd lukte dat hier prima. Het gaat hier dan ook voornamelijk om beeldpoëzie, iets wat me in de meeste gevallen toch beter ligt. De film heeft ook heel erg haar lengte mee moet ik zeggen, al kan ik er ook goed inkomen als ik mensen hier hoor zeggen dat het van hun nog

3 a 4 uur langer had mogen duren allemaal. Kan nog steeds maar moeilijk geloven dat dit gemaakt is door dezelfde man die ook verantwoordelijk is voor dat extreem drukke, chaotische onzinfilmpje. Hier staat namelijk vooral rust centraal, pure rust. Rust die zo puur is dat een mens er maar weer eens bij stil kan staan hoe mooi het geluid is van de kokende zee en hoe hartverscheurend het is om een gebroken mens te zien huilen. En ja, toch ook wel een beetje, hoe mooi het leven kan zijn, zelfs in zwarte dagen. Want hoe prachtig is die laatstgenoemde scene bij dat raam? Het is hier al een keer of 3 besproken maar het kan wat mijn betreft niet vaak genoeg genoemd worden. Ademloos heb ik zitten kijken. Het middenstuk zou inderdaad als wat kitscherig beschouwt kunnen worden, maar dan zie ik toch echt nog honderd keer liever zo'n scene dan al die waardeloze CGI-fantasie-films. Nee prachtig dit en van Ishii ga ik snel meer proberen, hopelijk is er meer als deze en Yume no Ginga. Wel jammer trouwens dat er blijkbaar geen goede dvd beschikbaar is en de download-link ook alweer wat jaartjes droogstaat. Mijn kijkbeurt heb ik te danken aan Inland Rabbit, die ik hiermee, hoop ik, ook genoeg heb overgehaald hem eens te proberen? (4*)