Meningen

Misschien is mijn 1,5* wat radicaal maar dit was dan ook wel het schoolvoorbeeld van een compleet lege en levenloze filmervaring. Nu hoeft niemand mij te vertellen dat leegte heel mooi kan zijn in film, ben niet voor niets groot fan van cineasten als Tsai Ming-liang, Kim Ki-duk en Hiroshi Ishikawa. Maar als er geen enkele moeite wordt gedaan herkenbare/menselijke situaties te creëren of de personages iets van gevoel of geloofwaardigheid mee te geven houd het al snel voor me op. Zelfde geld voor een thema als verveling (hier spreekt iemand wiens favoriete stroming in de indie mumblecore is) maar steeds naar 10 minuut (het leek wel een wedstrijdje ''hoe lang kunnen we ze maken'') durende statische shots kijken van iemand die met een tuinslangetje een mannequin af staat te spuiten of op een stoel zit te wippen terwijl hij porno kijkt zijn verre van interessant, dat kan ik hier thuis ook. Dan kost het me alvast geen 11 euro. Het enigste nadeel is dat ik er niet zulke mooie plaatjes van gebergtes bij heb. Komt ook nog bij dat die 115 minuten met een gevoel van honger, slaap en duizeligheid meer als 511 aanvoelde. Daar krijg je droge reacties als die van mijn voorganger ''hey, die tv heb ik ook'' van. De meneer op de rij voor mij die steeds 'ssssshhht'' of ''heyyyy'' naar me riep toen ik even iets naar mijn vrienden, of zei naar mij, fluisterde kan lekker in de stront zakken! Tegengeluid is meer dan welkom...

Een door hyperventilatie aangestuurde, rusteloze, primitieve, theatrale, wereldvreemde, psychotische, in radioactieve modder gedoopte, onnavolgbare paniekaanval. Deze brij van verontrustende, ondefinieerbare beelden wensen te snappen is alsof je het basiskruid van je avondmaal probeert terug te vinden in je ochtendontlasting en in de plaats een in in stop motion gekleide kankercel tegenkomt dat zich, je al uitlachende, vermenigvuldigt. Zij die dit beweren te doen lullen uit hun nek of bevinden zich op het randje van waanzin. Eenmaal over dit idee heen, misselijk en vermoeid om de oren geslagen door een twee duizend pagina tellend, achterstevoren voorgelezen filosofie for dummies boek kun je enkel nog op je instinct vertrouwen. Intussen kruip je achterwaarts verdwaalt door de onverlichte, met gemuteerde ratten, kakkerlakken en ander niet helemaal van deze aarde zijnde, in een tijdreismachine mee gerezen, onderweg door de pest besmet ongediertje, gevulde kelders van een verlaten gekkenhuis, terwijl je een strip LSD teveel in je systeem gestampt hebt gekregen en de gehoornde, brullende geesten van een vijftig jaar eerder mislukt electroshock experiment je opjagen, terwijl je troost probeert te vinden in een droom waar je je eigen ogen uitsteekt en een dansje doet met het door de maden krioelende stoffelijk overschot van je ooit zo geliefde buurkat. Ja Zulawski is een soort onvermurwbare, destructieve, hoog begaafde, mentaal niet helemaal capabele geest die zich zelfs in complete isolatie bevindende, niet weet wat hij met zijn opgekropte talent en Ideeën aanmoet en waarschijnlijk nog door zou filmen als de Russen een bom op zijn set hadden laten vallen. Dit doet het door mij zo geliefde Possession in elk geval aanvoelen als een commerciële familiefilm. Wat ik ermee aan moet weet ik niet, een cijfer heeft zich nog nooit zovaak tussen 0,5 en 5 bewogen als hier, het doet je in elk geval nadenken over hoe diep je liefde voor cinema gaat, wat je over hebt voor een kijkervaring en waar het ophoud met je inlevingsvermogen. Dit is, als eenvoudige boerenlul die soms wenst dat hij meer was geweest dan dat, wel mijn grens denk ik. En nu ga ik terug naar mijn veilige haven, te beginnen met een douche godverdomme! Wie kijkt er dan ook zulke films met 30 graden? Precies ik.

Zucht.. Het missen van de afgelopen editie van Imagine en het daarbij behorende baalgevoel blijft me maand op maand achtervolgen. Zoveel diversiteit in stijloefeningen en een zeldzaam lange wishlist dit jaar waar ik later niets meer van vernomen heb. Gelukkig komt er via het wereldwijde web met der tijd altijd wel eens iets bovendrijven. Zo had ik verleden maand het geluk een nogal pixelige screener van Lace Crater aangereikt te krijgen, waar ik voorheen maanden naar gezocht had na eerst meermaals met mijn neus tegen de muur te hebben geslagen uit frustratie over de spaarzame beschikbaarheid van zulke indie titels. en kwam na ontelbaar verzoek enkele dagen geleden eindelijk gehoor voor deze Der Nachtmahr.

En ik denk dat dit de liefhebbers van oa Spring Breakers en in mindere maten Enter the Void erg gelukkig zal maken. De neon strobes zijn namelijk niet om aan te slepen en de geluidsband is kwa intensiteit een van de meest effectieve sinds jaren. De epileptie waarschuwingen zijn natuurlijk goedkoop en puur voor de verkoop maar aangezien dat tot nu toe tot weinig heeft geleid bij het grote publiek durf ik wel te bevestigen dat ze redelijk terecht zijn, vooral de feestscenes gaan soms net iets langer door dan ik persoonlijk hebben kan, zeker na een brak griepig weekend. Wel jammer alleen dat het verder allemaal zo minimalistisch, stuur en zelfs indentiteitloos is en er niet meer een volbloed horror van is gemaakt, terwijl de ingrediënten er in overvloed waren. Want voor een psyhologisch drama alleen is het toch te weinig overtuigend en is met name het surrealisme soms lachwekkend amateuristisch. Toch is het ondanks dit alles een behoorlijk moderne en levendige film geworden die me flink door elkaar heen heeft geschud en me visueel beslist heeft geïmponeerd en met name om die reden een groter publiek verdiend. Degene die benieuwd zijn geworden mogen me dan ook gerust pm'en voor meer info... (3,5*)

Ik dacht dat Lynch zijn naam een marketing trucje was net zoals ze wel eens ergens heel groot Tarentino's naam op een dvd hoes gooien omdat die toevallig de premiere bijwoonde en hem goed vond ofzo maar hij heeft hier warempel nog echt aan meegewerkt ook, met zelfs een korte cameo. Moeilijk te bevatten want dit ontstijgt bijna nergens het amateur niveau. Acteurs die een beetje geforceerd moeilijk kijken alsof ze aan een film meededen die heel het horror genre op haar kop zou gaan zetten. Pixelige nachtmerrie shots waarbij je maar moet raden wat er eigenlijk te zien is en gewoon een algehele valium sfeer die je zo nu en dan meeneemt op een aangename wolk maar liever avant garde pretendeert na te streven dan zijn kijker dit te gunnen. De muziek van onder andere Portishead en My Bloody Valentine is wel echt dik in orde, het lijkt niet overal goed te matchen maar vooral dit shot ga ik voorlopig niet snel vergeten. En zo'n film is dit dan ook, zo'n een waar alleen korte (er eigenlijk niet toe doende) fragmenten van beklijven. Echt ver kom je er niet mee maar als je al de hele week 2014 + b-horrors kijkt kwam het ook niet geheel als ongewenst. (2*)

Ik respecteer jullie meningen hoor, The One Ring en Verhoeven maar hier wil ik (eigenwijs als ik ben) toch nog even het een en ander tegen inbrengen. Geeft me ook gelijk de kans mijn halve punt extra toe te lichten en een wat uitgebreidere recensie te schrijven over dit meesterwerkje, het stukje van eerder was immers vrij nietszeggend...

@TOR, jij zegt dat je niets hebt met tienerflicks. Ik daarintegen vind het een geweldig genre en ben het dus niet met je eens. Daarin verschillen onze meningen dus. Jij vraagt je af waarom deze (onsympathie) personages een eigen film verdienen. Die vraag kun je dan net zo goed omdraaien en vragen: Waarom niet? Ik lees vaker berichten waarin staat dat de problemen van deze leeftijdgroep maar overdreven zijn, vaak simpel af gedaan als ze doen er niet toe. Vraag me ook af hoe die groep mensen dat kunnen zeggen, zijn ze zelf nooit jong geweest ofzo? Tuurlijk is het in deze film allemaal wat extreem weergeven, maar wat dan nog? Dat maakt de personages of de problemen die ze doormaken nog niet minderwaardig, toch?

Ik kan best begrijpen dat je de personages onsympathiek vond, maar dat vind ik persoonlijk juist een pluspunt en maakt het in tegenstelling tot zijn vele genregenoten nergens echt voorspelbaar. Geen van de drie meisjes is ook echt te doorgronden, vooral Florianne niet. Sterker nog, we weten naast een paar treffende getormenteerde blikken helemaal niets van haar en ze is in alles wat ze doet wispulturig, geen enkele actie van haar zie je aankomen. Ik bleef ook tot het eind in de waan of ze nou werkelijk iets voor Marie voelde of al die tijd gewoon met haar speelde. Ik vrees dat laatste. Een ander pluspunt daarin is dat er nergens een volwassen te bekennen is. Ja, in (niet sprekende) bijrollen maar verder geen enkel ouderfiguur, leraar oid. Dit maakte de film voor mij nog realistischer, de drie zijn alleen in hun eigen (puber) wereldje en zijn grotendeels op zichzelf aangewezen en hoewel niet letterlijk, voor mij een heel bekend gevoel. Met Marie kon ik me nog wel het meest indentificeren, ik was op die leeftijd wat minder verlegen en maakte niet hetzelfde door als haar maar stond er ook vaak maar een beetje ongeinteresseerd bij en klampte me aan verschillende dingen vast om het hoofd boven water te houden. Oke, misschien romanticeer ik de boel nu teveel maar zo ondervond ik het toen wel en dat gevoel brengt deze film weer helemaal boven, na drie kijkbeurten nog steeds! Eerder had ik dat erg sterk met Fucking Amal, een film die nog steeds tot een van mijn favoriete ooit behoord en waarvan ik nooit dacht dat er ook maar iets bij in de buurt zou komen, deze maakt (in het genre) echter een goede tweede. De sfeer hier is dan wel wat minder subtiel, sterker nog zelfs vrij cynisch maar het komt wel iets dichterbij de werkelijkheid voor mij. In FA wordt er oa een nare fase afgesloten en naar een hoopvol en nieuw begin ingeluid, hier niet en dat is het grootste verschil tussen de twee. Was van dit einde dan ook een stuk meer ondersteboven.

Vervolgens moet ik nog even wat toelichten over de eerder genoemde scenes. Dat moment waar Marie door Florianne's vuilnis gaat, dat klokhuis vind en er een hap van neemt, ik kan me goed voorstellen dat je dat too-much vond, ik zelf vond het mooi aansluiten bij haar obsessie voor haar, mooi gevonden juist!. Nogmaals die dialoog over het plafond is in zijn eenvoudigheid briljant. Prachtig ook hoe dat weer heel symbolisch terugkomt in de eindscene. Maar ook de scene in de discotheek mag zo bij het rijtje favorieten, de hele tot dan toe opgebouwde sfeer spat hier geweldig uiteen, sterk straalte cinematografie en prima muziekkeuze, heerlijk nummer ook: Jones & Stephanson's The First Rebirth! Maar niet alleen dat nummer, de hele score is geweldig en werkt echt heel erg goed. Bij sommige scenes (waaronder het einde) zelfs kippenvel opwekkend. Tot slot komen we op het acteerwerk waar werkelijk niets op aan te merken valt.
Zie dat geen van de meisjes in de tussentijd veel gedaan heeft, dat is erg jammer maar zal vast nog wel komen ook, anders is het een fikse verspilling van talent! Vooral Acquart en Haenel zouden nog eens hele groten kunnen worden. Ze vullen hun rollen hier werkelijk moeiteloos in. Mooie meisjes ook trouwens!

Alvast mijn excuus voor deze wat over-de-top lofbetuiging hoor, maar zo kom ik films echt nog maar weinig tegen, ook een van de redenen waarom ik hem in de pakketservice heb gedaan. Zoiezo (en ik kan het blijven zeggen) is coming of age een van de meest ondergewaardeerde genres dat er is. Wat tegengeluid is ook echt niet erg hoor, maar neem met het argument ''de problemen van tieners zijn niet interessant of belangrijk genoeg dat ze een eigen film verdienen'' geen genoegen...

4,5 sterren

Bijzonder prettig sfeertje dat min of meer dood geslagen wordt door een totaal van de pot gerukte plottwist. Toch wel de onbevredigendste en minst subtiele die ik in lange tijd zag. Waar o waar sloeg dat trio nou weer op? De hele tijd zijn ze een soort ouderfiguren voor Alica, troosten ze haar, knuffelen haar zorgelijk, liefkozen haar en dan uit het niets... neuken ze ook met haar. Een beetje grof gesteld misschien maar zo is het wel en ik kreeg er een nare smaak van in mijn mond, vooral als het dan ook opeens de oplossing van hun problemen lijkt. Ik ben liefhebber van eindes die op je gevoel spelen en waar uitleg of woorden overbodig zijn maar hier snapte ik er gewoon niets van zo grillig kwam het op me over. Aurora gaf toch de voorkeur aan haar nieuwsgierigheid en haar vriend moest maar gewoon door met Alicia? Hmm! Betreur het wel want dit zijn normaal wel mijn soort films en zat heel lang op een 4*. Trouwens de eerste film die ik zie die zich afspeelt tijdens de kerst waar het wel zomer lijkt.

Echt een Verhoeven film dit vermoed ik trouwens, misschien kan jij er meer mee.

Het is pas mijn derde, met lange tussenperiodes, maar durf het nu al een typische Tsai te noemen. Observerend, erg mininaal met extreem gedesoriënteerde personages en al hun vreemde gewoontes/rituelen, lange stiltes en shots, geen muziek etc. Je moet ervoor in de stemming zijn en er ook zeker van houden maar dan is het ook wel erg boeiend, Het mooiste eraan is dat het allemaal zo verrekte herkenbaar is en toont hoe zwak en fragiel de mens in werkelijkheid is. Zo tragisch om te zien bijvoorbeeld hoe de personages hier, ze zijn eenzaam, in de rauw of hebben heimwee, eigenlijk constant opzoek zijn naar warmte en genegenheid, terwijl ze in werkelijkheid juist enorm langs elkaar heen leven. Alsof je een spiegel voorgehouden wordt. Ik ging er echt helemaal in op, de speelduur vloog voorbij en ik heb me geen moment verveelt. Tsai heeft, vooral op het gebied van menselijke trekjes, blijkbaar een uitstekend oog voor detail en gaat heel subtiel ter werk,wat resulteert in een paar prachtige scenes. Die twee vrouwen in bed bijvoorbeeld, kon het nog tederder? Dacht het niet! Of het al door dazuz beschreven moment waar ik ook nog het boertje in het restaurant aan toe wil voegen. Zo echt!
Maar ook de humor is ditmaal erg opvallend aanwezig, het telkens volpissen van die plastic flesjes bv, of die weirde griezel in de bioscoop met zijn klokken fetish en de moeder die in alles een reincarnatie van haar man terugziet. Enorm droog maar het werkt wel lekker relativerend.
In Ai Qing en vooral Tian Bian valt hier ook veel van terug te vinden maar dit is toch wel zijn meest complete film tot nu toe, als je het mij vraagt.

4 sterren

De feministen van deze wereld zullen er niet blij mee geweest zijn, maar er heeft dus blijkbaar ook een vrouwelijke Ed Wood bestaan die, gewapend met een vlinderbril en een set steevaste krulspelden, de filmwereld menig decenia lang onveilig maakte en geboren leek voor een vast patent op de Nacht van de Wansmaak. Geen naakte astronauten met motorhelms, monstertieten of kwaadaardige penissen dit keer maar een doofstomme slasher met een soundtrack die wild switcht tussen onheilspellende piano's, dansbare disco en een voice-over die een heel arsenaal aan kinderlijke stemmetjes nabootst. Het meest bizarre is dan nog de muziek. Iemand word gegrepen en opengereten en het begint plots te swingen als een gek. En het loopt echt de spuigaten uit, want niets blijft ons op dat vlak bespaart. Zelfs een simpele familie-conversatie is niet veilig en word bijna avant gardisch wanneer er opeens een paar niet helemaal van deze wereld afkomstige funky lo-fi jungle geluiden de revue passeren. Als de vriendelijke, al eerder omschreven meneer, dan ook nog alle acties van Vicki en haar familie tot in de kleinste detailtjes in woorden vat (zo zien we Vicki in een bos lopen en wordt ons enkele momenten later door de beste man bevestigt dat Vicki inderdaad in het bos aan het wandelen is) is het feest compleet en kan het gewoon bijna niet anders dat Doris, die dit tevens maakte toen ze alweer wat jaartjes de pensioengerechtigde leeftijd had, naast een hele diverse smaak in muziek toch wel een redelijk bizar gevoel voor humor moet hebben gehad. Echt bloederig wil het ook niet woorden aangezien haar idee van spanning een steeds terugkerende schaduw van een bijl op de muur is. Hoofdrolspeelster Fox (van origine een pornoactrice) loopt er ondertussen al die tijd met een dermate ontevreden gezicht bij dat je bijna vermoed dat ze na het draaien huilend is teruggerend naar de set van de eerste de beste natuurfilm omdat ze zo'n heimwee naar de dubbele penetraties had. Nee als slasher is dit misschien wel het slechtste wat ik ooit heb gezien, maar ik kan niet ontkennen dat ik niet menig maal in een stuip heb gelegen. Of dit de bedoeling was of niet laten we dan maar even in het midden. (1*)

Weet niet wat het is maar op de een of andere manier jagen films waarin vrouwen heel apatisch reageren op al het gruwelijks wat ze aangedaan word/er met ze kan gebeuren (Axe, Ms.45, They Call Her One Eye) me altijd de stuipen op het lijf. Natuurlijk kun je je als man met geen mogelijkheid voorstellen wat er als vrouw wel niet door je heen moet gaan als een man je zo vernederd. Hoe vies, gebruikt en alleen je je wel niet moet voelen op zo'n moment en getraumatiseed het je kan achterlaten. Maar als zo'n vrouw niet reageert zoals je verwacht dat iemand in zo'n situatie zou reageren (ik zal mijn woorden zorgvuldig kiezen want het zal vast gevoelig liggen maar ik baseer dit op reacties die ik al zovaak en eerder in films zag: schreeuwen, krabbelen, trappelen) en in de plaats daarvan met een ijzige blik voor zich uitstaart en geen kik geeft terwijl ze door het agressieve gestoot half door elkaar geschud word dan doet dit me over het algemeen veel meer als een al even gruwelijke scene waarin wel alle spreekwoordelijke trossen losgaan (Irreversible etc) Een mooi voorbeeld is een stukje uit de originele Last House on the Left (waar dit overduidelijk een ode aan is, tot aan de suffige agent met autopech toe...) waar de later bitterzoet gewroken dochter van de twee ouders na eerst minuten lang gemarteld te zijn er uit een soort van combinatie van schaamtegevoel en ontering er voor kiest zich niet langer te verzetten en zich te laten doden, de beulen zelfs wat verontwaardigd achterlatend. Een zelfde soort gevoel als ik bij die scene had bekroop me hier. Enorm amateuristisch (die overbelichting steeds!!!) en verre van hoe het moet zijn verder, maar wel een mooi ode aan een tal van bekende en onbekende exploitation films en ergens wel vakkundig gemaakt. Was voornamelijk onder de indruk van de geluidseffecten die steeds weer op de juiste momenten werden ingezet. (3*)

Ik ben buiten enkele pareltjes al heel wat nietszeggende films binnen het mumblecore genre tegen gekomen. Nu is dat ook geen genre waar je raketlanseringen of zwevende auto's hoeft te verwachten maar zo leeg doch pretentieus als deze kwam ik ze nog niet eerder tegen. Het mogen duidelijk wezen dat het genre lichtjes aan het doorbreken is binnen de mainstream. Of nja, sja: mainstream? Heb Greenberg, Jeff Who Lives at Home, Cyrus of Swanberg's nieuwste nog niet gezien maar vond dit op het gebied van camerawerk/montage een heel stuk professioneler ogen. Ging deze voornamelijk kijken omdat ik toevallig zag dat Lena Dunham eraan meegeschreven had. En waar diens regiedebuut vaak wordt afgedaan in bovengenoemde termen vraag ik me serieus af of mensen niet gewoon de verkeerde film hebben gezien? Zal wel een vluchtig klusje zijn geweest. Thirlby (zag later pas dat zij ook die geestige bff uit Juno was) gaat er met de twijfelachtige eer vandoor een van de meest saaie, onboeiende personages van, pak hem beet, de laatste tien jaar neer te zetten. Heeft geen zak te melden, straalt niets dan loomheid uit en wekt geen enkele vorm van sympathie op. Wat de film verder wilde vertellen is me ook een raadsel want de andere figuren hadden niet veel meer inhoud. Met als uitzondering misschien die puber dochter. Iemand op imdb merkte dan ook terecht op dat het mogelijk een betere film was geweest als ze die wat meer aandacht/screentijd gegeven hadden. Zal Young's andere film ook nog wel eens een kans geven aangezien die wel wat interessanter klinkt, maar hier wist ze bepaald geen indruk mee op me te maken. (2*)

Respect voor zij die dit hebben trachten te ondertitelen. Naast de tekst is een cursusje Italiaans namelijk ook wel op zijn plaats want in dit tempo naar tekst en beeld kijken was vaak een hele uitdaging. Je moet dan ook geen vuiltje in je ogen krijgen. Het kan toch bijna niet anders dan dat er iets mis gaat in die idyllische brouwerijen op het platteland, want buiten het gezegende feit dat Italianen er blijkbaar ouder van worden zit er ook iets in die wijn waardoor ze allemaal heel erg adhd gaan praten. Nu is Mastroianni geen Roberto Benigni maar het valt me wel steeds meer op waardoor ik de andere Italiaanse meesters als Fellini, waar het allemaal nog veel erger schijnt te zijn, nog even op afstand houd.
Toch was deze eerste Visconti (net als die van tijdgenoot De Sica verleden week) een aangename verassing. Een film vol warme ouderwetse romantiek waar mensen nog echt voor elkaar gingen en na één ontmoeting er van overtuigt konden zijn dat ze de ware voor zich hadden. Noem het naiviteit maar wat kan dit soms mooi zijn in een tijd waar man en vrouw het altijd ergens beter denken te kunnen vinden en hun relatie hiermee kapot analyseren. Tegelijk is dat beeld wat hier van de vrouw wordt geschetst toch ook wel behoorlijk gedateerd. Schell heeft weliswaar die glimlach uit duizenden waar meerdere het hier over hebben en het spel is voor die tijd wel aardig naturel, maar haar personage is zo hysterisch bipolair dat het soms niet geloofwaardig meer was. Als ze niet over de top aan het lachen is dan is ze wel aan het janken, bij een andere emotie laten ze haar dan maar gewoon flauw vallen. Vooral in het begin had ik daar veel moeite mee. Ik snap wel dat de moraal toen iets anders lag maar ze doen net als of elke vrouw in die tijd een bang vogeltje was dat niet zonder de aanwezigheid en goedkeuring van een man kon leven. Daar buiten kon ik me ook amper voor stellen waarom ze uberhaupt op die man wilde wachten en uiteindelijk ook voor hem koos? Laten we het er maar op houden dat het is omdat het hier om een verfilming van een boek van bijna een eeuw oud gaat. De grote kracht ligt toch in de sfeer en voornamelijk de decors die echt ronduit magisch zijn. Het is dat je soms echt wel kunt zien dat dit geen echte stad is maar ik zag er zelden een realistischere afbeelding van in zulk mooi zwart/wit. Vooral dat plekje waar ze in dat bootje onder het bruggetje zitten terwijl het sneeuwt is om in te lijsten. De dans scene is voldoende om iedereen in een dipje er weer bovenop te krijgen en het einde is mooier en pijnlijker dan dat van publiekslievelingetjes als Casablanca en Brief Encounter. Ik zet nooit graag te hoog in maar het zou me niets verbazen als dit met een half jaar met een halve punt gestegen is (3,5*)

Seksualiteit vanuit het oogpunt van de vrouw, het heeft me altijd al weten te fascineren en films met dit onderwerp, goed, slecht of Breillat, zijn dan ook automatisch interessant. Hun belevingswereld op dat vlak lijkt in elk geval een heel stuk complexer als dat van de man. Alleen het idee al dat een vrouw (zelfverzekerd/aantrekkelik of niet) tijdens het uitgaan of in wat voor sociale aangelegenheid dan ook veel minder moeite hoeft te doen wanneer ze behoefte heeft aan seks dan een man. Aan de andere kant kun je dit juist weer zien als een zwakte van ''onze'' kant maar dan krijgen we weer die eeuwige man/vrouw discussie die van de essentie van mijn punt afleid. Bovendien weiger ik mezelf en al die andere jongens/mannen die niet alleen maar aan één ding denken en zich met alles en iedereen inlaten dat zich maar aanbied over een kam te scheren. Feit blijft wel dat als dit een film was geweest waar een mannelijke seksverslaafde centraal stond, zoals in Shame van alweer 3 jaar terug, er altijd heel anders tegenaan gekeken word en er minder discussie is, om de simpele reden dat dit veel meer als normaal word gezien. Of je moet vrouw zin en het mannelijk oogpunt juist boeiend vinden? Als voorbeeld haal ik graag de controversiele roman Feuchtgebiete van Charlotte Roche aan. Een enorm platvoers en vunzig boek waar een jong volwassen meisje (na een operatie aan haar aambeien, beroorzaakt door overmatig anaal verkeer, vanuit een ziekenhuis bed... jaja) al haar ranzige gedachten kronkels met betrekking tot seks, tot aan het masturberen met je eigen ontlasting toe, omschrijft. Dit zorgde voor een enorm veel media aandacht en boven genoemde auteur werd, op wat terecht kritiek na, gezien als een sterke onafhankelijke moderne vrouw. Terwijl ik bijna zeker weet dat als dat verhaal door een man geschreven was geweest hij waarschijnlijk door elke mogeliike uitgever midden in zijn gezicht was uitgelachen. Zelfde gaat wellicht op voor de nog redelijk recente populariteit van de Fifty Shades of Grey reeks. Erg krom. Ik zal niet stellen dat ik hier jaloers op ben en wil al helemaal niet beweren dat het anno 2014 makkelijker is om een vrouw te zijn als een man, maar er doen zich wel eens momenten voor waar ik wenste dat ik een dagje in de huid van het andere geslacht kon kruipen om te ervaren hoe hun verliefdheid, houden van, seks of zelfs een orgasme beleven. En of het wel echt zo fijn is als je een club binnenloopt waar minstens de helft van de mannen je in zijn bed wil hebben?

Maar de film dus. Lang naar uitgekeken maar ik was er niet bepaalt ondersteboven van. Je kunt van Von Trier zeggen wat je wilt (na enkele van zijn meest belangrike titels gezien te hebben vind ik het toch een licht overschat figuur die meer bezig is met provoceren en het bedrijven van amateur-psychologie/filosofie - voorganger Melancholia uitgezonderd - dan echt film maken, hier misschien nog wel het meest als in al zijn films bij elkaar) Maar hij weet ook als geen ander hoe je een film met weinig inhoud toch heel grotesque en boeiend kan maken. Zo had ik nooit durven hopen dat 4 uur aan celluloid zo snel voorbij kon vliegen. Zelfs met de meeste persoonlijke favorieten langer dan 150 minuten had ik soms wat moeite de aandacht erbij te houden. De speelduur was dan ook de voornaamde reden die me tegenhield dit al veel eerder te gaan zien, maar met een aantal korte plas, drink en frisse lucht pauzes van bij elkaar misschien net 20 minuten heb ik dit in een ruk uitgezien. Daarvoor zeker een halfje extra. Verder is Joe een boeiend en redelijk complex personage wiens levensloop voor het grootste gedeelte vrij boeiend was maar de stukken met Skarsgård tussendoor haalde me telkens weer uit het verhaal. Zijn ridicule platgslagen, symbolisch bedoelde analyses sloegen echt kant nog wal en waren eerder komisch. Al had ik soms, zeker na dat geweldige stuk met Thurman en haar kinderen, het idee dat dit ook zo bedoeld was. Maar aangezien ik naast The Idiots nooit veel humor in de man zijn films heb kunnen bespeuren kwam dit nogal deadpan op me over. Toch heel sterk geacteerd en in goede chemie met Gainsbourg waardoor het niet overal een kwelling was om naar te kijken. De grootste domper kwam dan nog wel van het einde. Je ziet het eigenlijk al vanaf het begin aankomen maar hoopt toch tegen beter weten in heel hard dat Von Trier niet aan deze voorspelbaarheid toe geeft, maar helaas. Voor hem weer wat ''uuuh'' en ''oooh's'' meer maar mij deed het niets. Die scene in die steeg waar de circle of life ofzo (?) weer samenkomt en de rol van het meisje hier in mogen jullie me ook even uitleggen? 5X3 en het plassen over het gezicht? Als meneer dit soort gedoe nou gewoon weg had gelaten en niet zo graag meer wil zijn als dt hij is, misschien een uur aan overbodige speelduur eruit had gehaalt (wat kan een versie van nog eens anderhalf uur, buiten misschien wat meer expliciete stukken, nou nog toevoegen?) en het visueel misschien wat meer aantrekkelijker had gemaakt dan had dit misschien inderdaad wel die overvolprezen film van 2013 geweest, maar helaas. Nu symboliseert mijn cijfer onbewust het aantal penetraties dat Joe en little Joe tijdens hun eerste keer moesten ontvangen. Maar dan in spiegelbeeld. Seligman had er vast een diepere betekenis achter kunnen ontdekken. (3,5*)