Meningen

Lang leve Karagarga in dit soort gevallen!

Eén van de heerlijkste gevoelens die mijn nerd-hart sneller kan doen laten slaan is als alles wat je van een film verwacht ook echt uitkomt en je zelfs nog meer krijgt dan dat waardoor alles op het einde gewoon perfect klopt. De grote bofkont hierboven die dit al ruim een jaar geleden mocht bewonderen en zonder wiens review dit voor mij waarschijnlijk nog ergens in de krochten van vergetelheid verkeerde (waarvoor nog dank) heeft wat dat betreft niets teveel gezegd.

Een ware hemel voor liefhebbers van schattige stop motion, retro 8mm beelden van in slow motion door zonnige mais velden heen rennende meisjes, polaroid camera's en lens flares. Het heeft tijdens de road trip een wat Badlands achtige feel maar buiten dat is het enkel met Jess + Moss te vergelijken. Een heel nieuw soort, uit een vreemde tak van de Amerikaanse indie ontsprongen, cinema dit.

Afwisselend rauwe en dromerige shots van kleine suburban stadjes waar de jeugd langzaam verstikt in een web van verveling en vereenzaamd door een gebrek aan fatsoenlijk ouderlijk toezicht maar ondanks die harde realiteit hun jeugdigheid in stand probeerd te houden en kracht put uit kleine dingetjes als het vliegeren en spelen met vuurwerk. Gelukkig een goed in balans staande combinatie tussen naratief en poëzie. Een veel grotere zwak heb ik momenteel niet.

Dit alles versmelt mooi met elkaar door de onmisbare aanwezigheid van Dyer (die me zelf meer aan een jonge versie van Kate Lyn Shell doet denken) wiens charme dit bijzonder dromerige werkje echt draagt en waarvan ik verwacht dat ze over een aantal jaar het kroontje van indie queen wel mag overnemen. Soms doen amateurs het ook gewoon zo oneindig veel beter dan acteurs met een twintig jaar ervaring en vier oscars in de vitrine. Nee, IBIU is zo'n film die ik af en toe nodig hebt om mezelf weer te beseffen hoe diep mijn liefde voor film gewortelt zit. En ik hoop van harte dat wanneer hij straks ook via officiele kanalen te bekijken valt meer mensen hem in hun hart zullen sluiten. (4*)

Mede door de hilarische tweede helft vol zwarte, messcherpe meta humor en prettig gestoorde ontwikkelingen geniet dit eigenzinnige werkje stiekem de status als mijn huidige favoriet van het festival die, als een welverdiende snack smaakte na al die zware kost van eerdere dagen. De zaal die, met alle respect, voornamelijk gevuld was met overjarige boomers leek het allemaal niet of nauwelijks te snappen, waardoor ik me een paar keer lichtjes beschaamt en alleen voelde toen er weer een niet te onderdrukken bulderlach opkwam. Al snap ik het “waarom” van die situatie ook wel, want het was niet altijd allemaal heel gepast en tactvol. Soms ronduit banaal, en dat van een all female crew. Het lijkt in eerste instantie nergens origineel of onderscheidend van de low budget Indie wave revival van de afgelopen jaren, maar gaanderweg krijg je pas door hoe intelligent het alemaal in elkaar zit. Met name de huidige generatie vloggers en het found footage genre worden hier genadeloos op de hak genomen door schaamteloos te onderzoeken hoe ver het moreel is toegestaan te gaan voor je eigen kunst. De aanstekelijk enthousiaste Horvat, van wie ik eerder al wat shorts had gezien, is overduidelijk een liefhebber van cultfilms als Heathers en Repo Man en lijkt me een waar aanstormend talent dat dit genre nog heel wat te bieden heeft. Ik wil dan ook oproepen haar te steunen zoveel je kan, sympathiekere filmmakers vind je immers bijna niet! (4*)

Verpletterend! Moest het echt even laten bezinken voor ik er iets over kon schrijven hoor. Maar goed, laat ik beginnen bij het begin. Normaal gesproken houd ik totaal niet van oorlogsfilms, er zijn enkele positieve uitzonderingen maar over het algemeen vind ik het maar een overschat en vaak totaal eenzijdig genre. Geloof zelfs dat dit de eerste is die ik dit jaar zie, al kan ik dat niet met zekerheid zeggen. Waarom ben je hem dan gaan zien denk je dan misschien? Hmm, ik weet het ook niet precies... Hij werd over het algemeen goed gewaardeerd en ik heb er vele goede verhalen over gelezen, dus vond ik dat het niet zoveel kwaad kon. En ja, ik ben dus blij dat ik me bij de pakketservice heb ingeschreven en hem op die manier toch een kans heb gegeven, want dit is toch wel een van de meest indrukwekkende films die ik in maanden gezien heb! Ik zag wel weer enorm tegen de speelduur op, zo'n twee en een half uur naar iets kijken waarvan ik al weet/dacht dat het me toch niet zo zou gaan boeien. Maar goed dat is me in alles meegevallen. Voor ik het wist was het voorbij namenlijk...

Het begint allemaal wat vervreemdend, maar als je een beetje door het theatrale en licht surrealistische karakter heen kijkt zit je er al snel in. Ik vond die momenten tussen Florya en het meisje in dat bos/woud super indrukwekkend! Vooral als de bommen vallen en de kijker net als Florya letterlijk doof wordt, je hoort namenlijk constant een ruis. Heel erg knap verzonnen, had zoiets ook nog nooit eerder gezien. Ook de andere subtiele momenten die volgde (het boshutje van de twee, het aan de bomen schudden en de ooievaar) tot aan de verschrikkingen (het afgeslachte dorp dat achter het huis was opgestapeld en het kruipen door het vieze moerasje) waren schitterend! Maar goed dat is maar een kleine greep uit de momenten die nog zouden gaan komen. Intussen glijd het jongetje steeds verder weg en verranderd (zoals hier al eens eerder treffend is gezegt) letterlijk in een oud mannetje. Er is ook geen greintje hoop te bekennen, telkens als je denkt dat er even rust is voor Florya gebeurd er weer iets verschrikkelijks. Het hoogtepunt vond ik het moment waar hij voor de overgebleven uitgehongerde dorpelingen die koe had gevonden en die vervolgens werd neergeschoten in dat weiland. Vooral erg mooi op visueel gebied. Vervolgens komen we aan bij de laatste drie kwartier en tevens ook de meest gruwelijke scenes van de film. Heb toch echt wel even moeten slikken hoor. Dacht dat ik een hoop gewend was, maar hier kon ik maar moeilijk mijn gevoel uitschakelen. Ook de gedachte dat het er in de realiteit ook ooit zo aantoe is gegaan is verschrikkelijk. Maar goed daar ligt ook gelijk het grote bezwaar dat mij ook altijd zo weg houd van dit genre. Het is gewoon heel makkelijk scoren. Nou was er hier geen greintje (vals) sentiment te vinden, maar toch krijg ik er altijd een rare nasmaak van in mijn mond. Maar goed dat kan ik de film verder niet aanrekenen natuurlijk, want dat is geheel mijn probleem. De laatste scene, met het schieten op het schildrij van Hitler en de terugspoelende journaalbeelden vond ik in tegenstelling tot de meeste hier ook erg mooi. Het weergeeft geweldig een bepaalde gekte en doet het geheel (naar mijn inzien) tergelijkertijd zelfs nog met een beetje hoop eindigen. Prachtig!

Het zou de perfecte/of in ieder geval de meest realistische oorlogsfilm moeten zijn dus. Maar ik vind het toch een beetje moeilijk om dit te beoordelen. Had na mijn kijkbeurt (eergister) de neiging om hem een vier en een half te geven en na vel twijfelen denk iik toch dat ik dat maar door ga zetten. Toch best wel bijzonder want het komt eigenlijk nauwelijks nog voor dat ik een film daar na de eerste kijkbeurt mee waardeer.
Nouja, dat zegt een hoop over de kwaliteit natuurlijk.

Edit: Ik las trouwens bij de imdb trivia dat er tijdens de schietscenes gebruik werd gemaakt van echte ammunitie en de kogels volgens de hoofdrolspeler zo'n tien centimeter langs zijn hoofd vlogen tijdens de opnamens. Vond ik wel een opvallend feitje. Verklaart ook de realistische angsblikken bij de meeste personen in de film.
Ook de nazi uniformen schijnen echt te zijn geweest.

4,5 sterren

Mijn eerste von Trien en derde Dogma. En ik moet zeggen dat dat hele concept (ondanks dat ik er nog geen slechte ben tegengekomen) me een beetje tegenstaat. Het is natuurlijk bijzonder interessant maar na drie films heb ik een beetje het idee dat het meer een soort van dekmantel is om zoveel mogenlijk pretentie te verdoezelen. Tenminste, hier dan. Laat regelmatig een microfoon door het beeld komen, verzin een simpel maar controversieel verhaal en probeer daarbij zoveel mogenlijk te provoceren, gooi er bijvoorbeeld nog een penetratie bij in de mix voor de extra shock. En de filmsnobs en liefhebbers van dit soort arty farty zullen er van smullen. Nou, ondanks dat ik het verder helemaal geen slechte film vond, werkt het zo toch echt niet bij mij. De maker verschuilt zich ook veel te veel achter deze ''gehandicapten doelgroep'' om zijn aanklacht echt hard over te laten komen. Het verhaal is op het eerste gezicht ook belachelijk, hoewel het hele idee van het ''voor gehandicapte spelen'' om onder je verantwoordelijkheden uit te komen en daar tevens mee te laten zien hoe de buitenwereld daarop reageert nog vrij fascinerend is. Voelde me er alleen vaak best ongemakkelijk bij, wil zeggen dat ik de helft van de tijd niet wist of ik nou kijhard moest lachen of walgen van wat ik kreeg voorgeschotelt. Nouja laten we het er maar op houden dat het er een beetje tussenin zat. De acteurs deden het verder ook wel goed, vooral Jørgensen en tevens bevat de film twee van de meest ontroerende momenten die ik sinds tijden zag. Het einde waar we te weten komen wie Karen echt is en als kijker beseffen dat zij (de normaalste van het stel) eigenlijk de echte ''idiot'' is, zorgde voor een flinke brok in de keel. En natuurlijk het fragiele moment van samenkomen tussen Jose en Jeppe, gevolgt door het stuk waar haar vader haar tegen haar zin bij haar vrienden uit de commune weghaalt. Die hele orgie echter hadden ze er van mij uit mogen laten want dat voegde werkelijk niets toe! Verder weet ik, ondanks dat ik hierboven nog aardig wat pluspunten heb weten op te sommen, niet of dit nou wel de voldoende verdiend die ik er achteraf voor in gedachte had. Nouja, voor nu maar een twee en een half en dan zie ik later wel of dat nog omhoog kan, want ik sta er niet geheel achter...

2,5 sterren

Enorm vertederend jeugdfilmpje die vooral opvalt door de intelligente, zowel komische als volwassen dialogen. Heb vaak helemaal dubbel gelegen door de opmerkingen van al die kinderen en het aandoenlijke taaltje dat Selma spreekt. Die laatste is een heel bijzonder meisje dat kwa inteligentie al ver het niveau van haar vriendinnetjes voorbij is maar zich grotendeels laat leiden door een angst, onzekerheid die haar ervan weerhouden te genieten van het leven en dus ook niet ziet dat het geluk niet ver van haar vandaan ligt, gaat wel iets verder dan de gemiddelde puber probleempjes dus. Ook het mooie zomerse sfeertje en de prachtige plaatjes van het Noorse platteland toverde een blijvende glimlach op mijn gezicht. Erg verfrissend! Verdiend wel wat meer waardering ook, past met gemak in het rijtje met films als My Life as a Dog en Stella...

3,5 sterren

Ik zou het nog één keer proberen nam ik mezelf voor maar had de review eigenlijk al helemaal in mijn hoofd uitgeschreven. Ik had het nu maarliefst vijf keer geprobeert met Argento (zijn MOH's bijdragen niet meegerekend) maar eigenlijk alleen Suspiria was echt blijven hangen. De man is een meester in het creëren van sfeer en opbouwen van spanning maar ook in het vervolgens weer compleet afbreken ervan. Wie verzint het bijvoorbeeld om over je al behoorlijk bombastische soundtrack ook nog eens wat heavy metal muziek heen te gooien (Phenomena, Tenebre?) Nog nooit begaf een cineast zich voor mij zo tussen kunst en kitsch in. En dan zal ik het maar niet hebben over zijn eeuwige fascinatie voor felle (neon) kleuren, leren handschoenen, plastic kamerplanten, glimmende scheermessen, Caligari-achtige gebouwen, idiote plottwists en DUBSSS. Hoewel ik hem het meeste met verve kan vergeven (het genoemde kleurgebruik is hier zelfs fenomenaal te noemen, vooral het contrast tussen rood en blauw in de nachtelijke shots, wow) lukt het me niet om me over dat laatste heen te zetten. Want serieus, wat zagen mensen daar voor toevoegende waarde in destijds? Telkens als er iemand begint te praten raak ik er helemaal uit en zo word je steeds weer met de realiteit geconfronteerd dat je eigenlijk naar een film zit te kijken. Een echte verteller is het ook al niet want enige logica is meestal na een half uur al zoek, hier zelfs al wat eerder. En zo bleef er in eerder genoemde gevallen weinig anders over dan een paar ijzersterke thrills die door de vele waanzin en wansmaak maar moeilijk boven water blijven. Hier leunt hij dan wat meer op surrealisme waar hij in zijn voorganger ook al wat mee flirte en dat gaat hem dan weer verrasend goed af (alleen opening in die cellar al, prachtig!) En dit keer gelukkig in zoverre dat alles tussen de momenten van 'horror'' en inventieve kills (waar ik die gast die half opgevreten werd door de ratten niet onvernoemd wil laten, brr!) door ook genoeg wist te boeien, en dat maakt Inferno misschien wel tot zijn beste of in ieder geval meest complete film voor mij. Moet het hoogst gewaardeerde Professo Rondo nog, dus misschien is er nog enige concurentie? Want daarna heb ik zijn belangrijkste werk wel gehad. Haast heeft het niet maar het zal ook niet meer met zoveel tegenzin zijn. Apart dat sommige fans (ik noem een Mikey en Dutchtuga) dit dan weer wat minder vinden. . (3,5*)

Na al dat matige slasher geweld van afgelopen week kwam dit nogal als verrasing.
Ik dacht aanvankelijk dat het genre halverwege de 80's wel was doodgebloed maar dit bewijst het tegendeel. Wat een heerlijk eigenzinnig filmpje! Het enthousisme straalt er werkelijk vanaf, deed me wat denken aan The Evil Dead eigenlijk. Haha maar dat is logisch natuurlijk met Raimi en Campbell die meewerkte, ook de hand van producer Bender die later bekend zou wordt door zijn werk met Tarentino is merkbaar door het vlotte verloop. De kills zijn vrij orgineel en worden erg cool in beeld gebracht. Leuk speels camerawerk ook, mooie opvallende standpunten en montagetrucjes vaak. Leuke gevatte grapjes tussendoor ook, creepy sfeertje en bovendien een erg lekker tempo. Acteurs deden het ook lang niet zo slecht. De ontknoping zag ik ook niet echt aankomen moet ik eerlijk zeggen, mijn aandacht bleef een beetje bij die ex vriend omdat die telkens verdacht werd gemaakt, dom natuurlijk want als genre fan moet je wel beter weten. Wat dat beterft is het in de verte ook een soort van voorloper van Scream, lijkt ook een beetje alsof de makers wisten waar ze mee bezig waren en durfde te spotten met het concept zonder hier de mist mee in te gaan. Aleen al daarom verdiend hij het om in het lijstje van klassiekers te eindigen. Heb hier dan ook echt weer een fijn, ouderwets nachtje griezelen aan beleeft, iets wat nog maar heel zelden voorkomt eigenlijk...

3,5 sterren

Het moet voor de hedendaagse filmmakers die het horror-genre ambiëren niet gemakkelijk zijn nog iets af te leveren wat niet al honderd duizend keer door het slijk getrokken en herkauwt is. De goede ideeën zijn al heel wat jaren op haar retour geraakt en het enigste wat je tussen die wervelwind van commerciële, met effectbejag volgestampte haunted house filmpjes nog kan doen is een respectvol ode brengen aan je bronmateriaal. En hoe meer ik er over na denk hoe overtuigder ik raak dat Mitchell, als Amerikaan zijnde, hier de beste poging van de afgelopen vijf jaar mee aflevert.
Je ziet gewoon aan alles dat hier een liefhebber aan het werk is geweest. Het roept dan ook verscheidene associaties bij me op. Zo voelde het ergens voor mij als de eerste keer dat ik als kind, knus met met ouders op de bank, een Freddy Krueger film bekeek en het vrije verwonderlijke gevoel van het nog nooit zoiets eerder gezien hebben wat daar bij los kwam. Er zaten dan ook wel heel wat verstopte odes van in. Maar ook de zenuwslopende drones die bij de momenten van onheil opzweepte deden het gevoel herleven van het, rond dezelfde tijd, eerste keer horen van het Halloween theme. Je zou verwachten dat Carpenter's muziek niet naar deze tijd te vertalen zou zijn maar wat zijn die paar toetsen op een synth toch oneindig veel effectiever als die bombastische brol uit al eerder naar gereffereerde bioshitjes. Ook kwa make-up effecten gaat het helemaal terug naar de jaren 60 met Carnival of Souls.
Beslist niet de allerminste en It Follows bewijst maar weer dat er nog genoeg leven in het genre zit en er niet altijd een miljoenenbudget nodig is. Creepy tot op het bot met een ouderwets langzame spanningsopbouw (zie met name de scene waar Greg onverwacht door zijn naakte moeder vermorzelt word, brr) en een van begin tot eind voortdurende onheilspellende sfeer. Er kan elk moment iets voor je neus staan en echt niet alleen altijd op de momenten dat je het verwacht. Ik kan normaal best wel een hoop hebben maar hier zaten wel wat scenes in waardoor ik meermaals rechtop in mijn stoel kwam te zitten. Wat dan natuurlijk ook dient mee te tellen in mijn al niet misselijke eindoordeel.
Dat de protagoniste dan ook nog over een paar hersencellen lijkt te beschikken en sympathiek blijkt zorgen ervoor dat dit als drama, in tegenstelling tot verscheidene genre-genoten, ook goed serieus te nemen valt en is de themathiek een mooie afspiegeling van de hedendaagse losbandige jeugd dat maar met iedereen het bed in duikt, met alle geslachtsziekten van dien (edit: wat Halycon al zei dus)
Het open einde voorspelt dan weer een sequel, wat als je het mij vraagt het stomste is wat ze zouden kunnen doen. Jammer dat het toch een beetje een hype/box office hit lijkt te worden waardoor de kans toch wel wat groter is, maar verwacht niet dat ik er naar ga kijken. Nee, prima zo! (4*)