Meningen

De eerste vijf minuten met die pulserende stip in dat grote rode vlak hadden het voor mij bijna genekt. Meerdere hipsters lagen in een deuk, maar kon, moe en zat van alles als ik was, geen beweging in mijn gezicht krijgen, enkel een frons als 2 duimen diep in een bal klei regeerde. Te flauw en nergens voor nodig bovendien, daarbij zorgde het felle rood bijna voor een migraine aanval die al de hele dag aan het broeden was. Dat moest een lange zit worden maar tot mijn verbazing kregen we daarna het meest eigenaardige debuut sinds Van Warmerdam's Abel voorgeschoteld in de vorm van het eerste filmpje. Niet veel minder flauw, maar met name door het missen van tekst, die er wel is maar bijna als een post modern stripverhaal in wolkjes boven de personages uit zweefde: zo absurd, droog en ongrijpbaar, met een minimaal unheimische soundtrack die het pas echt gek maakt. Knappe is met name dat het in eerste instantie allemaal zo normaal en weinig opvallend is, maar door die paar kleine aanpassingkjes in stijloefeningen heel ongepast, bevreemdend en bijna creepy wordt. De rest werkt met wat grotere gebaren en is minder beheerst in stijl en dat pakt niet overal even goed uit, maar gelachen heb ik genoeg want het werd ook steeds weer een beetje absurder allemaal. Uiteindelijk valt alleen het laatste, meest normale filmpje dat niet meer is dan een wat nuchtere recap van Meet the Parents een beetje buiten de boot maar ook dat is een en al dwarsheid, met die gitaarsolo van wat zal het geweest zijn, 5,6,7 (?) minuten. Schateren als Pino van Sesamstraat man en best opmerkelijk dat dit opgepikt is voor distributie. (3,5*)

Een 4* zo dan, goed om te lezen dat ie je is bevallen en natuurlijk (grotendeels) met je eens! Al vond ik In Search persoonlijk wel wat beter, die had je ook niet in kleur moeten zien joh, gek! Schande!

Verdient hier wel wat meer aandacht wat mijn betreft, al is het zeker niet voor iedereen weggelegd, denk dat als je hem aan 25 mensen hier zou vertonen, meer dan de helft een onvoldoende zou geven. En geef die groep eens ongelijk! Allereerst neemt de film het begrip loseren wel erg serieus aangezien er werkelijk niets gebeurt! Of naja niets wat gebeurd is ook maar van enig nut of met een enkel doel.
Er word maar wat doelloos in de ruimte geluld, dialogen lijken ter plek verzonnen en wie wacht op een romantische hollywood climax zal er teleurgesteld uitkomen. Bovendien straalt het amateurisme er werkelijk vanaf, iedereen die in dit werkje rondloopt, inclusief de hoofdfiguren lijken rechtstreeks van de straat geplukt of afgewezen te zijn van de film school, maar wat wil je ook als beginnend filmmaker met een budget van amper anderhalf duizend dollar? Dan ben je niet bepaald in de positie om eisen te stellen natuurlijk. Dus wat doe je? Je koopt een camera, nodigt wat van je vrienden uit, vind uit hoe het ding in godsnaam werkt en ja, je probeer wat. Nu kan ik uit mijn hoofd wel meer dan honderd gevallen noemen waar dit gigantisch bij mis is gelopen. De geslaagde pogingen echter zijn amper op 2 handen te tellen, maar Quiet City is er absoluut één van! Het is in het kort gezegd gewoon een goudeerlijk brok charme! Zo eenvoudig, vertederend en pretentieloos dat ik vrijwel constant met een brede glimlach heb zitten genieten. Af en toe, vooral tijdens die scene met dat feestje, lijkt het wat in te storten en de magie verloren te gaan, maar dat word dan weer dubbel en dwars goedgemaakt door zo'n plaatje van een eindshot, echt heerlijk! En oke, ik geef het toe, ook wel een beetje om Erin Fisher natuurlijk, want wat een schatje was dat, hehe! Sunrise/Set/Once, Midnight Kiss, meer van dit soort films graag! (3,5*)