Califórnia (2015)

Zal deze "crowdpleaser" met gave soundtrack de top 10 van de Publieksprijs halen @IFFR 2016?

Kom ik een keer op tijd aan eindig ik nog in de verkeerde zaal, er pas na tien minuten achter komend dat ze in de jaren tachtig nog geen Apple laptops hadden. Helaas leverde dat me een plek op, op de enigste nog beschikbare rij: de voorste, wat ervoor heeft gezorgt dat ik dit bericht nu typ met een lichte nekhernia, want probeer maar eens ondertiteling van beeld te scheiden als je alles 100 keer zo groot ziet en iedereen praat alsof ze hun dosis ritalin die morgen hebben laten staan.

Maar Mr Thee heeft het, als wel vaker overigens, goed gegokt. Deze film is zo'n beetje een chronologische reis door mijn muzikale jeugd. Van zwelgend op bed in de foetushouding Closer van Joy Division grijsdraaien, denkend dat ik de enigste zestienjarige was die die die plaat kende, me heel diepzinnig en ernstig voelend dat ik die moeilijke teksten al kon doorgronden, tot rondspringen op The Cure, New Order en Echo & the Bunnyemen, er niet bij stilstaande dat die nummers allemaal over dood en verderf gingen en me een vertekend beeld van liefde gaven, nja volgens eens bezorgde moeder dan. Alleen dat ontmaagd worden op Killing an Arab wilde niet echt lukken, maar het had me fantstisch geleken, hehe. Nee wat dat betreft was het beslist niet moeilijk om me met Estalla en JM te indentificeren, had er dan ook niet aan moeten denken wat voor een cijfer ik er op zou hebben geplakt als ik dit in 2007 gezien zou hebben...

Misschien is mijn oordeel anno vandaag nog steeds wel wat aan de hoge kant waar het in het coming of age genre verder niet vernieuwends is. Maar mag het feel good gehalte ook eens een keertje optellen tegen het realisme verdomme? En wat een heerlijk ''gek'' nummer is The Catapillars zeg? Had het al in geen jaren meer gehoord maar het deed de grijze, met regen gevulde, wolken vandaag voor me splijten als dat sprookje met Mozes en de rode zee.

Mooie eerste comment. HIerbij een aanvulling aan de hand van de IFFR ervaring vanavond.

Uitstekende coming of age mede inspireerd op de herinneringen van regisseur Marina Person, die in 1984 een tiener was.

Person quote vanavond de tekst John Lennon als drijfveer voor de film:
"Life is what happens while you are busy making other plans."

Haar eigen jeugd vormde daarmee de inspiratie voor de film én het karakter van Estela.
Zij vertelde dit na de screening @IFFR 2016 in het Oude Luxor, de grootste zaal tot dan toe voor haar film. Bewust heeft ze het AIDS verhaal willen combineren met het coming of age verhaal. In 1984 veranderde er veel in Brazilië. Het jaartal en de herinnering aan het jaar is belangrijk voor Person en voor heel Brazilië. Toch koos Person niet voor een politiek gekleurde film, maar liever voor de hoofdmode: de twee voorgenoemde verhaallijnen begeleid door een toepasselijke soundtrack. Die sound was er niet zomaar vertelde de producer. Alle rechten werden pas na het schieten van de film binnengehaald en uitgerekend Killing an Arab liep wat vertraging op: Robert Smith (The Cure) was er niet meer zo happig op om de rechten op het gebruik van het lied te verlenen, na de aanslag op Charlie Hebdo.. Person schreef hem brieven, kreeg nul op het rekest, lag nachten wakker en kreeg het uiteindelijk toch voor elkaar. Mijn waardering hangt niet altijd samen met het al dan niet vernieuwend zijn van een film. Sterker nog: de hoge waardering hangt in dit geval samen met de herbeleving van de jaren 80, de festivalervaring, de soundtrack en vooral het (bevestigde) gevoel dat deze film dicht bij de gevoelswereld van de regisseur staat en daardoor oprecht overkomt.

Life is what happens while you are busy making other plans.