Varda par Agnès (2019)

Vanaf 28 november in de bioscoop (Cinéart Nederland)

Als documentaire is deze film, waarbij Varda vertelt over haar film- en kunstprojecten en we beelden en fragmenten ervan zien, weinig bijzonder maar het biedt wel een soort overzicht van haar omvangrijke oeuvre waarvan met name haar bekendste film Cléo de 5 à 7 (1962) zeer indrukwekkend oogt en ik erg graag eens zou willen zien. We leren Varda vooral kennen als een kunstenaar die boordevol artistieke ideeën zit en dus niet alleen inventief alle filmregels bewust brak ten tijde van de Nouvelle Vague (naar eigen zeggen is film niet het vastleggen van de tijd maar het meegaan met de tijd) maar ook uit de voeten kan met documentaires, fotografie, videokunst en visual arts. Haar doel is altijd om echte mensen te tonen waarbij ze zelf een liefde voor het strand heeft. Ik betwijfel of de meeste van haar films interessant zijn om te zien maar creatief was ze wel.

Prachtig portret van de moeder van de Nouvelle Vague. Zelf zag ik van haar als eerste film Sans Toit ni Loi (1985) in 1985. En wat leuk om Sandrine Bonnaire weer eens te zien, ouder, maar nog steeds die mooi lach. Ik wist niet dat Agnes Varda vooral een veelzijdig kunstenares was. Indrukwekkend wat een creativiteit en inventiviteit deze vrouw tot op hoge leeftijd had. Een rijk artistiek leven ook met veel boeiende en ook beroemde mensen, maar vooral een bescheiden vrouw die films en documentaires maakte over gewone mensen die het leven in de straat bepalen. Enorm inspirerend allemaal en een must-see voor filmliefhebbers.