menu

Mat i Syn (1997)

Alternatieve titels: Mother and Son | Мать и Сын

mijn stem
3,64 (123)
123 stemmen

Rusland / Duitsland
Drama
73 minuten

geregisseerd door Aleksandr Sokurov
met Aleksei Ananishnov en Gudrun Geyer

Tegen het decor van een ver uitstrekkend landschap wordt een stervende moeder in een houten huis liefdevol verzorgd door haar overpeinzende zoon.

zoeken in:
avatar van Spetie
4,0
Mother and Son is soms echt letterlijk een schilderij, als je de film even stop zet. Een schilderij met vooral erg herfstachtige kleuren, ook al speelt het zich in de lente af, wat het geheel een ietwat mistroostig sfeertje meegeeft.

De manier waarop de moeder en de zoon met elkaar omgaan, was wel lief en er zaten ook best een paar aandoenlijke momenten in. Sokurov filmt het allemaal met lange shots, waardoor het ook een bepaald gevoel van rust weet uit te ademen. Precies een soort zelfde gevoel van rust, als mensen krijgen die een aantal minuten naar een schilderij zitten te staren, en zo lijkt Sokurov het hier ook bedoeld te hebben.

Ondanks dat er soms niet veel gezegd wordt, wisten de beelden al een soort van emotie bij mij op te wekken. Je merkt ook aan alles dat de band tussen moeder en zoon erg sterk is. Ik vond het erg mooi en licht ontroerend om te zien en het einde is ook erg sterk. Mother and Son lijkt hier en daar erg op Tarkovsky’s Zerkalo, maar waar die laatste mij niet kon raken, daar lukt het Sokurov met dit werkje wel. Klein, intiem en best emotioneel, maar vooral ook erg goed.

4,0*

4,0
Ferdydurke schreef:
De natuur, het bestaan, is hier wat het kennelijk is: schitterend, subliem; maar ook stom, onverschillig en onbegrijpelijk. Sokurov hoeft niet eens de wreedheid en angstaanjagendheid van die natuur te belichten [...] om zijn mens zijn eindigheid, nietigheid en verlatenheid te laten voelen.

Natuurlijk voelt een mens zich niet alleen tegenover de natuur staan, maar is hij tegelijkertijd ook onderdeel van. Afhankelijk van waar iemand zich in zijn subjectieve beleving op de lijn tussen die twee mentale polen bevindt, zullen de beelden die Sokurov ons hier voortovert - en dan met name die waarin de mens als het ware lijkt te verdwijnen in die natuur - iets verleidelijks hebben, dan wel een gevoel van onbehagen en verlorenheid, van zinloosheid, oproepen. [...]

De tekenen van menselijke beschaving (een in de verte voorbijrijdende trein, een fragment muziek, flarden van een kinderliedje, een zeilscheepje op een onafzienbare zee) in deze film lijken de eeuwige ongenaakbaarheid van de natuur, en de voorbijgaandheid van de mens, alleen maar te benadrukken.
Daarnaast toont Sokurov deze twee mentale polen in de film op een nog andere manier, namelijk door de juxtapositie van extreme long shots (die je al noemde) en close-ups van de gezichten. Dit is belangrijk denk ik, gezien het belang van subjectiviteit in de romantiek. De veelgenoemde link met de romantische schilderkunst is natuurlijk terecht. Echter het gaat hierin niet alleen maar om de nietigheid van de mens en het ontzag voor de natuur. De figuren van Friedrich die met de rug naar de kijker gewend staan, in gedachten verzonken, comtemplerend op de natuur, zijn, hoe klein ook weergegeven, de eigenlijke onderwerpen van zijn schilderijen. De oneindigheid, het sublieme is altijd slechts aanwezig via het bewustzijn van een waarnemend subject. De natuur is in de romantiek zowel een bron van schoonheid en inspiratie in haar zuiverheid, als iets onvatbaars en duisters. Dit tegenstrijdige: de kracht van het bewustzijn en de creativiteit en tegelijk het besef van haar limiet (het is daarin als een reactie op de verlichting te begrijpen), is zo fascinerend aan de romantiek. Daarmee ben ik weer terug bij Mother and Son, de film die zo doordrenkt is van het besef van de eindigheid.

Wat ik verder opmerkelijk vond aan de film is de weergave van de trein. In de filmgeschiedenis is de trein, vanaf de eerste films al, een belangrijk motief geweest. Het is, net als het medium film zelf trouwens, bij uitstek het symbool van vooruitgang, dynamiek, techniek, mobiliteit. Denk aan de Lumieres, Vertov, Ruttmann. Hoe anders is dit in Mother and Son, waarin de trein zelf een nietig klein streepje in het landschap is, waarvan het geluid en de rookflarden vooral een vervagende impressie zijn tegenover de persistentie van de de natuur.

avatar van flore
5,0
Een mens kan kijken en een mens kan zien, Mother and Son laat mij tot deze tweede categorie doordringen, met andere woorden: er wordt een sluier voor mijn ogen weg getrokken.
Verwondering is wat er achterblijft, bestaand uit het besef tot welke grootsheid de mens in staat is.
Natuurlijk is de mens een klein wezen dat machteloos is tegenover het sublieme, maar daartegenover staat dat de mens een bewustzijn heeft, waar God in leeft (zo als dat zo mooi in het begin van de film wordt gezegd). Dit bewustzijn zorgt er voor dat de mens lief kan hebben en zichzelf kan opofferen (of creeert zo als Sokurov doet) , wat zo ontroerend verbeeld wordt.
Op de manier hoe Sokurov zijn beelden uitkiest, beelden waarin de levende natuur, de kwetsbare mens omsluit: door hierop de camera -lees: ons oog- te richten, weet Sokurov het een ziel te geven. Hij laat ons een wereld achter de vormen zien, zeer bijzonder!

avatar van NYSe
5,0
Ik Doe Moeilijk schreef:
Wat ik verder opmerkelijk vond aan de film is de weergave van de trein. In de filmgeschiedenis is de trein, vanaf de eerste films al, een belangrijk motief geweest. Het is, net als het medium film zelf trouwens, bij uitstek het symbool van vooruitgang, dynamiek, techniek, mobiliteit. Denk aan de Lumieres, Vertov, Ruttmann. Hoe anders is dit in Mother and Son, waarin de trein zelf een nietig klein streepje in het landschap is, waarvan het geluid en de rookflarden vooral een vervagende impressie zijn tegenover de persistentie van de de natuur.


Ik zag nog iets anders in die trein: het doorboort dat intieme universum van moeder en zoon. Om afgezonderd te leven moet er natuurlijk wel iets bestaan om van afgezonderd te zijn. Die trein herinnert ons eraan dat er een wereld buiten die van de twee bestaat. En dat maakt hun leven samen, naast aandoenlijk, ook best treurig. En zoonlief beseft dat ook, als we hem weemoedig naar dat voertuig zien staren. Moeder is voor hem een dierbaar blok aan zijn been.

4,0
Interessante gedachte. Inderdaad, de beleving van natuur lijken we vooral waar te nemen in tegenstelling tot, of tegen de achtergrond van, cultuur. Betekenis kan überhaupt alleen maar bestaan door de waarneming van verschil, vanuit cognitief oogpunt beschouwd.

Echter, het is maar de vraag wat voor voorstelling de zoon heeft van die buitenwereld. Woont hij zijn hele leven al afgezonderd van de 'beschaving', of heeft hij bijvoorbeeld in de stad gestudeerd en is hij teruggekomen om zijn moeder te verzorgen? De film lijkt voor die laatste optie geen echte aanduiding te geven. Is het weemoed naar wat hij achter zich heeft gelaten? Of is het weemoed naar iets veel abstracters: het 'andere', een horizon van mogelijkheid, met andere woorden: naar het verlangen zelf?


avatar van Illmaticly Ill
4,0
Net gekeken. Geen woorden voor. Oké, één woord dan. Magistraal.

2,0
Wat een saaie film is dit! De beelden zijn schilderachtig dus hebben wel wat, maar er gebeurt helemaal niets in de film. Liefhebbers zien er veel symboliek en romantiek in, maar het kon mijn aandacht niet vasthouden.

avatar van NYSe
5,0
De filosoof schreef:
Wat een saaie film is dit! De beelden zijn schilderachtig dus hebben wel wat, maar er gebeurt helemaal niets in de film. Liefhebbers zien er veel symboliek en romantiek in, maar het kon mijn aandacht niet vasthouden.


Er gebeurt zo ongelooflijk weinig in de film, inderdaad, dus kon ik eindelijk mijn aandacht richten op de esthetische kwaliteiten i.p.v. de narratieve: en wat een kwaliteiten zijn dat! Al die symboliek zag ik er niet in, wel een ongelooflijk eenvoudig en tegelijkertijd schitterend kunstwerk. Wie heeft er verhaal of interpretaties nodig?

4,0
Van deze film had ik eigenlijk niet zo veel verwacht, dit gezien het verhaal dat mij nu niet bepaalt aanspreekt. Het heeft tenminste alles in zich om een doodsaaie film te worden. Dat het uiteindelijk toch niet werd ligt vooral aan de schitterende beelden van de natuur die Sokurov ons even voorschotelde zoals bij voorbeeld de bossen en golvende landschappen met daarin meermalen het geluid en de rook van de stoomtrein. Wat een rust straalde dat uit.
Al met al een mooie film dus deze film van Sokurov waarvan de lengte van 73 minuten meer dan voldoende is.

4,0*

avatar van Laurensv
3,5
Schilderachtig portret van een moeder en haar zoon, zoals ze dat alleen in Rusland kunnen maken (oke, misschien ook in Japan). Ik keek waarschijnlijk niet de beste beschikbare kopie, maar heb toch genoten van de schitterende plaatjes; geluidsband leek echter uit de jaren ‘70. Het is erg minimalistische cinema, waar wat mij betreft nog net wat meer de tijd had mogen worden genomen. Juist op het moment dat het voor mij echt interessant begon te worden en de zoon buitenshuis troost ging zoeken, was het eigenlijk alweer voorbij, jammer. Soms wat erg geforceerd gebruik van symboliek, maar komt ermee weg.

2,5
In de lijn van Vinokourov verwacht ook ik van een film méér dan een schilderijententoonstelling, die natuurlijk ook heel knap kan zijn, maar waarvoor ik niet naar een film kijk...

4,0
Moet het nog gezegd dat dit een heel bijzondere film is.
Een tentoonstelling van prachtige landschapschilderijen met daarin twee vereenzaamde mensen. Heel expressievol.
Er gaat ook veel tederheid vanuit want wat is emotioneler dan een hulpeloos mens dat moet gedragen worden om eventjes elders te vertoeven, zeker als het gaat om een zoon die zijn moeder draagt.
Lange stilstaande scenes wekken het vermoeden van symbolische waarden op en dat gebeurt zeker met deze film.
De trein, bijvoorbeeld. Ik dacht gewoon : het leven dat voorbijgaat.
Persoonlijk hecht ik er geen superlatieven aan, maar vond het wel mooi en bijzonder

4,0
geplaatst:
Kan mij niet zo gauw een film voor de geest halen als deze. Waarin vrij minimalistisch via een
aaneenschakeling van even schilderachtige als somber en dreigend gekleurde scenes de nietigheid
van de mens, de onontkoombare eindigheid van het leven en de verwerking van verdriet wordt
verbeeld.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:03 uur

geplaatst: vandaag om 18:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.