Mat i Syn (1997)

Geen woorden. Absolute stilte.

5*

Sokurov is duidelijk geïnspireerd door Tarkovsky. Er is zelfs één scene haast schaamteloos gekopieerd uit Zerkalo (het wuivende gras). Waar Tarkovsky met het langzame tempo spanning creëert, werkte het tempo hier eerder ergernisopwekkend. Met alleen mooie plaatjes red je het niet naar mijn mening

2,5*

Schaamteloos!?. Er is hier echt geen sprake van plagiaat hoor. Sokurov had Tarkovsky heel hoog zitten. Dat is absoluut waar. Maar feit blijft dat zowel Sokurov als Tarkovsky geinspireerd zijn door de cineast Dovzhenko. Het wuivende gras ben ik al vaak tegengekomen in (Russische)cinema, maar de oudste film waarin ik dit tegen ben gekomen is toch echt Dovzhenko's Zemlya (1930). Dus ik denk dat je fout zit.

Vind ik niet. Bovendien werkt het langzame tempo hier (maar ook in Tarkovsky's oeuvre) op een esthetisch niveau en fungeert het nauwelijks als spanningsboog.

Klopt. Maar dat is hier (naar mijn mening) absoluut niet van toepassing. De mooie plaatjes vormen een zeer emotionele beeldenstroom, een film met een ziel.

Ah oke, maar dan nog vond ik het erg opvallend en verbaasde ik me er ook een beetje over.

Ja en dat vind ik juist erg jammer, dat de spanning ontbreekt. Bij Tarkovksy is die namelijk wel aanwezig (juist door dat langzame tempo) en werkt het juist goed.

Tsja, ik vond dit teveel artyfarty, kunst om de kunst, net als bij de Russian Ark, die me ook erg tegenviel. Als een film nauwelijks verhaal heeft, vind ik het al gauw een stuk minder allemaal.

Bij Tarkovsky is die spanningsboog er ook nauwelijks vind ik.

Kijk, dat verklaart een hoop.

Dit is cinema in zijn meest pure vorm. Geen plot, enkel een impressie via beeld en geluid.

5*

Dit zegt eigenlijk genoeg, maar laat mij toch maar iets meer neerpennen..

Mat i Syn is één van de meest sluimerende films die ik ooit heb mogen aanschouwen. Letterlijk een droom van een film.

Prachtige cinematografie, daar zijn echt geen woorden voor, wat was dat ontroerend mooi..

Met zijn speelduur van iets meer dan een uur is de film zo voorbij, en kon ik achteraf al haast niet meer bedenken wat ik nou eigenlijk gezien had.

Het is net als je ’s ochtends wakker wordt uit een diepe slaap en je nog vaag herinnert een droom te hebben gehad, maar alleen de sfeer staat je nog bij. Het plot en de precieze gebeurtenissen zijn weggeëbd. Je ziet jezelf vaag langs het water rennen, door verlaten straten, het huis waar je vroeger opgroeide en het huis waar je je nu bevind morphen in elkaar, je ouders lijken onbekende, maar de reden hiervoor blijft vaag. Er hangt een zweem over je gelaat en het lijkt net of je nog in de droom leeft.

In de film zat zelfs een shot waarvan ik aanvankelijk dacht dat het om een close-up van een vies oud glas ging, maar pas na een minuut of twee/drie zag ik in de verte de zoon gehurkt in het bos staan. Zo geniaal, schitterend en prachtig zitten de shots in elkaar. Door gebruik van vaseline op de lens worden shots vervormt tot sfeerimpressies, iets wat ik nog nooit eerder zo extreem (mooi!!!) zag.

Visueel deed het me vooral aan houtskooltekeningen denken, maar dan ingekleurd. Het leek net of veel lijnen waren weggeveegd, vervormt. Goddelijk mooi, perfect uitgevoerd.

Auditief is dit ook weer een prachtige film, die net als Otets i Syn erg inspeelt op het gevoel van de kijker/luisteraar. Soms hoor je ineens flarden van een radioprogramma op de achtergrond en heel in de verte, duikt het gekras van kraaien op of hoor je een locomotief voorbij rijden. Alles zo prachtig en subtiel verwerkt in de achtergrond geluiden, dat het zelfs als geluidstrack al een kunstwerk is, wat niet heel veel films kunnen zeggen.

Het plot (voor zover het er is) bestaat uit een zoon die voor zijn moeder zorgt, met alle liefde die je kunt wensen. Zijn moeder is als een kleine baby in zijn armen, in een doek gewikkeld.

Ontroerend simpel in voorstelling, maar psychisch gaat het erg diep (althans bij mij).

Sjokkend door een verdord en verlaten landschap, met enkel een locomotief in de verte en kraaien in de geelbruine velden, onderneemt hij een laatste wandeling met zijn moeder(tje).

Een kopij van Tarkovsky kan ik er gewoonweg niet in zien. Natuurlijk lijkt het op elkaar, maar dat kan men van zoveel andere genres en films ook zeggen. Sommige shots lijken uit een Tarkovsky film te komen, maar zijn op zo'n substantiële manier anders in beeld gebracht, dat het haast niet meer vergelijkbaar is.

Het wuivende gras is in Zerkalo meer als middel voor het contact tussen beide personages, alhoewel het ook een abstract gevoel bij de kijker oproept.

In Mat i Syn is het puur een abstract sfeer/landschaps beeld dat het surrealistische gevoel van het landschap, de moeder en zoon en de kijker enkel meer bijdraagt.

Voor mij doen de twee dan ook absoluut niet voor elkaar onder en ze dragen ieder zo hun eigen gevoel uit.

Dat kan ik beamen. Een film die zich erg op gevoel richt, zonder een duidelijk verhaal. Juist dit zorgt ervoor dat ik me puur op emotie kon richten. Een hele, hele dikke 4,5*

Fenomenale cinema. Woorden schieten te kort om deze ervaring te beschrijven. Zelden meer overweldigd geweest na het kijken van een film en kan dan ook geen zinnig woord uitbrengen. Deze moet je voelen, je compleet laten meedrijven door de meditatieve beeldenpracht. Pure emotie via beeld en geluid.

Een Magistraal Kunstwerk.

5*

Prachtig poëtische film.

Al meerdere malen is deze film vergeleken met een schilderij en daar ben ik het helemaal mee eens, prachtige beelden die op een doek niet zouden misstaan. Ook de soundtrack is goed verzorgd, erg mooie muziek van o.a. Verdi met geluiden als een blaffende hond of een locomotief op de achtergrond. De film voelde soms een beetje surrealistisch aan en dit is voor mij enkel een pluspunt.

Enige minpunt vond ik dat sommige shots voor m'n gevoel net wat te lang worden aangehouden, maar gelukkig komt dit slechts een paar keer voor. Prachtige film die ik zeker zal herzien.

4.5*

Vanaf 28 mei op een Britse DVD bij Artificial Eye.

Top!

Weet je of er dan nog meer Sokurov titels gereleased worden door A-E? Dagen van Duisternis en Kamen' (De Steen) zijn nog beter en dat zou nog fijner zjin! Op hun website staan geen forthcoming releases namelijk...

Vandaag aangeschaft, of anders gezegd: binnen gekregen van play.com.

Een film die geen herziening verdient.

Was nogal enthousiast bij m'n eerste kijkbeurt. Iets wat bij herziening zeker niet het geval is. Waar ik me de eerste keer al mateloos irriteerde aan de montage, de 2e keer was het niet te harden. Er zit gewoon geen enkel ritme in. Het shot moet afgelopen zijn maar gaat nog rustig 5/8 sec. door, vreselijk! De soundtrack is snel vergeten en alles behalve bijzonder. Cinematografie is geinig, nergens speciaal maar dat hele olieverf gedoe heeft wel wat.

Echt meeleven is er ook (niet meer) bij. Een zoon die voor z'n moeder zorgt, leuk. Maar om nou te zeggen dat het zwaar emotioneel is, nee. Slecht kan ik het totaal plaatje niet noemen, maar ook zeker niet goed.

3* Voornamelijk voor de eerste kijkbeurt.

Grappig een dergelijke post over verschrikkelijke montage deed ik pas bij La Marea, moet je maar eens nalezen. Is me bij deze film weer niet opgevallen. Ook bij tweede keer bleek dit een meesterwerk.

Grappig dat smaak en voorkeuren soms zo overeenkomen en uiteenlopen! En dat op basis van zelfde voorkeuren voor vorm en ritme.

Voor mij net iets té, prachtige beelden en emotie maar als film is dit net te kunstig voor mij.

Toch een beetje ambivalent over deze film.

De dialoog in het begin over hun dromen deden mij een beetje huiveren. Ben best een beetje mijmerend aangelegd maar kan me niet voorstellen dat individuen zo met elkaar communiceren face to face. Geeft me een beetje de kriebels.

Ik heb de schoonheid ervan ervaren en het is binnengekomen maar toch roept de film ook zoveel vragen op. Vragen die gedurende film steeds weer naar boven kwamen drijven en dat kan je ook weer als goed/niet goed beschouwen.

De film is in zijn toonbaarheid een kunstwerk,een schilderij en is ook zo door Sokurov bedoeld neer te zetten. Toch komt de liefde, de dood, de natuur mij wat overtrokken over, omdat ik ( wij?) in onze cultuur niet kunnen bevatten om zoveel terug te geven aan diegene die jou op deze wereld heeft gezet (prachtig weergegeven trouwens door het laten drinken van de moeder uit de fles).

Vragen als: wat doen zij daar? de zoon met de hunkering naar de bewoonde wereld(trein,boot) en vanwaar de zo neergezette grote symboliek(zie einde)

het zou een filmproject kunnen wezen van een 4e jaars student op de filmacademie maar toch schat ik Sokurov iets hoger in.

Vooralsnog zoals ik in begin schreef roept deze film erg veel vragen op en kan ik hem niet juist beoordelen, maar misschien is het juist daardoor wel weer een meesterwerk?????

Wel/ook weer prachtig was: I am a 'head' man, otherwise my heart will break

Prachtig!

Voor nu 3,5*

Het richt zich puur om mijmeringen en emotie tussen twee mensen. Zoals het begin. Zou dat allemaal niet zo face to face nemen als ik jou was. Wie weet is het allemaal ene herinnering van de zoon over zijn moeder en mijm ert hij allen over hoe zij vroeger hem leerde lopen en onder haar bescherming meenam uit wandelen etc.

Het is een droom, een gedicht, een schilderij én een beleving van geluid en beeld. Film in optima forma! Je doet Sokurov écht tekort door het te vergelijken met een beginproject. Juist het uitbenen en uitkleden (en zo compact/kort) te maken herken je de hand van een volwassen meester.

Het enige dat zich kan meten met zo'n abstracte mijmering is The Angelic Conversation van Derek Jarman. Zie daar, twee van mijn Top 10 films.

Misschien (of ws.) ben ik met de verkeerde bedoelingen de film ingestapt. Had een realistisch drama verwacht en niet het 'gedicht' waar ik opeens in belandde.

Daardoor kwamen de realistische vragen naar boven als:

"wat doe je in godsnaam met je moeder daar? breng haar naar een ziekenhuis!, Hoe komen zij aan hun eten? Waar komt die symbiotische verhouding vandaan? enz.

Ik kon dit alles maar later gedurende de film loslaten en mezelf laten mee voeren in de ideeen wereld van Sokurov.

Alleen toen was de film gezien de korte speelduur al bijna afgelopen.

Moet hem gewoon een keer herzien en zal dan door wat ik nu weet hoger uitvallen.

Verreweg de meest rustgevende film die ik ooit heb gezien!

Mooi en héél, héél apart. De scènes in de film lijken steeds een mengsel van een schilderij en een gedicht.

Ontroerend hoe teder de zoon de moeder steeds toedekt en behandeld!

Vreemde (scheve) camerastandpunten ook. Het geeft me af en toe het gevoel dat ik als kijker in het gras liggend de taferelen gadesla.

Bij vlagen hypnotiserend, dat wel. Vooral vanwege het wezenlijke vlekkeloos en gezaghebbende compositie die nimmer zo overeenkwam als een tableau. het pessimisme is nooit eerder zo angstaanjagend geweest, Wat voor mij een redenering is om de film niet te kunnen 'voelen'.

Ik voelde me meer als een vreemdeling die stiekem vanuit een afstand meekeek, dan een familielid in bijzin van de zoon, om zo zijn leed en mentale/fysieke kwelling te kunnen voelen. Wil verder even zeggen dat het begin scène/onderhoud tussen de moeder en de zoon wel zeer bijzonder aanvoelde:

''Zoon: Last night, I had a dream.

It was strange.

For a long time,I was walking along a path...

and someone was following me....following me, he was.

Finally, I turned around...

and asked him why he was following me.

Guess what he said.

Moeder: He asked you to remind him of several lines.

Zoon: What lines?

Moeder: I am seized by a suffocating nightmare.

I awake terror-stricken, covered in sweat.

God, dwelling in my soul, affects only my consciousness.

He never extends to the outer world.....to the course of things.

Zoon: I am seized by a suffocating nightmare.

And I am stricken with terror and awake covered in sweat.

God, dwelling in my soul, affects only my consciousness.

He never extends beyond me to the outer world.....

to the course of things.

My heart is heavy from such imperfection.....

Moeder: My heart is heavy from such imperfection.

I saw and heard all of this.

Zoon: In your dream?

Moeder: Yes, in my dream.

Zoon: That means we have the same dreams.

Moeder: Yes...we do.''

Pessimisme ??????????

Een zoon die liefdevol de laatste uren van zo'n moeder zo dragelijk mogelijk maakt. Hij neemt haar zelfs mee uit wandelen! Die liefde is juist warm.

Sober en somber (uitwerking en kleuren), maar pessimisme, nee. Je hebt de film duidelijk geheel anders ervaren.

Dat kan, maar waar de rol van de zoon ervaart als een optimist kwam de rol van de moeder voor mij toch duidelijk over als een pessimist.

Even een willekeurig gesprekje:

''Moeder: But you know, I'm afraid of dying.

Zoon: Don't die, then. Who's making you die?

Moeder: You...

Zoon: Mother, you can live for as long as you want.

Moeder: What for? What for?

Zoon: For no particular reason.

Moeder: To my mind......

Moeder: people live for no particular reason.''

Er komt een NL-se release op DVD aan (uiteraard op Moskwood).

Jammer dat zij een vaak zo oninteressante keuze aan titels uitzoeken. Oninteressant in de zin van 'al beschikbaar' (Jamran, Tarkovskiy, Bergman). Ik ga ervan uit dat deze film, net als The Sun en Father and Son, dezelfde uitgaven zullen zijn als de eerdere Britse AE-release. Als ze nou eens over de brug komen met niet verkrijgbare titels en daarin zouden investeren: Kamen', Tikhiye Stranitsiy, Dni Zatmeniya. Hadden ze gelijk wat omzet. Deze heeft elke Sokurov verzamelaar al lang en breed in huis.

Moskwood is een piepklein labeltje (volgens mij zelfs een eenmansbedrijfje). Daar zit echt geen geld om zelf te investeren in niet eerder verschenen titels. Zal nooit gebeuren.

Anyways, ik heb ze net een berichtje gestuurd met mijn vraag. Je weet maar nooit. Want de AE titels zijn niet alleen altijd goedkoper (en zeker met de huidige koers nu goedkoper te vinden), ze bevatten ook meer extra's en bonus discs en zo. Het is überhaupt een wonder dat Moskwood er nog is als je 't zo bekijkt.

Korol Lir is volgens mij de Nederlandse uitgave van de Russische mosfilm-DVD, van Writing On The Earth weet ik het niet, maar ik durf te wedden dat ze ook die DVD niet helemaal op eigen houtje doen maar in samenwerking met een Buitenlandse partner.

Dikke kans dat de AE titels van Sokurov letterlijk worden overgenomen, inclusief extra's

Bij Nostalgia wel ja, maar bij Sacrifice staat de docu er bij Moskwood wel op (al is die laatste moskwood een nl uitgave van de superieure Zweedse uitgave en niet van de AE).

A Humble Life staat op dezelfde disc als Mother and Son en volgens mij verandert Moskwood nooit iets aan de inhoud van de disc met de hoofdfilm. Maar we zullen zien.

Snap goed dat je ontzettend van een film als deze kunt genieten. Dat lukte bij mij niet helemaal. Wellicht door de matige kwaliteit waarin ik de film bekeek, maar dat zal niet de voornaamste reden zijn. De natuur en de rust spraken me wel erg aan. Maar het samenzijn van moeder en zoon deed me niet zo veel. Terwijl de film hier natuurlijk om draait. Ook hun conversaties vond ik zelf maar wazig en weinig boeiend.

3*

Het is nou meer als een week geleden dat ik deze film heb bekeken, en als ik er aan terug denk krijg ik toch nog een warm gevoel van intense vriendschap en prachtige rust.

Maar daar blijft het dan ook bij, want op het moment dat ik de film zat te kijken vond ik de dialogen maar weinigzeggend en zaten er tergend lange beelden in die echt naar het saaie toe gingen.

Voor het gevoel en de sfeer die ik er nu nog steeds bij voel krijgt deze film wel een voldoende.