Mat i Syn (1997)

Mat i Syn kijken is een ervaring.

Zet je telefoon(s) uit, en bekijk de film in een stille omgeving.

Een film die nog lang op je doorwerkt. Beelden die een natuur laten zien die paradijselijk is. Het is zo mooi dat je er reken mee houdt dat 't op een andere planeet is gefilmd. Een van de mooiste scènes op dit gebied vind ik de scene wanneer de zoon een wandeling gaat maken en een stoomlocomotief voorbij ziet gaan in het dal. Je hoort op dat moment niets, en de beelden werken enorm hypnotiserend.

En dan het thema van de film. Zoon die voor zijn terminaal zieke moeder zorgt. Het mooiste daarvan zijn de stiltes en het onderhuidse ultieme begrip voor elkaar. Dit is houden van, dat voel je.

De stiltes wekken een zee aan filosofieën bij je op. Tenminste bij mij, en bij Ramon heb ik begrepen.

Je moet er een beetje moeite voor doen om deze film goed tot je te laten komen. Maar dan krijg je er ook veel voor terug.

Ik was ook in PF.
Prachtige natuurbeelden in de lente, het leven begint en daartegenover een stervende vrouw (ergens tussen leven en dood, ze leeft niet echt meer en ze is ook nog niet dood) en haar zoon. Al in de eerste scene vond ik de film mooi. Het moment dat de zoon de haren kamt van z'n moeder is al zo intiem. Intimiteit en de natuur zijn de twee hoofdzaken in de film. De zoon wil zijn moeder een mooi levenseinde bezorgen en ontdekt zijn eigen gevoel. Minimale dialogen en toch voel je, naast al die zeer bijzondere natuurlijke pracht (ondanks de matige kopie toch overweldigend), ook precies de ontwikkeling die de zoon doormaakt aan. Als de zoon "breekt" en in alle eenzaamheid moet huilen is dat al een kippevelmoment. Om over het einde nog maar te zwijgen.
Ontroerend.

4.5*

Sokurov is duidelijk geïnspireerd door Tarkovsky. Er is zelfs één scene haast schaamteloos gekopieerd uit Zerkalo (het wuivende gras). Waar Tarkovsky met het langzame tempo spanning creëert, werkte het tempo hier eerder ergernisopwekkend. Met alleen mooie plaatjes red je het niet naar mijn mening

2,5*

Fenomenale cinema. Woorden schieten te kort om deze ervaring te beschrijven. Zelden meer overweldigd geweest na het kijken van een film en kan dan ook geen zinnig woord uitbrengen. Deze moet je voelen, je compleet laten meedrijven door de meditatieve beeldenpracht. Pure emotie via beeld en geluid.

Een Magistraal Kunstwerk.

5*

Toch een beetje ambivalent over deze film.

De dialoog in het begin over hun dromen deden mij een beetje huiveren. Ben best een beetje mijmerend aangelegd maar kan me niet voorstellen dat individuen zo met elkaar communiceren face to face. Geeft me een beetje de kriebels.

Ik heb de schoonheid ervan ervaren en het is binnengekomen maar toch roept de film ook zoveel vragen op. Vragen die gedurende film steeds weer naar boven kwamen drijven en dat kan je ook weer als goed/niet goed beschouwen.

De film is in zijn toonbaarheid een kunstwerk,een schilderij en is ook zo door Sokurov bedoeld neer te zetten. Toch komt de liefde, de dood, de natuur mij wat overtrokken over, omdat ik ( wij?) in onze cultuur niet kunnen bevatten om zoveel terug te geven aan diegene die jou op deze wereld heeft gezet (prachtig weergegeven trouwens door het laten drinken van de moeder uit de fles).

Vragen als: wat doen zij daar? de zoon met de hunkering naar de bewoonde wereld(trein,boot) en vanwaar de zo neergezette grote symboliek(zie einde)

het zou een filmproject kunnen wezen van een 4e jaars student op de filmacademie maar toch schat ik Sokurov iets hoger in.

Vooralsnog zoals ik in begin schreef roept deze film erg veel vragen op en kan ik hem niet juist beoordelen, maar misschien is het juist daardoor wel weer een meesterwerk?????

Wel/ook weer prachtig was: I am a 'head' man, otherwise my heart will break

Prachtig!

Voor nu 3,5*

Verreweg de meest rustgevende film die ik ooit heb gezien!

Mooi en héél, héél apart. De scènes in de film lijken steeds een mengsel van een schilderij en een gedicht.

Ontroerend hoe teder de zoon de moeder steeds toedekt en behandeld!

Vreemde (scheve) camerastandpunten ook. Het geeft me af en toe het gevoel dat ik als kijker in het gras liggend de taferelen gadesla.

Bij vlagen hypnotiserend, dat wel. Vooral vanwege het wezenlijke vlekkeloos en gezaghebbende compositie die nimmer zo overeenkwam als een tableau. het pessimisme is nooit eerder zo angstaanjagend geweest, Wat voor mij een redenering is om de film niet te kunnen 'voelen'.

Ik voelde me meer als een vreemdeling die stiekem vanuit een afstand meekeek, dan een familielid in bijzin van de zoon, om zo zijn leed en mentale/fysieke kwelling te kunnen voelen. Wil verder even zeggen dat het begin scène/onderhoud tussen de moeder en de zoon wel zeer bijzonder aanvoelde:

''Zoon: Last night, I had a dream.

It was strange.

For a long time,I was walking along a path...

and someone was following me....following me, he was.

Finally, I turned around...

and asked him why he was following me.

Guess what he said.

Moeder: He asked you to remind him of several lines.

Zoon: What lines?

Moeder: I am seized by a suffocating nightmare.

I awake terror-stricken, covered in sweat.

God, dwelling in my soul, affects only my consciousness.

He never extends to the outer world.....to the course of things.

Zoon: I am seized by a suffocating nightmare.

And I am stricken with terror and awake covered in sweat.

God, dwelling in my soul, affects only my consciousness.

He never extends beyond me to the outer world.....

to the course of things.

My heart is heavy from such imperfection.....

Moeder: My heart is heavy from such imperfection.

I saw and heard all of this.

Zoon: In your dream?

Moeder: Yes, in my dream.

Zoon: That means we have the same dreams.

Moeder: Yes...we do.''

Snap goed dat je ontzettend van een film als deze kunt genieten. Dat lukte bij mij niet helemaal. Wellicht door de matige kwaliteit waarin ik de film bekeek, maar dat zal niet de voornaamste reden zijn. De natuur en de rust spraken me wel erg aan. Maar het samenzijn van moeder en zoon deed me niet zo veel. Terwijl de film hier natuurlijk om draait. Ook hun conversaties vond ik zelf maar wazig en weinig boeiend.

3*

Het is nou meer als een week geleden dat ik deze film heb bekeken, en als ik er aan terug denk krijg ik toch nog een warm gevoel van intense vriendschap en prachtige rust.

Maar daar blijft het dan ook bij, want op het moment dat ik de film zat te kijken vond ik de dialogen maar weinigzeggend en zaten er tergend lange beelden in die echt naar het saaie toe gingen.

Voor het gevoel en de sfeer die ik er nu nog steeds bij voel krijgt deze film wel een voldoende.

Een artistiek hoogtepunt..

Zowel op visueel vlak, een vormgeving, contrastarm, vegerig soortig olieverfidee maar dan in filmvorm, ik vond het geweldig. Echt iets volledig nieuws voor mij, en het had iets betoverends. Maar ook inhoudelijk trouwens, een typische Russische hypnotiserende betovering met lang uitgesponnen scenes. Geweldige shots in een desolate omgeving, mooie dialogen (eerder monologen), maar vooral een liefdevol portret van moeder en zoon vergeven van rust en kalmte.

Pas mijn eerste Sokurov, naar op zoek gegaan vanwege de eerdere successen van de Russische cinema, en dit is alweer een pareltje. Is dit een beetje herkenbaar voor zijn films, of valt het niet te vergelijken? In ieder geval een dikke aanrader voor liefhebbers trage, emotionele en typisch Russische films, evengoed een afrader voor de vlotte kijkers.

4.5*

Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen hier een poetisch kunstwerk inzien, juist daarom baal ik zo dat ik het niet zo zag of voelde. Misschien lag het wel aan mijn bui of het tijdstip dat ik keek want na een kwartier had ik echt zoiets van, waar ben ik nou weer aan begonnen. Ik vergeet nog wel eens dat dit soort films wel enige voorbereiding nodig hebben en je ze niet zomaar, zonder enige voorinformatie op welk tijdstip ook kunt opzetten, al hebben ze nog zo'n korte speelduur, in zijn geheel leek dit ook juist wel het dubbele te zijn. Het deed me wat dat beterft erg aan Tarkovsky denken, ook zo'n man wiens films ik moeilijk kan vergeten, ondanks dat de meeste me nogal tegenvielen, misschien wil ik het wel gewoon te graag goed vinden en lopen de verwachtingen daarom steeds zo in de soep. Of ik heb de inteligentie er niet voor dat kan ook natuurlijk, het gevoel is er immers wel. Het lukt me negen van de tien keer in ieder geval niet om er grip op te kijgen, op die Russische cinema. Toch wel balen altijd!

Nou vond ik dit verre van slecht hoor, toch wel een indrukwekkend stukje cinema vol oprechte emoties en schitterende surrealistische omgevingen, mooi gedaan met die wazige lens ook. Waarschijnlijk heiligschennis maar naar mijn idee ook wel ietsjes te arty farty. Pas tegen het einde aan, ergens in het laatste kwartier, werd ik echt gegrepen door wat ik zag. De zoon die door de bossen dwaalt, in huilen uitbarst bij die boom, vervolgens thuiskomt en zijn moeder dood aantreft, kippenvel! Maar toen het beeld eenmaal zwart werd had ik toch zoiets van, sja oke dan nu maar naar bed, zonder dat ik daarna nog heb gedacht over wat ik zojuist had gezien, wat bij de meeste films die emotioneel veel indruk maken toch vaak wel gebeurd, pas nu ik er een paar dagen later iets over schrijf komt het allemaal weer bovendrijven en voel ik dat de voorzichtige voldoende die ik wil gaan geven absoluut niet op zijn plaatst is. Maar goed kan het ook moeilijk forceren...

Nou ben ik op de een of andere manier wel benieuwd geworden naar meer van Sokurov, vooral Days of the Eclipse, naar het schijnt zijn andere meesterwerk. Die zal dit jaar nog wel aan de beurt komen, naar alle waarschijnlijkheid zal deze dan ook nog wel een keer langskomen en misschien stijgt hij dan wel in waardering...

3 sterren

Hmm een dubbel gevoel houd ik aan deze film over. Enerzijds lijkt werkelijk elk shot op een schilderij, een kunstige pracht die je niet kunt negeren. De relatie tussen moeder en zoon doet echter wat vreemd aan. Dergelijke liefkozingen met je moeder zijn mij in ieder geval vreemd. Maar goed, dat kan ook een groot cultuurverschil zijn (overigens is dat met de Russen niet het geval, me dunkt). Indien het partners waren geweest was het wat aannemelijker geweest. De gevoerde dialogen (en verder vooral het gebrek eraan) maken het in combinatie met de wazige en wat gelige natuurbeelden een aparte ervaring. Iets wat ik bij Idi i smotri eveneens, zij het in mindere mate, terug vond komen. De emotionele uitspatting van de zoon tijdens een solowandeling in de bossen was pakkend, en vooral de vlinder op het lichaam van zijn moeder blijft me bij. Desondanks is het voorgaande voor mij onvoldoende om de film tot grote hoogte te doen stijgen. Ik vond dat er te weinig gebeurde om mijn aandacht er volledig bij te houden. Sterker nog, vrij saai is het stempel dat ik erop zou willen plakken. Het was mijn eerste film van Sokurov en dit genre, zo je daar al van kunt spreken, is mij min of meer vreemd. Misschien moet ik er meer van zien om het echt te gaan waarderen.

Ik had weer eens zin in een zwaarmoedige Russische film, dus deze maar opgezet. Als ik in zo'n bui ben hoop ik toch vooral op een film die eenzelfde gevoel bij me kan opwekken als Tenshi no Tamago, maar tot nu toe kan er nog geen film aan die film tippen. Ook Mat i Syn - die overigens ongeveer dezelfde speelduur heeft - komt niet in de buurt. Sokurov doet wel een aardige poging, de film is zeker erg sfeervol, maar kan me niet helemaal meevoeren. Grootste manco ligt wat dat betreft in de soundtrack. Het is allemaal te zwakjes: de omgevingsgeluiden hadden meer op de voorgrond aanwezig mogen zijn, en als er muziek klonk, wilde dat ook niet echt betoveren.

Ook de beelden voelen halfslachtig aan. De lange shots van de velden en de natuur zijn verantwoordelijk voor de meeste sfeer, maar het voelt onafgewerkt aan. De kadrering is niet altijd fraai en vooral ziet het er vaak uit als een onscherpe foto.

Jammer, zeker als je bedenkt dat deze film uit 1997 komt. Het ziet eruit alsof ie veel ouder is en dat is een gemiste kans. Vanwege de sfeer toch nog 3*.

Grappig dat je deze film aanbeveelt. Heb hem tijden geleden al eens gepindakaasd, en klikte er vannacht een paar keer doorheen, nadat ik Krug Vtoroj had gekeken. Wat me direct opviel waren de prachtige shots.

Nu ik de film gezien heb, en kan ik niks anders concluderen: dat deze (mijn inziens) vele malen mooier en beter is als Krug Vtoroj. Sokurov neemt veel meer dit tijd om uit te beelden wat hij wil vertellen en laten zien (ondanks de film zelf korter is). De shots lopen beter en overzichtelijker in elkaar over. Krug Vtoroj leek meer een experiment, zonder dat Sokurov wist welke kant hij op wilde gaan. In deze film heeft hij duidelijk zijn artistieke statement weten te maken. Het verhaal op zichzelf vond ik niet heel bijster interessant. Maar door de stijl van filmen ontstaat er een van de meest intieme films die ik heb gezien, en wat denk ik ook de bedoeling is geweest van deze film

Een prachtige film!!! Bedankt voor de aanrader. Ik heb hier van genoten!

God, die in mijn ziel zwerft, beïnvloedt alleen mijn bewustzijn.
HIj reikt nooit buiten mij, naar de buitenwereld,
naar de gang der dingen.
Mijn hart is zwaar door zulke onvolkomenheid.

Een film waarin de visuele pracht lijkt te overheersen, maar het weinige wat er in gezegd wordt, is in mijn ogen niet zozeer alleen maar 'poëtisch', als wel zeer ter zake. Het brengt het geheel in een perfecte balans, waarin beeld en woord tezamen een afspiegeling vormen van hoe het een mens te moede kan zijn in confrontatie met 'de loop der dingen'.

De moeder, in reactie op een rollende onweersdonder: 'Wie is daar? In de hemel?'
De zoon: 'Er is niemand. Er is daar niemand.'

De natuur, het bestaan, is hier wat het kennelijk is: schitterend, subliem; maar ook stom, onverschillig en onbegrijpelijk. Sokurov hoeft niet eens de wreedheid en angstaanjagendheid van die natuur te belichten (zoals bijvoorbeeld Von Trier in Antichrist, een film die de Deen misschien net zo goed aan Sokurov had kunnen opdragen, in plaats van aan Tarkovskij) om zijn mens zijn eindigheid, nietigheid en verlatenheid te laten voelen.

Natuurlijk voelt een mens zich niet alleen tegenover de natuur staan, maar is hij tegelijkertijd ook onderdeel van. Afhankelijk van waar iemand zich in zijn subjectieve beleving op de lijn tussen die twee mentale polen bevindt, zullen de beelden die Sokurov ons hier voortovert - en dan met name die waarin de mens als het ware lijkt te verdwijnen in die natuur - iets verleidelijks hebben, dan wel een gevoel van onbehagen en verlorenheid, van zinloosheid, oproepen.

Dat 'verdwijnen' (en toch weer verschijnen) zien we zelfs letterlijk gebeuren, in het spel van bewegend licht en schaduw, in de scène van de droge rivierbedding in het bos.

De tekenen van menselijke beschaving (een in de verte voorbijrijdende trein, een fragment muziek, flarden van een kinderliedje, een zeilscheepje op een onafzienbare zee) in deze film lijken de eeuwige ongenaakbaarheid van de natuur, en de voorbijgaandheid van de mens, alleen maar te benadrukken.

Moeder en zoon? Zeker. Maar ik kan me tegelijkertijd toch ook niet aan de indruk onttrekken dat deze zoon hier met zijn eigen ziel onder de arm rondsjouwt. Een ziel die aan het eind van zijn latijn is.

De eindscène is schitterend (de 'rol' van de vlinder doet denken aan die van het vogeltje in Tarkovskij's Zerkalo), en het is onthutsend - maar ook verschrikkelijk raak - hoe hier het geblaf van een hond de serene plechtigheid van die scène aan stukken scheurt.

Maar wat een eh.. pay off:

'Moeder, ik weet dat je me kan horen. Luister naar wat ik je te vertellen heb. We zullen elkaar terugzien, waar we hebben afgesproken. Wacht daar op mij. Hou vol, lieverd. Hou vol.'

Tegenover de eeuwigheid van de natuur, poneert de mens hier zijn eigen eeuwigheid, als om zich als mens te handhaven, in een tegelijkertijd subliem en onverschillig universum.

'Woef!'

Mother and Son is soms echt letterlijk een schilderij, als je de film even stop zet. Een schilderij met vooral erg herfstachtige kleuren, ook al speelt het zich in de lente af, wat het geheel een ietwat mistroostig sfeertje meegeeft.

De manier waarop de moeder en de zoon met elkaar omgaan, was wel lief en er zaten ook best een paar aandoenlijke momenten in. Sokurov filmt het allemaal met lange shots, waardoor het ook een bepaald gevoel van rust weet uit te ademen. Precies een soort zelfde gevoel van rust, als mensen krijgen die een aantal minuten naar een schilderij zitten te staren, en zo lijkt Sokurov het hier ook bedoeld te hebben.

Ondanks dat er soms niet veel gezegd wordt, wisten de beelden al een soort van emotie bij mij op te wekken. Je merkt ook aan alles dat de band tussen moeder en zoon erg sterk is. Ik vond het erg mooi en licht ontroerend om te zien en het einde is ook erg sterk. Mother and Son lijkt hier en daar erg op Tarkovsky’s Zerkalo, maar waar die laatste mij niet kon raken, daar lukt het Sokurov met dit werkje wel. Klein, intiem en best emotioneel, maar vooral ook erg goed.

4,0*

Een mens kan kijken en een mens kan zien, Mother and Son laat mij tot deze tweede categorie doordringen, met andere woorden: er wordt een sluier voor mijn ogen weg getrokken.

Verwondering is wat er achterblijft, bestaand uit het besef tot welke grootsheid de mens in staat is.

Natuurlijk is de mens een klein wezen dat machteloos is tegenover het sublieme, maar daartegenover staat dat de mens een bewustzijn heeft, waar God in leeft (zo als dat zo mooi in het begin van de film wordt gezegd). Dit bewustzijn zorgt er voor dat de mens lief kan hebben en zichzelf kan opofferen (of creeert zo als Sokurov doet) , wat zo ontroerend verbeeld wordt.

Op de manier hoe Sokurov zijn beelden uitkiest, beelden waarin de levende natuur, de kwetsbare mens omsluit: door hierop de camera -lees: ons oog- te richten, weet Sokurov het een ziel te geven. Hij laat ons een wereld achter de vormen zien, zeer bijzonder!

Wat een saaie film is dit! De beelden zijn schilderachtig dus hebben wel wat, maar er gebeurt helemaal niets in de film. Liefhebbers zien er veel symboliek en romantiek in, maar het kon mijn aandacht niet vasthouden.

Van deze film had ik eigenlijk niet zo veel verwacht, dit gezien het verhaal dat mij nu niet bepaalt aanspreekt. Het heeft tenminste alles in zich om een doodsaaie film te worden. Dat het uiteindelijk toch niet werd ligt vooral aan de schitterende beelden van de natuur die Sokurov ons even voorschotelde zoals bij voorbeeld de bossen en golvende landschappen met daarin meermalen het geluid en de rook van de stoomtrein. Wat een rust straalde dat uit.

Al met al een mooie film dus deze film van Sokurov waarvan de lengte van 73 minuten meer dan voldoende is.

4,0*

Moet het nog gezegd dat dit een heel bijzondere film is.

Een tentoonstelling van prachtige landschapschilderijen met daarin twee vereenzaamde mensen. Heel expressievol.

Er gaat ook veel tederheid vanuit want wat is emotioneler dan een hulpeloos mens dat moet gedragen worden om eventjes elders te vertoeven, zeker als het gaat om een zoon die zijn moeder draagt.

Lange stilstaande scenes wekken het vermoeden van symbolische waarden op en dat gebeurt zeker met deze film.

De trein, bijvoorbeeld. Ik dacht gewoon : het leven dat voorbijgaat.

Persoonlijk hecht ik er geen superlatieven aan, maar vond het wel mooi en bijzonder

Kan mij niet zo gauw een film voor de geest halen als deze. Waarin vrij minimalistisch via een

aaneenschakeling van even schilderachtige als somber en dreigend gekleurde scenes de nietigheid

van de mens, de onontkoombare eindigheid van het leven en de verwerking van verdriet wordt

verbeeld.

Heb echt geworsteld met de film en ik verwachtte er zoveel van. Alsof (en we weten natuurlijk dat de invloed daar is) Sokurov zijn eigen Spiegel wilde maken. De vale kleuren en het vervormde beeld creëerden een soort tussenruimte van leven en dood maar leidden ook zodanig af dat de film dramatisch en poëtisch nooit echt binnen wilde komen. Bij Tarkovsky is die esthetiek volledig geïntegreerd en is zeggingskracht een enkel woord, geen gespannen spel tussen stijl en hartsinhoud.

(Cinemember)

Letterlijk een erg schilderachtige film waarbij elk beeld werkelijk een poëtisch schilderwerkje lijkt. Zeer idyllisch en erg mooi allemaal. Het kleurgebruik en de natuurbeelden komen erg sterk naar voren. Zeer stilistische film ook met een vaste camera. Vele beelden blijven ook vaak erg lang hangen waardoor het tempo zwaar gedrukt wordt. Het geeft je de gelegenheid om op zoek te gaan naar details en kleine dingen.

Het plot beperkt zich tot de zorg van de zieke moeder door de zoon. Ontroerend en mooi weergegeven. Het lijden en de liefde gaan hier hand in hand. De soms troebele beelden symboliseerden misschien wel de wereld tussen leven en dood.

Een film die ik vooral technisch hoogstaand vond. Qua plot ondanks het zwaarmoedige thema en mede door de vele langzame beelden me nooit 100% lekkernij de film gevoeld. Toch nog voldoende appreciatie om deze score te geven.

Speciaal.

Erg stemmig gebracht. Gestript van opgeklopt sentiment, maar heel teder en klein. Met slechts een dik uur speelduur werkt dat wel. De film neemt in dat uur ook gewoon z'n tijd, met slechts weinig scènes. Doordat elk shot z'n tijd neemt krijg je de kans om de schilderachtige enscenering op te nemen. Dat is evenzeer origineel. Ik weet alleen niet of ik het visueel een echt mooie film vind. De keuze om met de lens te spelen en van alles uit te proberen geeft soms rare verhoudingen en een wazige look. Dat moet voor het dromerige zorgen, maar net de stemmige realiteit van de nakende dood en het rouwen achteraf maakt deze film voor mij de moeite.

3