See You Next Tuesday (2013)

Op en rond 2012, zoekend naar een identiteit, nieuw bloed, een ontsnapping aan verveling en naderende vereenzaming, waren ze daar ineens. Met vette sprietjes haar, een zwerversbaard, in ongewassen kringloop kloffies rondlopende, My Little Pony poppetjes door de oren geregen, shirt met een zo ingewikkeld mogelijke pop reference dragende, tussen 3 studies, geslachten en banen inhangende, overal net iets meer vanaf trachtend te wetende, zichzelf met een bizarre, onnavolgbare vorm van humor ingepantserde figuren. Ofwel.. De hipster! Volgens mij bestaan ze niet meer in zulke getallen, en zijn alleen hun bedenkelijke look en minimalistische koffietentjes doorgebroken tot de mainstream, waardoor vele van schrik teruggekropen zullen zijn onder hun steen, een list bedenkende hoe ze de beste incognito comeback kunnen maken. Deze film is wat mij betreft een goede afspiegeling van deze hopeloos vervelende aanstellers en die verwarrende tijd in mijn eigen leven. Het probleem is alleen dat het gemaakt lijkt door eenzelfde soort groep die geen enkele intentie lijkt te hebben gehad personages tot leven te brengen die geloofwaardig zijn, of op z'n minst enige compassie uitlokken. Ik hou van alle mensen en mijn inlevingsgevoel kan bizar ver rijken, maar individuen zo leeg als Mona en haar zus, die het zo over zichzelf afroepen laten me volledig koud. Alleen het wederzien met twee van zulke zelfverklaarde weirdos riep een gevoel van plaatsvervangende schaamte en zwartgalligheid op. De humor had relativerend kunnen werken maar lijkt in te veel scenes vergeten, met als dieptepunt de fake bevalling. Zonde want de film had dezelfde rauwe look als veel vroege mumblecore's, waaronder Frownland, die wel wisten te overtuigen. Niet zo heel vreemd dus dat dit tot in de krochten van het wereldwijde web vergeten lijkt. Eventueel zou het in een nabije toekomst weer eens boven kunnen komen drijven in de zoektocht naar het zelfde sentiment, maar het is ook dan een ''tijd'' waarvan het me zeer onwaarschijnlijk lijkt dat iets of iemand hem zal missen. (2*)

De film opent met een statisch beeld. We zien hoofdpersonage Mona die de camera inkijkt alsof ze in trance is. Het lijkt een foto ware het niet dat ze af en toe met haar ogen knippert. Als de begincredits eindigen en de muziek stopt blijft Mona nog even roerloos staan en draait zich dan plotseling om alsof ze weer instapt in de werkelijkheid. Mona beweegt zich in twee werelden. Een idyllische fantasiewereld en de smerige werkelijkheid van het dagelijkse bestaan waarin zij zwanger is en geen man heeft.

Het begin is niet onaardig en biedt hoop op een film waarin de registers van mooi drama, waanzin, absurdisme en komedie eens lekker worden opengetrokken. Helaas is See You Next Tuesday niet de film waarop ik hoopte. Na het intro volgt een vervelende film bevolkt met vervelende personages. In de langdurende anderhalf uur die volgt ontmoetten we depressieve, verslaafde, egoistische, onevenwichtige, kortzichtige en vooral zeer zeikerige vrouwen die meestentijds met veel geschreeuw blijk geven van hun geweldige aanwezigheid.

Al deze ellende openbaart zich in een warrig script dat zich voortsleept van crisis naar crisis. In al het crisisgeweld gaat het verhaal volkomen tenonder. Het verhaal krijgt geen voet aan de grond tussen al het lege gebrabbel en geschreeuw van de personages. Juist in een constellatie met neurotische, zelfingenomen, lethargische en luidruchtige personages is een strak gekaderd verhaal nodig om de boel niet te laten ontsporen. Nee dus.

Het zou misschien allemaal nog te verhapstukken zijn als de maker er wat zelfspot of humor in zou gooien. Ik heb echter geen humor of relativering kunnen ontdekken. See You Next Tuesday is een vervelende film met hele vervelende personages. Absoluut geen komedie. Wel een grote bron van irritatie. See You Next Tuesday is trouwens verhullend taalgebruik voor het woord cunt. En dat woord is de perfecte titel voor zo’n kutfilm.