Meningen

Verrassend.

Had mij aan een Spielberg aftreksel verwacht, maar buiten de overeenkomst in titel is er volgens mij niet veel te vergelijken.

Rare opzet, eerste half uur is wat wennen aan de personages en de gebeurtenissen. Een stelletje nerds dat graag wat te ver gaat komt in contact met een nogal gestoord mens. Ongewild raken ze verstrengeld in criminele activiteiten. Rare personages met vreemde drijfveren soms, maar op zich zeker boeiend.

Middenstuk is inderdaad iets minder boeiend, maar het einde mag er echt wel zijn. Effecten ogen wat goedkoop, maar Hark is aardig bruut in zijn weergave van geweld. Geen brave "die kan niet dood want het is een hoofdpersonage" zooi in dit filmpje. Had het eerlijk gezegd niet zien aankomen, al kent de Hark horror uit hetzelfde jaar ook wel een paar van zulke scenes.

De film is mooi opgepoetst, wat zeker helpt. Visueel echter niet opvallend, maar wel vermakelijk en bij momenten verrassend grof.

Redelijk Hark filmpje dus, al is het toch vooral voor verzamelaars.

3.0*

Vond dit anders een best apart geval voor een HK film.

Toch opvallend bloederig en twisted voor een HK horror film. Deed me soms wat aan Italiaans werk denken, al is het verder niet bepaald extreem of echt goor.

Verder erg typische humor en uiteraard een stevige streep martial arts. Dat alles zorgt voor een nogal vreemde combinatie die tegen een moordend en erg nerveus tempo voorbijraast. Ook de muziek draagt daar zijn steentje toe bij. Enorm lawaaierig en kriebelig getoeter en getuut. Maakt van de film, hoewel hij toch niet erg lang duurt, een best vermoeiend zitje.

Maar zeker wel apart. Vond dat de muziek af en toe echt iets aparts met zich meebracht, drukke stijl van acteren was er dan net iets teveel aan, maar verder een lollig, nogal gory voor HK standaarden, werkje.

Had na Hark's eerste film wel wat meer verwacht, iets meer klasse, want buiten de mooie gevechtsscenes brengt hij toch niet bepaalt veel, maar vermakelijk is het zeker.

3.0*

Fijn.

Een klein, voortkabbelend dramatje. Daarvoor is het Japanse platteland uiteraard erg geschikt, het tempo is daar sowieso wat lager en heel modern oogt het ook niet. Het is de ideale setting om dit verhaaltje te ontplooien, wat Nishikawa dan ook erg bekwaam doet.

Het verhaaltje is op zich best leuk, met name omdat een nogal louche onderneming toch met veel warmte en genegheid verteld wordt. Shôfukutei is daar ook de perfecte acteur voor, hij speelt z'n rol dan ook met verve. De rest van de cast moet zeker niet veel onderdoen, al zijn de meeste acteurs wel gewoon getypecast.

Erg enerverend of opvallend is de film niet. Beetje raar om te lezen dat hij ooit als beste in de KJ list naar voren is gekomen, anderzijds is dat een blad dat typisch gevoelig is voor wat braver drama werk. Film had allicht iets korter gekund en iets meer scenes mogen bevatten die echt indruk maken, maar de liefhebber van het genre heeft er een leuk filmpje bij.

3.5

Eens met bovenstaande heren, alleen is de motivatie iets anders.

Wel duidelijk is dat deze film draait rond de Joseph en Chloé, en met name de kracht waarmee beide kinderen deze rollen neerzetten. Twee erg mooie, maar moeilijke rollen, die met verve en overtuiging om het doek gezet werden. Amper te geloven, gezien het kindersterretjeswerk dat je in vele andere films te zien krijgt.

De relatie tussen beide kinderen is geweldig om volgen, vooral hoe die openbloeit terwijl de kinderen zelf eigenlijk weinig veranderen. Potentieel voor een 5* film, dat is zeker.

Niet het hak-op-de-tak scenario (best verdedigbaar in deze film vind ik), maar de TV-film aanpak van het geheel stelde mij erg teleur. Visueel vaak erg karig (al was de intentie - en vooral de mogelijkheid - er vaak genoeg we), veel was er eigenlijk niet te zien. Ook het gebrek aan muziek maar vooral het typisch 'we vertellen ons verhaaltje' tempo maakten mij een beetje afkerig van deze film.

Maar de film staat verder als een huis, daarom hou ik het op 3.5*. Alleen jammer dat er zoveel meer inzat.

Niet bijzonder.

Weet ik eindelijk ook een goed voorbeeld van films die een 8 Femmes parodieert. Jammer dat deze film wel erg makkelijk in z'n kaarten laat kijken.

Als halverwege het lijk verdwenen is en die directrice nog eens extra hamert op het feit dat die andere vrouw hem vermoord heeft is 1 + 1 al gauw 2. De laatste scene die er nog aangeplakt is, is even subtiel als menig eindscene in een B horrorfilm waar we nog even de eieren van het monster zien. Jaja, 't is nog niet afgelopen![.

Eerste deel viel nog wel mee qua opbouw. Het weglaten van muziek zorgt voor een keertje voor meer sfeer (aangezien de -techische - kwaliteit in die klassiekers toch nooit op wat lijkt). Twee deel van de film is pure tijdverspilling, en wachten op de ontknoping. Die toch al redelijk duidelijk is verder. Visueel erg karig, afgezien van enkele shots op het einde. Duidelijk dat zwart/wit in een film als deze een stevige handicap is.

Eerste deel kijkt makkelijk weg, tweede deel is slaapverwekkend. En het gedoe over het einde is enorm overdreven. Enkel een beetje lachwekkend vanwege Clouzot's eigen waarschuwing misschien.

1.5*

Zeer pover.

Hitchcock toont niks maar vertelt alles. Oeverloos gezwam over wat er gaat gebeuren, hoe het gaat gebeuren en hoe het zal uitdraaien. Daarna weer oeverloos gezwam over wat er is misgelopen, wat de aanpassingen aan het plan zijn en hoe die zullen uitdraaien.

Het is 105 minuten kijken naar pratende, starre gezichten. Milland lijkt teveel op een Stewart cloon en Kelly acteert als een slappe vod. Wat een dooie actrice.

Plot zelf heeft een hoog Matlock-gehalte. Die kon ook steeds moorden oplossen door naar de verkleuring van zitstoelen te kijken. Zwak plot dat ook erg uitvoerig uit de doeken gedaan wordt, zodat enige verrassingselementen nooit uit de verf kunnen komen.

En verder is er niks. Helemaal niks. Visueel lelijk en saai, de soundtrack is me niet eens opgevallen. Vast overstemd door al het gepraat en gebabbel.

Doet z'n tijd uit om één keertje te zien, herziening lijkt me hels. Vind Hitchcock maar een saaie pee.

1.0*

Goed.

Ondanks wat bange momenten op het einde is dit geen film waar mensen vluchten in de beukende techno/trance muziek omdat ze niet om kunnen gaan met hun problemen, maar gewoon omdat ze het fijne en expressieve muziek vinden. Dat doet de film in ieder geval goed.

Beetje jammer dat het hoofd-anthem wat melig is, want de rest van de soundtrack mag er absoluut wel zijn. Geen film-dance of andere halfbakken rommel, maar gewoon de muziek die je in discotheken terugvindt. Zaten een paar erg fijne stukjes tussen.

Drama is oké, maar de regie is soms net iets te mat om echt te overtuigen. Lan en Hsieh doen het verder wel goed en ook visueel zitten er boeiende scenes tussen, maar het had als geheel nog net iets blitser gemogen.

Fijn filmpje, mist net de finesse om écht goed te zijn.

3.5*

Matig sportfilmpje.

Het eerste Hong Kong baseball team. 't Is blijkbaar wel gebaseerd op waargebeurde feiten, maar het is toch vooral weer hetzelfde klassieke sportverhaaltje dat langzaam uitgevouwd wordt. Beetje coming of age en drama erbij uiteraard, want op één wedstrijd alleen kan je niet teren.

Speelt zich ook af in de jaren '80, dus de nostalgie kaart wordt ook graag getrokken. De film probeert zo misschien net wat te hard te behagen, maar het is anderzijds ook niks wat ik vooraf niet verwacht had. Films als deze weten nu eenmaal nooit veel origineels te brengen.

Het zit verder wel redelijk degelijk in elkaar. Aardig geschoten, met het acteerwerk is ook niks mis, maar uiteindelijk zijn dat zaken die ook niet op zo'n niveau zijn dat ze de film echt omhoogkrikken. Degelijkheid dus, niks meer, niks minder.

2.5*

Drakerige WWII docu.

In z'n tijd allicht net wat interessanter, maar ondertussen zijn er al zoveel docus en programmas gewijd aan deze oorlog dat deze docu nog maar erg weinig te bieden heeft. En waar deze docu dan afwijkt van de rest is het vooral erg melig en gekunsteld.

Jennings neemt namelijk de geboorte van een kind als uitgangspunt, waarbij de voice over zogenaamd het verhaal van de oorlog doet tegen het kindje. De weinige tijd die er is wordt zo opgeslorpt door iets wat compleet z'n effect mist, en zo wordt het eigenlijk alleen maar saaier.

Wat historisch beeldmateriaal, vooral uit de UK dan, zal sommigen misschien nog wel aanspreken, maar ik kon er echt helemaal niks mee. Zoals wel meer films op "de meest cinefiele filmlijst ooit", absoluut niet de moeite.

0.5*

Best oké.

Apart dat een film anno 2015 teruggaat naar de 70s. Je zou denken dat ze 10 jaar te ver zijn teruggereisd. Maar gezien het onderwerp is de keuze al wat logischer, anderzijds is het dan wél weer vreemd om net nu een film over de wat vrijere liefde te maken. De geldende moraal in de US staat daar niet meteen voor open.

Gelukkig ook dat én het boek van een vrouw is, én de regie door een vrouw gedaan werd. Zo ben je ineens van die hele "creepy director" discussie verlost en kan het gewoon om de film gaan. Die dus best wel oké is, al ben ik dan niet zo'n liefhebber van het hele jaren '70 sfeertje.

Toch wordt het best aardig in beeld gebracht, vooral dankzij de animatie die her en der doorheen de film verwoven zit. Ook de personages en hun verwikkelingen zijn niet meteen alledaags, waardoor de film geregeld verrassend uit de hoek weet te komen.

Aardig acteerwerk ook, duurt niet te lang, maar écht bijzonder vond ik het nu ook weer niet. Daarvoor is het sfeertje misschien net iets te vrijblijvend? Beetje humor, beetje drama, beetje romantiek ... maar niet echt iets wat écht de overhand neemt.

3.0*

Meh.

Een volbloed kinderfilm, en niet enkel omdat de film bijna uitsluitend teert op jonge acteurs. De typetjes en situaties hebben ook meer iets van een TV-serie dan een echte langspeelfilm, maar populair zal het wel zijn aangezien er nog twee vervolgen op deze film zijn.

Zahn komt er eigenlijk amper in voor, het hoofdpersonage is maar een klier en de meeste andere personages zijn wat te saaie clichés om echt leuk te zijn. Een paar grappige momentjes, maar eerder uitzonder dan regel.

Vond het niet zo grappig, weinig aandoenlijk en met een vervelend hoofdpersonage erbovenop een film die weer snel vergeten zal zijn. Misschien komt het omdat het hele brugklasgebeuren mij ook compleet onbekend is?

1.0*

Bah.

Hopelijk het einde van de reeks, want het is niet echt genietbaar meer. Beetje jammer want net in dit deel wordt die vervelende moeder wat naar achter geschoven en krijgt Zahn meer ruimte, maar het is gewoon echt niet meer te pruimen.

Zachary Gordon is echt zo'n enorme klier, het plot is in deze film niks meer dan een aaneenschakeling van losse sketches rond een centraal thema (zomervakantie) en de grapjes zijn zo enorm getelefoneerd en slecht uitgevoerd dat ik het al redelijk snel gehad had met dit derde deel. Gelukkig werd de speelduur weer teruggebracht naar 90 minuten, een half uur extra was helemaal niet te behappen geweest.

Zelfs Zahn kon dit vehikel niet meer redden. Lekker in de vriezer met deze reeks, en dat we ze snel mogen vergeten. Vreselijke preutse rommel.

0.5*

Bleh.

Gaat gewoon voort op hetzelfde elan als de eerste film. Niet verwonderlijk natuurlijk, aan een succesformule raak je niet al te veel, zeker niet wanneer het een jonger publiek betreft. Maakt wel dat ik ook aan dit tweede deel niet veel aan vond.

Dit deel heeft een wat prominentere rol voor de moeder, wat jammer is wnat die is zo mogelijk nog vervelender dan Greg. Verder het ik een serieuze allergie voor een aantal scenes in deze film. Neem de scene op het einde waar die moeder als een idioot naast het podium staat te dansen en de hele zaal ineens begint mee te doen ... kan er gewoon niet zo goed tegen.

Verder weinig leuke personages, vervelend en herhalend drama en een zeldzame glimlach. De film duurt blijkbaar maar 96 minuten, maar het lijken minstens twee uur. Mnee, 't is dat Zahn hier en daar nog eens een idiote kop trekt, anders was het helemaal niet uit te zitten.

1.0*

Stevige tegenvaller.

Aan alle mensen die zeggen dat het camerawerk in films als [REC] en Cloverfield geen kunnen vergt ... kijk deze film en zie het compleet misgaan. Halfbakken mix tussen handycam en gewone shots, waarrond nog een vreselijk uitleggerig excuus werd verzonnen. Zit ik absoluut niet op te wachten tijdens een zombiefilm. Ja, er zit muziek onder want we willen niet alleen laten zien wat er gebeurde maar we willen jullie ook aan het schrikken maken want blahdiblahdiblah

Verder inderdaad nogal wat maatschappijkritiek. De media, informatieoverload, filmers, massahisterie, een priester ... ik volg Macmanus hierin. Uitermate ééndimensionaal, compleet onzinnig en niet meer dan een collectie aan toogpraat. Volgende keer gewoon schrappen.

Film weet verder absoluut nergens spannend te worden, de humor is nogal flauw, acteerwerk om te janken. Het lijkt alsof de filmwereld 30 jaar heeft stilgestaan.

Compleet overbodig en saai zombiewerk. Alle positieve elementen (snelle zombies! - want ze waren er weer, de schuifelende idioten die na de edit alsnog de wegrennende persoon hebben ingehaald ) die de laatste jaren geïntroduceerd werden, worden hier weer overboord gegooid. En wat aan modernisatie geprobeerd werd, mislukte hopeloos.

1.5* voor wat grappige gore stukjes. Maar echt goor wil het ook absoluut nergens worden. Zelfs dat is een beetje saaiig in deze film.

Niet al te best.

Spade doet het maar matig in deze film, maar wat ik het meeste miste was het "groepje" losers dat meestal terug te vinden is in de Happy Madison films. Alles komt nu eigenlijk op de schouders van Spade terecht en op z'n eentje kan hij de film niet echt dragen.

Komt ook omdat er één of ander bijna kinderlijk familieverhaaltje om de hoek komt piepen, daarbij mist de film een voldoende aantal grappen. Hier en daar wel lollig (devil's rabbit) maar het is te weinig, zeker omdat de speelduur ook wat boven de 90 minuten uitkomt. Heb ze liever iets korter, dit soort filmpjes.

Echt vervelend wordt het nergens, maar had absoluut grappiger, vlotter en minder zoet gemogen. Daarnaast is er ook een chronisch gebrek aan leuke bijrolletjes. De cameos zijn dan wel weer aardig, al waren de meeste "former child stars" van voor m'n tijd, heb je ook niet veel aan dan.

1.5*

Doods.

Het lijkt bij momenten wel een TV-film. Chavarrías geeft de ultieme invulling van "by the numbers" en weet daarbij zelf helemaal niks toe te voegen. Het resultaat is een nogal sfeerloos en eenvoudig genrefilmpje.

Na een kwartier wordt zowat de hele clou al weggegeven en wie in z'n leven al meer dan 3 horrorfilms gezien heeft kan de rest gewoon aanvullen. Hoeft niet vervelend te zijn maar Chavarrías doet ook echt helemaal niks met het materiaal. Nergens wordt het spannend, nergens bloeien de personages open en nergens toont hij zich een kundig regisseur.

Acteerwerk is matig, vooral van de kinderen dan (de twee bijna-broertjes zijn echt niet om aan te zien). Visueel extreem karig en ook de soundtrack lijkt ergens op een stoffige zolder te zijn gevonden. Er hangt een licht duister sfeertje, ironisch genoeg het enige lichtpuntje van deze film.

Volgens mij zag ik het logo van Venetië even voorbijflitsen in het begin van de opening credits, geen idee hoe ze deze film daar naar binnen hebben gesmokkeld, maar zou het eerder geloofd hebben wanneer er een logo van La 1 gestaan had. Jammer, want normaal zijn ze toch erg goed in deze soort films daar in Spanje.

1.5*

Raar.

Hoewel Cohen in deze film probeert een rode draad neer te zetten, lukt dat voor geen meter. The Dictator blijft ergens tussen mockumentary en sketchshow inhangen, waardoor het hele Coming To America verhaaltje helemaal nergens over gaat, tot vervelens toe zelfs.

Resten afzonderlijke scenes, waarvan er best een aantal grappige scene. Hoogtepunten zijn het gesprek in de helicopter en de eindspeech, maar doorheen de film blijven er goede momenten zitten. Verder zijn er ook wat grappen die compleet doodvallen, maar gezien de grappendichtheid is dat niet enorm verwonderlijk.

Wel leuk om een keertje gezien te hebben, best vermakelijk, af en toe écht grappig, soms oersaai. Bruno blijft voor mij de beste Cohen totdusver.

2.5*

Blitse mix tussen Taiwan en China.

Normaal zijn deze filmpjes net iets te zoet voor mijn smaak, maar deze Didi's Dream heeft toch wat extras. Niet in het minste de mooie cinematografie van Jing-Pin Yu, iemand die een film toch vaak wat extra moderne flair meegeeft.

En natuurlijk de dromen, die lekker gek en uitzinnig zijn. Dat deel van de film doet dan weer een beetje Japans aan, met aardig wat modieuze gekkigheid, wat de film een leuk laagje fantasy verleent. Het zijn uiteindelijk die elementen die deze romance wat extra smoelwerk geven.

Want verder is het een redelijk simpele mix van romantiek, drama en comedy. Uiteraard met ergens een dodelijke ziekte in verwerkt, een plot point dat in Azië de laatste 10 jaar iets té populair is geworden. Gelukkig is dat maar een klein deel van de film en zijn de laatste 45 minuten geen hardcore drama, maar toch weegt het een beetje op de verder erg frisse en luchtige sfeer.

Film duurt gelukkig niet te lang, ziet er fris en blits uit en kent een aantal mooie momenten en originele scenes. Een meesterwerk is het niet, daarvoor is het allemaal wat te gelikt, maar leuk tijdverdrijf is het zeker.

3.5*

Gewoon best goed.

Het concept is ondertussen wel bekend, het is de uitwerking die deze film alsnog tot een klein succesje maakt. En een ietwat serieuzere, down-to-earth insteek die vaak ontbreekt in soortgelijke films.

Waar de meeste van dit soort filmpjes al snel uitpakken met wat gore of uitzinnige trucjes om de kijker geboeid te houden, blijft het in Die redelijk sober. Dit zorgt er eigenlijk voor dat de dreiging waarmee de slachtoffers van "The Trials" te maken krijgen een stuk groter is dan het gillende vee dat in de Saw reeks op de proef wordt gesteld.

Visueel mag deze film er ook zijn. Mooi geschoten, sterk kleurgebruik. Verder is het acteerwerk ook naar behoren, Koteas is zichzelf langzaamaan een interessant oeuvre bij elkaar aan het acteren. Echt spannend wordt het nergens, wel erg sfeervol de hele speelduur lang. En dat is mij uiteindelijk meer waard in een film als deze.

Een leuke verrassing die binnen het captured people in a room genre z'n eigen wegje vindt en hoewel niet bepaald origineel is, toch uniek genoeg uit de hoek weet te komen. De lage score hier ... door de spelfouten in alle recensies heen is die niet zo moeilijk te begrijpen denk ik.

3.5*

Leuke woordspeling in de titel trouwens die aardig misleidend werkt.

Aardig filmpje dat de tijd redelijk doorstaan heeft.

Die Hard was en blijft wel een leuke film, maar het vet is toch een beetje van de soep. De actie is fijn maar nergens echt spectaculair of indrukwekkend meer, het ziet er allemaal een beetje stoffig uit, de soundtrack kreunt hier en daar wat, de bad guy is wel leuk maar net iets te braaf, de oneliners hadden ook niet gehoeven, het is allemaal net wat te lang.

Teveel "net niet"s om van een echt actiemeesterwerk te spreken vind ik. Geloof best dat Die Hard aan de wieg stond van een hoop andere films, en hij houdt wat mij betreft nog redelijk stand, maar is ondertussen toch al weer voorbijgestoken door een karrevracht andere films.

Vermakelijke onzin waar het vernis hoe langer hoe meer van afpelt.

3.5*

the same shit happening to the same guy twice

Jammer genoeg werkte het zinnetje niet helemaal, want als kijker had ik mezelf dit ook al bedacht. Het lijkt wel heel erg op een doordruk van het eerste deel, alleen de locatie is veranderd.

De actie is wat spectaculairder geworden, da's zowat het enige verschil. Verder blijft het wat flauwe oneliners regenen (inclusief de brakke timing) en ontploft er vooral veel.

't Is een aardig actiefilmpje waar verder weinig over te vertellen valt eigenlijk. Leuk vermaak, maar daar blijft het ook wel bij.

Nipte 3*

Beste uit de reeks.

Wat spectaculairder dan de eerste twee delen, wat het ook wat leuker maakt. Spanning heb ik nooit gevonden in de Die Hard films. Daarvoor is het einde te voorspelbaar en makkelijk steeds.

Verder brengt deze film ook niet zoveel. Audiovisueel is het vooral functioneel. Enkel de scene waarin Willes een 360° maakt in z'n autotje zag er echt leuk uit, de rest is het in beeld brengen van actie. Willis en Jackson vormen een leuk duo, het filmpje entertaint.

Daarom ook voor deze 3.5*. Zeker beter dan het eerste deel, maar verre van sterk genoeg om een hogere score te geven. Leuke, simpele actiefilm. Waar, zoals uit de vele korte reacties hier blijkt, redelijk weinig over te vertellen valt.

Beetje teleurstellend.

Deed qua opzet wat denken aan Honey PuPu. Thamrongrattanarit maakt een beschouwing rond het thema "dood", maar doet dat op de Google manier. Een hoop vignettes die weinig samenhangend zijn, maar daartussen nog wat faits divers en andere geinige foefjes zoals een oplopende death counter.

Het probleem bij deze film is vooral dat het voelt alsof Thamrongrattanarit iets te vertellen heeft, maar de film uiteindelijk vooral erg leeg en doelloos aanvoelt. Er wordt maar weinig zinnigs verteld of getoond rond het thema, de slice of life fragmenten voelen ook erg random en wezenloos aan.

Ook het beeldformaat was extreem irritant en waardeloos, de harde cuts naar zwarte schermen met wat informatieve zinnetjes waren ook geen groots succes. Het is een moedige poging om een beetje met vorm te spelen, maar de meeste experimentjes falen toch grandioos. Het is dat het verder nog wel mooi geschoten is, jammer dat het hele beeld daar niet mee mocht gevuld worden.

Mnee, gelukkig duurt het niet al te lang, maar Thamrongrattanarit neemt wat teveel hooi op z'n vork.

2.5*

Vond het een kleine tegenvaller.

Dat het verwijst naar Deer Hunter valt moeilijk te ontkennen, toch heeft deze film meer roots. Ik moest ook een aantal keren denken aan Kar Wai's As Tears Go By, misschien omdat Jacky Cheung een gelijkaardige rol speelt in die film.

Film hakkelt wat vreemd tussen oorlog, drama en actie. Het oorlog gedeeltje vond ik duidelijk het minste, hoewel de spanning in de kampscene wel hoog oploopt. Alleen de gevechten hadden een te hoog boem boem pief paf gehalte, iets wat je toch niet verwacht van een Woo. Had veel gestileerder gemogen.

Drama is wel goed, aangezien de band tussen de vrienden mooi wordt weergegeven en Tony Leung, Cheung en die kerel die Luke speelt genoeg charisma hebben.

Einde redt de film wel een beetje voor mij. Vond de mix niet geheel werken en de film te lang uitgerekt. Pas in de actiescenes op het einde komt het talent van Woo naar voren en wordt de film aangenamer om volgen.

3*, beetje een mengelmoes van themas en stijlen, raakt ook een aantal keer de goeie snaar maar is niet het beste waartoe Woo is staat is.

Njah.

Dit is zo'n beetje het type film waaraan mensen denken als je over Bollywood begint. Uitvoerige dansnummers die zo'n beetje geheel los staan van de film, lange muziekale intermezzos en een stevige brok overacting.

Vooral Shahrukh Khan is toch echt wel onuitstaanbaar, zowel in de narratieve scenes als in de danssequenties. Het verhaaltje tussendoor doen er nog alles aan om heel groots en episch te zijn, maar hoe harder men probeert hoe ridiculer deze hele film wordt.

Visueel is het dan best nog mooi af en toe, maar de soundtrack en het slechte acteerwerk zorgen er eigenlijk altijd veel dat er nooit een fijn sfeertje gecreëerd wordt. Erg veel baten die mooie plaatjes dan ook niet jammer genoeg.

En ja, zoals de meeste Bollywood films schuurt het ook weer tegen de 180 minuten aan. Amper uit te zitten.

1.0*

Weird.

Met Vaughn en James in de hoofdrollen en met comedy als hoofdgenre verwacht je ... een comedy. Eigenlijk is deze film dat niet. Een relatiedrama, met hier en daar wat komische accenten. Die scenes zijn dan wel weer erg duidelijk comedy, waardoor ze niet zo goed in de film vallen.

Eigenlijk is er maar één grappige scene en da's de 40 years speech, waar je bijna flashbacks krijgt naar Festen, maar dan met meer humor gebracht. Verder lopen Vaughn en James een beetje verloren in de film (die laatste als geniaal autotechnicus/uitvinder ... serieus?).

Het drama gedeelte werkt ook niet echt, wellicht omdat er te gewichtig gedaan wordt en het probleem zich maar blijft aandikken door onnozele situaties en onnodig extra drama. Zeker wanneer ook de relatie tussen Vaughn en Connelly onder vuur komt te liggen ontspoort de film compleet.

Achteraf had ik het kunnen weten ... Ron Howard is niet bepaald een begenadigd regisseur en ook hier slaat hij zelfs niet eens in de buurt van een te missen spreekwoordelijke plank. Flauwe dramady die enkel in een paar afzonderlijke scenes leuk weet te zijn en puur rekent op het main duo. Die kunnen echter niet genoeg meer maken van dit wrak.

1.5*

Fijn.

Film was bij release aan mij voorbij gegaan, niet zo heel verwonderlijk want HK is toch vooral het land van bekende namen, waardoor het soms even duurt alvorens nieuw talent boven komt drijven. Gelukkig zijn er tegenwoordig vangnetjes als Netflix.

Dot 2 Dot is een mooi maar gelikt dramatje. Een speels plotje dat best in een Johnnie To film had kunnen opduiken zorgt voor een bijna toeristisch en melancholisch rondje Hong Kong, visueel is het netjes vormgegeven en het sfeertje is warm en aandoenlijk. Alles is aanwezig voor een romantische 90 minuten.

Enkel het acteerwerk van Moses Chan viel me een beetje tegen. Hij maakt z'n rol nét iets te melig, waardoor het donzige gevoel van de rest van de film af en toe een klein beetje aangetast raakt. 't Is een klein smetje, maar het zorgt er wel voor dat ik de film geen hogere score kan geven. Hopelijk kan Why een iets betere cast verzekeren voor een volgende film, dan zit er zeker een halfje extra in.

Maar verder een leuke ontdekking, geen hoogvlieger maar wel een kwalitatief filmpje.

3.5*

De nieuwe Ninagawa is geweldig.

Ninagawa mag stilaan naast mensen als Nakashima gaan staan, want elke film die ze maakt is raak. Jammer genoeg is haar output redelijk beperkt, hoewel 2019 een goed jaar was en er zowaar twee films van haar te bewonderen zijn. Deze lijkt misschien nog meer op Smuggler van Ishii, maar die zullen de meeste mensen niet kennen denk ik.

Hoewel de film wel wat te vertellen heeft in de marge, is dit toch vooral puur entertainment, met prachtige decors, weirde personages en een extreem kleurrijke vormgeving. Acteurs doen het goed, met enkele geniale bijrolletjes en de soundtrack is een absolute meerwaarde. Leuk om te zien dat ook dat aspect van haar films eindelijk vol tot z'n recht komt.

10 jaar geleden was dit instant cult geweest, nu kijkt er niemand meer naar om. Beetje jammer, maar ik laat het verder niet aan mijn hart komen. Zolang Ninagawa dit soort films kan blijven maken heb ik helemaal niks te klagen. Ondertussen ook wel benieuwd naar die andere film die ze in 2019 gemaakt heeft, dit is in ieder geval wel weer een erg sterk visitekaartje.

4.5* en een uitgebreide review

Duidelijk minder dan het potentieel dat er in zit.

Heb het boek niet gelezen, maar hier en daar schemert het wel door. Vooral in de voice over, die meer klinkt als een opsomming van directe quotes uit het boek dan als een volwaardige filmdialoog. Derwig heeft er ook niet echt de stem voor om ze tot leven te brengen. Jammer, want er zat best wat humor in verscholen.

Wat ik ervan begrijp is de film ook aardig anders qua opzet (en afloop) dan het boek. Beetje rare keuze bij een verfilming, al kan de regisseur er misschien van uitgaan dat aardig wat mensen het boek reeds gelezen hebben en dus verrast zullen zijn door wat andere wendingen, terwijl diegene die het boek nog niet gelezen hebben toch niet beter weten. Toch klonk het boek mij als de interessantere versie.

Maar de film faalt vooral qua regie. Zoutloos verfilmd, visueel mak en lamlendig, soundtrackje van niks erronder en ook een paar serieuze miscasts. Derwig zelf doet het gelukkig wel goed, maar Reuten is compleet ongeloofwaardig, Schuurmans is saai en van Kooten compleet kleurloos.

Het einde hoort niet echt bij de rest van de film en faalt toch ook redelijk hard wat mij betreft. Je kan natuurlijk zeggen dat de film "Het Diner" noemt en de film ook (min of meer) eindigt na het diner (en daarmee de hoofdlijn niet af hoeft gemaakt te worden), maar daarvoor vond ik het diner tijdens de film zelf te weinig een echte spil.

Njah, de humor was af en toe wel leuk en als kijker kan je gezellig meeërgeren met Derwig, maar als wil is het maar een flauwe bedoening.

2.5*

Gemiste kans.

Carrell is leuk, zonder twijfel. Z'n Brick maniertjes komen weer naar boven en dan is hij op z'n best. Daarnaast is ook z'n hobby geweldig, op een zowel grappige als charmante manier. Verder wordt de cast leuk aangevuld met Jemaine Clement (dus toch Eagle vs Shark) en Zach Galifianakis.

De rest doet het jammer genoeg wat minder goed, Rudd voorop. Erg flauw acteurtje dat, ook mede door de grillen van de film, nergens weet te overtuigen.

Probleem is dat de film zelf nooit echt leuk wil worden. Roach lijkt niet te durven vertrouwen op z'n acteurs om humoristisch te zijn, en komt dan met typische overdreven situatiehumor (het etentje met de Zwitsers en de fake echtgenote als toppunt) die gewoon erg vervelend is. Het immer groter wordende kluwen van misverstanden is gewoon vervelend en onleuk. Gooi daar het erg melige einde bij en de film schiet zichzelf gewoon in de voet.

Jammer, want het uitgangspunt is geweldig en ook Carrell is goed op dreef. Dat zou meer dan voldoende moeten zijn voor een fijn filmpje, jammer genoeg wil Roach er teveel een beproefd formulewerkje van maken.

2.0*