Meningen

Grappig.

Administratieve en legislatieve rompslomp, vereeuwigd door het vinden van een fossiel. Mooiste van de docu vond ik die vrouw die maar vol ongeloof bleef beweren dat ze niet kon geloven dat gerechtigheid zo met de voeten getreden werd in haar geliefde USA. Die propagandamachine doet daar toch echt wel z'n werk.

Verder wel een interessant verhaal natuurlijk, al is ook deze docu weer érg eenzijdig en vond ik de wetenschappers zelf wel een beetje doorslaan. Die dude die daar elke dag tegen die kisten gaat zitten vertellen ... da's toch ook niet helemaal gezond meer. Rode draad door al deze docus is trouwens dat Amerikaanse "wetenschappers" er vaak maar schamel uitzien. Half landloper, half opa is daar blijkbaar dé wetenschappelijke look.

Amuseert wel, duurt inderdaad iets te lang, maar al bij al een aardig relaas over het geklooi met wetten die al lang hun doel voorbijgestreefd zijn.

3.0*

Hallo

Was nog niet echt bekend met het oudere werk van Hark, daarom dat deze film mij wel trok, al durfde ik er zeker niet teveel van verwachten.

Op basis van deze film wordt snel duidelijk waarom Hark furore heeft gemaakt. Ongelofelijk wat een visuele flair hij neerzet in dit pré-80s filmpje.

Het gaat dan wel over de martial arts wereld, maar laat zich totaal niet vergelijken met Shaw Bros werk. Deed mij eerder zelfs denken aan Kar-Wai's Ashes of Time.

Verhaal dat veel intrige herbergt, weinig tot geen humor kent en vooral solide acteerprestaties. Misschien heb ik de "verkeerde" films zitten kijken, maar deze kant van de oude HK cinema kende ik helemaal niet. Zou mij niet verbazen als Hark hier ook zijn tijd ver vooruit was.

Leuk verhaaltje, visueel erg knap, gevechtsscenes zijn dan wel wat minder maar heb me er niet aan kunnen sturen, aangezien de martials arts scenes (en het zijn er maar een paar) hier zeker niet centraal staan.

Vond dit een zeer apart filmpje, en een opmerkelijke verrassing. Sowieso een must see voor HK fans, film die toch een veel groter publiek verdient.

Erg dikke 3.5*

Aardige comedy.

Geinig concept dat de film wel red, maar toch een paar opmerkelijk dingen. Dat Automavision zal allemaal best wel, maar veel heeft die computer volgens mij niet gedaan. Zag er redelijk modaal uit, enkel de editing was redelijk hard en semi-modern. Dit idee viel in ieder geval volledig in het water, zonder voorkennis is er juist helemaal niks van te merken.

Afgezien daarvan is het allemaal wel lollig, af en toe lekker zuur, von Trier heeft lekker weinig medelijden met z'n personages. De voice over stukjes vond ik minder geslaagd, al kwam dat waarschijnlijk door de dronken vertelstem.

Wat Redlop's opmerkelijke uitspraken betreft zit ik met een probleem, want bij mij zorgde een andere vertaling voor een andere context:

"dit lijkt wel een Dogma-film: je hoort amper wat de personages zeggen maar daarom is het niet minder belangrijk"

"mijn excuses aan iedereen die een langere of kortere film verwacht hadden"

Het einde stak me alleen wat tegen, té gerokken, had wat vlotter gemogen. Verder een amusante en aangename, licht grappige film. Alleen nogal lelijk.

3*

Had het slechter verwacht.

Misschien ligt het aan mij, maar heb mij de hele film af lopen vragen of dit soort "vakantieoorden" echt bestaan, en zo ja, wie het in z'n hoofd haalt naar zo'n plaats op vakantie te gaan. Een soort van Benidorm voor Joden?

Verder vond ik de film nogal sterk schipperen tussen de 60s en 80s. Ofwel heb ik iets gemist, maar volgens mij speelt het zich allemaal toch af in de jaren 60, dat gevoel kreeg ik echter niet bepaald.

Acteerwerk is matigjes en ook de dansstukken vond ik niet echt spectaculair, het positieve van deze film is het extreem luchtige sfeertje dat er hangt. Af en toe probeert het allemaal iets te dramatisch te zijn, heeft een film als deze ook echt niet nodig, maar zelfs zaken als abortus en de sociale klassenoorlog kunnen er niet voor zorgen dat het allemaal aardig feel-good is.

Daarvoor dan ook mijn score, de rest kon me duidelijk minder bekoren.

2.0*

Nog best aardig.

Had er niet zoveel van verwacht, maar wanneer een klassieker in je schoot valt moet je niet teveel zeuren. Toch maar gekeken en er viel best nog wat te genieten. Jammer genoeg niet de gehele speelduur lang, maar hier en daar is het best een aardige film.

Vreemd genoeg is het vooral de lange introductie die het meest weet te amuseren. De opleiding van de 12 is redelijk humoristisch, het is ook een aardige bende bij elkaar. Wanneer de film dan eindelijk aan het belangrijkste deel begint (de effectieve missie) wordt het een stuk minder, vooral omdat de actie aan de flauwe kant is.

Had best wel wat korter gemogen, de muziek is redelijk kinderachtig voor een film als deze en qua actie stelt het ook teleur, maar de opbouw is fijn kijkvoer, ondanks enkele acteurs die ik normaal niet zo goed kan uitstaan (ik denk aan een Charles Bronson). Meevallertje dus, al is het verre van een geweldige film natuurlijk.

2.5*

Erg matig.

Prototype van een politie thriller, deze film heeft duidelijk zijn steentje bijgedragen aan het genre. Probleem met zulke films is dat ze vaak al zo ver voorbijgestreefd zijn door kopieën en mutaties, dat het origineel nog maar weinig te bieden heeft. Ook daarvan is deze film een perfect prototype.

Al zal het wel wat helpen als je Eastwood een leuk acteur vindt. Ik kan hem maar moeilijk hebben, ook hier vind ik hem een erg zwakke acteerprestatie afleveren. Hij probeert wel cool te zijn, maar het lukt hem gewoon niet. Ook de neerslachtige 70s look doet het bij mij zelden goed, veel grijsheid en lelijkheid. Het zijn zaken waar de film niet bepaald beter door wordt.

Plotje is verder simpel maar voldoende, ook de actiescenes zijn wel aardig, maar weinig speciaal. Een paar vuurgevechtjes die niet al te veel adrenaline introduceren. Echt vervelend is het ook niet, daarvoor kijkt de film iets te makkelijk weg, maar kwalitatief heeft deze film niet echt veel meer te bieden. Magertjes, zeker voor een film met zo'n klassiekerstatus.

2.0*

Alsof iemand eraan zou twijfelen dat de beeldkwaliteit niet zo bedoeld is

Verder vooral een erg grappige film met Van Helsen die de show steelt en een geweldig personage neerzet. Geweldige oneliners inderdaad, lekkere "volks-tragisch" humor die een beetje gelijk komt te staan met Belgische humor heb ik het idee.

Visueel erg knap, aantal zeer mooie shots en gewoon puik in beeld gebracht. Ook de tussentitels erg leuk. Score vond ik binnen de film erg goed passen al denk ik dat ik er buiten de film geen 5 minuten naar zou kunnen luisteren.

Vond em iets beter dan Linkeroever. Toffer verhaaltje en het vormt vooral een geweldig goed geheel waarbij alle elementen goed bijdragen aan het sfeertje dat er hangt.

4.0* en een uitgebreide review.

(en we waren weer de enige die aan het lachen waren in de bioscoop)

Leuk!

Werkje dat best met Shallow Grave en Bound vergeleken kan worden. Minieme cast, één echte locatie en toch makkelijk 90 minuten weten boeien.

Mooi in beeld gebracht, aardig spannend en een aangenaam laagje donkere Britse humor. Acteurs zijn ook allemaal (of moet ik zeggen alle 3) erg sterk, met Marsan die er wat mij betreft het meest bovenuit springt. Wat heeft die vent een kop!

Zeer vermakelijk, laatste half uur had ik graag iets anders gezien maar het maakt de film ook niet meteen echt slechter. Mooi debuut van Blakeson, laat z'n volgende maar komen.

4.0* en een uitgebreide review

Edit: Trouwens waardeloos dat deze nu in de bioscoop komt terwijl je over de gracht de DVD al gewoon kan kopen.

Doorsnee.

Een wel extreem lag score voor deze film. Allicht omdat er wat bekendere namen aan vast hangen en daarom de ontgoocheling wat groter is, maar er zijn echt zat films in deze niche die het er nog véél slechter vanaf brengen. Zo slecht vond ik het uiteindelijk niet, alleen is het wel duidelijk een film in de filler categorie: voor mensen die alle goeie films in de niche al gezien hebben.

Voordeel is wel dat er voldoende budget was. Dat koopt je een paar degelijke acteurs en mensen met voldoende technische kennis. Het ziet er dan ook helemaal niet zo slecht uit, al merk je wel dat op belangrijke momenten de film toch wat spanning mist. Een betere editor, allicht een wat sterkere score hadden zeker kunnen helpen.

Verder is het concept van de disappointments room wel cool, maar het voegt uiteindelijk amper iets toe aan de overbekende elementen. Gezinnetje verhuist naar het platteland en dan weet je het al wel als horrorliefhebber. Het is allemaal best doorsnee, maar het is vooral niet tergend slecht. Ach ja, de genreliefhebber weet al langer dat hij niet teveel op de scores hier moet afgaan.

2.5*

Wiseau.

Op zich is het wel handig om The Room gezien te hebben vooraleer je aan The Disaster Artist begint, anderzijds is het ook wel intrigerend om te denken hoe het is om deze film te zien zonder die informatie. Het lijkt me weird, random en erg ongeloofwaardig. Des te gekker dan dat het om waarheid steunt.

Wiseau is een dankbaar figuur om een film over te maken natuurlijk. Zonderling, ziet er vreemd uit, gedraagt zich niet conform de verwachtingen en ondanks nogal simpel gedrag, heeft hij toch maar een film gemaakt. Franco doet het in ieder geval goed, na een tijdje verdwijnt hij als acteur en zie je toch vooral Wiseau.

Verloop van de film was best oké, al wordt je niet veel wijser. De twee ontmoeten elkaar, reizen naar LA, raken niet aan werk en gaan zelf maar een film maken. De meeste leuke feitjes had ik al als trivia ergens anders vandaag, wel leuk om zien is hoe ze de bekende scenes van de film nagemaakt hebben.

Met het einde had ik alleen iets meer problemen. De zaal die het eerst slecht vindt maar halverwege als stomme schapen zit te schaterlachen kon ik niet echt plaatsen. Dat het er ondertussen zo aan toe gaat geloof ik wel, ironisch volk genoeg die gezellig met elkaar om het origineel wil komen lachen in een zaaltje, maar bij de eerste vertoning leek het mij een cop-out om er toch maar een happy end aan te breien.

Verder wel een leuke en vlotte film, al zie ik het dan iets minder als comedy. Eerder als een stukje realiteit dat maffer is dan de meeste filmscripts.

3.5*

Mjah.

Ik heb nog geen enkele van de nieuwe reeks parodie movies gezien. Ook niet erg veel interesse, maar momenteel draait er echt geen fuck in de bios en dit leek mij nog de meest hapbare film te zijn.

Probleem is dat er veel gecopieerd wordt, maar vele zaken zijn geeneens parodie. Daarvoor moet hun namelijk grappig buiten z'n context geplaatst worden. Vele zaken worden gewoon overgenomen. Niet grappig, nefast voor een film als dit.

Verder ook veel grappen die ofwel doel missen, ofwel zo belegen zijn dat het redelijk beschamend is. Resten enkel leuke grapjes maar véél te weinig voor een film als deze.

Acteerwerk, effecten en score laat ik verder maar buiten beschouwing. Duidelijk dat men hier geen aandacht aan heeft besteed.

Trieste film van bedenkelijk niveau, al zit ik nog liever 90 minuten naar dit te kijken dan naar Zwartboek. Bij deze chaos heb je ten minste nog hoop dat er bij de volgende scene iets leuks kan passeren.

0.5*

Ouch.

Wie een serieuze docu verwacht over het wel en wee van de meteorietenkijkers hoeft niet eens aan deze film te beginnen. Op het eerste gezicht oogt het een kinderachtige, vervelende documentaire, bij momenten eerder een parodie op de realiteit.

Als je dan even opzoekt wie de vrouw achter dit project is dan voelt het allemaal meteen iets logischer aan. Hayoun blijkt een kunstiger type te zijn, iemand die bezig is met beleving, gevoel en experiment. En dat vooral op een erg wollige, gekunstelde manier invult. Allicht dat dit nog wat is voor de Michel Gondry fans, al oogt zijn werk dan nog superprofessioneel in vergelijking met dit gedrocht.

Kan alleen maar zeggen dat dit "experiment" belachelijk mislukt is. Vreselijk tijdverlies, een onnozele "ervaring", vervelend en vooral ook erg zelfgenoegzaam. Denk niet dat ik ooit nog wat van Hayoun opzet.

Gelukkig duurt het niet lang, al helpt dat niet als je het na 5 minuten wel gezien hebt.

0.5*

Apart beestje.

Er staat USA bij, maar het voelt aan als een Pan-Europeaanse horror. Zo eentje met acteurs uit verschillende landen en een regisseur die de taal niet volledig meester is. Dat kan charmant zijn, maar hier komt het niet helemaal over, wat de film al een klein deukje geeft.

En zo zitten er nog wel wat schrammen op het koetswerk. Het acteerwerk zelf is ook écht pover, de lore rond het wezen is nogal warrig en er wordt teveel tijd aan besteed, de hele opzet van de film lijkt sowieso teveel te willen. Shapeshifters, after-life ervaringen en hauntings, ik zat er eerlijk gezegd niet op te wachten.

Zeker niet omdat de creature effects best cool zijn en het ook nog eens sfeervol in beeld gebracht wordt. De regisseur had zich beter daarop wat meer gericht. Het wezen heeft wat van een Cliver Barker hersenspinsel (denk ook aan een Necromentia), camerawerk, editing en belichting ondertussen de sfeer verder erg goed.

Maar buiten wat afzonderlijke scenes komt het er nooit echt helemaal uit. Sorrenti regisseert nogal onzeker en lijkt niet echte duidelijke keuzes te durven maken, waardoor de film op teveel benen hinkt. Maar voor de liefhebber wel leuke filler, er valt genoeg te genieten, je moet alleen regelmatig een oog dichtknijpen.

2.5*

Hmmm.

Doet als geheel inderdaad erg sterk aan Crash denken. Ook een raamvertelling, ook zwaar aangezet drama, inclusief dramatische slo-mo's op het einde. Ook visueel deed het er wat aan denken. Nu is Crash een wat omstreden film, maar ik kan het best hebben wanneer goed uitgevoerd.

Rubin doet ook zeker wel z'n best. Eerste half uur is best fris, beetje edgy en tof om volgen. Acteurs doen het ook goed, visueel is het meer dan behoorlijk en hoewel de soundtrack mij niet echt positief is opgevallen, in ieder geval ook niet negatief. Da's ook al heel wat in dit soort films.

Jammer genoeg waagt de film zich aan een redelijk interssant onderwerp en wordt net dat erg triest uitgewerkt. Nu is het een drama met drie verhaallijnen die elk even dramatisch moeten verlopen, dus erg veel positieve geluiden hoef je van deze film ook niet te verwachten. Vind het wel een beetje jammer, maar dit is er uiteindelijk ook de film niet voor. Wil ook wel zeggen dat de film eigenlijk helemaal niks zinnigs te vertellen heeft, behalve dan "het internet kan negatieve gevolgen hebben" ... maar wat niet? Ik kan ook een film maken over een jongetje dat droomt ooit een voetbalster te worden, z'n droom nastreeft, om z'n 18e een enorme sportblessure oploopt, aan lager wal geraakt en zelfmoord pleegt ... maar om dan te besluiten dat voetbal maar een wanstallig tijdverdrijf is voor je kind. En toch zijn er heel wat mensen die zulke gedachtengang op deze film lijken los te laten. Vreemd vreemd.

Soit, mij stoort het meer dat halverwege het hele digitale wereldje wat losgelaten wordt. Het digitale is niet meer dan de aanleiding voor het drama, daarna gaat de film op veel klassiekere wijze voort. Enkel het pestverhaaltje blijft redelijk dicht bij het thema, de rest verzandt wat. Doe dan geen thema en brei gewoon drie random drama-verhaaltjes aan elkaar?

Beetje jammer dat de film op dat soort punten toch wel aan kracht moet inboeten, want op zichzelf had er best meer ingezeten. Maar gezien het concept, het verloop en het tweede deel levert Rubin toch kostbare winpuntjes in. Binnenkort dan maar eens kijken wat Reitman met een soortgelijk concept aanvangt.

3.0*

Todd.

Todd heeft een drone gekocht. Kan uit de voeten met wat oudere film-editing programmatjes en loopt graag door het bos, getuige wat "indrukwekkende" action shots. Hij rijdt graag met z'n quad door een beekje, hoewel hij even makkelijk op het droge had kunnen rijden. Maar da's niet zo cool natuurlijk.

Todd is er ook 100% van overtuigd dat er sasquatches zijn en besluit dan maar bewijs te leveren in deze docu. Takken en voetafdrukken vormen de hoofdmoot. En iets met appels, hoewel ik maar moeilijk kan vatten wat hij daar nu net mee probeerde aantonen. Maar vooral veel takken en voetafdrukken dus, iets van een 90 minuten lang takken. Die andere 20 minuten (want Netflix heeft gelukkig de lange versie - moest je bang zijn wat bewijs te missen) loopt Todd heel cool door het bos, als bewijs van zijn boskunde.

Gelukkig zijn er ook nog twee andere sceptici aanwezig, die ook naar de takken en voetafdrukken kijken. Ook zij komen tot de conclusie dat als het de wind niet geweest was, het wel bijna een sasquatch moet geweest zijn. Tja, hoe kan je dan als publiek achterblijven. Zeker wanneer er ook nog wat beeldmateriaal opduikt, al moet je daarvoor wel enige voeling hebben met practical effects, want Chewbacca lijkt er een meesterwerk tegen.

Een stukje pure wetenschap dit, getuige de man die in het begin met een proefbuisje in het rond draait. Njah, op zich is het wel fijn dat het bewijs eindelijk geleverd is, hoeven we niet meer naar dit soort brakke docus zitten kijken.

0.5*

Nieuwe McDowell.

Eentje die net als z'n vorige film conceptueel wat verdrinkt. In het begin is het allemaal nog best intrigerend (hoewel ook al een beetje simplistisch), maar naarmate duidelijk wordt waar de fillm eigenlijk naartoe wil begon mijn interesse snel af te zwakken.

Misschien is het omdat ik het bij McDowell jammer vindt dat scifi wat misbruikt wordt om een dramatisch verhaaltje te kickstarten. Ik vind dat niet zo'n goeie setup, zeker niet wanneer het drama nogal zeikerig is. Ik heb denk ik m'n scifi liever puur, ofwel hebben dit soort projecten toch een wat betere regisseur nodig.

Ondanks dat zit het visueel wel snor met deze film. Sfeervol in beeld gebracht. De soundtrack is redelijk, maar wordt een beetje omlaag gehaald door de nogal hoekige en levensloze dialogen, die mee deel gaan uitmaken van de sfeer. Het lijkt dat McDowell de film wat extra diepgang wil geven, maar dat komt er voor geen meter uit.

Laatste half uur is een stuk minder. Jammer want het begon toch best oké.

2.5*

Brak.

Puur genrewerkje, wat wil zeggen dat het verhaaltje volledig gekopieerd is van andere voorgaande horrorfilm. Wrong Turn concept met een halfbakken misbakseltje.

Film moet het dus volledig hebben van de uitwerking en daar gaat het aardig fout. Erg trage opbouw, waardoor je al snel afhankelijk wordt van de acteurs. Die bakken er echt drie keer niks van en weten zulke eenvoudige rolletjes nog niet eens geloofwaardig te brengen.

De killer in het bos ziet er ridicuul slecht uit, pas in het huisje wordt het allemaal iets beter. Dan is het eigenlijk al veel te laat en zat ik vooral te wachten op het einde. De gore weet ook niet op te boksen tegen z'n soortgenoten, daarbij blijft de film in een volledige waas van amateurisme hangen.

Er zitten een paar leuke goremomentjes in, da's zowat het enige. Verder een hoop deja vus, maar dan wel met een goedkoop namaaksmaakje.

1.0*

Logische Lewis.

Daags na z'n overlijden nog maar eentje opgezet. Lewis was al lang niet meer de blije komiek die hij ooit was, maar met z'n 91 nog een van de weinig overgebleven en actieve relikwieën van vroeger. Deze film van Tashlin brengt wat je kan verwachten van een Lewis film. Veel Lewis.

Zijn typische stijl is vooral dat. Hou je er niet van dan zijn z'n films niet om aan te zien, ben je er wel tegen bestand dan heb je best vlotte filmpjes vast waar af en toe ook nog best wat te lachen valt. Niet alles is leuk, sommige grappen vallen ook compleet in het water, maar andere zijn nog steeds best grappig, hoe flauw ook.

Halfje extra nog voor een redelijk blitse eindscene. Zowel de afdaling als de blikjesravage waren leuk en best spectaculair. Deed een beetje denken aan het betere stuntwerk van Keaton. Verder is dit een simpele komedie zoals Lewis er zoveel gemaakt heeft, maar da's op zich niet eens zo erg.

2.0*

Hmm, ik ben vrees ik iets minder enthousiast dan killalot, maar ook dit blijft weer een knappe Kore-eda.

Al blijft die vergelijking met After Life steeds, en kan ook deze film daar niet tegenopboksen. Het concept is goed maar mist weer dat magische randje, acteerprestaties valt zeer weinig op aan te merken (grote namen ook, een Susumu en Asano), drama zit goed en geregeld komen er zeer mooie shots voorbij. Vooral opmerkelijk weer de insert van totaal stille shots tussen rumorige scenes met veel randlawaai. Doen het altijd wel goed bij mij.

Alleen is het camerawerk soms iets te warrig, en is enkel het einde echt knap te noemen. Daarvoor sleept de film soms iets te lang aan. Al heb ik me verder zeker niet verveeld, 100% raken deed de film me niet. Kleine 4*

Edit : waar deze film geen entertainmentswaarde zou hebben, geen idee ...

Tof!

Vooral gaaf hoe goed de CG verwerkt zit in de docu-achtige beelden. Het zorgt ervoor dat alles ook "echt" lijkt. Verder leuk concept dat al snel verzandt in typisch blockbuster materiaal, maar waar volgens mij eigenlijk ook niks meer uit te halen viel.

Gave mech op het einde nog, puur genieten. Die rockettrails Alien design had wel iets beter gemogen, maar verder lange tijd geleden dat ik zo kunnen genieten heb van een lekker vlot blockbustertje.

In navolging van Cloverfield weer een meer dan geslaagd actiefilmpje. Eén per jaar blijft redelijk weinig, maar het gaat de goede richting uit.

4.5* en een uitgebreide review

Herzien (maar blijkbaar nooit een originele recensie voor geschreven).

Eerste scene herkende ik dat gastje wel, kereltje uit Disturbia. Toen het even later ook om Disturbia leek te gaan werd al redelijk snel duidelijk dat er niet teveel blijven hangen was.

Verder was het nog wel aardig maar veel meer dan wegkijken was er niet bij. Acteerwerk was matig, die Chinese kerel zelfs redelijk irritant. Verhaaltje viel ook nog wel mee maar erg afgekeken uiteraard.

Redelijk vermakelijk gebroddel, aardig einde nog wel maar een film die uiteindelijk niet bepaald blijft hangen en nooit meer wordt dat wat kleurrijk gefilmd vermaak.

3*, halfje eraf wat mij betreft. Verder ook geen type film voor herzienig, maar kwam toevallig langs.

Gaaf.

Sluit mooi aan bij films als Pornstar en Oretachi no Sekai. Een jonge Japanse filmmaker die met een best nihilistische film van zich laat horen. Met dat verschil dat het niet Mariko's eerste film is, maar da's eerder een bijkomstigheid hier.

Geweldig hoofdpersonage. Hoewel niet volgens de regels van de kunst, want hij maakt geen evolutie door etc etc. In de eerste scene zie je hem doorslaan, de hele film lang blijft hij een mysterieus gesloten boek. Het zijn meer de personages rond hem die wat extra diepte krijgen, maar Yuya Yagira blijft toch de ster van deze film. Fijne metamorfose ook, dat dit hetzelfde ventje is als in Dare mo Shiranai ...

Visueel goed maar niet zo heel speciaal, zelfde kan gezegd worden van de soundtrack, al toont die wel iets meer individualiteit. Acteerwerk is wél van hoog niveau, het verhaal moet je verder liggen maar ik kan persoonlijk wel goed weg met dit soort filmpjes.

Dikke aanrader wat mij betreft, maar je moet wel tegen een serieuze stomp kunnen. Blije, opbeurende cinema is dit niet, veel antwoorden bidet het verder ook niet, maar het is wel erg enigmatisch en interessant.

4.0* en een uitgebreide review

Ietwat mindere Mak.

Ondanks dat ze nog maar 30 is heeft ze toch al een stevige indruk achtergelaten in Hong Kong. Winds of September en Ex zijn twee interessante films die de grenzen van de HK cinema toch enigszins verlegd hebben. Diva doet dat ook voor een deel, maar mist ergens dat beetje punch.

Het deed me vanuit de verte wat denken aan Helter Skelter, maar dan enkel het drama gedeelte (en uiteraard wat minder risquée, het blijft natuurlijk wel HK). Het HK popwereldje staat centraal, met Joey Yung als gevestigde artiest (ook in het echt trouwens) en Mag Lam als opkomend talent. Maar vooral toch met Chapman To (ja, hij weer) als dubieuze zakenman die nergens voor terugdeinst (maar toch ook voeling heeft met z'n artiesten) weet te overtuigen.

Mak geeft een redelijk bleek inzicht in het wereldje van de divas, waar alles draait om imago en de divas zelf hun identeit moeten opgeven. Heel erg nieuw is die thematiek niet, al is het voor Hong Kong niet zo evident om met dat soort films op de proppen te komen (moet ook wel gezegd dat Diva een studio film is, dus een zeker conflict of interest zit er sowieso in).

Visueel wel weer érg netjes, acteerwerk ook naar behoren, maar het drama komt wat matig over. Vooral de punch op het einde ontbreekt, het loopt allemaal iets te soft en makkelijk af. Maar Mak blijft wel een interessante regisseuse, hopelijk kan ze zich handhaven daar want deze Diva is toch ook alweer van 2012.

3.5*

Young Adult.

Net zoals een hoop soortgelijke films beginnen ze altijd wel redelijk. Vooral omdat tijdens het eerste uur meestal de tijd wordt genomen om de setting te schetsen. Deze film heeft niet het meest doordachte uitgangspunt, maar het is interessant genoeg om te kijken waar het heen wil gaan.

Jammer genoeg is dat meestal dezelfde plaats. Muisje overwint zichzelf en haar omgeving en zet zichzelf aan het hoofd van één of ander verzet, inclusief wat melige romantische zijpaadjes. Vanaf dat moment begint de film dan ook redelijk snel te ontsporen.

Woodley probeert wel, maar moet te duidelijk een Lawrence stand-in voorstellen. De rest van de cast is matig, Theo James voorop. Er zit ook echt 0 chemie tussen die twee, maar ach, hij doet z'n shirt halverwege de film uit en één of andere Twilight screening indachtig zal dat voor het doelpubliek wel voldoende zijn.

De actie is erg flauw, het einde houterig en ridicuul. Woodley overtuigt ook helemaal niet als heldin en Burger weet nauwelijk nog wat aan te vangen met de setting. Al was hij misschien wel gebonden aan het boek (en dan vooral de vervolgen die gepland staan).

Mnee, zo halverwege loopt het toch altijd fout met dit soort films. Een de setting established is, hebben ze nog maar weinig te bieden, waardoor die vervolgen vaak ook een stuk minder zijn.

2.0*

Tsukamoto protégé.

Dat schept verwachtingen natuurlijk, die worden alleen niet helemaal waargemaakt. Al oogt het in het begin nog best hoopvol. Een duidelijke invloed van Tsukamoto's punk stijl, maar dan zonder de cyber. Wat freaky personages, vage editing en een ruwe look maken het begin best goed te pruimen.

Na verloop van tijd wordt echter snel duidelijk dat het allemaal iets te slordig is, wanneer er dan ook nog een zeker drama element toegevoegd wordt dan merk je dat Tsujioka toch niet echt bij machte is om dit gevaarte recht te houden.

Naar het einde toe wordt het allemaal nogal slap, oogt het drama amateuristisch en is van het ruwe punksfeertje eigenlijk weinig meer over, behalve dan de continue overbelichting. Die zelfs naar mijn normen iets té enthousiast werd toegepast.

Vreselijk is het niet, daarvoor zijn de personages nog wel oké en oogt het begin aardig, maar het vervolg stelt teleur. Jammer voor een film die toch maar 60 minuutjes duurt.

2.5*

Gaaf.

De film adverteren als een post-apocalyptisch gebeuren was waarschijnlijk geen al te slim idee, vooral niet omdat de film zelf daar eigenlijk weinig interesse in toont. 3 korte scenes buiten de shelter krijg je voorgeschoteld, veel actie moet je ook niet verwachten.

En ook over de oorzaak van de verwoesting blijft de film cryptisch. The Divide is geen film voor mensen die overal een antwoord op willen, want daar houdt Gens zich niet mee bezig. Waar hij zich wel mee bezighoudt is een klein groepje overlevenden die gevangen zitten in een bunker. Eigenlijk is The Divide een simpele cabin fever film, maar wel erg goed uitgewerkt.

Vooral het tweede uur mag er wezen. Hoe meer de personages aftakelen, hoe boeiender het wordt, met een zeer fijne climax als afsluiter. Gens laat zien dat hij niet zomaar een horror regisseur is, en bewijst zich een zeer kundig regisseur. Meer graag.

4.0* en een uitgebreide review

Tegenvaller(tje).

In alle opzichten minder dan zijn voorganger, maar valt voora op twee (belangrijke) punten door de mand.

Ten eerste visueel. Camerawerk (niet altijd maar wel erg vaak) en cadrering is zeer verzorgd. Maar de film lijkt aan elkaar geknitp en geplakt door een kleuter in z'n eerste knutselles. Sorrentino's stijl is kalm en groots, wat niet past in deze vaak irritant schichtig geknipte film. Scenes worden halverwege muziekale stukken afgekapt, korte loshangende scenes van enkele scenes tussen andere scenes door, grootse cameraswoops die halverwege weer gestopt of afgekapt worden. Nerveuze bedoening die het visueel best verkloot.

Daarnaast is de vreselijk reutelpop die door moet gaan als soundtrack. Weet de sfeer verder te verkloten en doet het tempo en de sfeer in de film ook al helemaal geen goed. Die ene keer dat Sorrentino zich niet vergallopeert is met ook meteen de beste scene (van z'n mediaspeech tot het einde van de film). Brachte brom ook onder de film.

Jammer, want deze film had veel kunnen bieden. De setting is best erg leuk. De politieke poppenwereld wordt grappig en extravagant neergezet wat een mooie stijlclash oplevert en voor een frisse wind zorgt binnen de anders zo saai biopic films.

Dat Sorrentino het allemaal niet zo serieus bedoelt is goed duidelijk door de continue introductie van personages. Tot 10 minuten voor het eind blijven de lettertjes over het scherm vliegen (mag de volgende keer ook wel wat mooier trouwens) en blijven de nieuwe namen geintroduceerd worden. Grappig dat er mensen zijn die daar nog serieus uit wijs proberen raken, ipv even breder te kijken.

Jammer dat Sorrentino teveel koffie ophad voor deze film, het had anders weer een geweldig spektakel kunnen worden. Perfecte film voor mooie snapshots trouwens, maar eens in beweging en met geluid erbij is het een stuk minder. Erg jammer voor een film.

3*

Erg fijn.

Daar is Ye Lou weer. Maar dan wel de echte. De Lou die 20 jaar geleden mee de Chinese cinema uit het slop trok en er wat moderne toetsen aan wist te geven, waarna de rest volgde. Daarna is het langzaamaan wat flauwer en netter geworden, maar hij is het blijkbaar nog niet geheel verleerd.

The Shadow Play mengt arthouse en genre elementen op zo'n manier dat het misschien net wat te ver afstaat van de smaak van de puristen, maar het is een balans die ik erg kan waarderen. Je krijgt misdaad/noir, maar dan wel net iets slomer en gestileerder, waarbij het plot meer op de achtergrond blijft.

Visueel vond ik het indrukwekkend. De camera is altijd in beweging, de editing is ook best strak, al vermoed ik dat het voor vele mensen wat te vermoeiend zal zijn. Verder een goeie soundtrack en fijn acteerwerk, meer moet het soms niet zijn.

Deze film zorgt er in ieder geval wel voor dat ik Lou weer wat nauwer ga volgen, hopelijk weer wat meer van dit.

4.0* en een uitgebreide review

Zo weird! In een film vol zwarten waar elke minuut wel een keertje het woord "nigger" valt. Hoe komen ze er bij, hoe komen ze er bij ...

Vond het één van de weinig leuke toevoegingen aan deze film, samen met Jackson's personage. Zeldzame hoogtepunten in een film waar Tarantino zichzelf maar weer eens herhaald, alleen ditmaal in mijn minst favoriete setting.

Ik had maar weinig met de maniertjes van de personages. Waltz is echt niet leuk, Foxx bijna onzichtbaar en Di Caprio bakt er ook niet veel van. Verder veel hillbillies die weinig aan de film toevoegden. Hoe iemand als Jonah Hill (verder absoluut geen fan) tot zo'n bijrolletje laat verleiden is mij ook niet helemaal duidelijk.

Er zijn een paar actiescenes naar het einde toe die de pijn iets verzachten, al had de film echt wel afgelopen moeten zijn bij de speech van Jackson. DIe 30 minuten erna zorgen voor een brak irritante Tarantino cameo en een onzinnig happy end. Het maakt de film ook echt véél te lang.

Benieuwd wat het volgende genre zal zijn, in ieder geval hebben we de Western gelukkig achter de rug, hebben we dat ook weer gehad.

1.0*

Beter dan verwacht.

Analoog de voetballers zou je verwachten dat Hooper vooral voor het grote geld naar het Midden-Oosten was getrokken, niet zozeer voor kwaliteit. Nu is dit ook weer geen écht hoogstaande horrorfilm natuurlijk, maar zeker ook zo slecht nog niet.

Fijn dat hij in ieder geval op locatie gaat, de Djinn in Amerika (daar leek het een beetje op in het begin) zou vervelend geweest zijn. Ook leuk om weer eens een iets ander wezen te zien, al is het niet écht bijzonder. Ook een beetje overpowered (onzichtbaar, shapeshifter en possessor), wél fijn is dat het ding op het einde gewoon wint. Alles is volgens plan verlopen, de mens delft het onderspit.

Acteerwerk is wat op het randje, zeker in het begin. Eens op locatie valt het beter mee. De locatie zelf is gelukkig wel cool. Eenzame toren, in het midden van de woestijn, immer gehuld in nevel. De horror/haunting effecten zijn ook naar behoren, al wil het nooit écht spannend worden.

Duurt ook niet overdreven lang, bouwt geduldig op en weet vooral na halverwege een meer dan degelijk sfeertje op te bouwen.

3.0*