Disutorakushon Beibîzu (2016)

Wat ik er tot nu toe van gezien heb doet het me hier aan denken: Fight Harm - Wikipedia, al is dit natuurlijk een speelfilm. Het wordt omschreven als "The most extreme 108 minutes in Japanese cinema history". Dit trek ik in twijfel, alhoewel ik dit niet kan beoordelen zonder het gezien te hebben. Het oogt op eerste gezicht wel minder "extreme" dan bijvoorbeeld een Visitor Q of Noisy Requiem, al zullen er ongetwijfeld extremere Japanse films zijn. Ik ben in ieder geval erg benieuwd.

Gevaarlijke tagline inderdaad, maar wel een welcome quote als je een onbekende film wil verkocht krijgen. Ik ga er in ieder geval niet in met het idee dat ik de meest extreme Japanse film ooit ga te zien krijgen, maar hoop wel op iets pittigs.

Heb hier wel erg veel zin in. Hopelijk is hij net zo goed als Himeanôru (2016), waar deze me door onder meer de soortgelijke poster aan doet denken. Weet niet of komedie als genre hier inderdaad op zijn plaats is, maar dat is bij die film in ieder geval wel het geval. Third Window Films brengt hem 10 april uit, maar tegenwoordig helaas alleen via Amazon.

Gaaf.

Sluit mooi aan bij films als Pornstar en Oretachi no Sekai. Een jonge Japanse filmmaker die met een best nihilistische film van zich laat horen. Met dat verschil dat het niet Mariko's eerste film is, maar da's eerder een bijkomstigheid hier.

Geweldig hoofdpersonage. Hoewel niet volgens de regels van de kunst, want hij maakt geen evolutie door etc etc. In de eerste scene zie je hem doorslaan, de hele film lang blijft hij een mysterieus gesloten boek. Het zijn meer de personages rond hem die wat extra diepte krijgen, maar Yuya Yagira blijft toch de ster van deze film. Fijne metamorfose ook, dat dit hetzelfde ventje is als in Dare mo Shiranai ...

Visueel goed maar niet zo heel speciaal, zelfde kan gezegd worden van de soundtrack, al toont die wel iets meer individualiteit. Acteerwerk is wél van hoog niveau, het verhaal moet je verder liggen maar ik kan persoonlijk wel goed weg met dit soort filmpjes.

Dikke aanrader wat mij betreft, maar je moet wel tegen een serieuze stomp kunnen. Blije, opbeurende cinema is dit niet, veel antwoorden bidet het verder ook niet, maar het is wel erg enigmatisch en interessant.

4.0* en een uitgebreide review

Wow, wat een beestachtige vertolking zet Yûya Yagira hier neer. Hij is echt perfect in deze rol met zijn eindeloze grijns. Toch ook behoorlijk grappig bij momenten (zoals Harmony Korine dat wellicht ook voor zich zag), maar de humor is hier wel echt gerelateerd aan de agressie, terwijl het eerder aangehaalde Himeanole ook pure komedie combineert met gewelddadige uitspattingen. Wel twee zeer originele films als het gaat om de weergave van geweld. Naar het einde toe wordt het in deze Destruction Babies wel allemaal een stuk minder boeiend, maar het laat in ieder geval weer zien dat Japanse cinema nog steeds relevant is.

Happy Slapping.

Aan mij niet zo besteed. Niets tegen gebrawl in een film, zoals in Crows Zero, maar hier gaat het op een gegeven moment vervelen. Wat de reden voor het gedrag is van de hoofdpersoon blijft in het vage; waar het allemaal naar toe leidt idem dito, want het plot gaat uiteindelijk niet echt ergens naartoe. En dan wordt het vooral een opeenvolging van geweldsmomenten.

Cinematografisch degelijk, maar verre van geweldig, dus daar valt ook weinig uit te halen. Enkel de hoofdrolspeler zet een memorabele rol neer. Dat is dan ook het aspect waar de sterren voornamelijk naartoe gaan. 2*.

Stukken beter dan die eerste film van deze regisseur (tevens zijn afstudeerfilm) die ik ooit op het IFFR zag en waar ik maar weinig mee kon. Pornstar en Oretachi no Sekai waren ook mijn eerste associaties hier. Zij het dat deze meer gesloten is. De eerste is wat meer een misdaadfilm en de tweede is veel duidelijker een soort extreme teenage angst. Hier zijn alleen maar peipkleine hints naar het waarom. Vond deze film stllistisch en qua toon veel meer een eigen smoel hebben als dat debuut ook.

Maar degene die de film helemaal draagt is Yûya Yagira. Vele jaren na Nobody Knows is dit pas de tweede film die ik van 'm zie en hoewel onvergelijkbaar is dit weer een bijzondere rol. Misschien eens bewust meer films van opzoeken.

Deze blu ray stond al een dik jaar in mijn kast. Geen idee waarom ik er zo lang mee gewacht heb. Echt wel mijn type film.

Een brok teenage angst dat naar een uitweg zoekt door zichzelf steeds murw te laten slaan en dat ook met zijn omgeving doet. Inderdaad verder geen karakterontwikkeling of evolutie, maar ‘het klem zitten’ zelf is waar het omgaat. De Japanse samenleving is erg vasthoudend in z’n restricties van het individu. Denk dat de film vooral gezien moet worden als metafoor die daartegen ageert.

Zeer goed 4*