Himeanôru (2016)

Veel goede dingen over gelezen, mij kon het helaas niet echt boeien.

De film begint als een nogal slome romcom over twee simpele schoonmakers en hun verlegen relatie met een koffieserveerster. Min of meer als een donderslag bij heldere hemel verandert de sfeer van de film, wanneer een macaber figuur zijn intrede doet. Het blijkt dat die nog een rekening uit verleden te vereffenen heeft. Van de onnozelheid uit het begin blijft dan niet veel meer over.

Een film met twee gezichten dus, twee verhaallijnen die knap vervlochten zijn. Zeker de moeite waard.

Kan je wel zeggen ja! Ik dacht dat de genreaanduiding hier weer een kemel was. Eerste helft van de film is best lollig. Droog en enigszins zwart, maar grappig. Tweede helft ... njah. Erg knap gedaan.

Sterke film.

Ik ken Yoshida als iemand die eerder softe films maakt. Komedies, romantiek, wat licht drama erbij. Dat soort dingetjes. Dit is toch wel duidelijk andere koek, al zou je dat in het begin zeker niet zeggen. Het is dan ook een film die je best zo blind mogelijk in kan.

Yoshida is ook erg bewust bezig met het maskeren van de ware aard van de film. De casting van Hamada, de brave cinematografie, het ontbreken van een soundtrack, het draagt allemaal bij aan het effect van deze film. En dat effect is er dan ook echt wel.

De switch in toon/sfeer zal zeker niet iedereen kunnen waarderen, daarvan zijn voorbeelden genoeg. Zeker omdat de twee delen best ver uit elkaar liggen, maar ik was in ieder geval blij om weer eens een film te zien die echt kon verrassen.

4.0* en een uitgebreide review