Disutorakushon Beibîzu (2016)

Gaaf.

Sluit mooi aan bij films als Pornstar en Oretachi no Sekai. Een jonge Japanse filmmaker die met een best nihilistische film van zich laat horen. Met dat verschil dat het niet Mariko's eerste film is, maar da's eerder een bijkomstigheid hier.

Geweldig hoofdpersonage. Hoewel niet volgens de regels van de kunst, want hij maakt geen evolutie door etc etc. In de eerste scene zie je hem doorslaan, de hele film lang blijft hij een mysterieus gesloten boek. Het zijn meer de personages rond hem die wat extra diepte krijgen, maar Yuya Yagira blijft toch de ster van deze film. Fijne metamorfose ook, dat dit hetzelfde ventje is als in Dare mo Shiranai ...

Visueel goed maar niet zo heel speciaal, zelfde kan gezegd worden van de soundtrack, al toont die wel iets meer individualiteit. Acteerwerk is wél van hoog niveau, het verhaal moet je verder liggen maar ik kan persoonlijk wel goed weg met dit soort filmpjes.

Dikke aanrader wat mij betreft, maar je moet wel tegen een serieuze stomp kunnen. Blije, opbeurende cinema is dit niet, veel antwoorden bidet het verder ook niet, maar het is wel erg enigmatisch en interessant.

4.0* en een uitgebreide review

Wow, wat een beestachtige vertolking zet Yûya Yagira hier neer. Hij is echt perfect in deze rol met zijn eindeloze grijns. Toch ook behoorlijk grappig bij momenten (zoals Harmony Korine dat wellicht ook voor zich zag), maar de humor is hier wel echt gerelateerd aan de agressie, terwijl het eerder aangehaalde Himeanole ook pure komedie combineert met gewelddadige uitspattingen. Wel twee zeer originele films als het gaat om de weergave van geweld. Naar het einde toe wordt het in deze Destruction Babies wel allemaal een stuk minder boeiend, maar het laat in ieder geval weer zien dat Japanse cinema nog steeds relevant is.

Happy Slapping.

Aan mij niet zo besteed. Niets tegen gebrawl in een film, zoals in Crows Zero, maar hier gaat het op een gegeven moment vervelen. Wat de reden voor het gedrag is van de hoofdpersoon blijft in het vage; waar het allemaal naar toe leidt idem dito, want het plot gaat uiteindelijk niet echt ergens naartoe. En dan wordt het vooral een opeenvolging van geweldsmomenten.

Cinematografisch degelijk, maar verre van geweldig, dus daar valt ook weinig uit te halen. Enkel de hoofdrolspeler zet een memorabele rol neer. Dat is dan ook het aspect waar de sterren voornamelijk naartoe gaan. 2*.